♥️♥️⭐காத்தவராயன் மரணத்தில் மறையாதவன், அவள் அவன் மரணத்தையே வென்றவள்.

[Geneliarasigan]

Episode - 192

தூசிப் படலம் மெல்ல மெல்ல விலகியது.

அந்தத் தூசித் திரைக்குப் பின்னால் நின்றிருந்த உருவத்தின் முகம், நிலவொளியில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தெளிவடையத் தொடங்கியது.

அது...

மேகக் கூட்டத்தைப் பிளந்துகொண்டு வெளிவரும் பௌர்ணமி நிலவைப் போல இருந்தது.

முகம் முழுமையாகத் தெரிந்த அந்தக் கணத்தில்—

காத்தவராயனின் உள்ளம் ஒரு கணம் உறைந்து போனது!

அவனது செந்நிறக் கண்கள் அகல விரிந்தன.

உதடுகள் தன்னையும் அறியாமல் அசைந்தன.

“மதிவதனி...!”



அந்தப் பெயர் அவனது மனத்திற்குள் ஒரு பேரதிர்ச்சியாக வெடித்தது.

கண்களைக் கசக்கிக்கொண்டான்.

மீண்டும் பார்த்தான்.

இல்லை...

அவள் மதிவதனி அல்ல.

ஆனால்...

மதிவதனியின் அதே பேரழகு!

அதே முக அமைப்பு.

அதே காந்தமான கண்கள்.

அதே மயக்கும் அழகு.

பல நூற்றாண்டுகளைக் கடந்து, காலமே அந்த அழகின் ஒரு சாயலை மீண்டும் அவன் கண்களுக்கு முன்னால் கொண்டுவந்து நிறுத்தியதைப் போலிருந்தது.

காத்தவராயனின் பார்வை அவளது முகத்திலிருந்து விலக மறுத்தது.

வில்லென வளைந்த புருவங்கள்...

நிலவொளியில் மெதுவாக மின்னிய நாசி...

செம்பவளத்தை நினைவூட்டும் உதடுகள்...

காற்றில் அலையலையாகப் பறந்து அவளது தோள்களைத் தழுவிய நீலக்கரிய கூந்தல்...

ஒவ்வொன்றும் அவனுடைய நினைவுக்குள் புதைந்திருந்த பழைய முகத்தை மீண்டும் மீண்டும் எழுப்பின.

மதிவதனி!

ஒரு காலத்தில் தன் ஆசைக்கு எட்டாதவளாக நின்ற அந்த அழகு...

இப்போது வேறொரு உருவில்...



தன் கண்களுக்கு முன்னால் மீண்டும் தோன்றியிருந்தது!

காத்தவராயனின் அசுர மனம் கொதித்தது.

அவளை நோக்கி அறியாமலேயே இரண்டு அடிகள் முன்னே வைத்தான்.

அவனது கண்களில் பேராசையின் ஒளி மின்னியது.

ஆனால்—

அடுத்த கணமே...

அவனது உடலுக்குள் ஏதோ ஓர் ஆதி உள்ளுணர்வு அவனைப் பிடித்து நிறுத்தியது.

அவன் அப்படியே நின்றான்.

அவளிடமிருந்து வீசிய காற்றில் கலந்திருந்த ஒரு விசித்திரமான வாசனை அவனது நாசியைத் தொட்டது.

அது சாதாரண மனித ரத்தத்தின் வாசனை அல்ல.

அதனுடன் இன்னொன்றும் இருந்தது.

அவளது ஆன்மாவின் ஆழத்திலிருந்து வெளிப்பட்டுக் கொண்டிருந்த ஏதோ ஒரு பரிச்சயமான சக்தி!

காத்தவராயனின் கண்கள் சுருங்கின.

இம்முறை அவளுடைய அழகைப் பார்க்கவில்லை.

அவளுக்குள் ஓடும் ரத்தத்தின் மர்மத்தை உணர முயன்றான்.

‘இது என்ன...?’

