[maitripatel]

રિચાએ ગમછો પાછો આપ્યો અને શરમાઈને કહ્યું,

"આભાર, બાબાજી... આ રહ્યો તમારો ગમછો. અને જે આંટી મને ટ્યુશન આપવાની હતી તે હજુ સુધી આવી નથી?"
 
બાબાજીને તરત જ પૂજા બાથરૂમમાં છુપાયેલી યાદ આવી. તેમના મનમાં વિચારો દોડી આવ્યા. તેમણે શાંતિથી કહ્યું,
 
"તે બસ ચોક્કસ આવતી જ હશે. પણ તારી સ્કૂલ બેગ ક્યાં છે?" મૈત્રી નું નિર્માણ.
 
રિચાએ નિર્દોષતાથી જવાબ આપ્યો,
 
"ઓહ... મેં તે બહાર મૂકી દીધું હતું. હું ભીની થઈ ગઈ હતી, તેથી મેં તે મંદિરની બહાર મૂકી દીધું. ઉભા રહો, હું હમણાં જ તે લઈ આવું છું."
 
રિચાના જતાની સાથે જ, બાબાજીએ રાહતનો શ્વાસ લીધો. તે ઝડપથી બાથરૂમમાં ગયો, દરવાજો ખોલ્યો અને પૂજાને ઈશારો કર્યો. પૂજાનો ચહેરો હજુ પણ ગુસ્સા અને અપૂર્ણ વાસનાથી લાલચોળ હતો. બાબાજીએ તેને ઝડપથી પાછળના દરવાજામાંથી બહાર કાઢ્યો અને તેના કાનમાં ગભરાટ થી કહ્યું,
 
"પાછળ થી ફરીને અને મુખ્ય દરવાજામાંથી અંદર આવજે. જાણે કંઈ થયું જ ન હોય." તેમણે ઉપરથી પૂજાના સ્તનો દબાવતા આ કહ્યું. સહનિર્માત્રી સૌની પટેલ.
 
થોડીવાર પછી, રિચા તેની બેગ લઈને પાછી આવી. એટલામાં જ, પાછળનો દરવાજો ખખડાવ્યો. બાબાજી ગયા અને પૂજાનું સ્વાગત કર્યું, જાણે તે હમણાં જ આવી હોય.
 
હસતાં હસતાં, બાબાજીએ રિચાને કહ્યું,
 
"આ આવી ગઈ આંટી, બેટી. તેનું નામ પૂજા છે. તે તને ટ્યુશન આપશે."
 
રિચાએ પૂજાને નમસ્તે કર્યું. પૂજાએ દબાણપૂર્વક સ્મિત કર્યું, પણ તેનું મન હજુ પણ બાબાજીના પલંગ પરના અધૂરા સેક્સની યાદમાં અટવાયેલું હતું. તેની ચૂત હજુ પણ ભીની અને લોડાનો માર ઝંખતી હતી.
 
પૂજા રિચાની સામે ફ્લોર પર બેઠી અને શીખવવા લાગી. તેની પીઠ બાબાજી તરફ હતી. બાબાજી પલંગ પર આરામથી બેઠા હતા, તે બંનેને જોઈ રહ્યા હતા.
 
તેની નજર પૂજાની ખુલ્લી, સુંવાળી પીઠ પર હતી - તેના બ્લાઉઝના પાતળા કાપડથી તેની બ્રાના પટ્ટા અને તેની કમરની ઊંડાઈ સ્પષ્ટપણે દેખાતી હતી. અને તેની સામે રિચાના ગોળ સ્તનો હતા, જે તેના ભીના ટી-શર્ટ સામે દબાયેલા હતા, તેના સ્તનોની ડીંટડીઓ હજુ પણ સખત હતી. કડક સ્તનો ની ડીંટડીઓ પણ બહાર એક તીર ની સમાન આવી ગઈ હતી. બાબાજી ની આંખો ને તે ડીંટડીઓ ચુભી રહી હતી.
 
અચાનક, પૂજાને તેની પીઠ પર ઠંડા આંગળીઓનો સ્પર્શ અનુભવાયો. બાબાજી ધીમે ધીમે તેની આંગળીઓ તેની ગરદન નીચે, તેની કરોડરજ્જુ ઉપર ફેરવવા લાગ્યા. પૂજાનું આખું શરીર ધ્રૂજી ગયું. તેના વાળ છેડા પર ઉભા થઈ ગયા. તે ભણાવતી વખતે બેચેન થઈ ગઈ, પણ કંઈ બોલી શકી નહીં.
 
