Incest அன்புள்ள அம்மா

[Shajith]

“அன்புள்ள அம்மா” — அத்தியாயம் 1 முதல் 14 வரை…
கதாசிரியர்: Devayani Rasigan

ஒரு கதையின் முதல் சில அத்தியாயங்களே அதன் பயணத்தைத் தீர்மானித்து விடும் என்பார்கள். அந்த வகையில் “அன்புள்ள அம்மா” கதையின் முதல் 14 அத்தியாயங்களைப் படித்து முடித்தபோது, இது ஒரே கோட்டில் செல்லும் சாதாரண குடும்பக் கதை அல்ல… ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திலும் ஒரு புதிய மனக்கதவைத் திறந்து, அடுத்த அறைக்குள் வாசகனை அழைத்துச் செல்லும் உளவியல் பயணம் என்ற உணர்வு ஏற்பட்டது.

முதல் அத்தியாயத்தைப் பார்க்கும்போது, கதை மிகவும் இயல்பான குடும்பச் சூழலில் தொடங்குகிறது. தேவயானி, ராஜ், சுமன், சகோதரிகள், நண்பர்கள் என்று ஒரு குடும்பத்தின் அன்றாட வாழ்க்கையை நிதானமாக அறிமுகப்படுத்தியிருப்பது பின்னர் வரப்போகும் புயலுக்கு ஒரு அமைதியான பின்னணியை உருவாக்குகிறது.

“புயலுக்கு முன் கடல் அமைதியாக இருக்கும்” என்பதுபோல, முதல் அத்தியாயத்தின் இயல்பான குடும்பச் சூழலுக்குப் பின்னால் இவ்வளவு பெரிய பிரச்சனை காத்திருக்கிறது என்பதை அப்போது வாசகர் எதிர்பார்க்க முடியாது. அந்த அமைதிதான் பின்னர் வரும் சம்பவங்களின் தாக்கத்தை இன்னும் அதிகப்படுத்துகிறது.

இரண்டாவது அத்தியாயத்தில் வரும் மர்மமான நபரின் மிரட்டல் கதையின் முதல் பெரிய திருப்பம். ஒரு தாயின் மனதில் இருக்கும் மிகப்பெரிய பலவீனம் எது என்றால், அது தன் பிள்ளைகளைப் பற்றிய பயம். அந்த இடத்தில்தான் தேவயானியின் பாத்திரம் உண்மையாகத் தொடங்குகிறது.

“தாயின் மனம் தன் பிள்ளைக்காக ஆயிரம் துண்டாகும்” என்று சொல்வார்கள். தேவயானி சந்திக்கும் அச்சுறுத்தலிலும் அதுதான் தெரிகிறது. அவளுக்குத் தன்னைப் பற்றிய பயத்தைவிட, மகளைப் பற்றிய பயம்தான் அதிகமாகிறது. அந்த ஒரு மனநிலையை கதாசிரியர் இன்னும் கொஞ்சம் நீட்டி எழுதியிருந்தால், தேவயானியின் உள்ளுக்குள் நடக்கும் போராட்டம் வாசகருக்கு இன்னும் ஆழமாகப் புரிந்திருக்கும்.

அவள் ஏன் அந்த ஆபத்தான இடத்திற்குச் செல்கிறாள்?
அவள் மனதில் அந்த நேரத்தில் என்னென்ன எண்ணங்கள் ஓடின?
“நான் போகாமல் இருந்தால் என் மகளுக்கு என்ன ஆகும்?” என்ற பயம் எவ்வளவு பெரியதாக இருந்தது?

இவற்றை இன்னும் இரண்டு மூன்று பத்திகள் விரிவாகக் கொடுத்திருந்தால், அந்தக் காட்சியின் உணர்ச்சி எடை இன்னும் அதிகமாக இருந்திருக்கும்.

“பிள்ளையைப் பெற்றவள் பாறையையும் தூக்கும்” என்பதுபோல, தாய்மை சில நேரங்களில் மனிதனை தன் இயல்பான பயத்தையே மறக்கச் செய்கிறது.

மூன்றாவது, நான்காவது அத்தியாயங்களில் மர்மமும் அச்சமும் மேலும் அதிகரிக்கும்போது, தேவயானியின் நிலை ஒரு தனிப்பட்ட பிரச்சனையாக இல்லாமல், குடும்பத்தின் மொத்த பாதுகாப்பு குறித்த பிரச்சனையாக மாறுகிறது. இங்கேதான் கதையின் இருண்ட பக்கம் தொடங்குகிறது.