அவனது உள்ளத்தில் ஒரு கேள்வி எழுந்தது.

‘இந்த ரத்தத்தின் வாசனை... எனக்கு இவ்வளவு பரிச்சயமாக இருக்கிறதே?’

அவனது நினைவின் ஆழத்தில் புதைந்திருந்த நூற்றாண்டுகள் பழைய காட்சிகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக மின்னின.

அருள்மொழி...

அவனது குலம்...

அவனது ரத்தம்...

அந்த வம்சத்தின் வழியே தலைமுறை தலைமுறையாகப் பயணித்த உயிர்...

காத்தவராயனின் முகம் மெதுவாக மாறியது.

‘இவள்...?’

அவன் மனம் பதறியது.

‘என் வம்சத்தைச் சேர்ந்தவளா?’

அடுத்த எண்ணம் அவனது உள்ளத்தையே அதிர வைத்தது.

‘அருள்மொழியின் வழித்தோன்றலா?’

அவளது முகத்திலிருந்து பார்வையைப் பிரிக்க முடியாமல் நின்றான்.

அவளது அழகு மீண்டும் அவனை ஈர்த்தது.

ஆனால் இப்போது அந்த ஈர்ப்புக்குள் ஒரு பயங்கரமான உண்மை பதுங்கியிருந்தது.

‘அப்படியென்றால்... இவள் என் சொந்த ரத்தத்தின் வழித்தோன்றலா?’

அந்த எண்ணமே அவனது அசுர மனத்தில் ஒரு பெரும் புயலை எழுப்பியது.

சற்று முன்பு வரை அவளை அடைய வேண்டும் என்ற கட்டுக்கடங்காத ஆசை அவனுக்குள் கொழுந்துவிட்டு எரிந்துகொண்டிருந்தது.

இப்போது...

அதே ஆசைக்கு எதிராக அவனது சொந்த ரத்தத்தின் நினைவு நின்றது.

ஒருபுறம்—

அவளது அழகு அவனை மீண்டும் மீண்டும் இழுத்தது.

மறுபுறம்—

‘இவள் என் குருதியின் வழித்தோன்றலாக இருந்தால்?’

என்ற எண்ணம் அவனை உள்ளுக்குள் கிழித்தெறிந்தது.

அவனது விரல்கள் தன்னையும் அறியாமல் இறுகின.

மனதுக்குள் இரண்டு குரல்கள் மோதிக்கொண்டன.

“அவளை அடை!”

என்றது அவனது வெறி.

“அவள் உன் ரத்தத்தின் வழி வந்தவள்!”

என்றது அவனது ஆதி உள்ளுணர்வு.

அந்த இரண்டு குரல்களும் ஒன்றையொன்று விழுங்க முயன்றன.

காத்தவராயனின் நெஞ்சுக்குள் அந்த மோதல் ஒரு பிரளயமாக வெடித்தது.

ஆனால் அவள் மட்டும்...

அவனது உள்ளத்தில் நடக்கும் அந்தப் போராட்டத்தை அறியாதவள்போல் அமைதியாக நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

அவளது உதட்டின் ஓரத்தில் மீண்டும் அந்த மர்மப் புன்னகை மலர்ந்தது.

அந்தப் புன்னகையைப் பார்த்தவுடன் காத்தவராயனின் உள்ளத்தில் இன்னொரு கேள்வி எழுந்தது—

‘இவளுக்கு... நான் யார் என்று தெரியுமா?’

பதில் இல்லை.

ஆனால் அந்த இரவில் முதன்முறையாக...

காத்தவராயன் அவளை நோக்கி முன்னேறவில்லை.

அங்கேயே நின்றான்.

அவளுடைய முகத்தையும்...

அவளுடைய கண்களையும்...

அவளுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் அந்த மர்மமான ரத்தத்தின் அழைப்பையும்...

புரிந்துகொள்ள முடியாமல் உற்றுப் பார்த்தபடி.

---

காத்தவராயன் காமப் பிடிக்குள் சிக்கித் தவித்தான்.

