Adultery தடுமாறிய மனசு

[Shajith]

“தடுமாறிய மனசு” – அத்தியாயம் 1 முதல் 5 வரை… ஒரு வாசகராக என் பார்வையில் ❤️

ஒரு கதையின் ஆரம்ப அத்தியாயங்கள் வாசகரை கதைக்குள் அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்; அதே நேரத்தில், அடுத்த பக்கத்தைத் திருப்பாமல் இருக்க முடியாத ஒரு கேள்வியையும் மனதில் விதைக்க வேண்டும். அந்த வகையில் “தடுமாறிய மனசு” முதல் ஐந்து அத்தியாயங்களிலேயே ஒரு குடும்பத்தின் இயல்பான வாழ்க்கைக்குள் மெதுவாக ஒரு பிரச்சினையை கொண்டு வந்து, அந்தப் பிரச்சினை எப்படி ஒரு பெண்ணின் மனதைத் தடுமாறச் செய்கிறது என்பதைப் படிப்படியாகக் காட்டத் தொடங்கியிருக்கிறது.

ஆரம்பத்தில் ரத்னம்–நந்தினி தம்பதிகளின் வாழ்க்கையை அழகாக அமைத்திருக்கிறார். காதல், திருமணம், குழந்தை, குடும்ப பாசம் என்று ஒரு நிறைவான குடும்ப வாழ்க்கையை முதலில் காட்டியிருப்பது மிகவும் முக்கியமானது. ஏனென்றால், பின்னால் அந்த உறவில் ஏற்படும் விரிசலை வாசகர் உணர வேண்டுமென்றால், முதலில் அந்த உறவின் வலிமையை உணர வைத்திருக்க வேண்டும். “கட்டிய வீட்டின் அருமை, அது இடியும் நேரத்தில்தான் தெரியும்” என்பதுபோல, ஆரம்பத்தில் காட்டப்படும் அந்த குடும்ப நெருக்கம்தான் பின்னால் வரும் மாற்றங்களுக்கு உணர்ச்சி மதிப்பை கொடுக்கிறது.

ரத்னத்திற்கு திருநெல்வேலிக்கு ஒரு மாத பணி மாற்றம் கிடைக்கும் முதல் அத்தியாயம் இயல்பான குடும்பச் சூழ்நிலையோடு நகர்கிறது. வேலைக்காக கணவன் பிரிய வேண்டிய நிலை, மனைவியின் தயக்கம், குழந்தையின் பாசம், சுதாவின் அறிவுரை—இந்த காட்சிகளில் குடும்ப உணர்வு நன்றாக இருந்தது. குறிப்பாக “போய்ட்டு வரேன் என்று சொல்லு; போறேன் என்று சொல்லாதே” என்ற சுதாவின் வார்த்தை ஒரு சாதாரண வசனம் போலத் தோன்றினாலும், அந்த இடத்தில் ஒரு தாயின் மனதையும், பிரிவின் பயத்தையும் அழகாக வெளிப்படுத்துகிறது.

அதே நேரத்தில், இங்கே இன்னும் கொஞ்சம் நீளமாக எழுதப்பட்டிருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும் என்று தோன்றியது. ரத்னம் வீட்டை விட்டு கிளம்பும் அந்தப் பிரிவுக் காட்சியில், குழந்தையின் அழுகை, நந்தினியின் மனநிலை, ரத்னம் திரும்பிப் பார்க்கும் தருணம், சுதாவின் உள்ளுணர்வு போன்றவற்றை இன்னும் சில வரிகள் கொண்டு விரிவுபடுத்தியிருந்தால் அந்தக் காட்சி வாசகரின் மனதில் இன்னும் ஆழமாகப் பதிந்திருக்கும். “பாசம் இருக்கும் இடத்தில் பிரிவின் வலி அதிகம்” என்பதுபோல, அந்தக் காட்சிக்கு இன்னும் கொஞ்சம் இடம் கொடுத்திருக்கலாம்.

