[Aisshu]

கதை 4 - குடும்பத்துக்குள் குதூகலம் - பகுதி 13 


அன்று மாலை செல்வி, லதா, அன்பு மூவரும் அவர்கள் கட்ட போகிற புது வீட்டு டிசைன் எடுத்து வைத்து பார்த்தார்கள்.  அவர்கள் எதிர்பார்த்த மாதிரியே வீட்டின் டிசைன் அமைந்திருந்தது.  செல்வி, தியாகுக்கு கீழ்தளத்தில் ஒரு பெட்ரூம், அன்பு, லதாவுக்கு தனி தனியே முதல்தளத்தில் பெட்ரூம் அமையப்பட்டு இருந்தது.  எல்லா பெட்ரூமிலயும் அட்டாச்ட் பாத்ரூம் டாய்லெட் வசதியுடன் டிசைன் செய்யப்பட்டு இருந்தது.  ஒவ்வொரு ரூமுக்கு என்ன கலர் அடிக்க வேண்டும் என்று ஆலோசித்தனர்.  அதன் பிறகு பாத்ரூம்ல என்ன என்ன மாதிரி டிசைன் என்றும் ஆலோசித்தனர்.  வேடிக்கை பேச்சோடு நேரம் ஓடியது. 

தியாகு வீடு வந்தார்.  அவர் வந்ததும் லோன் பத்தி கொஞ்சம் விவரித்தார்.  வீடு கட்டுவதற்கு 15 லட்சம் பட்ஜெட் என்றும் அதில் 10 லட்சம் லோன் வாங்க போவதாகவும், பாக்கி 5 லட்சத்துக்கு செல்வி நகை, அவரோட PF ல இருந்து கொஞ்சமும் தேத்துவதாகவும் சொன்னார்.  இதன் நடுவில் அன்புவின் கல்லூரி பீஸ், லதாவின் ஸ்கூல் பீஸ் மேனேஜ் பண்ணுவதை பத்தியும் பேசி முடித்தனர்.  எப்படியும் வாங்கிய லோன் 10 வருஷத்துல அடைச்சிடணும்னு பேசினார்.  இதை எல்லாம் கேட்டு கொண்டிருந்த அன்புக்கு அப்போது தான் அப்பா எவ்வளவு கஷ்டப்படுகிறார் என்று புரிந்தது.  இனிமே காலேஜ் ல எக்காரணம் கொண்டும் கெட்ட பேர் வாங்கிட கூடாது என்று உறுதி கொண்டான்.  சீக்கிரம் காலேஜ் முடிச்சதும் ஒரு நல்ல வேலை வாங்கிடணும் என்றும் நினைத்து கொண்டான். 

இரவு நேரம் ஆகிட செல்வி சாப்பாட்டினை பரிமாறிட மூவரும் அமர்ந்து சாப்பிட்டனர்.  சாப்பிட்டு முடித்ததும் லதா ஒரு ரெகார்ட் நோட் எடுத்து வைத்து எழுத ஆரம்பித்தாள்.  செல்வி "தினமும் உனக்கு இதே வேலையா போச்சு.  நைட் தான் ஹோம்ஒர்க் எழுத உக்காருறே.  சாயங்காலம் எல்லாம் சும்மா இருந்துட்டு" 

லதா "அம்மா.. ரெகார்ட் நோட் எழுதுற வேலை திடிர்னு கொடுத்துட்டாங்க.  2 படம் வரைய வேற செய்யணும்" 

அன்பு "லதா.. நீ எழுதுறத எழுது.  நான் உனக்கு வரைஞ்சு தர்றேன்" 

லதா "ரொம்ப தேங்க்ஸ் ன்னா.." 

லதா எழுதி கொண்டிருக்க அன்பு டிவி பார்த்தான்.  தியாகு ஒரு மெத்தை எடுத்து வந்து ஹால் விரிக்க ஆரம்பித்தார்.  அன்பு அதை பார்த்து "என்னப்பா.. ஹால் படுக்குறீங்க." 