தன் வம்சத்தின் வழித்தோன்றல்கள் இந்தத் தீவில் இருப்பார்கள் என்பது அவனுக்குத் தெரிந்ததே.

ஆனால்...

அவனுடைய இரத்தம் இப்படி ஒரு பெண்ணாக—

அதுவும் தன் பார்வையை விலக்க முடியாத அளவுக்கு பேரழகு கொண்ட பெண்ணாகப் பிறந்திருப்பாள் என்று அவன் கனவில்கூட நினைத்ததில்லை.

சற்றுமுன் வரை...

‘இவளைக் கொன்றுவிட வேண்டும்!’

என்று கொதித்துக் கொண்டிருந்த எண்ணம், இப்போது அடியோடு மாறியிருந்தது.

‘இவள்... என் இரத்தமாக மட்டும் இருக்கக் கூடாதே...’

என்று அவனுடைய உள்ளமே வேண்டியது.

அந்த நேரத்தில் வீசிய காற்று, அவளுடைய மேலாடையை மெல்ல அசைத்தது.

அவளுடைய வெண்மையான மார்பின் வளைவு காற்றின் இடைவெளியில் மின்னியது.

அவ்வளவுதான்.

காத்தவராயனின் பார்வை அங்கேயே உறைந்து போனது.

அவன் மூச்சு சற்றுத் தடுமாறியது.

அந்த அழகை ரசிக்கக் கூடாது என்று அவனுடைய அறிவு எச்சரித்தது.

ஆனால்...

அவனுடைய கண்கள் அதைக் கேட்கவே இல்லை.

காற்றில் அலைந்த அவளுடைய நீண்ட கூந்தல்கூட அவனுக்கு ஏதோ மயக்கும் இசையைப் போலத் தோன்றியது.


மெல்ல அவன் பார்வை கீழிறங்கியது.

அவளுடைய இடையின் வளைவில் காற்றோடு நடுங்கியிருந்த நீர்த்துளிகள், நிலவொளியில் முத்துக்களைப் போல மின்னின.

அந்தக் காட்சியைப் பார்த்தவனின் தொண்டை வறண்டது.

அவன் அறியாமலேயே மிடறு விழுங்கினான்.

அவளைப் பார்க்கக் கூடாது என்று நினைத்தபடியே...

மீண்டும் பார்த்தான்.

காத்தவராயனின் பார்வை மீண்டும் அவளிடம் சிக்கியது.

பார்வையை விலக்க வேண்டும் என்று அறிவு எச்சரித்தது.

ஆனால்...

அவனுடைய கண்கள் அதைக் கேட்கவில்லை.

அவளது அங்கங்களின் செதுக்கப்பட்ட வளைவுகளில் சொக்கிப்போய் நின்ற அவனது பார்வையை, அவளது கிறங்கடிக்கும் மேனியின் நிறம் முற்றிலுமாகச் சிறைபிடித்தது.

பழங்குடித் தீவின் அடர்ந்த காட்டின் கருமைக்கு நடுவே...

அவள் மட்டும் நிலவொளியில் வார்த்தெடுத்த பளிங்குச் சிலையைப் போல நின்றாள்.

பசும்பொன்னின் மெல்லிய ஒளியும், வெண்சங்கின் தூய வெண்மையும் ஒன்றாகக் கலந்ததுபோன்ற அந்த மேனி...

நிலவொளி படும்போதெல்லாம் இன்னும் அமானுஷ்யமாகப் பிரகாசித்தது.

காத்தவராயனின் மூச்சு கனத்தது.

அவளது கூந்தல் காற்றில் அசைந்தது.

அவள் அசைந்தாள்.

அவனது பார்வையும் அவளுடன் நகர்ந்தது.

அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்த நொடியில்தான், அவனுக்குள் ஒரு பயங்கரமான உண்மை மெதுவாக உருவெடுத்தது.

அவளைக் கொல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவனுக்குள் இனி இல்லை.

அதற்குப் பதிலாக...