ஆனால் முதல் அத்தியாயத்தின் இறுதியில் ரத்னத்தின் மாற்றத்தின் பின்னால் ஒரு சதி இருப்பதாக கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் குறிப்பு, கதையின் பாதையை உடனடியாக மாற்றுகிறது. அங்கேதான் வாசகருக்கு, “இது வெறும் குடும்பக் கதை இல்லை; பின்னால் வேறு ஏதோ நடக்கப்போகிறது” என்ற எதிர்பார்ப்பு உருவாகிறது.

இரண்டாவது அத்தியாயத்தில் CEO–சந்தோஷ் இருவரின் திட்டம் வெளிப்படுவது கதையின் உண்மையான எதிர்மறை சக்தியை அறிமுகப்படுத்துகிறது. சந்தோஷின் நோக்கம் ஆரம்பத்திலேயே வாசகருக்குத் தெரிந்துவிடுவது ஒரு வகையில் suspense-ஐ குறைத்தாலும், அதற்குப் பதிலாக “அவனுடைய திட்டம் நந்தினியை எவ்வளவு தூரம் பாதிக்கப் போகிறது?” என்ற எதிர்பார்ப்பை உருவாக்குகிறது.

சந்தோஷ் முதலில் சுதாவை நந்தினி என்று தவறாக நினைக்கும் காட்சி சுவாரஸ்யமாக இருந்தது. அந்தக் காட்சியில் சுதாவுக்கு ஏற்படும் வெட்கமும் பெருமையும், அவளுடைய வயதைக் கடந்தும் அவளுடைய அழகு பேசப்படுவது போன்ற அம்சங்களும் கதாபாத்திரத்தை ஒரு மனிதராக காட்டுகின்றன. ஆனால் இந்தப் பகுதி கொஞ்சம் சுருக்கமாக கடந்து செல்கிறது. சுதாவின் மனதில் அந்தச் சந்திப்பு ஏற்படுத்திய சிறிய மாற்றம் அல்லது அந்தப் பாராட்டை அவள் வீட்டில் நினைத்துப் பார்க்கும் ஒரு சிறு காட்சி இருந்திருந்தால், அந்தக் கதாபாத்திரத்தின் உளவியல் இன்னும் நன்றாக வெளிப்பட்டிருக்கும்.

நந்தினிக்கு வேலை கிடைக்கும் பகுதி கதையின் முக்கியமான திருப்பம். இங்கே ஆசிரியர் ஒரு நல்ல விஷயத்தைச் செய்திருக்கிறார். நந்தினி தன்னுடைய கணவனின் நம்பிக்கையையே அடிப்படையாக வைத்து அந்த வேலையை ஏற்றுக்கொள்கிறாள். அதாவது, அவள் தவறு செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் அலுவலகத்திற்குள் செல்லவில்லை; ரத்னத்தின் நம்பிக்கையோடு தான் ஒரு புதிய வாழ்க்கைக்குள் அடியெடுத்து வைக்கிறாள். இதுதான் பின்னர் வரும் மனமாற்றத்தை இன்னும் சிக்கலானதாக ஆக்குகிறது.

சுதா சொல்லும் “யாரையும் உடனே முழுசா நம்பிடாதே… கொஞ்சம் கவனமாவும் இரு” என்ற அறிவுரை பின்னர் நடப்பவைகளுக்கு ஒரு முன்னறிவிப்பாகவே இருக்கிறது. “முன்னெச்சரிக்கை இல்லாதவன் பின்னால் வருந்துவான்” என்ற பழமொழி நினைவுக்கு வருகிறது. அந்த ஒரு அறிவுரை பின்னர் எவ்வளவு முக்கியமாக மாறுகிறது என்பதுதான் கதையின் அழகு.

