அதிகார துஷ்பிரயோகம் : 01 : காக்கியின் மோகமும் கள்வனின் மனைவியும்

[AvanAvalAvarkal]

காக்கியின் மோகமும் கள்வனின் மனைவியும்
01
சப்-இன்ஸ்பெக்டர் அன்பு

---

மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பு

உடல்நலக் குறைவு காரணமாக விருப்ப ஓய்வு (VRS) பெற்ற சிறப்பு உதவி ஆய்வாளரின் (SSI) மகன் அன்புத்துரை. அவன் சப்-இன்ஸ்பெக்டர் பயிற்சியில் இருந்த நாட்களில், தன் அனுபவங்களைச் அவ்வப்போது சொல்லிக் கொண்டிருந்தார் அந்த ஓய்வுபெற்ற காவலரான அன்புவின் அப்பா.

ட்ரைனிங் முடிந்து,நாளை புதிய காவல் நிலையத்தில் அதிகாரப்பூர்வமாகப் பணியில் சேரவிருக்கும் தன் மகனுக்கு, ஏற்கனவே சொன்ன ஆலோசனைகளை சிலவற்றை நியாபகப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்..

"அன்பு... காவல்துறை வேலை சாதாரணமானதல்லடா. சினிமாக்களில் காட்டுவது போல இது வெறும் துப்பாக்கிச் சூடும் சாகசமும் நிறைந்ததல்ல. இங்கே ஒவ்வொரு நாளும் மனிதர்களின் இருண்ட முகங்களைத்தான் நீ பார்க்கப் போகிறாய். இந்தச் சீருடை உனக்கு அதிகாரத்தைக் கொடுக்கலாம்; ஆனால், அதைவிட பல மடங்கு பொறுப்பைக் கொடுக்கிறது. நீ நினைவில் கொள்ள வேண்டிய சில முக்கியமான விஷயங்கள்"

அவர் தொடர்ந்தார்: "காவல்துறை என்பது வெறும் வேலை அல்ல. பொதுமக்கள் உன்னை ஒரு காவலனாக மட்டுமல்ல, அவர்களின் கடைசி நம்பிக்கையாகப் பார்ப்பார்கள். அந்த நம்பிக்கையைக் காப்பாற்றுவதே உனது முதல் கடமை."

"குற்றவாளிடமிருந்து ஒருபோதும் லஞ்சம் வாங்காதே." என மகனின் கண்களைப் பார்த்து உறுதியாகச் சொன்னார், "நான் நூறு சதவீதம் நேர்மையானவன் என்று பொய் சொல்ல மாட்டேன். ஆனால் ஒரு வழக்கை அல்லது புகாரை நேர்மையாக முடித்துவிட்டு, மனதார மக்கள் ஒரு நாளின் செலவு அளவுக்குத் தரும் அன்பளிப்பையோ காணிக்கையோ வாங்குவதில் தவறு இல்லை என்று நினைக்கிறவன். ஆனால், வழக்கு முடிவதற்கு முன்போ, குற்றவாளிடமிருந்தோ, தவறு செய்தவனிடமிருந்தோ பணம் வாங்கக் கூடாது. அப்படி வாங்கும் ஒரு ரூபாய், உன்னை நிரந்தரமாக அவர்களின் அடிமையாக்கிவிடும். உன் முதுகெலும்பை அது உடைத்துவிடும்." என்ற எண்ணம் கொண்டவன்.

"உன்னைத் தேடி வரும் அதிகாரமும் பணமும் உன்னைச் சோதிக்கும். அங்கே உனது மனம் அலைபாயக் கூடாது. பேராசை என்பது ஒரு காவலனின் மிகப்பெரிய பாவம். எத்தனை பெரிய கோபமூட்டும் சூழ்நிலை வரட்டும்; உன் கைகள் எப்போதுமே துப்பாக்கியையோ லத்தியையோ அவசரமாகத் தூக்கக் கூடாது. உனது புத்திசாலித்தனம்தான் உனது உண்மையான ஆயுதம்."

