Adultery தடுமாறிய மனசு

[Sivamurugan 85]

பகுதி — குற்ற உணர்ச்சியின் இரவு

மாலை நேரம்.

வீட்டில் சுதா தனியாக இருந்தாள். ரத்னத்திடம் இருந்து ஒரு போன் வரும் என்று எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அப்போது அவளுடைய கைப்பேசி ஒலித்தது.

சுதா: “ஹலோ?”

மறுமுனை: “மேடம்… நீங்கள் ரத்னம் அவர்களுடைய அம்மாவா?”

சுதா: “ஆமாம். ஏன்?”

மறுமுனை: “ரத்னம் அவர்களுக்கு விபத்து ஏற்பட்டிருக்கிறது.”

சுதா சில விநாடிகள் பேசாமல் நின்றாள்.

சுதா: “என்ன சொல்றீங்க? என் பையனுக்கா?”

மறுமுனை: “ஆமாம் மேடம். அவரை உடனடியாக மருத்துவமனைக்கு கொண்டு வந்திருக்கிறோம்.”

சுதா: “எந்த மருத்துவமனை?”

மருத்துவமனை பெயர் சொல்லப்பட்டது.

சுதா: “அவருக்கு என்ன ஆச்சு? அவர் பேசுறாரா?”

மறுமுனை: “இப்போ டாக்டர்கள் பார்த்துக்கிட்டு இருக்காங்க. நீங்கள் உடனே வருவது நல்லது.”

சுதா: “சரி… நான் உடனே வர்றேன்.”

போனை வைத்தவுடன் சுதாவின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.

சுதா: “ரத்னம்…”

அவள் உடனே நந்தினிக்கு அழைத்தாள்.

ஒருமுறை.

இரண்டுமுறை.

மூன்றுமுறை.

நந்தினி போனை எடுக்கவில்லை.

சுதா: “இந்த நேரத்துல எங்கே போயிருக்கா? ஏன் போன் எடுக்க மாட்டேங்கிறா?”

மீண்டும் அழைத்தாள்.

பதில் இல்லை.

அவள் பதற்றத்துடன் நந்தினி வேலை செய்யும் நிறுவனத்துக்கு அழைத்தாள்.

---

கம்பெனி

சுதா: “ஹலோ… நான் நந்தினியோட அத்தை பேசுறேன். நந்தினி மேடம் இருக்காங்களா?”

ஊழியர்: “மேடம், நந்தினி மேடம் இப்போ ஆபீஸ்ல இல்லை.”

சுதா: “எங்கே போயிருக்காங்க?”

ஊழியர்: “நந்தினி மேடமும் சந்தோஷ் சாரும் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடியே வெளியே போயிட்டாங்க.”

சுதா அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

சுதா: “இருவரும் சேர்ந்து போயிருக்காங்களா?”

ஊழியர்: “ஆமாம் மேடம்.”

சுதா: “எங்கேன்னு தெரியுமா?”

ஊழியர்: “அது தெரியல மேடம்.”

சுதா: “சரி.”

போனை வைத்தவள் சில நொடிகள் யோசித்தாள்.

சுதா: “இருவரும் எங்கே போயிருப்பாங்க?”

அவளுக்கு பூங்கா நினைவுக்கு வந்தது.

“அங்கே போயிருக்கிறார்களா?”

அவள் உடனே கிளம்பினாள்.

---

பூங்கா

சுதா பூங்காவுக்குள் சென்றாள்.

சில நிமிடங்கள் தேடிய பிறகு ஒரு பகுதியில் நந்தினியும் சந்தோஷும் இருப்பதைப் பார்த்தாள்.

சுதா நின்றுவிட்டாள்.

அவள் அவர்களை சில நொடிகள் பார்த்தாள்.

பின்னர் அருகில் சென்றாள்.

சுதா: “நந்தினி!”

நந்தினி திடுக்கிட்டு எழுந்தாள்.