தியாகு "நீ இருந்த போது நானும் நீயும் ஒரு கட்டிலில், லதா செல்வி இன்னொரு கட்டிலில் படுத்துட்டு இருந்தாங்க.  நீ போனதுக்கு அப்புறம் அவுங்க ரெண்டு பெரும் ஆளுக்கு ஒரு கட்டில்ல படுத்துக்குறாங்க.  எனக்கு இடம் இல்லாம போச்சு.  அதனாலே தான் ஹால் ல படுக்கிறேன்" என்று சிரித்தார். 

செல்வி கிட்சனில் இருந்து "லதா தான் தனி கட்டில் வேணும்னு சொன்னா" 

அன்பு "அப்போ எனக்கும் ஹால்ல தான் படுக்கையா" 

லதா "அம்மா.. இன்னைக்கு நானும் நீயும் ஒரு கட்டில்ல அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கலாம்.  அண்ணா.. நீ தனி கட்டில்ல படுத்துக்கோ" 

தியாகு "சம்பாதிக்கிற எனக்கு கட்டில் இல்லை. நீங்க என்னடான்னா.." என்று அவர் விரித்த மெத்தையில் சாய்ந்தார். 

அன்பு "அப்பா.. நீங்களும் நானும் ஒரு கட்டில்ல அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கலாம்.. வாங்க" 

தியாகு "சும்மா சொன்னேன் டா.. எனக்கு கீழே மெத்தைல படுத்து பழகிட்டேன்.  அதுவும் இல்லாம கொஞ்சம் காலைல சீக்கிரம் எழுந்திரிக்க இது தான் வசதி" என்று ஒரு பக்கம் புரண்டு படுத்துவிட்டு "அன்பு.. நீயும் லதாவும் ஹோம்ஒர்க் முடிச்சதும் லைட் ஆஃப் பண்ணிட்டு நைட் லாம்ப் போட்டுட்டு போறியா" 

அன்பு "சரிப்பா" 

சில நிமிடங்களில் செல்வி கிட்சன் வேலைகளை முடித்து விட்டு பெட்ரூம் சென்று பெட்டை சுத்தம் செய்தாள்.  லதாவும் எழுதுவதை முடித்திருக்க, அன்பு ரெகார்ட் நோட்டில் வரைய ஆரம்பித்தான்.  அவனுக்கு வரைவது கைவந்த கலை.  வேகமாகவே வரைந்து முடித்தான்.  லதா அதை பார்த்து பாராட்டினாள்.  அடுத்த நாளுக்கு தேவையான புத்தகங்களை எடுத்து வைத்து விட்டு பெட்ரூம் வரும் போது செல்வி சில துணிகளை எடுத்து பீரோவில் அடுக்கி கொண்டிருந்தாள்.  "ஏய் லதா.. இந்த உன்னோட துணிகள்.  எடுத்து உன் ஷெல்ப் ல அடுக்கிடு" என்று காட்டினாள். 

லதா எடுக்கும் போது ஒரு பேன்டி விட்டிருந்தாள்.  அன்பு தன்னுடைய கட்டிலில் ஏறி படுத்து கொண்டு அம்மாவுடன் சின்ன சின்ன விஷயங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது அந்த பேன்டி கவனித்தான்.  "ஏய் லதா.. இங்க ஒரு துணிய விட்டுட்டா பாரு" 

"அண்ணா.. அதை எடுத்து கொடேன்" 

அவனுக்கு ஒரு மாதிரி இருந்தது.  இருந்தாலும் அதை மறைத்துவிட்டு எடுத்து அவளிடம் நீட்டினான்.  அவள் அது பேன்ட்டி என்று தெரிந்து, மனதில் சீ.. அண்ணனிடம் எடுத்து தர சொல்லி இருக்க கூடாது என்று யோசித்தாள்.  அதை வாங்கி அவள் ஷெல்ப்பில் வைக்கும் போது அவள் அதன் சைஸ் பெருசாக இருப்பதை உணர்ந்து "அம்மா இது என்னோடாதில்ல.. உன்னோடதா.." என்று காட்டினாள். 

செல்வி கழுத்தை திருப்பி பார்த்தாள் "ஆமாம்.. இங்க கொடு.." என்று எக்கினாள். 

அவளுக்கு எட்டாததால் அன்பு அதை வாங்கி அவளிடம் கொடுத்தான்.  அவனுக்கு அம்மாவோட பேன்ட்டி தொட்டு பார்த்ததில் ஒரு வித கிளர்ச்சி ஏற்பட்டது.  செல்வி கொஞ்சம் வெக்கத்தோடு அவன் கையில் இருந்து வெடுக்கென்று வாங்கினாள். 