அந்த இடத்தில் கதாசிரியர் தேவயானியின் மனநிலையை இன்னும் விரிவாக ஆராய்ந்திருக்கலாம். வெளியில் அமைதியாக நடந்து கொண்டாலும், உள்ளுக்குள் உடைந்து கொண்டிருக்கும் ஒருவரின் மனதை எழுதுவதற்கு நிறைய வாய்ப்பு இருந்தது.

“வெளியில் சிரிப்பவன் உள்ளுக்குள் அழுவதில்லை என்று யார் சொன்னது?”

சில வலிகளுக்கு சத்தம் இருக்காது.
சில பயங்களுக்கு கண்ணீர் இருக்காது.
சில அவமானங்களை மனிதன் தன்னுடைய நிழலுக்குக் கூட சொல்ல முடியாது.

அந்த அமைதியான வலியை இன்னும் கொஞ்சம் நீட்டி எழுதியிருந்தால், தேவயானி ஒரு கதாபாத்திரமாக இல்லாமல், ஒரு உணர்வாகவே வாசகருக்குள் பதிந்திருப்பாள்.

ஐந்தாவது அத்தியாயத்தில் சுமன் தன் தாயைத் தேடி ஓடி வந்து, அவளை அந்தச் சூழ்நிலையிலிருந்து மீட்கும் தருணம் கதையின் இன்னொரு முக்கியமான திருப்பம். இதுவரை குடும்பத்தில் ஒரு மகனாக இருந்த சுமன், அந்த நொடியில் தாயின் பாதுகாவலனாக மாறுகிறான்.

“ஆபத்தில் உதவியவனே உண்மையான உறவு” என்பார்கள்.

யோகிபாபு பார்த்த விஷயம், சுமனின் சந்தேகம், சிவப்பு பைக், சேதமடைந்த தடயம், பின்னர் காவல்துறையை நோக்கிச் செல்லும் பாதை—இவை அனைத்தும் கதைக்கு ஒரு விசாரணைத் தன்மையை உருவாக்குகின்றன.

குறிப்பாக சிவப்பு பைக் பற்றிய சிறிய தடயத்தை பின்னர் கதையின் விசாரணை ஓட்டத்தில் பயன்படுத்திய விதம் நன்றாக இருந்தது.

“சிறு துளி பெருவெள்ளம்” என்பதுபோல, கதையில் சிறியதாகத் தோன்றும் ஒரு தகவல்கூட பின்னர் பெரிய விளைவுக்கான கதவாக மாறுகிறது.

ஆறாவது அத்தியாயத்தில் காவல் நிலையத்தில் தேவயானி அடையாளம் காணும் பகுதி கதையின் பரபரப்பை இன்னும் உயர்த்துகிறது. அங்கே அவளுக்கு இருந்த பயமும், அவமானம் பற்றிய தயக்கமும், குடும்பம் என்ன நினைக்கும் என்ற அச்சமும் மிகவும் முக்கியமான மனநிலைகள்.

இங்கே ஒரு சிறிய கருத்து மட்டும் சொல்ல வேண்டும்.

காவல் நிலையக் காட்சியை இன்னும் கொஞ்சம் விரிவாக எழுதியிருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும்.

காவலரின் கேள்விகள், தேவயானியின் தயக்கம், அவள் அந்த மனிதனைப் பார்க்கும் முதல் நொடி, “இவன்தானா?” என்ற மனப்போராட்டம், சுமன் அருகில் இருப்பதால் கிடைக்கும் சிறிய நம்பிக்கை—இவற்றை இன்னும் விரிவாகக் கொடுத்திருந்தால் அந்தக் காட்சி வாசகரின் மனதில் இன்னும் நீண்ட நேரம் நின்றிருக்கும்.

“உண்மைக்கு தாமதம் இருக்கலாம்; ஆனால் வழி இருக்கும்” என்பதுபோல, அங்கே கதை ஒரு புதிய பாதைக்கு திரும்புகிறது.

அதற்குப் பிறகு மழையில் சுமனும் தேவயானியும் வீடு திரும்பும் பகுதி கதையின் மனநிலையை மீண்டும் மாற்றுகிறது. வெளியில் மழை பெய்கிறது; ஆனால் கதாபாத்திரங்களின் உள்ளே வேறு ஒரு புயல் உருவாகிறது.

இங்கே இயற்கையை கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையோடு இணைத்து இன்னும் கொஞ்சம் எழுதியிருந்தால் அழகாக இருந்திருக்கும்.