மூன்றாவது அத்தியாயத்தில்தான் சந்தோஷ் நந்தினியை அணுகும் விதம் மெதுவாக மாறத் தொடங்குகிறது. அவளுடைய திறமை, படிப்பு, அழகு, குணம் என்று தொடர்ந்து பாராட்டுவது முதலில் ஒரு மேலதிகாரியின் ஊக்கமாகத் தோன்றினாலும், வாசகருக்குத் தெரிந்திருக்கும் அவனுடைய உண்மையான நோக்கம் காரணமாக ஒவ்வொரு பாராட்டும் வேறு அர்த்தத்தைப் பெறுகிறது.

“அளவுக்கு மீறினால் அமிர்தமும் நஞ்சு” என்பதுபோல, அக்கறை என்ற பெயரில் தொடர்ந்து செலுத்தப்படும் கவனம் எப்போது ஒரு எல்லையைத் தாண்டுகிறது என்பதுதான் இங்கே முக்கியம்.

பிறகு ரத்னத்துடன் நந்தினி பேசும் நேரம் குறைவது மிக முக்கியமான பகுதி. இதுதான் நந்தினியின் மனதில் முதல் உண்மையான விரிசலை உருவாக்குகிறது. அவள் கணவனைப் பற்றி தவறாக நினைக்கவில்லை; அவன் வேலைப்பளுவை புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்கிறாள். ஆனால் ஒருபுறம் ரத்னத்தின் நேரம் குறைந்து கொண்டே இருக்கிறது; இன்னொரு புறம் சந்தோஷின் கவனம் அதிகரித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. இந்த ஒப்பீடு தான் அவளுடைய மனதை மெதுவாக தடுமாற வைக்கிறது.

இந்த மாற்றத்தை ஆசிரியர் இன்னும் கொஞ்சம் விரிவாக எழுதியிருக்கலாம். உதாரணமாக, ரத்னத்திடம் பேச முடியாமல் போன ஒரு இரவு, அவள் குழந்தையை பார்த்துக்கொண்டு தனியாக உட்கார்ந்து இருப்பது, பழைய நாட்களை நினைப்பது, “என்ன மாறிவிட்டது?” என்று தன்னைத்தானே கேட்பது போன்ற இரண்டு மூன்று சிறிய காட்சிகள் இருந்திருந்தால் நந்தினியின் மனமாற்றம் இன்னும் இயல்பாகவும் ஆழமாகவும் இருந்திருக்கும்.

பிறகு வரும் பிறந்தநாள் விழா காட்சியில் நந்தினியின் உடை, அலங்காரம், மற்றவர்கள் பாராட்டுவது போன்ற விவரங்கள் கதைக்கு ஒரு visual feel கொடுக்கின்றன. லதா, ஜெனிஃபர் போன்ற கதாபாத்திரங்கள் அவளைப் பாராட்டுவது மூலம் நந்தினியின் தன்னம்பிக்கை அதிகரிப்பதையும் காட்ட முடிகிறது. அந்த மாற்றம் கதையின் உளவியல் வளர்ச்சிக்கு பயன்படுகிறது.

ஆனால் அந்த விழா பகுதி சில இடங்களில் நீளமாகவும், சில இடங்களில் திடீரென்று சுருங்கியும் போகிறது. குறிப்பாக சந்தோஷ்–நந்தினி தனியாக பேசும் காட்சிக்கு இன்னும் கொஞ்சம் மனநிலை சார்ந்த உரையாடல் இருந்திருக்கலாம். ரத்னத்திடம் பேச முடியாத ஏமாற்றத்தை நந்தினி சந்தோஷிடம் பகிரும்போது, அவளுக்கு உண்மையில் தேவைப்பட்டது “ஒரு ஆண்” அல்ல; தன்னை கேட்க ஒருவர் என்பதைக் காட்டியிருந்தால் கதையின் உளவியல் இன்னும் வலுவாக இருந்திருக்கும்.

