அதிகார துஷ்பிரயோகம் : 01 : காக்கியின் மோகமும் கள்வனின் மனைவியும்

[AvanAvalAvarkal]

காக்கியின் மோகமும்... கள்வனின் மனைவியும்...
02
முதல் விசாரணையும்... கள்வனின் மனைவியும்...

---

காவல் நிலையத்திலிருந்து பைக்கில் புறப்பட்டுச் சென்றார்கள்.

காற்று சில்லென்று முகத்தில் அடிக்க, அன்பு தனது முதல் வழக்கை எப்படி அணுகுவது என்ற தீவிர யோசனையில் இருந்தான். தன் தந்தையின் அறிவுரைகள் அவன் மனதைச் சுழன்றடித்துக் கொண்டிருந்த அதேவேளையில், தனது முதல் அதிகாரப்பூர்வ புலனாய்வை எப்படிச் சரியாகச் செய்வது என்பதில் கவனமாக இருந்தான்.

எஃப்.ஐ.ஆர் (FIR) நம்பர் என்ற எண்ணம் உருவாக, அமைதியைக் கலைத்துவிட்டு,  அது குறித்து பேசினான் அன்பு.

"சார்... எஃப்.ஐ.ஆர் போட்டாங்களா. அவசரத்துல கேட்காம வந்துட்டேன்"

நகை திருட்டு என்பது நேரடியான ஒரு கொடூரக் குற்றம் (Cognizable Offence). சட்டப்படி உடனே எஃப்.ஐ.ஆர் (FIR) போடணும் என்பதால் அப்படி கேட்டான்.

காவலர் ஒரு பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டே வண்டியை ஓட்டிக்கொண்டே பேசத் தொடங்கினார்: "சார், இந்த  வெளிநாட்டுல வேலை செய்ற ஆளுங்க ரொம்ப ஜாஸ்தி. ஊருக்குப் பணம் அனுப்பிக்கிட்டே இருப்பாங்க. அதே மாதிரி, ஒரு சில குறிப்பிட்ட கம்யூனிட்டி கிட்ட நிறைய பணப்புழக்கம் இருக்கும். இங்க நடக்குற சில விசயங்கள் வெளிய தெரியாது சார்."

அன்பு புருவங்களை உயர்த்திக் கேட்டான், "என்ன சொல்ல வர்றீங்க?"

"அதான் சார்... கள்ள உறவுகள் (Extramarital Affairs) இப்பல்லாம் கொஞ்சம் அதிகமா புழக்கத்துல இருக்கு."

" ஓஹ்! "

" பொம்பளைங்க சில பேர் என்ன பண்றாங்கன்னா, நகையையோ அல்லது பணத்தையோ கொடுத்துட்டு, கொஞ்ச நாள் கழிச்சு கணவன் ஊருக்கு வந்த உடனே, 'யாரோ திருடிட்டாங்க'ன்னு பொய் புகார் கொடுக்க வராங்க. அந்தப் புகாரில் மாட்டிக்கொள்ளும் ஆளும் கொஞ்சம் வசதியானவனா, அல்லது அந்தப் பகுதியில் செல்வாக்குள்ளவனா இருந்தா சிக்கல் பெருசாகிடும். அதனாலதான் இன்ஸ்பெக்டர் உடனே எஃப்.ஐ.ஆர் போடாம, முதல்ல உண்மையான திருட்டா இல்லையான்னு செக் பண்ணிட்டு வரச் சொல்லி அனுப்புனாரு சார்," என்றார்.

இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட அன்பு அதிர்ந்து போனான். சட்டம் ஒருபுறம் இருக்க, நடைமுறை எதார்த்தம் எவ்வளவு கொடூரமானதாகவும், சிக்கலானதாகவும் இருக்கிறது என்பதை அவன் அப்போதுதான் உணர்ந்தான்.

தந்தையின் வார்த்தைகள் அவன் காதுகளில் எதிரொலித்தன—"மனிதர்களின் இருண்ட முகங்களைத்தான் நீ பார்க்கப் போகிறாய்."

சிறிது நேரத்தில் அவர்கள் திருட்டு நடந்த இடத்தைச் சென்றடைந்தனர். அது ஒரு நடுத்தரக் குடும்பத்து வீடு.

அங்கே வந்த அன்புவும் காவலரும் நேராக உள்ளே சென்றனர்.