மழை என்பது இங்கே வெறும் மழையாக இல்லாமல்,
கழுவ முடியாத நினைவுகளின் அடையாளமாகவும்,
மறைக்க முடியாத உணர்வுகளின் பின்னணியாகவும்,
கதாபாத்திரங்களின் குழப்பமான மனநிலையின் பிரதிபலிப்பாகவும் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம்.

“மழை பெய்தால் மண் நனைவது போல, நினைவு வந்தால் மனமும் நனையும்.”

ஏழாவது, எட்டாவது அத்தியாயங்களில் கதை வெளிப்புற பிரச்சனையிலிருந்து கதாபாத்திரங்களின் உளவியல் உலகத்துக்குள் நுழைகிறது. இதுதான் கதையின் மிகவும் நுணுக்கமான பகுதி.

தேவயானியின் மனக்குழப்பம், குற்ற உணர்வு, பயம், தன்னையே புரிந்துகொள்ள முடியாத நிலை போன்றவற்றை கதாசிரியர் எடுத்துச் செல்லும் விதம் கதையின் உளவியல் பரிமாணத்தை அதிகரிக்கிறது.

ஆனால் இதுபோன்ற முக்கியமான மனமாற்றங்களை சில இடங்களில் சம்பவங்களின் வேகத்துக்குள் சுருக்கிவிடாமல், “எதனால் இந்த எண்ணம் உருவானது?” “அந்த எண்ணத்தை எதிர்க்க அவள் என்ன முயன்றாள்?” “அவளுடைய மனதில் தாய்மை, குற்ற உணர்வு, பயம் ஆகியவை எப்படி மோதின?” என்பதை இன்னும் விரிவாகக் காட்டியிருந்தால் கதை இன்னும் வலிமையாக இருந்திருக்கும்.

“மனதை வெல்வது உலகத்தை வெல்வதைவிட கடினம்.”

ஒன்பதாவது அத்தியாயத்தில் கதவு, சுமன், ராஜின் எதிர்பாராத வருகை போன்றவை மீண்டும் கதையை ஒரு பதற்றமான நிலைக்குக் கொண்டு செல்கின்றன. இங்கே “கதவு” என்பதே ஒரு நல்ல குறியீடாக மாறுகிறது.

ஒரு கதவு திறந்தால் உண்மை வெளியில் வரும்.
ஒரு கதவு மூடப்பட்டால் ரகசியம் உள்ளே இருக்கும்.

அந்த வகையில் இந்தக் கதையில் கதவு ஒரு சாதாரண பொருளாக இல்லாமல், உண்மைக்கும் மறைப்புக்கும் நடுவிலான எல்லையாக தொடர்ந்து பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது என்று வாசிக்க முடிகிறது.

“மறைத்தது முளைக்கும்; புதைத்தது ஒருநாள் வெளிவரும்.”

பத்தாவது முதல் பன்னிரண்டாவது அத்தியாயங்கள் வரையில் கதை மிகவும் சிக்கலான உளவியல் பகுதிக்குள் செல்கிறது. இங்கே கதாசிரியர் கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையை எழுத முயன்றிருப்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஆனால் இதுபோன்ற இடங்களில் சம்பவத்தை மட்டும் முன்னேற்றுவதைக் காட்டிலும், அதன் விளைவாக உருவாகும் குற்ற உணர்வு, பயம், மனச்சாட்சி, குழப்பம், குடும்ப உறவுகளின் உடைதல் ஆகியவற்றுக்கு இன்னும் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்திருந்தால் கதையின் இலக்கியத் தரம் மேலும் உயர்ந்திருக்கும்.

“தவறு செய்வது மனிதம்; தவறை உணர்வது மனசாட்சி; தவறிலிருந்து திரும்புவது மனிதனின் உயரம்.”

இந்தக் கதையின் அடுத்த கட்டத்தில் வாசகர் கேட்கத் தொடங்கும் கேள்வி “அடுத்து என்ன நடக்கும்?” என்பது மட்டும் இல்லை.

“இந்த சம்பவங்களுக்குப் பிறகு இந்தக் குடும்பம் எப்படி மாறப் போகிறது?”

அதுதான் கதையின் உண்மையான பலமாக மாறுகிறது.

பதிமூன்றாவது, பதினான்காவது அத்தியாயங்களில் ராஜ் மிக அருகில் வந்து நிற்கும் தருணங்கள் கதையின் suspense-ஐ உச்சத்துக்கு கொண்டு செல்கின்றன. கதவைத் திறக்கப் போகும் அந்தச் சில நொடிகளில் கதையின் முழு பதற்றமும் ஒன்று சேர்கிறது.