அவளுடைய கையை சந்தோஷ் தொடும் தருணமும் முக்கியமான எல்லைக் கோடு. நந்தினி முதலில் தயக்கம் காட்டி, பின்னர் அதை பெரிய விஷயமாக எடுத்துக்கொள்ளாமல் விட்டுவிட்டு, ரத்னத்தின் நினைவு வந்ததும் தன்னைத்தானே மீண்டும் கட்டுப்படுத்திக் கொள்வது—இது அவளுடைய மனத்தில் நடக்கும் போராட்டத்தை காட்டுகிறது.

“கால் வழுக்கினால் மண் காப்பாற்றலாம்; சொல் வழுக்கினால் மனம் காப்பாற்றாது” என்பதுபோல, சில சிறிய எல்லை மீறல்கள் பின்னர் பெரிய விளைவுகளுக்கு வழிவகுக்கலாம் என்பதை இந்தக் காட்சி உணர்த்துகிறது.

நான்காவது அத்தியாயம் எனக்கு கதையின் உளவியல் பகுதி வலுப்பெறும் இடமாகத் தோன்றியது. நந்தினியின் உடல் சோர்வு, சுதாவுக்கும் CEO-க்கும் இடையிலான உரையாடல், நந்தினி அதை கவனிப்பது, அலுவலகத்தில் அவளுடைய நிலை, சந்தோஷ் அவளை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்வது—இவை அனைத்தும் கதையின் பல அடுக்குகளை ஒரே நேரத்தில் நகர்த்துகின்றன.

இங்கே சுதாவுக்கான தனி subplot வருவது சுவாரஸ்யமானது. ஆனால் சுதா–CEO பகுதி கதையின் பிரதான ஓட்டத்திலிருந்து கொஞ்சம் விலகுவது போலவும் தெரிகிறது. அது பின்னர் கதையின் முக்கிய முடிச்சுடன் இணைக்கப்பட்டால் மிகப் பெரிய அர்த்தம் பெறும். இல்லையென்றால், அந்தப் பகுதியை சற்று குறைத்துக் கொண்டு நந்தினியின் மனநிலைக்கு அதிக இடம் கொடுத்திருக்கலாம்.

நந்தினி சோர்வாக இருக்கும் போது சந்தோஷ் உதவுவது, அவளுடைய கால்களுக்கு சிறிது மசாஜ் செய்வது போன்ற காட்சிகள் மிகவும் முக்கியமானவை. ஏனென்றால் இங்குதான் “உதவி” என்ற பெயரில் ஒரு நபர் மற்றொருவரின் தனிப்பட்ட எல்லைக்குள் எவ்வளவு நெருக்கமாக வருகிறார்? என்ற கேள்வி எழுகிறது. நந்தினி சில எல்லைகளை தெளிவாகச் சொல்வதும், சந்தோஷ் அந்த நேரத்தில் அதை மதிப்பதும், பின்னர் அவனுடைய உண்மையான நோக்கத்தை அறிந்திருக்கும் வாசகருக்கு இன்னும் பதற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

ரத்னம் நிரந்தரமாக திருநெல்வேலி கிளை மேலாளராகிவிட்டான் என்ற செய்தி வந்ததும் கதையின் நிலைமை இன்னும் சிக்கலாகிறது. இங்கே ஒரு கணவன் தன்னுடைய வாழ்க்கையை முன்னேற்றிக்கொள்ள வேலைக்காக தூரம் செல்கிறான்; ஆனால் அந்தத் தூரமே அவனுடைய குடும்ப வாழ்க்கையில் தெரியாத இடைவெளியை உருவாக்குகிறது.

“தூரம் அதிகமானால் பார்வை குறையும்; பார்வை குறைந்தால் புரிதல் குறையும்” என்ற நிலைதான் இங்கே உருவாகிறது.

நந்தினி இரவு நேரங்களில் வீட்டிற்கு வருவது, சோர்வாக இருப்பது, சில நேரங்களில் சாப்பிடாமல் தூங்குவது—இந்த இடங்கள் மிகவும் இயல்பானவை. வேலைக்குச் சென்ற ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையில் வரும் உடல்–மன சோர்வை ஆசிரியர் நன்றாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார். ஆனால் இந்த மாற்றம் இன்னும் கொஞ்சம் மெதுவாக கட்டமைக்கப்பட்டிருந்தால், வாசகருக்கு “நந்தினி எப்படி இவ்வளவு மாறினாள்?” என்ற கேள்விக்கு இன்னும் வலுவான பதில் கிடைத்திருக்கும்.