வீட்டிற்குள் வந்த அன்பு திருட்டு குறித்த தகவல்களை கேட்டறிந்தான். எந்த இடத்தில் நகை இருந்தது என்ற ஆரம்ப கேள்விகளுடன் ஒவ்வொரு தடயங்களையும் கூர்ந்து கவனிக்கத் தொடங்கினான். கதவு உடைந்து போன தடங்கள் இருக்கிறதா, பீரோவின் பூட்டு எப்படிக் உடைக்கப்பட்டுள்ளது போன்ற எல்லா விவரங்களையும் சரிபார்த்து தன் குறிப்பேட்டில் குறித்துக் கொண்டான்.

கணவனும் மனைவியும் கொடுக்கும் தகவலும், தான் கவனித்த தகவலும் ஒன்றுடன் ஒன்று ஒத்துப் போகாத உணர்வு ஏற்பட, வழியில் கான்ஸ்டபிள் சொன்ன அந்த அந்தரங்கத் தகவல்கள் அவன் மூளையின் ஓரத்தில் ஓடிக்கொண்டே இருந்தன.

இப்போது அன்புவின் விசாரணை கேள்விகள் முற்றிலுமாக மாறிப்போயிருந்தது.  

பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணிடம் கேள்வி கேட்கும்போது, அவளது உடல்மொழியை (Body Language), பார்வையை, மற்றும் வார்த்தைகளில் இருக்கும் தயக்கத்தை மிக ஆழமாக கவனிக்க ஆரம்பித்தான்.

அவள் பதிலைச் சொல்லும்போது திக்கினாள்; திருடப்பட்ட நகைகளின் விவரங்களைக் கூறும்போது அவளிடம் துளியும் சோகமோ அழுகையோ இல்லை, மாறாக ஒருவித பயமும் படபடப்பும் மட்டுமே இருந்தன. இதைக் கவனித்த அன்புவிற்கு ஏதோ ஒன்று சரியில்லை, ஏதோ ஒரு மர்மம் அங்கே மறைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்ற தீர்க்கமான சந்தேகம் வலுப்பெற்றது.

சம்பவ இடத்தின் விசாரணையை முடித்துவிட்டு, கணவன் மனைவி இருவரிடமும் ஃபோன் நம்பரை வாங்கிக் கொண்டு, இருவரும் அங்கிருந்து கிளம்பினர். வண்டி கொஞ்சம் தூரம் நகர்ந்ததும், அந்தப் பெண்ணின் நடவடிக்கைகளைப் பற்றி இருவரும் விவாதிக்கத் தொடங்கினர்.

"சார்... நீங்க கவனிச்சீங்களா? அந்தப் பொண்ணு பேசுறதுல ஏதோ பெருசா அடிபடுது. நகை திருட்டு போன சோகம் அவகிட்ட சுத்தமா இல்ல. ஏதோ ஒரு பயம் தான் அவங்க கண்ணுல தெரியுது" என்றான் கான்ஸ்டபிள் குரலைத் தாழ்த்தி.

"ஆமா சார்... உங்க கணிப்பு சரியாத்தான் இருக்கணும். அந்தப் பெண்ணின் எஃப்.எம்.ஏ (Extramarital Affairs) கோணம் பத்தி நீங்க சொன்னது இங்க ரொம்பப் பொருந்திப் போகுது. இது உண்மையான திருட்டுப் போல எனக்குத் தெரியல" என்றான் அன்பு தீவிர யோசனையுடன்.

காவலர் : சார், தப்பா எடுத்துக்காதீங்க. இதே ஊர்ல கொஞ்ச நாளைக்கு முன்ன இன்னொரு புகார் வந்துச்சி.

ஓகே.

நம்ம ஸ்டேஷன்ல சீனியர் ஒருத்தர் ஹேண்டில் பண்ணுனார். ஒரு நிமிஷம் குடுங்க. அவர்கிட்ட பேசிட்டு சொல்றேன்.

சீனியர் கான்ஸ்டபிளை தொடர்புகொள்ள ஃபோனை எடுத்தார். அவரிடம் பேசிய பிறகு, அந்தப் கிராமத்தில் காவல்துறைக்கு தகவல் கொடுக்கும் நபரை தொடர்பு கொள்ள முயன்றார். ஆனால், அவரை தொடர்பு கொள்ள முடியவில்லை.

கான்ஸ்டபிள் போனை வைத்துவிட்டுத் தொடர்ந்தார்:

"சார்... இப்படிப்பட்ட காரியங்களைச் செய்றதுக்குன்னே ஒருத்தன் இருக்கான். அவனைக் கொஞ்சம் செக் பண்ணச் சொல்லி சீனியர் சொன்னார்."

