Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Shajith]

கை அடிக்க வந்த இடத்துல என்ன சண்டை போய் பொழப்ப பாருங்கடா



UngalNaan… 
எப்பட்றா நீங்களாம் ஒரு கதைக்குள்ள வந்து, நாலு வரி நக்கிட்டு, அதையே பிடிச்சுக்கிட்டு இவ்வளவு பெரிய தீர்ப்பு சொல்லுறீங்க?
ஒரு விஷயம் மட்டும் புரியலையே… ஒரு கதையாசிரியர் வேற எந்த வேலையும் இல்லாம, பொழுது போகாம, யாராவது சம்பளம் கொடுத்து உட்கார வச்சதால கதையா எழுதுறாங்களா?
அவங்க நேரம், உழைப்பு, குடும்ப சூழ்நிலை, சொந்தப் பிரச்சனைகள், மனநிலை — இவ்வளவையும் தாண்டி உட்கார்ந்து ஒரு கதையை உருவாக்குறாங்க. அதை வாசிக்கிறவங்க கதைக்குள்ள இருக்கிற உணர்வையும், எழுத்தையும் ரசிக்கணும்.
கதையாசிரியரை வாழ்த்தி, “இந்த இடம் நல்லா இருந்தது… இந்த இடத்துல இன்னும் கொஞ்சம் உணர்ச்சியை ஆழமா கொண்டு வந்திருக்கலாம்… இந்த இடத்துல இப்படிச் செய்திருந்தா இன்னும் சிறப்பா இருந்திருக்கும்…”ன்னு கதையைப் பற்றிய ஒரு விமர்சனம் எழுதுற அளவுக்கு யாருக்கும் வக்கு இல்ல.
ஆனா எங்கே இரண்டு வாசகர்கள் ஏதாவது கருத்து பரிமாறிக்கிட்டிருக்காங்கன்னு மட்டும் கமெண்ட் பாக்ஸை CCTV மாதிரி தினமும் செக் பண்ணிட்டு, “இங்க என்ன சண்டை? இங்க யாரை நக்கலாம்?”ன்னு காத்திருக்கிறீங்க! 
கதையில் இருக்கும் உணர்வைத் தேடுற கண்ணு இல்ல…
கதைக்குள்ள வாசகர்கள் போட்ட கமெண்ட்ல சண்டையைத் தேடுற கண்ணு மட்டும் 4K resolution-ல இருக்கு! 
நானும் அந்த நண்பரும் இந்தக் கதையை ஆரம்பத்திலிருந்து படிச்சுக்கிட்டு வர்றோம். கதை எங்கே போகுது, கதாபாத்திரங்களோட பயணம் என்ன, எந்த சூழ்நிலையில் எந்தக் கருத்து வந்தது — எங்களுக்கு தெரியும்.
நீங்க நடுவுல வந்து நாலு வரி நக்கிட்டு, அந்த நாலு வரியையே முழுக் கதையா நினைச்சுக்கிட்டு Commentary கொடுக்கிறீங்க.
முடிஞ்ச விஷயத்தை சம்பந்தப்பட்ட இருவரும் பேசி முடிச்சுட்டோம். நானும் மன்னிப்பு கேட்டுட்டேன். அதுக்குப் பிறகும் மூன்றாவது ஆளா வந்து பழைய விஷயத்தை கிளறி, புதுசா ஒரு சண்டை உருவாக்கப் பார்க்குறீங்க.
கதை படிக்க வந்தீங்களா…
இல்ல கமெண்ட் பாக்ஸ்ல யார் எங்கே சிக்குறாங்கன்னு வேவு பார்க்க வந்தீங்களா? 
என்ன ஜென்மமோ தெரியல…
கதையாசிரியரின் உழைப்பை விமர்சிக்க நேரமில்லை;
ஆனா அடுத்தவன் கமெண்ட்டை நக்கி, அதிலிருந்து சண்டை தயாரிக்க நேரம் மட்டும் தாராளமா இருக்கு!