சில நிமிடங்களில் லதா, செல்வி ஒரு கட்டிலில் படுத்து கொண்டனர், அன்பு இன்னொரு கட்டிலில் படுத்து கொண்டான்.  விளக்குகள் அணைக்கப்பட்டன.  நடு இரவு 12 தாண்டும் போது லதா புரண்டு குப்புற படுக்க செல்வியை கொஞ்சம் அழுத்தி தள்ளினாள்.  செல்வி அவளை தள்ள பார்த்தும் அவளால் முடியாமல் அட்ஜஸ்ட் செய்து கொண்டாள்.  சில நிமிடங்கள் போராடியதில் அவளுக்கு தூக்கம் கலைந்தது.  மனசுக்குள் எத்தனை தடவை இவளை புரண்டு படுக்காதேன்னு சொன்னாலும் கேக்க மாட்டேங்குறா என்று தனக்கு தானே சொல்லி கொண்டாள்.  அவள் லேசாக ஒரு சாய்ந்து படுக்க அங்கே அன்பு கட்டிலின் மறுபக்கம் தள்ளி படுத்திருந்தான்.  அவன் கட்டிலில் ஒரு பக்கம் காலியாக இருந்தது. 

அப்போது அன்புக்கு மூத்திரம் முட்டி கொண்டு வர விழித்தான்.  எழுந்து பாத்ரூம் சென்று விட்டு வந்து கட்டிலில் படுத்தான்.  அம்மா அடிக்கடி அசைந்து கொண்டு இருப்பதை கவனித்தான்.  "அம்மா.. தூங்கலையா" என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டான். 

"ஆமாடா.. தூங்கிட்டு இருந்தேன்.  இந்த லதா திடிர்னு புரண்டு படுத்துட்டா.  அது தான் முதுகு எனக்கு கொஞ்சம் இடைஞ்சலா இருக்கு.  அதுல தூக்கம் களஞ்சிடுச்சு" 

"அம்மா.. இந்த கட்டில்ல இடம் நெறய இருக்கு.  நான் புரண்டு எல்லாம் படுக்க மாட்டேன்.  நீங்க வேணும்னா இங்க படுங்க." 

அவளுக்கும் அது தான் சரி என்று பட்டது. எழுந்து வந்து அவன் கட்டிலில் படுத்தாள்.  கொஞ்சம் இடம் நெறய இருந்தது.  "அப்பாடா.. இப்போ தான் படுத்த மாதிரி இருக்கு.  தேங்க்ஸ் டா.." 

"அம்மா.. இதுக்கு எதுக்கு தேங்க்ஸ் எல்லாம்" 

அன்பு அந்த பக்கம் திரும்பி படுத்து கொண்டான்.  செல்வியும் கண் மூடினாள்.  சில நிமிடங்கள் மயான அமைதி ஆனது.  கடிகார முள் சத்தம் மட்டுமே கேட்டு கொண்டிருந்தது. 

அப்படியே படுத்திருக்க செல்விக்கு தூக்கம் வர மறுத்தது.  எழுந்து கிட்சன்" சென்று தண்ணீர் குடிக்க சென்றாள்.  அன்புவும் தூக்கம் இல்லாமல் படுத்திருந்தான்.  அவள் எழுந்து செல்லும் போது "அம்மா.. எனக்கும் ஒரு டம்பளர் தண்ணி கொண்டு வர்றீங்களா" 

அவளும் எடுத்து வந்து கொடுக்க, அவன் குடித்து விட்டு சாய்ந்தான். 

"என்னடா.. தூக்கம் வரலையா" 

"ஆமாம்மா.. என்னனு தெரியல. நீங்க தூங்கலையா" அவள் பக்கம் திரும்பி படுத்தான். 

"தூக்கம் வரமாட்டேங்குது." 