‘இவள்... என் இரத்தமாக மட்டும் இருக்கக் கூடாதே...’

என்று அவனுடைய உள்ளமே வேண்டிக் கொண்டிருந்தது.

அவன் இப்போது அவளை எதிரியாகப் பார்க்கவில்லை.

பெண்ணாகப் பார்த்தான்.

அதுதான் அவனுக்கே பயமாக இருந்தது.

ஏனென்றால்...

அவள் மீது எழுந்த அந்த ஈர்ப்பு, அவனுடைய ஆசையை மட்டும் தூண்டவில்லை—

அவள் யார் என்ற கேள்வியையும் அதனுடன் சேர்த்து எரிய வைத்தது.
‘இவள் உண்மையிலேயே என் இரத்தமாக இருந்தால்...?’

இப்போது அவன் இருப்பது...
ஒரு காட்டுவாசி வீரனின் உடம்புக்குள்!

அந்தப் பழங்குடி வீரன் இடுப்பில் கட்டியிருந்த இலைதழைகளும் மரப்பட்டைகளும், அவன் ஆண்மையின் பொங்கியெழுந்த உணர்ச்சியின் வேகத்தை மறைக்க முடியாமல் சலசலத்தன.

காத்தவராயனின் மூச்சு கனத்தது.

அவன் கண்கள் இன்னும் அவளிடம்தான்.

ஒருபுறம்,
‘இவள் என் வம்சத்தின் இரத்தம்!’
என்ற உண்மை அவனுடைய உள்ளத்தைப் பிடித்துக் குலுக்கியது.

மறுபுறம்—
அவளுடைய பேரழகு, அவளிடமிருந்து வீசிய அந்த மெல்லிய வாசனை, காற்றில் அசைந்த அவளுடைய கூந்தல், நிலவொளியில் மின்னிய அவளது மேனி...
அவனுக்குள் புதைந்து கிடந்த ஆசையை மேலும் மேலும் கிளறின.
அறிவுக்கும் ஆசைக்கும் இடையே சிக்கிக்கொண்டான் காத்தவராயன்.



ஒரு கணம் அவன் கண்களை மூடினான்.

அவளை மறக்க முயன்றான்.

ஆனால் கண்களைத் திறந்தவுடன்...

அவள் மீண்டும் அவன் முன்னால்.

அதே நிலவொளி.

அதே மயக்கும் அழகு.

அதே பார்வையைப் பறிக்கும் வளைவுகள்.

அவனுடைய உள்ளத்தில் ஏதோ ஒரு அணை உடைந்தது.

‘அவள் என் இரத்தமாக இருக்கக்கூடாது...'
என்ற வேண்டுதல், அவனுடைய மனத்தில் மீண்டும் மீண்டும் எதிரொலித்தது.
மெல்ல...

அவன் ஓர் அடியை முன்னோக்கி வைத்தான்.

மீண்டும் ஒரு அடி.

அவளை நோக்கி நகர்ந்த ஒவ்வொரு அடியிலும் அவனுக்குள் இருந்த தர்மசங்கடமும் ஆசையும் ஒன்றோடொன்று மோதிக்கொண்டிருந்தன.

ஆனால் அந்த நொடியில்...
அவளைத் தன்வசப்படுத்த வேண்டும் என்ற பேராசையே அவன் எண்ணங்களை முழுவதுமாக ஆக்கிரமித்திருந்தது.

அவனுடைய அசுரக் கண்களில் அந்த ஆசையின் தீ மெல்ல மெல்லக் கொழுந்துவிடத் தொடங்கியது.
அவளது செம்பவள இதழ்கள் மெல்லப் பிரிந்தன.

இரு சுளையான ஆரஞ்சுப் பழச் சுளைகள் பிரிவதுபோல அந்த இதழ்கள் விலகியபோது, உள்ளே முத்துக்களைப் போல அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த பற்களின் வரிசை நிலவொளியில் மின்னியது.

அந்தக் காட்சியைப் பார்த்த காத்தவராயன்...
ஒரு கணம் தன் சுயநினைவையே மறந்தான்.

