Fantasy பொன்னியின் செல்வனில் புதிரானவன்

[jakash]

பழையாறையின் அரண்மனை மருத்துவசாலையில், மூலிகைகளின் மணம் கமழ்ந்து, அமைதியான சூழல் நிலவியது. நந்தகன், அரசர் அருள்மொழி வர்மனைக் காக்க முயன்று, ஒரு முகமூடி நபரின் கத்தியால் தோளில் காயமடைந்து, மயக்க நிலையில் படுத்திருந்தான். அவனது வீரச் செயல் சோழ அரசவையில் அவனுக்கு மரியாதையைப் பெற்றுத் தந்திருந்தாலும், மந்திரி குந்தவையின் மனதில் அவனைப் பற்றிய சந்தேகம் இன்னும் உயிர்ப்புடன் இருந்தது. ஆனால், அவனது உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்காக, குந்தவை தானே மருத்துவசாலைக்கு வந்து, அவனது காயத்திற்கு வைத்தியம் செய்ய முடிவு செய்தாள்.

குந்தவை, மூலிகைக் கலவையுடன் அவனருகில் அமர்ந்து, அவனது தோளில் இரத்தம் கசிந்த கட்டை அவிழ்த்து, காயத்தைச் சுத்தப்படுத்தினாள். அவளது கைகள் மென்மையாகவும், திறமையாகவும் இயங்கின. நந்தகனின் முகத்தில் வலியின் சுவடு இருந்தாலும், அவனது மர்மமான அழகு அப்படியே இருந்தது. அவனது கருத்த மேனி, காயத்தின் வலியிலும் ஒரு வீரத்தன்மையை வெளிப்படுத்தியது.

நந்தகன், மயக்கத்தில் இருந்து மெல்ல மீண்டு, கண்களைத் திறந்து, குந்தவையைப் பார்த்து முணுமுணுத்தான், “மந்திரி தேவி… நீங்களா… என் உயிரைக் காப்பாற்றுகிறீர்கள்?” 

குந்தவை, அவனது கண்களைப் பார்த்து, “நந்தகன், உன் வீரம் சோழ நாட்டைக் காப்பாற்றியது. இது என் கடமை,” என்று கூறினாள், ஆனால் அவளது குரலில் ஒரு மென்மை தொனித்தது.

நந்தகன், வலியில் தடுமாறி, தன் கையை அசைத்து, தற்செயலாக குந்தவையின் இடுப்பை மெல்லத் தொட்டான். அந்தத் தொடுதல், ஒரு கண நேரமே இருந்தாலும், குந்தவையின் உடலில் ஒரு மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சியது. அவள், பல ஆண்டுகளாக ஒரு மந்திரியாக, சோழப் பேரரசின் முதுகெலும்பாக இருந்தவள், ஆனால் இந்தக் கணத்தில், அவள் ஒரு பெண்ணாக உணர்ந்தாள். அவளது கன்னங்கள் வெட்கத்தால் சிவந்தன, மற்றும் அவள் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. அவள் உடனடியாக அவனது கையை விலக்கினாள், ஆனால் அவனைப் பார்க்கும் போது, அவனது மயக்கத்தில் இருந்த கவர்ச்சி அவளை ஈர்த்தது.

“இவன் யார்? இவனது தொடுதல் ஏன் என்னை இப்படி அலைக்கழிக்கிறது?” என்று அவள் மனதில் எண்ணங்கள் ஓடின. ஆனால், அவளது அறிவு, “குந்தவை, இவன் ஒரு சந்தேகத்திற்குரியவன். இது ஒரு தந்திரமாக இருக்கலாம்,” என்று எச்சரித்தது. இருப்பினும், அவனது வீரமும், அவனது தோற்றமும் அவளை மெல்ல ஆர்வத்துடன் பார்க்க வைத்தது.

---

நந்தகனின் காயம் மெல்ல மெல்ல ஆறி வந்தது, ஆனால் அவன் இன்னும் மருத்துவசாலையில் தங்கியிருந்தான். ஒரு இரவு, அரண்மனையின் அமைதியான மூலையில், ஒரு சிறிய மருத்துவ அறையில், குந்தவை மீண்டும் நந்தகனுக்கு மருந்து போட வந்தாள. இது ஒரு ரகசியமான சந்திப்பு—அரசவையின் கண்களுக்கு அப்பாற்பட்டது. குந்தவை, அவனைப் பற்றிய உண்மையை அறியவும், அவனது நோக்கத்தைப் புரிந்து கொள்ளவும் முடிவு செய்திருந்தாள், ஆனால் அவளது மனதில் முதல் சந்திப்பின் தொடுதல் இன்னும் நிழலாடியது.

நந்தகன், மெத்தையில் படுத்திருந்தான், ஆனால் இப்போது மயக்கத்தில் இல்லை. அவன் குந்தவையைப் பார்த்து, “மந்திரி தேவி, நீங்கள் இரவு நேரத்தில் இங்கு வருவது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. என் காயத்திற்கு மருந்து போடுவதற்கா, அல்லது வேறு ஏதோவா?” என்று கேட்டான், அவனது குரலில் ஒரு மெல்லிய கிண்டல் இருந்தது.

குந்தவை, அவனது கண்களை உற்று நோக்கி, “நந்தகன், உனது வீரம் என்னை ஈர்த்தாலும், உனது உண்மையான நோக்கம் என்னை சிந்திக்க வைக்கிறது. இன்று, நான் உனக்கு மருந்து போடுவதற்கு மட்டும் வரவில்லை,” என்று கூறினாள்.

அவள், அவனது தோளில் மருந்து தடவத் தொடங்கினாள். நந்தகன், மருந்தின் காரத்தால் வலியில் முனகினான், மற்றும் திடீரென அவன் கைகள் குந்தவையின் கையைப் பற்றின. “தேவி… இந்த வலி… தாங்க முடியவில்லை,” என்று அவன் கத்தினான், அவனது குரல் உணர்ச்சியில் நடுங்கியது.

குந்தவை, அவனது கத்தலை அடக்க, உடனடியாக அவனருகில் சென்று, “நந்தகன், அமைதியாக இரு. அரசவையை எழுப்ப வேண்டாம்,” என்று கூறி, அவனது வாயை மெல்ல அடைக்க முயன்றாள். ஆனால், அந்தக் கணத்தில், அவளது உதடுகள் அவனது உதடுகளைத் தற்செயலாகத் தொட்டன. ஒரு கண நேரம், இருவரும் உறைந்தனர். அந்தத் தொடுதல், ஒரு மின்னல் போல, இருவரையும் உணர்ச்சிகளின் புயலில் ஆழ்த்தியது.