"அப்போ ஏதாவது பேசிட்டு இருக்கலாமா" 

"ஹ்ம்ம்.. என்ன பேச" 

அன்பு கொஞ்சம் நகர்ந்து அம்மா பக்கத்துல வந்தான்.  பேசுற பேச்சு லதா, தியாகு டிஸ்டர்ப் பண்ணிட கூடாது என்று நினைத்தான்.  "அம்மா நெறய பேசலாமே.  சரி இதை சொல்லுங்க..நீங்க ஏன் எப்போவுமே சேலை கட்டுறீங்க.  நம்ம பக்கத்து வீட்டு ஆண்ட்டி எல்லாம் நயிட்டி, சுடி எல்லாம் போடுறாங்களே.  நீங்க அப்படி போட்டுக்க மாட்டேங்குறீங்க" 

அவள் லேசாக சிரித்து விட்டு "அன்பு.. இத்தனை வருஷமா கேக்க தோணலை.  இப்போ தான் கேக்குறே" 

"இவ்வளவு நாள் வீட்லயே இருந்துட்டேன்.  ஒன்னும் தெரியல.  ஆனா காலேஜ் ஹாஸ்டல் போனப்புறம் நெறய பொண்ணுங்க லேடீஸ் ஹாஸ்டெல்ல இருந்து வரும் போது நயிட்டில, சுடில தான் இருக்காங்க.  இப்போ யாரும் அவ்வளவா சேலை கட்டுறது இல்லை.  அது தான் கேட்டேன்.  பக்கத்து வீட்டு ஆண்ட்டி கூட நான் சேலை எப்போவாவது தான் கட்டி பாத்திருக்கேன்" 

"என்ன சொல்லுறது.  எனக்கு நயிட்டி, சுடி எல்லாம் கட்டி பழக்கம் இல்லை.  நாங்க ஸ்கூல் படிக்குற காலத்துல கூட தாவணி தான் போட்டு இருக்கேன்.  ஸ்கூல் முடிச்சு சில வருஷத்துல கல்யாணம் பண்ணி வச்சிட்டாங்க.  அதுக்கு அப்புறம் உங்க அப்பாவும் இதை பத்தி கேட்டதில்லை.  நானும் யோசிச்சதில்லை.  அப்படியே பழகிட்டேன்.  அவ்வளவு தான்" 

"அப்பாவுக்கு நீங்க நயிட்டி போட்டா புடிக்காதா" 

"ஹுக்கும்.." என்று சலிப்பு உச் கொட்டிவிட்டு "அவருக்கு நான் என்ன உடுத்துறேன்னு கூட கண்டுக்க மாட்டாரு.  நீ சொல்லு.. எனக்கு புடவை நல்லா இருக்குமா.. இல்லை வேற ஏதாவது நல்லா இருக்குமா" 

"நான் உங்கள புடவைல மட்டும் தானே பாத்திருக்கேன்.  ஆனா எனக்கு உங்கள நயிட்டி கட்டி பாக்கணும்னு ஆசையா இருக்கு" 

"அப்புறம் வேற என்ன ஆசை இருக்கு" அவள் ஆர்வமாக கேட்டாள். 

கொஞ்சம் யோசிச்சிட்டு "அப்புறம் ஜீன், டீஷர்ட்" 

"நான் என்ன சினிமா மாடலா.. அதெல்லாம் எனக்கு செட் ஆகாது" 

"சரி அப்போ ஷார்ட் ஸ்கர்ட், ஷார்ட் டாப்ஸ்" 

"ஷார்ட்ன்னா" 

"படத்துல சிம்ரன் போட்டு வருவாங்கல்லம்மா.. அதாவது முட்டிக்கு கொஞ்சம் மேல இருக்குற மாதிரி ஸ்கர்ட்" 

அவள் மனதில் கற்பனை செய்து பார்த்தாள்.  அழகாக தான் இருக்கும் என்று தோன்றியது.  இவ்வளவு நாள் தன்னை அழகு படுத்தி பார்க்க வேண்டும் என்று தன் கணவனுக்கு தோணவில்லை என்று வருந்தினாள்.  

