[jakash]

ஆகாஷ் சிபியூவை மூடி, கேபிள்களை சரிசெய்து, கணினியை ஆன் செய்தான். எல்லாம் சரியாக வேலை செய்தது. அவன் எழுந்து நின்று கைகளைத் துடைத்துக்கொண்டான்.

“எல்லாம் சரி பண்ணிட்டேன். இனி பிரச்சனை வராது,” என்றான் மென்மையாக.

சம்யுக்தா சிரித்துக்கொண்டே, “தேங்க்ஸ்… ரொம்ப நன்றி. நீங்க வராட்டி இன்னும் எவ்வளவு நாள் தொந்தரவு இருந்திருக்கும் தெரியல,” என்றாள். அவளுடைய குரல் இன்னும் கொஞ்சம் கூச்சத்தோடு இருந்தது. சாதாரண சேலையில் நின்றுகொண்டிருந்த அவள், ஆகாஷை நேருக்கு நேர் பார்த்தாள்.

ஆகாஷ் கொஞ்சம் தயங்கினான். பிறகு தைரியமாக,

“ஒரு விஷயம்… உங்க நம்பர் கொடுங்க. நான் மிஸ் கால் போடுறேன். சேவ் பண்ணிக்கோங்க. எப்போதும் கம்ப்யூட்டர்ல ஏதாவது பிரச்சனை வந்தாலும்… அல்லது வேற எதாவது தேவைப்பட்டாலும் கூப்பிடுங்க. தயங்காதீங்க,” என்றான்.

சம்யுக்தாவின் கண்கள் சற்று விரிந்தன. அவள் உதடுகளை மெல்லக் கடித்தாள். ஒரு கணம் தயங்கினாள். “நம்பர்னா…?” என்று மெல்லக் கேட்டாள். பிறகு தலைகுனிந்து சிரித்துவிட்டு, “ஓகே… கொடுக்கிறேன்,” என்றாள்.

அவள் மொபைலை எடுத்து நம்பரைச் சொன்னாள். ஆகாஷ் உடனே மிஸ் கால் போட்டான். அவளுடைய போன் அதிரும் சத்தம் அறையில் ஒலித்தது. இருவரும் ஒரே நேரத்தில் சிரித்தார்கள்.

“சேவ் பண்ணிட்டேன்,” என்றாள் சம்யுக்தா.

“நானும்,” என்றான் ஆகாஷ். அவன் பார்வை மீண்டும் ஒரு கணம் அவளுடைய இடுப்பைத் தொட்டுவிட்டு முகத்திற்கு வந்தது. “நான் போறேன். வேணும்னா எப்போவும் கூப்பிடுங்க.”

அவன் வெளியேறிய பிறகு, சம்யுக்தா வாசல் வரை வந்து வழியனுப்பினாள். கதவு மூடியதும், அவள் மொபைலைப் பார்த்தாள். ஆகாஷின் மிஸ் கால் இன்னும் அங்கே இருந்தது. அவள் அதை சேவ் செய்து, பெயரை “ஆகாஷ்” என்று மட்டும் போட்டாள்.

அன்றிரவு சுமார் ஒன்பது மணிக்கு ஆகாஷிடமிருந்து முதல் மெசேஜ் வந்தது.

**ஆகாஷ்:** கம்ப்யூட்டர் இன்னும் சரியா ரன் ஆகுதா?

சம்யுக்தா அதைப் படித்துவிட்டு சிரித்தாள். கொஞ்சம் நேரம் யோசித்து பதில் அனுப்பினாள்.

**சம்யுக்தா:** ஆமா… இப்போ வரை பிரச்சனை இல்ல. நீங்க நல்லா சரி பண்ணிட்டீங்க.

**ஆகாஷ்:** சரி… ஏதாவது வந்தா உடனே சொல்லுங்க.

அதோடு நிறுத்திருக்கலாம். ஆனால் சம்யுக்தாவே அடுத்த மெசேஜை அனுப்பினாள்.

**சம்யுக்தா:** நீங்க இவ்வளவு வேகமா சரி பண்ணிடுவீங்கன்னு நான் நினைக்கல. ரொம்ப நேரம் ஆகும்கறத நினைச்சேன்.

**ஆகாஷ்:** நான் வேகமா செய்றது தான் வழக்கம் ? நீங்க நின்னு பாத்துக்கிட்டிருந்தீங்களே… அதனால இன்னும் கொஞ்சம் கவனமா பண்ணேன்.

சம்யுக்தா அந்த மெசேஜைப் படித்ததும் முகம் சிவந்தது. அவன் அன்றைக்கு அவளைப் பார்த்த விதம் நினைவுக்கு வந்தது. சேலை விலகியபோது அவனுடைய பார்வை இடுப்பில் நின்றது… அதை அவனும் உணர்ந்திருப்பது போல் தெரிந்தது.