நந்தினி: “அத்தை!”

சந்தோஷும் எழுந்தான்.

சந்தோஷ்: “ஆண்ட்டி … நீங்கள் இங்கே?”

சுதா: “நீங்க இருவரும் இங்கே என்ன பண்றீங்க?”

நந்தினி பதற்றமாக சந்தோஷைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “அது… அத்தை…”

சந்தோஷ்: “நான் தான் நந்தினியை இங்கே கூட்டிட்டு வந்தேன்.”

சுதா: “எதுக்காக?”

சந்தோஷ்: “அவளுக்கு வேலை காரணமாக கொஞ்சம் மன அழுத்தம் இருந்தது. கொஞ்ச நேரம் வெளியே உட்கார்ந்து பேசலாம் என்று கூட்டிட்டு வந்தேன்.”

சுதா நந்தினியைப் பார்த்தாள்.

சுதா: “அது உண்மையா?”

நந்தினி: “ஆமாம் அத்தை.”

சுதா: “என்னிடம் சொல்லிட்டு வரக்கூடாதா?”

நந்தினி: “சொல்லணும்னு நினைச்சேன்… ஆனா…”

சுதா: “சரி. இருவரும் வீட்டுக்கு வாங்க.”

சந்தோஷ்: “சரி மேடம்.”

---

வீடு

வீட்டுக்குள் வந்ததும் சுதா நாற்காலியில் அமர்ந்தாள்.

நந்தினி அவளுக்கு எதிரில் நின்றாள்.

சுதா: “நந்தினி, உன்னிடம் ஒரு விஷயம் கேட்கணும்.”

நந்தினி: “கேளுங்க அத்தை.”

சுதா: “சந்தோஷ் உன்னிடம் ரொம்ப நெருக்கமாக பழகுறாரா?”

நந்தினி ஒரு கணம் அமைதியாக இருந்தாள்.

நந்தினி: “இல்லை அத்தை.”

சுதா: “உண்மையா?”

நந்தினி: “உண்மை.”

சந்தோஷ்: “சுதா மேடம், நீங்கள் தவறாக நினைக்க வேண்டாம். நந்தினியை நான் மரியாதையா தான் பார்க்கிறேன்.”

சுதா: “நான் யாரையும் குற்றம் சொல்லல. ஆனா நந்தினி என் மருமகள். அவளைப் பற்றி நான் கேட்கத்தான் செய்வேன்.”

சந்தோஷ்: “அது எனக்குப் புரியும்.”

சில விநாடிகள் அமைதி.

சுதாவின் முகத்தில் திடீரென்று கவலை தெரிந்தது.

நந்தினி: “என்ன அத்தை?”

சுதா அவளைப் பார்த்தாள்.

சுதா: “நான் உங்களைத் தேடி வந்ததுக்கு முக்கியமான காரணம் இருக்கு.”

நந்தினி: “என்ன?”

சுதாவின் கண்களில் கண்ணீர் தேங்கியது.

சுதா: “ரத்னத்துக்கு விபத்து.”

நந்தினியின் முகம் வெண்மையாகியது.

நந்தினி: “என்ன…?”

சுதா: “ரத்னத்துக்கு விபத்து ஏற்பட்டிருக்கிறது. அவனை மருத்துவமனைக்கு கொண்டு போயிருக்காங்க.”

நந்தினி: “அத்தை…”

அவள் பின்னால் ஒரு அடி சென்றாள்.

நந்தினி: “ரத்னத்துக்கா?”

சுதா: “ஆமாம்.”

நந்தினி: “அவர்… எப்படி இருக்கிறார்?”

சுதா: “மருத்துவமனையில் இருக்கிறார். நிலைமை கவலைக்கிடமாக இருக்கிறது.”

நந்தினியின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.

நந்தினி: “அத்தை…”

அவள் திடீரென மயங்கி கீழே விழுந்தாள்.

சுதா: “நந்தினி!”