அவளது அழகில் சொக்கிப்போய் நின்ற அவனுக்கு, கோபத்தில் அவளது மார்புக்கூடு வேகமாக விம்மி ஏறி இறங்குவதுகூட அவனுக்குள் எழுந்திருந்த கிளர்ச்சியை மேலும் தூண்டியது.

மெல்ல...

அவன் ஓர் அடி முன்னே வைத்தான்.

மீண்டும் ஒரு அடி.

அவளை நோக்கி நகர்ந்த ஒவ்வொரு அடியிலும் அவனுக்குள் இருந்த தர்மசங்கடமும் ஆசையும் மோதிக்கொண்டன.

ஆனால் அடுத்த கணமே—

ஒரு பெண் இப்போது அவன் எதிரில் நின்றுகொண்டு, அவனுடைய பல நூற்றாண்டு கால அசுர அகங்காரத்தையே ஒரு கணத்தில் சிதறடிக்கப் போகிறாள் என்பதை அவன் கனவில்கூட எதிர்பார்க்கவில்லை.

அவனுடைய நீண்ட அசுர வரலாற்றில்...
அவனை நேருக்கு நேர் பார்த்து, இப்படியொரு வார்த்தையைச் சொல்லத் துணிந்தவர் யாருமே இருந்ததில்லை.

ஆணோ...

பெண்ணோ...

யாருமே!

அவளது பவள இதழ்களிலிருந்து உதிர்ந்த அந்த ஒற்றைச் சொல்—
அவனுக்குள் எரிந்து கொண்டிருந்த காமக் கனலின் மீது எண்ணெய் வார்க்கவில்லை.

அதையே ஒரே கணத்தில்

கொதிக்கும் ஆத்திர அக்னியாக மாற்றியது!

அவனைப் பார்த்தவள், எவ்வித அச்சமுமின்றி சொன்னாள்—

அவளது வாயிலிருந்து வந்த ஒற்றைச் சொல் அவனுடைய காமக் கனலை ஆத்திர அக்னியாக மாற்றியது.

“பொட்டை!”

காத்தவராயனின் முகம் மாறியது.

கண்கள் செந்நெருப்பாய் சிவந்தன.

நரம்புகள் புடைத்தன.

மூச்சு சீறியது.

“என்னடீ சொன்னாய்...?”

அவனுடைய குரல் தாழ்ந்திருந்தது.

அந்தத் தாழ்ந்த குரலுக்குள் கொந்தளித்த கோபம் மட்டும் காட்டின் இருளையே அதிர வைத்தது.

அடுத்த கணம்—

“என்னைப் பார்த்து... என்ன வார்த்தை சொன்னாய்?!”

அவனுடைய அசுரக் குரல் தீவின் அமைதியைப் பிளந்தது.

அவன் அவளை நோக்கி ஆக்ரோஷமாக முன்னேறினான்.

"இப்பவே... இங்கேயே உன்னை என் வசப்படுத்தி, உன் உடலின் ஒவ்வொரு சுவைமிகு அங்கத்தையும் என் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்து ஆட்சி புரிய போகிறேன்டி! நிலவொளியில் மின்னும் உன் பளிங்குத் தேகத்தை என் கரங்களால் அள்ளியெடுத்து, உன் பவள இதழ்களின் ஈரத்தை என் உதடுகளால் அணுவணுவாகக் குடித்து உன்னை நிலைகுலைய வைப்பேன்.

என் உடலின் சூட்டிலும், ஆண்மையின் வேகத்திலும் நீ திணறி அடங்கும்போது... 'வாடா... வாடா காத்தவராயா... நீதான்டா நிஜமான ஆம்பளை!' என்று உன் பவள வாயாலேயே கதறிக் கூவ வைக்கிறேன்டி!"