"அதெல்லாம் சினிமா நடிகைக்கு ஒத்து வரும்.  என்னோட வயசுக்கு செட் ஆகாது" 

"ஏன் செட்டாகாதுன்னு நினைக்கிறீங்க.  ட்ரை பண்ணி பாக்கலாமே.  அதுவும் இல்லாம நீங்க ஷார்ட் ஸ்கர்ட், ஷார்ட் டாப்ஸ் போட்டுக்கிட்டு அப்படியே சுத்தும் போது அந்த ஸ்கர்ட் காத்துல தூக்கி பறக்குறத கற்பனை செஞ்சு பார்த்த எவ்வளவு அழகா இருப்பீங்க தெரியுமா" 

அவள் அது போலவே கற்பனை செய்தாள்.  அப்படி சுத்துனா ஸ்கர்ட் பறக்கும்.  அப்போ உள்ள போட்டு இருக்குற பேன்ட்டி தெரியும்ல.  அதை சொல்லுறானா என்று ஒரு நிமிஷம் நினைத்தாள்.  அவன் தொடர்ந்தான்.  "என்னம்மா கற்பனைல யோசிச்சு பாத்தீங்கள்லே.. எப்படி இருந்துச்சு" 

"ஹ்ம்ம்.. நல்லாவே இல்லை" என்று சிரித்தாள். 

"ஏன் ம்மா.. உங்க பேன்ட்டி தெரியும்னு யோசிச்சீங்களா.." 

அவன் பேன்ட்டி ன்னு சொன்னதும் அவளுக்கு ஒரு விதமாக கூசியது.  கோவம் வரவில்லை.  ஆனால் கோபப்படுவது போல முறைத்து "என்ன பேச்சு இதெல்லாம்.  அம்மா கிட்ட பேசுறதா.." 

"ஐயோ அம்மா.. நாங்க போடுற ஜட்டி மாதிரி தானே நீங்க போடுற பேன்ட்டி.  இதுல என்ன இருக்கு.  பேன்ட்டி தெரியும்னு நினைசீங்கன்னா உள்ளே ஒரு ஷார்ட்ஸ் போட்டுக்கலாம்.  அது ஓகே தானே.  எங்க அம்மா ஒரு மஞ்சள் கலர் ஸ்கர்ட், ஆரஞ் கலர் ஷார்ட் டாப்ஸ் போட்டுக்கிட்டு அப்படியே ரோட்டல சுத்தி சுத்தி ஓடி வந்தா எப்படி இருக்கு.  சான்ஸ் இல்லைலம்மா.." 

அவன் சொல்ல சொல்ல அவளால் கற்பனை செய்யாமல் இருக்க முடியவில்லை.  அழகா தான் இருக்கோமா என்று தனக்குள்ளே ஒரு சந்தேகம் உண்டானது.  "உண்மைல நான் நல்லா இருப்பேனா.. அந்த மாதிரி டிரஸ் ல" என்று கேட்டுவிட்டாள். 

"கண்டிப்பம்மா.. அதுவும் அந்த அரேஞ் ஷார்ட் டாப்ஸ் ல உங்க ஸ்கர்ட் டாப்ஸ் நடுல உங்க சின்ன தொப்பை தெரியும்.  அது பாக்க செம்ம கியூட் ஆ இருக்கும் தெரியுமா.. அப்போ கூட நீங்க உங்க தொப்புளை ஸ்கர்ட் கீழ தான் வச்சிருக்கீங்க." என்று சிரித்தான். 

"சீ.. போடா..சும்மா சொல்ல கூடாது.  என் வயசு பொம்பளைங்க கூடவே இந்த மாதிரி கடலை போடுற.  உன் காலேஜ் ல எத்தனை பொண்ணுங்க கூட இப்படி பேசுவியோ.  பாக்க பூனை மாதிரி இருந்துகிட்டு பேசுற பேச பாரு" 

"போங்கம்மா.. சும்மா தூக்கம் வரலைன்னு பேசிட்டு இருந்தா.. நீங்க இப்படி சொல்லுறீங்க.  நான் காலேஜ் ல எந்த பொண்ணுக்கிட்டயும் தேவை இல்லாம பேசினது இல்லை.  சரி விடுங்க.. நான் பேசுறது உங்களுக்கு புடிக்கலை போல.  நான் தூங்குறேன்.  குட் நைட்" என்று அந்த பக்கம் திரும்பி படுத்தான். 

செல்வி கொஞ்சம் நேரம் அமைதியாக இருந்தாள்.  நிமிடங்கள் கரைந்தது.  என்ன சொல்ல என்று யோசித்தாள்.  இப்படி எல்லாம் பேசுறது தப்பா சரியா.. என்று நினைத்து கொண்டிருந்தாள்.  மெல்ல அவனருகே சென்று கையை நீட்டி அவன் கை முட்டியில் லேசாக ஒரு கிள்ளு கிள்ளி "டேய் அன்பு.. திரும்புடா.."  அவனும் திரும்பிட.."எதுக்கு இப்போ கோவம்.." 