சந்தோஷ் உடனே அவளைத் தாங்கினான்.

சந்தோஷ்: “நந்தினி! கண் திற!”

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு நந்தினிக்கு நினைவு திரும்பியது.

அவள் கண்களைத் திறந்தாள்.

சுதா அவளுடைய தலையைத் தாங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

சுதா: “நந்தினி… எப்படி இருக்கே?”

நந்தினி பதில் சொல்லவில்லை.

அவள் மனதில் மட்டும் எண்ணங்கள் ஓடின.

“ரத்னத்துக்கு விபத்து நடந்த நேரத்தில்… நான் சந்தோஷோட இருந்தேன்…”

“என் கணவன் உயிருக்கு போராடிக்கிட்டு இருந்த நேரத்துல நான் பூங்காவில் இருந்தேனா?”

“என் மனசு ஏன் இப்படித் தடுமாறியது?”

“நான் என்ன செய்தேன்?”

அவள் உள்ளுக்குள் கதறினாள்.

ஆனால் சுதாவிடம் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

சுதா: “நந்தினி, நாம் உடனே திருநெல்வேலி போகணும்.”

நந்தினி மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

நந்தினி: “ஆமாம் அத்தை.”

---

திருநெல்வேலி மருத்துவமனை

அவர்கள் மருத்துவமனைக்கு வந்ததும் சுதா ஓடிச்சென்று விசாரித்தாள்.

சுதா: “ரத்னம் எந்த வார்டில் இருக்கிறார்?”

மருத்துவமனை ஊழியர்: “ICU.”

நந்தினி அந்த வார்த்தையை கேட்டதும் அதிர்ந்தாள்.

நந்தினி: “ICU-வா?”

அவள் உடனே அந்தப் பகுதியை நோக்கி ஓடினாள்.

கண்ணாடி வழியாக ரத்னத்தைப் பார்த்தவுடன்—

நந்தினி: “ரத்னம்!”

அவள் கதறி அழுதாள்.

நந்தினி: “ரத்னம்… என்னை விட்டுப் போயிடாதே…”

சுதா அவளை அணைத்துக்கொண்டாள்.

சுதா: “அழாதே நந்தினி.”

நந்தினி: “அத்தை… நான் அவரை இப்படிப் பார்க்கவே முடியல…”

சுதா: “அவன் நல்லா ஆகிடுவான்.”

நந்தினி: “அவர் கண்ணைத் திறக்கணும் அத்தை…”

சுதா: “திறப்பார்.”

நந்தினி: “நான் அவரிடம் பேசணும்…”

சுதா: “பேசலாம். முதலில் அவர் நல்லா ஆகணும்.”

நந்தினி கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டாள்.

---

சந்தோஷின் மனதில்

சந்தோஷ் ICU கதவுக்கு வெளியே நின்று ரத்னத்தைப் பார்த்தான்.

அவனுடைய முகத்தில் கவலை இருப்பது போல இருந்தது.

ஆனால் மனதில் வேறு எண்ணம்.

“ரத்னம் இல்லையென்றால் நந்தினிக்கு என்னைத் தவிர வேறு யாரும் இருக்க மாட்டார்கள்…”

“அவன் உயிரோட இருக்கக்கூடாது…”

அந்த எண்ணத்துடன் அவன் மருத்துவரைத் தேடிச் சென்றான்.

---

மருத்துவருடன் சந்தோஷ்

சந்தோஷ்: “டாக்டர்…”

டாக்டர்: “சொல்லுங்கள்.”

சந்தோஷ்: “ரத்னத்தின் நிலைமை எப்படி இருக்கு?”

டாக்டர்: “இப்போதைக்கு நிலைமை சீரியஸ்தான். ஆனால் நாங்கள் தொடர்ந்து சிகிச்சை அளித்து வருகிறோம்.”

சந்தோஷ்: “எவ்வளவு செலவானாலும் சிகிச்சை தொடரட்டும்.”