அந்த இடங்களில் நேரத்தை மெதுவாக்கி எழுதும் முயற்சி நன்றாக இருந்தது.

“உயிர் போகும் நேரத்தில் ஒரு நொடியும் ஒரு யுகம்.”

அந்த ஒரு நொடியின் பயம், இதயத்துடிப்பு, கதவு திறக்குமா இல்லையா என்ற எதிர்பார்ப்பு ஆகியவை வாசகரையும் அந்த அறைக்குள் நிறுத்திவிடுகின்றன.

அதே நேரத்தில், இந்தக் கதையின் அடுத்த பதிப்புகளில் மிகவும் தீவிரமான உடல் சார்ந்த விவரங்களை குறைத்து, மனநிலையின் தாக்கம், குற்ற உணர்வு, குடும்ப ரகசியத்தின் சுமை, உண்மை வெளிவந்தால் ஏற்படும் விளைவுகள் ஆகியவற்றை அதிகமாக முன்னிலைப்படுத்தினால் கதை இன்னும் ஆழமான உளவியல் படைப்பாக மாறும் என்று தோன்றுகிறது.

ஏனென்றால் சில விஷயங்களை விரிவாகச் சொல்ல வேண்டிய அவசியமே இல்லை.

“சொல்லாமல் சொல்லுவது தான் சொல்லின் அழகு.”

வாசகரின் கற்பனைக்கு இடம் கொடுத்தால் சில காட்சிகள் இன்னும் வலிமையாக மனதில் பதியும்.

மேலும், தேவயானியின் கடந்த காலம், ராஜுடன் அவளுடைய உறவு எப்படி உருவானது, சுமனுடன் அவளுடைய தாய்–மகன் பந்தம் முன்பு எப்படி இருந்தது, குடும்பத்தில் ஒவ்வொருவருடனும் அவளுடைய உணர்ச்சி தொடர்பு எப்படி இருந்தது போன்ற பின்னணிகளை இடையிடையே சிறிய நினைவுக் காட்சிகளாகக் கொடுத்திருந்தால், பின்னர் வரும் மனமாற்றங்களின் தாக்கம் இன்னும் அதிகமாக இருந்திருக்கும்.

“வேர் ஆழமாக இருந்தால் தான் மரம் உயரமாக நிற்கும்.”

அதேபோல் கதாபாத்திரத்தின் பின்னணி ஆழமாக இருந்தால் தான் அதன் தற்போதைய போராட்டமும் வாசகருக்கு அதிகமாகப் புரியும்.

மொத்தமாகப் பார்க்கும்போது, முதல் 14 அத்தியாயங்களில் கதையின் மிகப்பெரிய பலம் திருப்பங்களை உருவாக்கும் திறனும், ஒவ்வொரு அத்தியாயத்தின் முடிவிலும் அடுத்த பகுதியைத் தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வத்தை உருவாக்குவதும் தான்.

முதல் அத்தியாயத்தில் இருந்த குடும்ப அமைதி…

அதற்குப் பிறகு வந்த மர்மம்…

அச்சுறுத்தல்…

தேவயானியின் மனப்போராட்டம்…

சுமனின் தலையீடு…

காவல் நிலையம்…

விசாரணையின் தடயங்கள்…

மழையில் திரும்பும் பயணம்…

மறைக்கப்பட்ட மனக்குழப்பங்கள்…

ராஜின் எதிர்பாராத வருகைகள்…

கதவின் மறுபுறம் நிற்கும் உண்மை…

இவை அனைத்தும் படிப்படியாக கதையை ஒரு உச்சநிலைக்கு கொண்டு வந்திருக்கின்றன.

“அவசரத்தில் எடுத்த முடிவு ஆயுள் முழுவதும் நிழலாகலாம்” என்பதுபோல, இந்தக் கதாபாத்திரங்கள் எடுக்கும் ஒவ்வொரு முடிவும் அடுத்த அத்தியாயத்துக்கு ஒரு புதிய விளைவை உருவாக்குகிறது.

இன்னொரு முக்கியமான விஷயம் — இந்தக் கதையின் தலைப்பு “அன்புள்ள அம்மா” என்பதால், அடுத்தடுத்த அத்தியாயங்களில் “அன்பு” என்ற வார்த்தையின் உண்மையான அர்த்தத்தை இன்னும் ஆழமாக ஆராய்ந்தால் மிகவும் பொருத்தமாக இருக்கும்.