"கோவம் இல்லைம்மா.. தெரியாம.. வரம்பு மீறி பேசுற மாதிரி தோணுச்சு.  அது தான்.  அதுவும் நான் ஓப்பனா பேசுறது உங்க கிட்டயும், லதா கிட்ட மட்டும் தான்.  ஆனா இப்போ தான் புரியுது.. சில விஷயங்கள் பேச கூடாதுன்னு" 

அவள் கொஞ்சம் யோசிச்சிட்டு "நான் அப்படி சொல்லலையே" 

"கடலை போடுறேன்னு சொன்னீங்களே" 

"ஏன் அப்படி சொல்ல கூடாதா.. நீ என் கூட இந்த மாதிரி பேசுறது கடலை போடுறது தானே" என்று சிரித்தாள். 

"அது சரி தான்.." 

"டேய் அன்பு.. நீ இப்படி பேசுறது எனக்கு ரொம்ப புடிச்சிருக்கு.  போதுமா.. சும்மா ஒரு கிண்டலுக்கு சொன்னேன்" 

"உண்மையம்மா.." 

"உண்மை தான் டா.." என்று அவன் கன்னத்தை கிள்ளிவிட்டு "சரி சொல்லு.. வேற என்ன டிரஸ் எனக்கு சூட் ஆகும்னு சொல்லு பாக்கலாம்" 

"அப்போ ஷார்ட் ஸ்கர்ட், ஷார்ட் டாப்ஸ் உங்களுக்கு நான் வாங்கி தருவேன்.  நீங்க போட்டுக்கணும்.  சரியா." 

"ஹ்ம்ம்.. சரி சரி.. பாக்கலாம்." என்று மீண்டும் சிரித்து அவன் கன்னத்தை ஆசையாக கிள்ளிவிட்டாள். 

"அடுத்து வேற என்ன டிரஸ் ல அம்மாவை கற்பனை பண்ணலாம்" என்று அவளிடம் கேட்பது போல பார்க்க, அவள் கண்ணில் ஆர்வம் மிகுந்து இருப்பதை கவனித்தான் "ஆன்.. அடுத்து நீங்க ஸ்கூல் சமயத்துல போட்டு போன பாவாடை தாவணி ல பாக்கணும்.  இந்த காலத்து பொண்ணுங்க எங்க அந்த மாதிரி கட்டுறாங்க.  கண்டிப்பா நீங்க போட்டு காமிக்கணும்.  உங்க ஸ்கூல் யுனிபார்ம் கலர் என்னம்மா" 

அவள் யோசிச்சிட்டு "இந்த காலத்துல மாதிரி பெரிய டிசைன் எல்லாம் கிடையாது.  வெள்ளை ப்ளௌஸ், வெள்ளை பாவாடை, அதுக்கு மேல அரக்கு கலர் தாவணி" 

"அரக்குன்னா" 

"ஹ்ம்ம்.. பிரவுன் கலர் டா.." 

"ஆமா.. அவ்வளவு ஒன்னும் எடுப்பா இருக்காது." 

"சரி.. உங்க அப்பா அந்த வயசுல பொங்கல் தீபாவளிக்கு எடுத்து கொடுத்திருப்பாங்கள்ல அதுல உங்களுக்கு எந்த கலர் புடிச்சிருந்தது" 

செல்வி கற்பனையில் அப்படியே 20 வருஷங்கள் பின்னோக்கி சென்றிருந்தாள்.  அவள் தீபாவளியன்று ஒரு மஞ்சள் ப்ளௌஸ், மஞ்சள் பாவாடையில், சிவப்பு கலர் தாவணி ஞாபகம் வந்தது.  அதில் சில மணி அலங்காரம் செய்யப்பட்டு இருந்ததும் ஞாபகம் வந்தது.  லேசாக சிரிச்சிட்டு "ஆமாம்.. அப்போ எனக்கு எங்க அப்பா எடுத்து கொடுத்த மஞ்சள் ப்ளௌஸ், மஞ்சள் பாவாடை, சிவப்பு தாவணி.  ரொம்ப அழகா இருக்கும்" 