ஆத்திரமும், அடக்க முடியாத காம வேட்கையும் ஒன்றாகக் கலந்த வெறியோடு காத்தவராயன் அவளை நோக்கி மேலும் நெருங்கி ஆக்ரோஷமாக அடியெடுத்து வைத்தான். அவனது கண்களில் காமத் தீக் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது; மூச்சில் அசுர வெறி கொந்தளித்தது!

அவனுடைய கண்களில் காமமும் ஆத்திரமும் ஒன்றாக எரிந்தன.

அவளை நோக்கி இன்னொரு அடி வைத்த அந்தத் துல்லியமான நொடியில்—

“வேண்டாம்... காத்தவராயா!”

அவனது அடிமனத்தின் ஆழத்திலிருந்து ஒரு பயங்கரமான கூக்குரல் எழுந்தது.

அவன் திடுக்கிட்டு நின்றான்.

அது வேறொருவரின் குரல் அல்ல.

பல தலைமுறைகளாக அவனது ரத்தத்தில் உறைந்திருந்த ஆதி எச்சரிக்கை!

“உன் முன்னோன் ராவணனின் வரலாற்றை மறந்துவிட்டாயா?”
காத்தவராயனின் கண்கள் ஒரு கணம் சுருங்கின.

“ராவணன் தன் மருமகள் ரம்பையின் அழகில் மயங்கி அவள் விருப்பத்தை மீறி அவள்மீது கொண்ட ஆசையைத் திணித்த அந்தக் கணத்திலிருந்தே, அவனுடைய வீழ்ச்சியின் விதை விதைக்கப்பட்டது!”

அந்த வார்த்தைகள் அவனுடைய மூளைக்குள் அக்னிப் பிழம்பாகப் பாய்ந்தன.

“பெண்ணின் சம்மதத்தை மீறிய ஆசை... அசுரனுக்குக்கூட அழிவைத் தரும்..அதுவும் இவள் உன் வம்சாவளி வேறு..!”

காத்தவராயனின் முன்னேறிய கால் அப்படியே நின்றுவிட்டது.

“ஆத்திரத்தில் உன் பேரழிவை நீயே தேடிக்கொள்ளாதே!”

அந்தக் குரல் அவனது நரம்புகளையே உலுக்கியது.

அந்த வார்த்தைகள் அவனது மூளைக்குள் அக்னிப் பிழம்பாகப் பாய்ந்தன.

“அவளுடைய விருப்பத்தை வெல்ல முயலாதே...”

குரல் இப்போது கட்டளையாக மாறியது.

“அவளே உன்னை ஏற்றுக்கொள்ளும் வரை காத்திரு!”

காத்தவராயனின் முன்னேறிய கால் அப்படியே நின்றுவிட்டது.

அவனது செந்நிறக் கண்கள் மட்டும் இன்னும் அவளைப் பற்றியே எரிந்துகொண்டிருந்தன.

ஒருபுறம்—

காமத்தின் நெருப்பு.

மறுபுறம்—

அவனுடைய ரத்தத்தின் ஆதி எச்சரிக்கை.

இரண்டிற்கும் நடுவே சிக்கிய காத்தவராயன்...

தன் உள்ளுக்குள்ளேயே ஒரு போர்க்களமாக மாறியிருந்தான்.

---

சில கணங்கள் அவன் அப்படியே நின்றான்.

பின்னர்...

தன் கோபத்தை அடக்கிக்கொண்டான்.

அவளிடம் நேராகச் செல்லவில்லை.

அவளைச் சுற்றி மெதுவாக வலம் வரத் தொடங்கினான்.

அவனுடைய காலடியில் உலர்ந்த இலைகள் நசுங்கின.

சல...

சல...

அந்தச் சத்தம் மட்டுமே காட்டின் அமைதிக்குள் ஒலித்தது.

அவன் அவளுக்குப் பின்னால் சென்றபோது, காற்றில் பறந்த அவளுடைய நீலக்கரிய கூந்தல் அவனது முகத்தை வருடியது.

அவன் ஒரு கணம் நின்றான்.

அந்தக் கூந்தலின் நறுமணத்தை ஆழமாக சுவாசித்தான்.