அன்பு என்றால் பாதுகாப்பா?
தியாகமா?
பாசமா?
பொறுப்பா?
அல்லது சில நேரங்களில் மனிதன் தன்னையே இழக்கச் செய்யும் உணர்வா?

இந்தக் கேள்விகளுக்கு கதை நேரடியாக பதில் சொல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் செயல்களின் மூலம் வாசகரை யோசிக்க வைத்தால் தலைப்புக்கும் கதைக்கும் இன்னும் வலுவான தொடர்பு உருவாகும்.

“அன்பு இருக்கும் இடத்தில் பொறுப்பும் இருக்க வேண்டும்; இல்லையென்றால் அன்பே சுமையாக மாறிவிடும்.”

முதல் 14 அத்தியாயங்களுக்குப் பிறகு, எனக்குத் தோன்றுவது ஒன்று மட்டும்தான்—

இந்தக் கதை இப்போது சம்பவங்களை மட்டும் சொல்லும் நிலையில் இல்லை.
கதாபாத்திரங்களின் மனதைத் திறந்து பார்க்க வேண்டிய கட்டத்தை அடைந்துவிட்டது.

அடுத்த அத்தியாயங்களில் வெளியில் நடக்கும் சம்பவங்களைப் போலவே, ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் உள்ளே நடக்கும் போராட்டத்தையும் அதிகமாக எழுதினால், இந்தக் கதை இன்னும் கனமான உணர்வையும் நீண்டநாள் நினைவையும் ஏற்படுத்தும்.

“கதை நீளத்தால் பெரியதாகாது; கதாபாத்திரங்களின் ஆழத்தால் பெரியதாகும்.”

அந்த ஆழத்துக்கான விதைகள் இந்த முதல் 14 அத்தியாயங்களிலேயே இருக்கின்றன.

ஒரு பக்கம் மர்மம்…
ஒரு பக்கம் குடும்பம்…
ஒரு பக்கம் பயம்…
ஒரு பக்கம் மனக்குழப்பம்…
மற்றொரு பக்கம் வெளிவராமல் அடைக்கப்பட்ட உண்மைகள்…

“முடிச்சு இருக்கும் இடத்தில்தான் கதையின் சுவாரஸ்யம் இருக்கும்.”

அந்த முடிச்சுகளை ஒவ்வொன்றாக அவிழ்க்கும் பொறுப்பு இனி வரும் அத்தியாயங்களுக்கு இருக்கிறது.

மொத்தத்தில், Devayani Rasigan அவர்களின் “அன்புள்ள அம்மா” முதல் 14 அத்தியாயங்களிலேயே வாசகருக்கு பல கேள்விகளை எழுப்பியிருக்கிறது. சில இடங்களில் வேகம் அதிகமாகிறது; சில முக்கியமான மனநிலைகள் இன்னும் கொஞ்சம் விரிவாகப் பேசப்பட்டிருக்கலாம்; சில காட்சிகளில் வெளிப்புற விவரங்களைக் குறைத்து உளவியல் உணர்வுகளை அதிகப்படுத்தினால் கதையின் தாக்கம் இன்னும் உயரலாம்.

ஆனால் அதே நேரத்தில், “அடுத்து என்ன?” என்ற ஆர்வத்தை தொடர்ந்து வைத்திருப்பது இந்தத் தொடரின் குறிப்பிடத்தக்க அம்சம்.

“நல்ல கதை வாசிப்பை முடிக்காது; வாசித்த பிறகும் மனதில் தொடரும்.”

அந்த வகையில் முதல் 14 அத்தியாயங்களுக்குப் பிறகும் இந்தக் கதையின் அடுத்த பக்கத்தைத் திறக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் இருக்கிறது.

கதாசிரியர் Devayani Rasigan அவர்களுக்கு வாழ்த்துகள்.
கதையின் அடுத்த கட்டங்களில் சம்பவங்களைவிட மனங்களின் குரலுக்கும், கதாபாத்திரங்களின் உளவியல் பயணத்துக்கும் இன்னும் கொஞ்சம் அதிக இடம் கிடைத்தால், இந்தக் கதை இன்னும் ஆழமான வாசிப்பு அனுபவமாக மாறும்.

கதை தொடரட்டும்…
முடிச்சுகள் அவிழட்டும்…
மனங்களுக்குள் மறைந்திருக்கும் உண்மைகள் வெளிச்சத்துக்கு வரட்டும்.