"திருடனா இல்லை வுமனைசரா?" - அன்பு புருவத்தை உயர்த்திக் கேட்டான்.

"ரெண்டும் சார்."

"சரி... வாங்க போய் பார்க்கலாம்."

"ஓகே சார்."

"அவன், இந்த ஊரா?"

"இல்லை சார். அவன் பக்கத்து ஊர். ஆனா, இதே மாதிரி இந்த ஊர் பெண்களை ஏமாற்றி, அவங்களை வசியப்படுத்தி நகைகளைச் சுருட்டியிருக்கான். அவனுக்குத் திருடும் பழக்கமும் உண்டுன்ற மாதிரிதான் சீனியர் சொன்னார்." என்றார் காவலர்.

அந்த நபரிடம் விசாரிக்க, அவர்கள் உடனே அந்தப் பக்கத்து கிராமத்திற்குப் பயணமானார்கள்.

இந்த மாதிரி விவகாரங்களில் சிக்கும் குடும்பங்கள் என்ன ஆகும்? அவனால் பல குடும்பங்கள் சீரழிந்து போயிருக்குமே என்ற எண்ணம் அன்புவின் மனதில் எழுந்தது. கான்ஸ்டபிள் சொன்னதைக் கேட்கும்போது, அந்த குற்றவாளி வெறும் திருடன் மட்டுமல்ல, அப்பாவிப் பெண்களின் பலவீனத்தைப் பயன்படுத்தி அவர்களின் வாழ்க்கையையே சூறையாடும் ஒரு நயவஞ்சகன் என்பது புரிந்தது.

சம்பவம் நடந்த இடத்துக்கு பக்கத்து கிராமத்தின் மையப்பகுதியில் இருந்து சுமார் 100 மீட்டர் தள்ளி, தனித்து நின்ற ஒரு சிறிய ஓட்டுக் வீடு அது. சுற்றிலும் தென்னந்தோப்பு சூழ, யாருடைய பார்வையும் எளிதாக விழாத தூரத்தில் அந்த வீடு அமைந்திருந்தது.

அவர்கள் அங்கு சென்றதும் கதவைத் திறந்து கொண்டு ஒருத்தி வந்தாள். இருவருமே அது திருடனின் மனைவி என்றே நினைத்தார்கள்.

ஆனால், வெளியே வந்தவள் அவனது அக்கா,

"எதுவா இருந்தாலும் என் தம்பியா? எங்களை எதுக்கு தொந்தரவு பண்றீங்க? மரியாதையா போயிடுங்க!" என்று காவல் துறையினரை நோக்கி கத்திக் தகராறு செய்தாள். அவளது கரடுமுரடான பேச்சும் திமிரும் அந்த இடத்தையே அதிர வைத்தது. கையைத் தூக்கி விரல்களை மிரட்டும் நோக்கில் ஆக்ரோஷம் நிறைந்து பேசும் போது முலைப் பிளவு தெரிந்தது. அது அன்புவின் கவனத்தை ஈர்த்தது.

"அங்க என்ன பார்க்குற? வேணும்னா அவுத்து காட்டவா.. முழுசா பாரு.. நல்லா பாத்துட்டு ஓத்துட்டு போ" என ஒரு வெறித்தனமான பாணியில் (பஜாரி போல) சில கெட்ட வார்த்தைகளைப் பேசினாள்.

அன்பு கொஞ்சம் நிலைகுலைந்து போனான்.

அவன் முகத்தைப் பார்த்த காவலர், கொஞ்சம் எல்லை மீறிய வார்த்தைகளைக் கேட்டு சப்-இன்ஸ்பெக்டர் அன்பு அதிர்ந்து நிற்பதை உணர்ந்து கொண்டார்.

உடனே சுதாரித்துக் கொண்ட கான்ஸ்டபிள், அந்தப் பெண்ணின் அருகில் சென்று, "ஏய், மரியாதையா பேசு! இல்லைன்னா உள்ள தூக்கி வச்சிருவேன்" என்று மிரட்டல் குரலில் தடுத்து நிறுத்தினார்.

ஆனால், அந்தப் பெண்ணோ சற்றும் அடங்காமல், "போடா போலீஸ்... உங்க வேலையப் பாத்துக்கிட்டு ஓடிப் போயிடுங்க!" என்று இன்னும் உரக்கக் கத்தினாள்.

கள்வனின் மனைவி

அந்தப் பரபரப்பான சூழலில்தான் இன்னொரு கதவின் மறைவிலிருந்து வெளியே வந்தாள்—அவனது மனைவி, அதாவது கள்வனின் மனைவி!