பிறகு அவளுடைய தோளுக்கு அருகில் வந்து நின்றான்.

“பெண்ணே...”

அவனது குரல் இப்போது தாழ்ந்திருந்தது.

“நீ சொன்ன அந்தக் கொடிய வார்த்தையைக் கேட்ட பிறகும்... இந்தக் காத்தவராயன் உன்னை அமைதியாக விட்டுவிட்டு நிற்கிறான் என்றால்...”

அவன் அவளைச் சுற்றி மீண்டும் நகர்ந்தான்.

நிலவொளியில் அவளது முகம் அவனுடன் நகர்வதைப் போலத் தோன்றியது.

“அதற்கு ஒரே காரணம்...”

அவன் மீண்டும் அவளுக்கு எதிரே வந்தான்.

“உன்னுடைய அந்த அபரிமிதமான பேரழகுதான்!”

அந்த நேரத்தில் ஒரு பலமான காற்று வீசியது.

மரக்கிளைகள் படபடத்தன.

அவளுடைய ஆடை காற்றில் அசைந்தது.

நிலவொளி அவளுடைய மேனியில் வழிந்தோடியது.அந்தப் பாசிப்பால் தேகத்தில் அவளது மார்புக் கூட்டின் எழிலும், இடுப்பின் மெல்லிய வளைவும் அப்பட்டமாகத் தெரிய...

அதைக் கண்ட காத்தவராயனின் செந்நிறக் கண்களில் காம அக்னி கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. எச்சிலை விழுங்கியபடி அவளது இடுப்பு வளைவை நோக்கித் தன் பார்வையை இறக்கினான்.

அந்தக் காட்சியைப் பார்த்த காத்தவராயனின் கண்களில் மீண்டும் அந்தத் தீ மின்னியது.

“இந்த அகில உலகத்திலேயே அல்ல...

அவன் மெதுவாக அவளுடைய முன்னால் வந்தான்.

“தேவலோகத்தில்கூட உன்னைப் போன்ற ஒரு வசீகரப் பெண் இருக்க முடியாது!”

அவன் குரலில் இப்போது காமமும் பெருமிதமும் ஒன்றாகக் கலந்திருந்தன.

அவன் திடீரென அவளுக்கு நேர் எதிராக நின்றான்.

இருவருக்கும் இடையே சில அடிகள் மட்டுமே.

அவளுடைய பார்வையை நேராகச் சந்தித்தபடி காத்தவராயன் சொன்னான்—

“கேட்டுக்கொள்...”

அவன் தன் மார்பை நிமிர்த்தினான்.

“என்னுடைய வல்லமையை அறியாமல் என்னை இழிவுபடுத்திவிட்டாய்.”

அவன் குரலில் சிரிப்பு கலந்தது.

"முதலில் என் படுக்கையை விருப்பமில்லாமல், வலுக்கட்டாயமாகப் பகிர்ந்த எத்தனையோ பேரழகிகள்... என்னுடைய ஆண்மை கொடுத்த அளப்பரிய சுகத்தால், பிறகு மீண்டும் மீண்டும் என் படுக்கையைத் தேடி வந்து, என்னோடு கூடி, என்னைக் கட்டித் தழுவி இன்பக் கடலில் மூழ்கடித்திருக்கிறார்கள்!”

அவன் ஒரு கணம் அமைதியாக நின்றான். அவளது முகத்தை மிக அருகில் பார்த்து, அவளது கண்களில் இருக்கும் உணர்ச்சிகளைத் துல்லியமாகப் படிக்க முயன்றான்.

 பிறகு, அவனது குரலில் ஒரு விசித்திரமான, ஆசையும் காமமும் கலந்த டோனில் பேச்சை தொடர்ந்தான்.

"அதே இன்பத்தை... அதே சொர்க்கத்தை உனக்கும் தர நான் தயாரா இருக்கேன்டி. நீ என் வம்சாவளியா இருந்தா என்ன? என் சொந்த ரத்தமா இருந்தா என்ன? அதைப் பத்தி எனக்குக் கவலையில்லை!