બાબાજીએ બેદરકારી અને ઉદાસીનતાપૂર્વક રિચાને પૂછ્યું,
 
"તારી પરીક્ષાઓ ક્યારે છે, બેટા?"
 
રિચા: "જી, આવતા અઠવાડિયા સુધી... મને બસ ત્યાં સુધી જ ટ્યુશન જોઈએ. તે પછી, હું આગળના વર્ગમાં જતી રહીશ." વાર્તા નો મૂળ સ્ત્રોત ફનલવર નો.
 
બાબાજી મનમાં હસ્યા. તેમના મનમાં એક ખતરનાક વિચાર આવ્યો -
 
"બસ એક અઠવાડિયું... આ નાજુક, માસૂમ છોકરીને ચોદવા માટે ફક્ત સાત દિવસ." બસ આટલું પૂરતું છે... આપણે ઘણું બધું કરી શકીએ તેમ છીએ.
 
એક કલાક પછી, બાબાજીએ પૂજાને કહ્યું,
 
"બધું એક સાથે ના ભણાવો, આજ માટે બસ. કાલે ફરી આવજો. અને રાત્રે તે ખાસ પૂજા દરમિયાન આવવાનું ભૂલશો નહીં."
 
પૂજાએ બાબાજીને પ્રણામ કર્યા, પરંતુ તેની આંખોમાં ગુસ્સો અને અતૃપ્ત ભૂખ સ્પષ્ટ દેખાઈ રહી હતી. તે શાંતિથી ઉભી થઈ અને ચાલી ગઈ.
 
હવે રૂમમાં ફક્ત બાબાજી અને રિચા જ બાકી હતા. રિચા તેના પુસ્તકો તેની બેગમાં મૂકી રહી હતી. બાબાજીએ ધીમેથી પૂછ્યું,
 
"રિચા... ભણવા સિવાય તને બીજો કયા કયા શોખ છે?"
 
રિચાએ નિર્દોષતાથી જવાબ આપ્યો,
 
"બાબાજી... હું મારી મમ્મીને ઘરમાં ઘરકામ માં મદદ કરું છું, મારી બહેનપણીઓ સાથે રમું છું, ટીવી જોઉં છું... બસ એટલું જ. બાકી આ ભણવા નું તો ખરુજ."
 
બાબાજી હસ્યા અને તોફાની રીતે કહ્યું,
 
"તારા ફક્ત બહેનપણીઓ જ છે? શું તારે કોઈ બોયફ્રેન્ડ નથી?"
 
આ સાંભળીને રિચા ચોંકી ગઈ. તેણે બાબાજીના ચહેરા તરફ આશ્ચર્યથી જોયું. તેના ગાલ પર થોડી લાલાશ ફેલાઈ ગઈ. તેની ડીંટડીઓ થોડી વધુ કડક થઇ ગઈ.
 
બાબાજી હળવેથી હસ્યા અને કહ્યું,
 
"અરે... તું આમ શું જોઈ રહી છે? તું સુંદર છે, યુવાનીના ઉંબરે ઉભી છે. આ ઉંમરે પુરુષ મિત્ર ન હોવો એ તો અશક્ય છે. અને તે પણ આજના સમય માં."
 
રિચાએ શરમથી માથું ઝુકાવ્યું, પણ બાબાજીની નજર હવે તેના ભીના ટી-શર્ટ પર ટકેલી હતી. શ્વાસ લેતી વખતે તેના નાના, ભરાવદાર સ્તનો થોડા ઉપર-નીચે થઈ રહ્યા હતા. તેના દરેક શ્વાસોચ્છવાસ વખતે તેની ડીંટડીઓ એક પ્રકાર નો ડાંસ કરી રહેલી સ્પષ્ટરૂપે દેખાઈ આવતું હતું. ફનલવર દ્વારા સંપાદિત અને નિર્દેશિત.
 
Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx


જોડાયેલા રહેજો દોસ્તો.


મૈત્રી પટેલ નું નિર્માણ.