"கண்டிப்பா அதே கலர் ல நான் உங்களுக்கு வாங்கி தருவேன்.  அது கூட நான் வாங்கி கொடுத்த கொலுசோடு காமிக்கணும்"  அவள் கற்பனையில் மிதந்தாள்.  அந்த காலத்துல இப்படி தன்னோடு ரொமான்டிக்கா பேச யாரும் அமையவில்லையே என்று வருந்தினாள்.  "என்னம்மா.. நான் கேட்டது சரி தானே" 

"ஹ்ம்ம்.. சரி" என்று வெட்கப்பட்டாள். 

"சரி நீங்க இப்போ சொல்லுங்க.  நான் உங்க கூட இருந்த இத்தனை வருஷத்துல உங்களுக்கு நான் எந்த வயசுல இருந்தது புடிச்சிருக்கு" 

"இப்படி கேட்டா என்ன சொல்ல.  என் பையன எப்போவுமே எனக்கு புடிக்குமே" 

"அப்படி இல்லம்மா.. ஒவ்வொரு வயசுலயும் நான் ஒரு விதமா இருந்திருப்பேன்ல.  அதுல உங்களுக்கு புடிச்சது எது.  அதே மாதிரி இப்போ அந்த வயசுக்கு போகலாம்னு ஒரு சான்ஸ் கிடைச்சா என்னோட எந்த வயசுக்கு போகலாம்னு ஆசைப்படுவீங்க" 

இப்படி எல்லாம் தன் பையன் பேசுறானேன்னு ஒரு நிமிஷம் சிலிர்த்தாள்.  அதன் பின் லேசாக யோசித்தாள்.  அவன் பிறந்ததில் இருந்து வளர்ந்து வந்த பல வருடங்கள் அவள் கண்முன்னே வந்து போனது.  அதில் அவன் ஒரு 10 வயதா இருக்கும் போது செய்த குறும்பு சேட்டைகள், புரியாமல் பேசிய பெரிய வார்த்தைகள், என்று பல நிகழ்வுகள் அவள் மனதில் வந்து போனது "அன்பு நீ 10 வயசுல இருந்த பருவம் தான் என் மனசுல ரொம்ப வந்தது.  அநேகமா அது தான் எனக்கு புடிச்ச பருவம்னு நினைக்குறேன்" 

"ஆமாம்ம்மா.. எனக்கும் அந்த வயசு கொஞ்சம் கொஞ்சம் ஞாபகம் இருக்கு.  சொல்லுங்க அந்த வயசுல நான் என்ன என்ன பண்ணினேன்" 

கொஞ்சம் யோசிச்சிட்டு "ஒரு தடவை கல்யாண வீட்டுக்கு போயிட்டு வந்தப்புறம் உனக்கு கல்யாணம் பண்ணி வைக்கணும்னு விவரம் இல்லாம கேட்டே.  அப்போ இந்த வயசுல பொண்ணு பாக்க முடியாதுனு சொன்னப்போ, என்னை இல்ல லதாவை கல்யாணம் பண்ணி வைக்க சொல்லுவே" என்று சிரித்தாள். 

அன்புவும் சிரித்து கொஞ்சம் வெக்கப்பட்டு "ஹ்ம்ம் நல்லா தான் படுத்தி இருக்கேன்.  வேற ஏதாவது சொல்லுங்கம்மா" 

"எப்போவுமே லதாவை என் பக்கத்துல படுக்க விட மாட்டே.  ஒரு பக்கம் அவ படுப்பா, இன்னொரு பக்கம் நீ படுப்பே.  அவ பக்கம் திரும்ப விட மாட்டே.  எப்போவும் உன் பக்கம் மட்டுமே திரும்பி படுக்க சொல்லுவே" 

"ஆமாம்மா.  ஞாபகம் இருக்கு.  விவரம் இல்லாம சண்டை போட்டு இருக்கேன்" 

"இது எல்லாத்த விட பெரிய கூத்து.. எப்போவும் என் புடவை முந்திய உன்னோட விரல்ல சுத்திக்கிட்டே தூங்குவே.  அது சுத்தி சுத்தி உன்னோட கை ஃபுல்லா சுத்திக்குவே.  நெறய நாள் காலைல எந்திரிச்சி பாக்கும் போது பாதி புடவை உன் கையில சுத்திக்கிட்டு இருக்கும்" என்று சிரித்தாள். 