அதன் பிறகு வரும் மிக முக்கியமான வரி—ரத்னம் கேட்காத “சாப்பிட்டியா?”, “தூங்கிட்டியா?” போன்ற அக்கறைகளை சந்தோஷ் கேட்கிறான் என்ற நந்தினியின் எண்ணம்.

இது உண்மையில் இந்தக் கதையின் மனவியல் மையம்.

சில நேரங்களில் மனிதனுக்கு பெரிய பரிசுகள் தேவையில்லை; தனக்கு தேவையான நேரத்தில் கேட்கப்படும் ஒரு சிறிய வார்த்தையே போதும். அந்தச் சிறிய கவனிப்பை காதலாகவோ, அன்பாகவோ, புரிதலாகவோ மனம் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளும் தருணம்தான் இங்கே உருவாகிறது.

“பசியானவனுக்கு கஞ்சி அமிர்தம்” என்பார்கள். அதுபோல தனிமையில் இருக்கும் மனதுக்கு கிடைக்கும் சிறிய அக்கறையும் மிகப் பெரியதாகத் தோன்றலாம்.

பூங்கா காட்சி இந்த ஐந்து அத்தியாயங்களின் மிக முக்கியமான மனநிலை காட்சி என்று சொல்லலாம். நந்தினி தன்னுடைய தனிமையை வெளிப்படையாகச் சொல்வதும், ரத்னம் தூரமாகிவிட்டதை உணர்வதும், சந்தோஷிடம் பேசும்போது மனம் லேசாக இருப்பதாகச் சொல்வதும்—இவை அனைத்தும் அவளுடைய உள்ளுக்குள் நடக்கும் போராட்டத்தை வெளியில் கொண்டு வருகிறது.

அவள் சந்தோஷிடம் ஏன் இவ்வளவு நெருக்கமாகிறாள் என்பதற்கு ஆசிரியர் ஒரு காரணத்தை உருவாக்கியிருக்கிறார்: அவள் தேடியது கவனம்; அவன் கொடுத்தது கவனம்.

ஆனால் இங்கேதான் “அக்கறை” மற்றும் “ஆசை” இரண்டுக்கும் இடையிலான கோடு மங்குகிறது.

சுதா அந்தக் காட்சியைப் பார்த்துவிடும் தருணம் மிகச் சரியான இடத்தில் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. “கண்ணால் கண்டதை மனம் மறுக்கலாம்; ஆனால் மனதில் பதிந்த சந்தேகத்தை எளிதில் அழிக்க முடியாது.” அந்த ஒரு காட்சி இனி சுதாவின் மனதில் என்ன மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் என்பது அடுத்த கட்டத்தின் முக்கியமான கேள்வி.

ஐந்தாவது அத்தியாயம் கதையின் உணர்ச்சியை முற்றிலும் வேறு நிலைக்கு கொண்டு செல்கிறது.

ரத்னத்திற்கு விபத்து என்ற செய்தி வரும் தருணத்தில் நந்தினி சந்தோஷுடன் இருப்பது மிகப் பெரிய emotional conflict. அவள் கணவனை நேசிக்கவில்லை என்று சொல்ல முடியாது. மாறாக, ரத்னத்தின் நிலைமை தெரிந்தவுடன் அவள் உடைந்து போகிறாள். அவள் தன்னுடைய செயலை நினைத்து குற்ற உணர்வில் தவிக்கிறாள். இங்கே நந்தினியை முழுமையான “தவறு செய்தவள்” என்று மட்டும் காட்டாமல், தவறான சூழ்நிலையில் சிக்கிக்கொண்ட மனம் என்ற கோணத்தில் காட்டியிருப்பது கதைக்கு ஆழம் கொடுக்கிறது.