இப்போ உன் அக்குல்ல இருந்து வீசுதே ஒரு வியர்வை வாசம்... அது எனக்கு எந்தத் தேவலோகத்து நறுமணத்தை விடவும் மேலா இருக்கு! அந்த வாசம் என் அசுர நாசியைத் துளைக்குதுடி. அந்த வியர்வை மழையை என் நாக்கால நக்கி, அணுவணுவா சுவைக்க என் காம நாடித் துடிக்குதுடி...!"

“என்னை இப்படி நேருக்கு நேர் எதிர்த்து நிற்கும் பெண்...”

அவன் அவளுக்கு நேராக வந்து நின்றான்.

“நீ மட்டும்தான்!”

ஒரு கணம் அமைதி.

பின்னர் அவன் தலைநிமிர்ந்தான்.

“அப்படிப்பட்ட நான் யார் தெரியுமா?!”

அவனுடைய குரல் காட்டை அதிர வைத்தது.

“தேவலோகத்து தேவர்களே என் பெயரைக் கேட்டால் அஞ்சி நடுங்குவார்கள்!”

அவன் மீண்டும் அவளைச் சுற்றி நடந்தான்.

“காலனான எமனையே போரில் எதிர்கொண்ட மகா வீரன்...”

அவன் அவளுக்கு நேராக வந்து நின்றான்.

கண்களில் அசுரப் பெருமிதம்.

உதட்டில் கொடூரமான புன்னகை.

“இந்தக் காத்தவராயன்!”

அவனுடைய கர்ஜனை அந்தத் தீவெங்கும் எதிரொலித்தது.

மலைப்பாறைகளில் மோதி...

மீண்டும் அவனிடமே திரும்பியது.

“காத்தவராயன்...”

“காத்தவராயன்...”

என்ற அந்த எதிரொலி கூட அவனுடைய அசுரப் பெருமையைப் பெரிதாக்குவது போலிருந்தது.

ஆனால்...

அவன் மீண்டும் அவளைச் சுற்றி நடக்கத் தொடங்கியபோது, அவனுடைய பார்வையில் ஒரு புதிய உணர்வு தோன்றியது.

அவள் பயப்படுவாளா?

கோபப்படுவாளா?

அல்லது...

அவனுடைய இந்தப் பெருமிதத்தையே கேலி செய்வாளா?

அவளுடைய அடுத்த வார்த்தைக்காக அவனுடைய மனமே காத்திருந்தது.

இறுதியாக அவளைச் சுற்றிய வட்டத்தை முடித்தவன், மீண்டும் அவளுக்கு நேர் எதிரே வந்து நின்றான்.

சுற்றிலும் அமைதி.

காற்று மெதுவாக வீசியது.

நிலவு முழுமையாக மேகத்திலிருந்து வெளியே வந்தது.

அவளுடைய முகம் வெள்ளி ஒளியில் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

காத்தவராயனின் உதட்டில் அதே கொடூரமான புன்னகை.

கண்களில் அசுரப் பெருமிதம்.

உள்ளத்தில் இன்னும் அடங்காத ஆசை.

ஆனால் அதனுடன்...

அவள் அடுத்து என்ன சொல்லப் போகிறாள் என்ற ஆவலும் இருந்தது.

அவன் மெதுவாகக் கேட்டான்—

“சொல்...”

அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தபடி அவன் நின்றான்.

“இப்போது... இந்தக் காத்தவராயனுக்கு நீ என்ன பதில் சொல்லப் போகிறாய்?”

அந்தக் கேள்வியுடன் அவன் அமைதியாகிவிட்டான்.

அவளுடைய பவள இதழ்கள் மெல்ல அசைந்தன.

அந்த இரவில்...

அடுத்ததாக அவள் உதிர்க்கப் போகும் ஒரு சொல் கூட, காத்தவராயனின் அகங்காரத்தையே மீண்டும் தலைகீழாக மாற்றக்கூடியதாக இருந்தது.



Next update sunday