டாக்டர்: “பணத்தைப் பற்றி கவலைப்பட வேண்டாம். மருத்துவ ரீதியாக தேவையானதை செய்வோம்.”

சந்தோஷ் ஒரு பெரிய தொகையை மருத்துவமனை கணக்கில் செலுத்தினான்.

சந்தோஷ்: “டாக்டர், அவருடைய நிலைமையில் ஏதாவது மாற்றம் இருந்தால் எனக்கும் சொல்லுங்கள்.”

டாக்டர்: “சரி.”

சந்தோஷ் வெளியே வந்தான்."டேய் எப்படியும் இந்த ஹாஸ்பிடல் இருந்து உன்னை உயிரோட அனுப்ப மாட்டேன் "என்று நினைத்து கொண்டான் 

அவன் முகத்தில் மீண்டும் அந்த அமைதியான நடிப்பு.

---

ரத்னம் கண் திறந்த நாள்

சில நாட்கள் கழித்து ரத்னம் மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்தான்.

அருகில் இருந்த நந்தினி உடனே எழுந்தாள்.

நந்தினி: “ரத்னம்!”

ரத்னம் மெதுவாக அவளைப் பார்த்தான்.

ரத்னம்: “நந்தினி…”

அவள் அவன் கையைப் பிடித்தாள்.

நந்தினி: “நான் இங்கேதான் இருக்கேன்.”

ரத்னம்: “எனக்கு… என்னாச்சு?”

நந்தினி: “விபத்து.”

ரத்னம்: “நீ பயந்துட்டியா?”

நந்தினியின் கண்களில் கண்ணீர்.

நந்தினி: “நீ நல்லா ஆகணும். அதுதான் எனக்கு வேண்டும்.”

ரத்னம்: “நான் நல்லா ஆகிடுவேன்.”

அப்போது சுதா வந்தாள்.

சுதா: “ரத்னம்…”

ரத்னம்: “அம்மா…”

சுதா அவன் நெற்றியைத் தடவினாள்.

சுதா: “டாக்டர் இரண்டு மாதம் முழுமையான ஓய்வு எடுக்கணும்னு சொல்றாங்க.”

ரத்னம்: “இரண்டு மாதமா?”

சுதா: “ஆமாம். வேலை பற்றி இப்போ யோசிக்கவே கூடாது.”

ரத்னம்: “சரி அம்மா.”

நந்தினி உடனே பேசினாள்.

நந்தினி: “வேலை பற்றி நீ கவலைப்படாதே. உன்னை நான் பார்த்துக்கிறேன்.”

ரத்னம் மெதுவாகச் சிரித்தான்.

ரத்னம்: “என்னை குழந்தை மாதிரி பார்த்துக்குவியா?”

நந்தினி: “ஆமாம்.”

ரத்னம்: “அப்படின்னா எனக்கு பயமே இல்லை.”

நந்தினியின் கண்களில் மீண்டும் கண்ணீர்.

---

மருத்துவமனையில் நந்தினியின் வாழ்க்கை

அடுத்த நாட்களில் நந்தினி ரத்னத்தை குழந்தையைப் போல கவனித்தாள்.

நந்தினி: “ரத்னம், மருந்து நேரம்.”

ரத்னம்: “இன்னும் கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு…”

நந்தினி: “இல்லை. இப்பவே.”

ரத்னம்: “கசப்பா இருக்கும்.”

நந்தினி: “நீ குழந்தையா?”

ரத்னம்: “உன்னிடம் மட்டும்.”

நந்தினி சிரிக்க முயன்றாள்.

நந்தினி: “சரி. வாயைத் திற.”

அவள் மருந்தைக் கொடுத்தாள்.

நந்தினி: “தண்ணீர்.”

ரத்னம்: “நீயே கொடு.”

அவள் தண்ணீர் கொடுத்தாள்.

ரத்னம்: “நன்றி.”

நந்தினி: “எதுக்கு நன்றி?”