ரத்னம் ICU-வில் இருக்கும் காட்சிகள் உணர்ச்சிகரமானவை. நந்தினி அவனைப் பார்த்து அழுவது, அவனை இழக்கக் கூடாது என்று பயப்படுவது, சுதா அவளைத் தேற்றுவது—இந்த இடங்களில் குடும்ப பாசம் மீண்டும் கதைக்குள் வலுவாக வருகிறது.

இதுதான் கதையின் அழகான முரண்பாடு.

ஒருபுறம் நந்தினியின் மனம் தடுமாறுகிறது; இன்னொரு புறம் ரத்னத்தின் மீது அவளுக்குள் இருக்கும் உண்மையான பாசம் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறது.

“ஒரு பக்கம் சாய்ந்த தராசு எப்போதும் முழு உண்மையைச் சொல்லாது” என்பதுபோல, நந்தினியின் மனதை ஒரு சம்பவத்தால் மட்டும் தீர்மானிக்க முடியாது.

ரத்னம் உயிர் பிழைத்து கண் திறக்கும் காட்சி மிகவும் முக்கியமானது. குறிப்பாக அவள் அவனை பார்த்துக்கொள்வது, மருந்து கொடுப்பது, அவனுக்காக இருப்பேன் என்று சொல்லுவது போன்றவை அவளுடைய மனத்தின் இன்னொரு பக்கத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன. அந்தப் பகுதியில் இன்னும் சில உரையாடல்களைச் சேர்த்திருந்தால் வாசகருக்கு நந்தினியின் உள்ளுணர்வை இன்னும் தெளிவாக உணர முடிந்திருக்கும்.

ஐந்தாவது அத்தியாயத்தின் இறுதிப் பகுதி கதையை ஒரு psychological suspense நிலைக்கு கொண்டு செல்கிறது. இங்கே சந்தோஷின் உதவி வெளிப்படையாக அக்கறையாகத் தோன்றினாலும், அவனுடைய பின்னணி நோக்கம் வாசகருக்குத் தெரிந்திருப்பதால் அந்தச் சூழ்நிலையே பதற்றமாக மாறுகிறது.

இந்த இடத்தில் ஆசிரியர் மிகவும் கவனமாக கையாள வேண்டிய ஒன்று இருக்கிறது. நந்தினியின் பாதுகாப்பு, அவளுடைய சம்மதம், அதிகார உறவு, நம்பிக்கையை தவறாகப் பயன்படுத்துதல் போன்ற விஷயங்களை மையமாக வைத்துச் சென்றால் இந்தக் கதையின் தாக்கம் இன்னும் அதிகமாக இருக்கும். குறிப்பாக ஒருவருடைய நம்பிக்கையைப் பயன்படுத்தி அவரை கட்டுப்படுத்த முயலும் செயல் என்பது சாதாரண காதல் முக்கோணம் அல்ல; அது நம்பிக்கையின் எல்லை, அதிகாரத்தின் தவறான பயன்பாடு, மனஅழுத்தம் போன்ற பெரிய விஷயங்களாக மாறுகிறது.

“நெருப்போடு விளையாடினால் சுடுவது நிச்சயம்” என்பார்கள். சந்தோஷ் தொடங்கிய விளையாட்டு இனி யாருடைய வாழ்க்கையை எவ்வளவு சுடப்போகிறது என்பதுதான் அடுத்த அத்தியாயங்களின் மிகப்பெரிய எதிர்பார்ப்பு.

மொத்தமாக முதல் ஐந்து அத்தியாயங்களைப் பார்த்தால், ஆசிரியர் கதையை அவசரமாக முடிக்காமல் பல கட்டங்களாக அமைத்திருக்கிறார். குடும்ப பாசம், கணவன்–மனைவி உறவு, பிரிவு, தனிமை, புதிய வேலை, புதிய மனிதரின் கவனம், மனக்குழப்பம், குற்ற உணர்வு, விபத்து, மருத்துவமனை என்று ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் கதையின் அழுத்தம் அதிகரித்துக் கொண்டே வருகிறது.

