Adultery அவள்... அவன்... அவர்கள்...

[AvanAvalAvarkal]

02
அவள்

---

குளியலறைக் கதவை அவன் திறக்கும் சத்தம் கேட்டதும், என் முதுகெலும்பில் ஒரு மெல்லிய சிலிர்ப்பு வந்தது.

அவன் பாத்ரூமில் இருந்து முழுவதும் வெளியே வந்தபோது, என் உடலில் ஒருவித நடுக்கத்துடன் உலுக்கிய உணர்வு.

இன்று காலை கூட நாங்கள் இருவரும் தொலைபேசியில் பேசும்போது, ஹோட்டல் அறைக்குள் நுழைந்து கதவை மூடியதும்... கட்டிப்பிடித்துக்கொள்வது, முத்தமிடுவது, மார்பகங்களையும் பிட்டத்தையும் வருடித் தழுவுவது என்று எல்லாவற்றையும் பற்றித்தான் பேசினான்.

இந்த ஹோட்டல் காம்ப்ளக்ஸிற்குள் காலடி எடுத்துவைக்கும்போதே எனக்குள் ஆயிரம் கவலைகளும் பயமும் இருந்தது உண்மைதான்.

ஆனால், சில வாரங்களுக்கு முன்பு அவன் என்னை ஆவலோடு வளைத்துப் பிடித்து, அவசர அவசரமாக என் இதழ்களில் பதித்த அந்த சூடான முத்தங்களும், எனது மார்பகங்களையும் குண்டியையும் அவனது கரங்களால் மாறி மாறி வருடித் தழுவிய அந்த மயக்கும் இன்ப நிமிடங்களைப் போலல்லாமல், இந்த முறை அவன் இன்னும் பொறுமையாகக் கையாளுவான் என்று எதிர்பார்த்துத்தான் அறைக்குள் நுழைந்தேன்.

ஆனால், அறைக்குள் நுழைந்த கணம், அப்படி எதுவுமே நடக்கவில்லை. கதவு அடைக்கப்பட்டதும், அவன் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசாமல் நேராக பாத்ரூமிற்குள் சென்றுவிட்டான்.

இப்போது பாத்ரூமிலிருந்து வெளியில் வந்தவன் முகத்தில் வெளிப்பட்ட அந்தத் தவிப்பையும் பதட்டத்தையும் பார்த்த பிறகு, எனக்குள் இருந்த பயம் பல மடங்காகப் பெருகிவிட்டது.

இதற்கு முன்பு, ஹோட்டல் அறைகளில் இதுபோன்று பெண்களுடன் அவன் எத்தனை முறை இருந்திருக்கிறான் என்ற விவரம் எனக்குத் தெரியாது. என்றாலும், அவனுக்கு இதுபோன்ற அனுபவங்கள் உண்டு என்பதை நான் உறுதியாகவே அறிவேன்.

அவனுக்கு இதெல்லாம் புதிதல்ல; அதனால், அவனுக்குரிய அந்த இயல்பான அனுபவத்தோடு அவன் என்னை எளிதாகக் கையாளுவான் என்றுதான் எதிர்பார்த்தேன். ஆனால், அவனது அந்த அமைதியும் எதிர்பாராத பதட்டமும் என் எண்ணங்களை அப்படியே நொறுக்கித் தள்ளின.

அவன் குளியலறையை விட்டு வெளியே வந்தபோது, அவனது முகத்தில் இருந்த பாவனைகள் அவனது உண்மையான மனநிலையைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்தின. அவன் படும் அதே மனப்போராட்டமும் குற்ற உணர்ச்சியும் ஏற்கனவே எனக்குள்ளும் அலைமோதிக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன.

மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அலுவலகத்தில் டீம் லீட் அவனை ஒரு ஃபிரெஷ்ஷராக எனக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைத்தபோது, அவனிடம் இந்த அளவுக்கு எந்த விபரீதமும் இருந்ததில்லை. என்னுடைய டீம் லீட் அங்கிருந்து கிளம்பியவுடன், மரியாதையோடு என்னை "அக்கா" என்றுதான் கூப்பிட்டான்.

கடந்த இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்புவரை அவன் என்னை அப்படித்தான் மரியாதையோடு அழைத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது அந்த வார்த்தைகளில் எப்போதும் ஒரு தூய்மையும் உண்மையும் இருந்தது.

அந்தப் பாசமான "அக்கா" என்ற அழைப்பிலிருந்து எப்போது, எப்படி இந்த விபரீதமான எல்லைவரை வந்து நின்றோம்? இந்த நினைவுகள் அவனை ஒருவேளை வதைப்பது போலவே, என்னையும் ஒவ்வொரு நொடியும் சுட்டெரித்துக் கொண்டிருக்கிறது.