[jakash]

சில மணி நேரங்களில் படகு தயாரானது. மகேந்திரன் கடைசிக் கயிறை இறுக்கிக் கட்டிவிட்டு எழுந்து நின்றான். தேவசேனாவும் அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தாள். வெயில் கொளுத்திக்கொண்டிருந்தது. இருவரும் வியர்த்திருந்தார்கள்.

மகேந்திரன் அவளை நேராகப் பார்த்தான். குரல் சற்று அடங்கிய குரலில் பேசினான்.  
“நீங்களும் என்னுடன் வாங்க… இந்தத் தீவை விட்டு… என்னுடன் வாழ வாங்க.”

தேவசேனா ஆச்சரியத்துடன் அவனைப் பார்த்தாள்.  
“நான்…?”

அவன் ஒரு படி முன் வந்தான். கண்களில் உண்மையான உணர்வு தெரிந்தது.  
“நான் உங்களைக் காதலிக்கிறேன். முதல் நாள் உங்களைப் பார்த்ததிலிருந்தே… உங்கள் உதடுகள் என் உதடுகளில் பட்டதிலிருந்தே… என்னால் உங்களை மறக்க முடியவில்லை. வாங்க… என்னுடன்.”

தேவசேனா அதிர்ச்சி அடைந்தாள். முகம் வெளுத்தது. அவன் சொன்ன வார்த்தைகள் அவள் காதில் மட்டும் விழவில்லை… உள்ளேயும் இறங்கின. அவள் ஒரு கணம் பேச முடியாமல் நின்றாள். பிறகு மெல்ல கண்களில் கண்ணீர் வழியத் தொடங்கியது. அந்தக் கண்ணீர் கன்னங்களில் வழிந்தது.

அவள் குரல் நடுங்கியது.  
“வேண்டாம்… மகேந்திரன்… வேண்டாம்…”

அவன் அருகில் வர முயன்றான். அவள் கையை உயர்த்தி தடுத்தாள்.  
“நம் வயதைப் பாருங்கள்… நான் உங்கள் அம்மா வயதில் இருக்கிறேன். நீங்கள் இளைஞர். இது… இது சரியல்ல. நீங்கள் போங்கள்… உங்கள் ஊருக்குப் போங்கள்.”

கண்ணீர் இன்னும் வழிந்தது. அவள் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள். ஆனால் அவன் பார்வை அவளை விடவில்லை. அவள் உள்ளே ஏதோ உடைந்துகொண்டிருந்தது. அவன் காதலை நிராகரித்தாலும்… அந்த வார்த்தைகள் அவள் இதயத்தைத் தொட்டிருந்தன.

மகேந்திரன் மெல்ல சொன்னான்.  
“வயது ஒரு பொருட்டல்ல… எனக்கு நீங்கள்தான் வேண்டும்.”

ஆனால் தேவசேனா தலையை ஆட்டினாள். கண்ணீருடன் படகை நோக்கிச் சுட்டிக்காட்டினாள்.  
“போங்கள்… இப்போதே போங்கள்.”

காற்று சற்று அசைந்தது. இருவரும் அப்படியே நின்றார்கள். ஒன்று சொல்லவும் முடியவில்லை… விலகவும் முடியவில்லை.