ரத்னம்: “என்னை இவ்வளவு கவனிக்கிறதுக்கு.”

நந்தினி பதில் சொல்லாமல் அவன் கையைப் பிடித்தாள்.

அவளுடைய மனதில் மீண்டும் அந்த ஒரு காட்சி.

பூங்கா.

சந்தோஷ்.

ரத்னத்தின் விபத்து.

அவள் அந்த உண்மையை யாரிடமும் சொல்லவில்லை.

---

ஒரு வாரம் கடந்தது.

ரத்னத்தின் உடல்நிலையில் சிறிது முன்னேற்றம் ஏற்பட்டது.

மருத்துவர் வந்து பார்த்தார்.

டாக்டர்: “முன்னேற்றம் இருக்கு. ஆனால் இன்னும் முழுமையாக குணமாகவில்லை.”

சுதா: “எவ்வளவு நாள் மருத்துவமனையில் இருக்க வேண்டும்?”

டாக்டர்: “இன்னும் சில நாட்கள் சிகிச்சை தொடரட்டும். வீட்டுக்குப் போனாலும் குறைந்தது இரண்டு மாதம் ஓய்வு அவசியம்.”

நந்தினி: “நாங்கள் டாக்டர் சொல்வதைப் பின்பற்றுகிறோம்.”

---

அந்த இரவு

மருத்துவமனை அறையில் ரத்னம் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான்.

நந்தினி அவன் அருகில் அமர்ந்திருந்தாள்.

சந்தோஷ் மெதுவாக அறைக்குள் வந்தான்.

அவன் கையில் ஒரு பால் கண்ணாடி.

சந்தோஷ்: “நந்தினி…”

நந்தினி: “என்ன?”

சந்தோஷ்: “நீ ரொம்ப நேரமா சாப்பிடாம இருக்கிறாய். இதை குடி.”

நந்தினி: “எனக்கு வேண்டாம்.”

சந்தோஷ்: “கொஞ்சமாவது குடி.”

அவன் கண்ணாடியை அவளிடம் நீட்டினான்.

நந்தினி கண்ணாடியைப் பார்த்தாள்.

பிறகு சந்தோஷின் முகத்தைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “இதுல என்ன இருக்கு?”

சந்தோஷ் ஒரு நொடி அமைதியாக இருந்தான்.

சந்தோஷ்: “பால் தான்.”

நந்தினி: “நீ ஏன் இவ்வளவு வற்புறுத்துற?”சகஜமா பேசிய பிறகு வா போ கூப்பிடுவாள் 

சந்தோஷ் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்." எப்படி சொல்ல முடியும் "..? இதுல வயகரா மாத்திரை கலந்து இருக்கேனு " இப்போ இந்தா தூங்கிட்டு இருக்கானே இவன் முன்னாடியே உன்னைய ஓக்கணும் ஓக்க போறேன் நந்தினி "என்று மனதில் நினைத்து கொண்டான்."குடி நந்தினி இங்க வந்தது இருந்து ஒழுங்கா சாப்பிடல இந்த பால் குடிச்சிட்டு படு ப்ளீஸ் எனக்காக " 

நந்தினி  : "சரி... சரி கொண்டாட.. கெஞ்சாத சொல்லிட்டு வயகரா பால் குடித்தாள் "

அறையில் ரத்னத்தின் தூக்க மூச்சு மட்டும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.டாக்டர் அறிவுறை படி அவனுக்கு தூக்கம் மாத்திரை கொடுத்து இருந்தது.

கொஞ்சம் நேரத்தில்  நந்தினிக்கு ஏதோ ஒரு மாதிரி ஆனது புண்டை நமச்சல் எடுக்க ஆரம்பித்தது.

அந்த இரவு…

அவர்களுக்குள் இருந்த நம்பிக்கையின் எல்லை சோதிக்கப்படப் போகிறது 

தொடரும் 

.my telegram id Msivamuruganm 

தொடரும்…