ஆனால் இன்னும் ஒரு விஷயம் இருந்தால் இந்தக் கதை இன்னும் வலுவாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்—சில முக்கியமான காட்சிகளுக்கு அதிக இடமும், சில இடைப்பட்ட விளக்கங்களுக்கு கொஞ்சம் குறைந்த இடமும். குறிப்பாக நந்தினியின் மனமாற்றம் திடீரென நடந்தது போல வாசகருக்கு தோன்றாமல், ஒவ்வொரு சிறிய சம்பவமும் அவளுடைய மனத்தில் எப்படி ஒரு கோடு போட்டது என்பதை இன்னும் விரிவாகக் காட்டினால் கதாபாத்திரம் இன்னும் உயிரோட்டமாக மாறும்.

அதேபோல் சுதா–CEO தொடர்பு பின்னர் கதையின் பிரதான முடிச்சோடு இணைந்தால் அதன் ஆரம்பக் காட்சிகளுக்கு நல்ல payoff கிடைக்கும். இல்லையென்றால் அந்த subplot கதையின் வேகத்தை சற்று குறைக்கக்கூடும்.

“சிறு துளி பெரு வெள்ளம்” என்பதுபோல, இந்த ஐந்து அத்தியாயங்களிலும் பெரிய பிரச்சினை ஒரே நாளில் உருவாகவில்லை. ஒரு சிறிய பிரிவு, ஒரு குறைந்த தொலைபேசி அழைப்பு, ஒரு சிறிய அக்கறை, ஒரு பாராட்டு, ஒரு நெருக்கம், ஒரு தவறான புரிதல் என்று சிறு சிறு துளிகளாக சேர்ந்து நந்தினியின் மனதில் ஒரு பெரிய குழப்பத்தை உருவாக்கியிருக்கிறது.

அதனால்தான் இந்தக் கதையின் தலைப்பு “தடுமாறிய மனசு” என்பது பொருத்தமாக இருக்கிறது.

இப்போது கேள்வி நந்தினியின் மனம் மட்டும் தடுமாறுமா என்பதல்ல…

ரத்னத்தின் நம்பிக்கை எங்கே போகும்?
சுதா உண்மையை எப்போது முழுமையாகப் புரிந்துகொள்வாள்?
சந்தோஷின் உண்மையான நோக்கம் எப்போது வெளிச்சத்திற்கு வரும்?
நந்தினி தன்னுடைய மனதுக்கும் தன்னுடைய வாழ்க்கைக்கும் இடையில் எந்த முடிவை எடுப்பாள்?

“உண்மை தாமதமாகலாம்; தோற்காது” என்பார்கள்.

முதல் ஐந்து அத்தியாயங்கள் அந்த உண்மையை நோக்கி கதையை அழைத்துச் செல்லும் ஒரு வலுவான தொடக்கமாக இருக்கிறது. இனி வரும் அத்தியாயங்களில் கதையின் திருப்பங்களோடு, கதாபாத்திரங்களின் மனநிலைக்கும் இன்னும் கொஞ்சம் முக்கியத்துவம் கொடுத்தால், “தடுமாறிய மனசு” வெறும் சம்பவங்களின் தொடராக இல்லாமல், மனித மனம் எவ்வளவு எளிதில் தடுமாறுகிறது, ஒரு உறவில் எவ்வளவு சிறிய இடைவெளி பெரிய விளைவுகளை உருவாக்குகிறது, நம்பிக்கை உடைந்தால் அதன் விலை என்ன என்பதை சொல்லும் ஒரு ஆழமான கதையாக மாறும்.

கதை நகர்கிறது…
ஆனால் உண்மையில் தடுமாறத் தொடங்கியிருப்பது கதையல்ல — கதாபாத்திரங்களின் மனசுதான். ❤️