"ஆமாம்மா. நீங்க சொல்லி கேள்வி பட்டிருக்கேன்.  ஆனா தூக்கத்துல பன்னதாலே, எதனாலே அப்படி பண்ணினேன்னு தெரியல" 

"உன் கூட பேசிக்கிட்டே பழைய நினைவுகளை அசைபோடுறது நல்லா சுகமா தான் இருக்கு.  உனக்கு ஏதாவது ஞாபகம் இருக்கா.. சொல்லு.." 

கொஞ்சம் யோசிச்சிட்டு "அம்மா.. நம்ம வீட்டுக்கு தாத்தா பாட்டி வந்திருந்த போது ஒரு டைம் நீங்க என்னை இட்லீ ஊத்துற துணி மாடில காயப்போட்டிருக்கேன், எடுத்துட்டு வா.. ன்னு சொன்னீங்க.  நான் அப்போ உங்க ப்ரா எடுத்துட்டு வந்து கொடுத்தேன்.  அதை பார்த்து பாட்டி பல நாள் கிண்டல் பண்ணி இருக்காங்களே.. ஞாபகம் இருக்கா.." 

அவள் சிரித்து கொண்டே "அமாம் அமாம்.  உனக்கு 5 வயசுல நடந்தது இன்னும் ஞாபகம் இருக்கா.." 

"ஹ்ம்ம்.. எப்படி மறக்க முடியும்.  இப்போ 2 வருஷத்துக்கு முன்னாடி பாட்டி வீட்டுக்கு போயிருந்த போது கூட பாட்டி அந்த விஷயத்தை சொல்லி தானே என்ன கிண்டல் பண்ணுவாங்க" 

"ஆமால்ல.. மணி 1 தாண்ட போகுது.  தூங்கு.  இதுக்கு மேல முழிச்சிருந்தா நாளைக்கு பொழுது ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கும்" 

"ஹ்ம்ம்.. சரிம்மா.. அம்மா அப்புறம் ஒரு கடைசி விஷயம்.  தப்பா நினைக்க கூடாது" 

"இவ்வளவு ஓபன் ஆ பேசுறோம்.  இதுல தப்பா நினைக்க என்ன." 

"அது வந்து.. இன்னைக்கு மதியம்.. உங்க உதட்டுல முத்தம் கொடுத்தேன்.  நீங்களும் கொடுத்தீங்க.  அது தப்பில்லையா.." 

"நீ என் பையன் தானே.  இதுல என்ன தப்பு" என்று மனதில் தப்புன்னு சொன்னாலும் சமாளிக்க பார்த்தாள். 

"அது வந்து.. ஒரு இங்கிலிஷ் படத்துல பாத்திருக்கேன்.  அதுல..இல்லம்மா.. வேணாம்" என்று நிறுத்தினான். 

"என்ன பாத்திருக்கே" 

"ஹீரோ ஹீரோயின் உதட்டுல முத்தம் கொடுக்கும் போது அவுங்க நாக்கும் நாக்கும் ஒண்ணா சேர்ந்து என்னமோ பண்ணிக்கும்.. அது தான்" 

செல்வி சிரித்தாள்.. "ஓ.. அந்த மாதிரி படம் எல்லாம் பாக்க ஆரம்பிச்சிட்டியா" 

"அம்மா.. நல்ல படம் தான்.. ஜேம்ஸ் பாண்ட் படம்.  ஆனா அதுல அந்த மாதிரி சீன் வச்சிருக்காங்க." 

"ஹ்ம்ம்.. உனக்கு ஏதாவது தப்பா தோணுச்சா.. அம்மாவுக்கு முத்தம் கொடுக்கும் போது." 

"இல்லைம்மா.." 

"எனக்கும் தப்பா தோணலை.  அப்புறம் எதுக்கு இந்த கேள்வி" 

"தேங்க்ஸ் ம்மா" என்று அவள் புடவை இடுப்பின் மேலே கையை போட்டு அவள் அருகே சென்று அவள் தோளில் முகம் புதைத்து கொண்டான். 

தொடரும்