இடுப்பில் ஒரு மழலைச் குழந்தையைச் சுமந்தபடி அவள் நின்ற கோலம் பரிதாபமாக இருந்தது. பார்ப்பதற்கே பல மாதங்களாகக் குளிக்காதது போல அழுக்கு படிந்த முகமும், ஊட்டச்சத்து குறைபாட்டால் வாடிய போல உடலும் கொண்டிருந்தாள்.

அவளது தோற்றம் அழுக்காகவும், வறுமையின் பிடியில் சிக்கியிப்பது போல இருந்தாலும், அவளது கண்கள் மற்றும் முகத்தின் தனித்துவமான ஈர்ப்பு சப்-இன்ஸ்பெக்டர் அன்புவைக் கவர்ந்தது. அவளைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் அன்புவின் மூச்சு சற்று நின்றது போல் இருந்தது.

கவிதை நடை போல அவளது வடிவம் இருந்தது. அவளது கண்கள் ஏதோ ஒரு மௌனமான சோகத்தையும், அதே நேரம் விவரிக்க முடியாத அழகையும் தாங்கியிருந்தன. அவளது முகத்தில் இருந்த அந்த இயற்கை ஈர்ப்பு, அந்தச் சூழலையும் மீறி அன்புவின் பார்வையைப் பறித்தது.

"அவள எதுக்கு அப்படி பார்க்குற" என சொன்ன கள்வனின் அக்கா, காவல்துறையினரை வசைபாடித் தள்ளிக் கொண்டிருக்க, அன்புவும் காவலரும் அந்தப் பெண்ணிடம் உன் பெயர் என்ன என்று கேட்டனர்.

"எதுவும் பேசாத, நீ உள்ள போடி நான் பார்த்துக்கிறேன்" என அந்தத் திருடனின் அக்கா அவளை எச்சரித்து உள்ளே அனுப்ப முயன்றாள்.

அன்பு அவளிடம் மெதுவான குரலில், "உன் பெயர் என்ன?" என்று விசாரித்தான்.

"பிரதிபா சார்..." என்றவளிடம், தொடர்ந்து அவளது வயது பற்றிக் கேட்டபோது, "எனக்கு இப்பதான் இருபது வயசு ஆகுது சார்" என்றாள்.

ஆனால், அவளது சிறு வயதுத் தோற்றத்தைப் பார்த்த அன்புவுக்கு அவள் பதினெட்டு வயதைக் கடந்திருக்க மாட்டாள் என்றே தோன்றியது.

அந்த பெண்ணின் கண்களில் தெரிந்த கவலை, அவள் சித்ரவதைகள் எதிர் கொள்கிறாள் என அன்புவின் மனதில் ஆழமாகப் பதியத் தொடங்கின.

வசைபாடிய திருடனின் அக்கா, "உனக்கு சின்னப் புள்ளைக் கேக்குதா? அவளைப் பத்தி விசாரிக்க நீ யாருடா?" என வசைபாட ஆரம்பிக்க, அங்கிருந்த நிலைமை விபரீதமாக மாறுவதை அன்பு உணர்ந்தான்.

"போலாம் சார்... இவ பேசுறதப் பார்த்தா சரிப்பட்டு வராது. அவ தம்பி மாட்டும்போது, இவளுக்கும் சேர்த்து அவ தம்பி வாயை உடைக்கலாம்" என்று காவலர் கோபமாகக் கூற, இருவரும் அங்கிருந்து கிளம்பினர்.

அன்புக்து. அந்த கள்வன் வீட்டுச் சூழலின் அசிங்கமும் அந்தக் கோபமான அக்காவின் வசவுகளும் பிரதிபாவின் முக அழகையும், அந்த இயற்கை ஈர்ப்பையும் சிறிதும் குறைக்கவில்லை. மாறாக, அவளது அந்த அமைதியான முகத்தோற்றம் அன்புவின் கண்களில் மீண்டும் மீண்டும் நிழலாடியது.

சட்டம் தன் கடமையைச் செய்ய வேண்டிய தருணம் ஒருபுறம் இருக்கட்டும்; ஆனால், அந்தத் தென்னந்தோப்பு வீட்டின் நிழலில் சிக்கித் தவிக்கும் பிரதிபாவின் கண்களில் தெரியும் மௌனமும், கவலையும், தீர்க்கப்படாத மர்மம் போல அன்புவின் மனதை வேறு ஏதோ ஒரு புதிய திசையை நோக்கி இழுத்துச் சென்றன!