"மதிக்கக் கற்றுக் கொள். காவல் நிலையத்திற்கு வரும் எளிய மனிதர்களின் குரல் ஒடுக்கப்படக் கூடாது. அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் சொல்வதை விட, உண்மையைச் சொல்லத் தயங்கும் சாட்சியின் கண்களில் இருக்கும் பயத்தைப் படிக்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்."

சிறிது இடைவெளிவிட்டு அவர் சொன்னார், "எல்லாத்தையும் விட முக்கியமான விஷயம்... நீ போற இடத்துல உன் ஜாதியைப் பார்த்துதான் பழகுவாங்க."

அன்பு தன் அப்பாவை அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தான். கிராமத்தில் பிறந்தாலும், சென்னையில் வளர்ந்தவனுக்கு, அதெல்லாம் நான் சொல்லாம யாருக்குத் தெரியும் என்ற எண்ணம்..

"சர்ப்ரைஸ் ஆகாத அன்பு. நீ சொல்லவில்லை என்றாலும், சில தினங்களில் அவர்கள் உன்னை வைத்தே உன்னுடைய அடையாளத்தை வைத்தே கணித்துவிடுவார்கள்."

"ஓஹ்!"

"35-40 வயசுக்கு மேல அங்க இருக்குற மக்கள், ஏதோ ஒரு ரீதியில் பல வருஷங்களுக்கு முன்னால பாதிக்கப்பட்டதால ரொம்ப கவனமா இருப்பாங்க. சோ, அவங்களையும் தப்பு சொல்ல முடியாது. சோ, 'சார், நான் உங்க ஆளு'ன்னு சொல்லி யாராவது வந்து பேசும்போது சர்ப்ரைஸ் ஆகிடாத."

"ஹம்... சரிப்பா."

" உன் சக ஊழியர்களில் பலரும் அப்படித்தான் இருப்பாங்க."

"என்னப்பா சொல்றீங்க?"

"இப்ப உனக்கு அந்த ஏரியா போஸ்ட்டிங் எதுக்காக போட்டுருப்பாங்கன்னு நினைக்கிற?"

தன் தந்தையின் கேள்விக்கு அன்புவிடம் பதில் இல்லை. ஆனால், பயிற்சி கல்லூரியில் இருக்கும் அதிகாரி ஒருவர், "நானும் உங்க அப்பாவும் ஃபிரண்ட்ஸ்; பக்கத்து பக்கத்து ஊர்தான்" எனத் தன்னிடம் பேசியது சட்டென நினைவுக்கு வந்தது.

தந்தை சொன்ன வார்த்தைகளைத் தன் மனதில் ஆழமாகப் பதித்துக்கொண்டான் அன்பு,

மறுநாள்

திருநெல்வேலி மாவட்டத்தின் ஒரு கிராமப்புறப் பகுதியில் அமைந்திருந்த அந்தப் பழைய ஓட்டுக் கூரை போட்ட காவல் நிலையம். அங்கே தனது முதல் பணிநாளில் காலடி எடுத்துவைத்தான் அன்பு.

பணிக்குச் சேர்ந்து சில மணி நேரங்கள்கூட ஆகியிருக்காது. அதற்குள் அப்பகுதியில் நடந்த ஒரு திருட்டுப் புகார் பற்றி விசாரணை செய்ய அன்புவுக்கு உத்தரவிட்டார் இன்ஸ்பெக்டர்.

காவலர் ஒருவரை அழைத்துக்கொண்டு, பரபரப்பாகக் குற்றம் நடந்த இடத்தை நோக்கி விரைந்தான் அன்பு.

தான் கையாளப் போகும் இந்த முதல் வழக்கே, தன் தந்தை முந்தைய தினம் நியாபகப்படுத்திய அத்தனை ஆலோசனைகளையும் ஒரே நேரத்தில் சோதிக்கும் விதமாக இருக்கப் போகிறது என்பதை அவன் அப்போது கனவிலும் நினைத்துப் பார்த்திருக்க மாட்டான்!