Adultery தடுமாறிய மனசு

[Sivamurugan 85]

கருத்து தெரிவித்த நல்ல உள்ளங்களுக்கு நன்றி 

அத்தியாயம் – சுதாவின் அழைப்பு

காலை நேரம்.

நந்தினி இன்னும் முழுமையாக எழுந்திருக்கவில்லை.

மூன்று நாட்களாக மாதவிடாய் காரணமாக இருந்த உடல் சோர்வு குறைந்திருந்தாலும், அந்த நாளும் உடல் வழக்கம்போல் இல்லை. படுக்கையிலிருந்து மெதுவாக எழுந்தவள் சில நொடிகள் அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தாள்.

அப்போது ஹாலில் இருந்த சுதாவின் போன் ஒலித்தது.

சுதா போனை எடுத்துக்கொண்டு பால்கனிக்குச் சென்றாள்.

சுதா:
“ஹலோ…”

அடுத்த முனையில் CEO.

CEO:
“குட் மார்னிங் சுதா.”

சுதா சிரித்தாள்.

சுதா:
“குட் மார்னிங்… இவ்வளவு காலையிலேயே போன்?”

CEO:
“காலையிலேயே உங்கள் குரலை கேட்கணும்னு தோணிச்சு.”

சுதா:
“அடடா… இப்படி பேச ஆரம்பிச்சுட்டீங்களா?”

CEO:
“நான் உண்மையைத்தான் சொல்றேன்.”

சுதா:
“நீங்க ஆபீஸ் போக வேண்டாமா?”

CEO:
“போகணும். ஆனால் இன்று உங்களிடம் கொஞ்சம் பேசாம போக மனசே வரல.”

சுதா சிரித்தாள்.

சுதா:
“நீங்க ரொம்ப பேச கத்துக்கிட்டீங்க.”

CEO:
“அதுக்கு காரணம் நீங்கதான்.”

சுதா:
“சரி சரி… இப்போ போங்க. வேலை பாருங்க.”

CEO:
“ஒருநாள் உங்களை வெளியே அழைத்துக்கொண்டு போகணும்.”

சுதா சிறிது அமைதியாக இருந்தாள்.

சுதா:
“பார்க்கலாம்.”

CEO:
“அது ‘இல்லை’ன்னு சொல்லலையே?”

சுதா:
“நான் எதுவும் சொல்லல.”

CEO:
“அதுவே எனக்கு போதும்.”

சுதா சிரித்தபடி போனை வைத்தாள்.

அவளுக்குத் தெரியாமல் கதவின் அருகில் நின்றிருந்த நந்தினி அந்த உரையாடலின் கடைசி சில வார்த்தைகளைக் கேட்டிருந்தாள்.

நந்தினி:
“அத்தை…”

சுதா சற்றுத் திடுக்கிட்டாள்.

சுதா:
“என்னம்மா?”

நந்தினி:
“யாருடன் இவ்வளவு நேரம் பேசினீங்க?”

சுதா:
“அது… CEO.”

நந்தினி புருவத்தை உயர்த்தினாள்.

நந்தினி:
“CEO-வா?”

சுதா:
“ஆமாம். வேலை விஷயம்தான்.”

நந்தினி சிரித்தாள்.

நந்தினி:
“வேலை விஷயமா? நீங்க சிரிச்சது பார்த்தா அப்படி தெரியலையே.”

சுதா வெட்கப்பட்டவள் போல முகத்தைத் திருப்பினாள்.

சுதா:
“போதும்மா… நீ உன் உடம்பைப் பார்த்துக்கோ.”

---

அத்தியாயம் – சோர்வான காலை

நந்தினி குளித்து தயாராக வந்தாள்.

கண்ணாடி முன் நின்று தலைமுடியைச் சரிசெய்துகொண்டிருந்தபோது மீண்டும் ஒரு நிமிடம் தலைசுற்றியது.

அவள் உடனே சுவரில் கையை வைத்துக்கொண்டாள்.

சுதா அதை கவனித்தாள்.

சுதா:
“நந்தினி!”

நந்தினி:
“ஒன்னுமில்லை அத்தை.”

சுதா:
“உடம்பு இன்னும் சரியாகலையே?”

நந்தினி:
“கொஞ்சம் சோர்வுதான். ஆபீஸ்ல போய் உட்கார்ந்தா சரியாகிடும்.”

சுதா:
“இன்னைக்கு போகாம இருக்கலாமே?”

நந்தினி:
“மூன்று நாள் லீவு எடுத்துட்டேன் அத்தை. இன்னும் போகாம இருந்தா வேலை குவிஞ்சிடும்.”

சுதா அவளைப் பார்த்து கவலையுடன் தலையசைத்தாள்.

சுதா:
“சரி. ஆனா ஏதாவது பிரச்சனைன்னா உடனே போன் பண்ணு.”

நந்தினி:
“சரிங்க.”

---

அத்தியாயம் – அலுவலகத்தில்

நந்தினி அலுவலகத்துக்குள் வந்தபோது லதாவும் ஜெனிபரும் அவளைப் பார்த்தனர்.

லதா:
“நந்தினி, இப்போ எப்படி இருக்க?”

நந்தினி:
“பரவாயில்லை. கொஞ்சம் சோர்வா இருக்கு.”

ஜெனிபர்:
“இன்னும் ஓய்வு எடுத்திருக்கலாமே.”

நந்தினி:
“வேலை இருக்கே.”

அவள் தன்னுடைய இருக்கையில் அமர்ந்தாள்.

ஆனால் வேலை தொடங்கிய சில மணி நேரங்களிலேயே அவளுடைய சோர்வு அதிகமாகத் தெரிந்தது.

அவள் ஒரு கோப்பை எடுத்துக்கொண்டு எழுந்தபோது மெதுவாக நாற்காலியைப் பிடித்தாள்.

அதை தூரத்திலிருந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்த சந்தோஷ் உடனே கவனித்தான்.

அவன் அவளிடம் வந்தான்.

சந்தோஷ்:
“நந்தினி.”

அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

நந்தினி:
“சார்?”

சந்தோஷ்:
“உடம்பு சரியில்லையா?”

நந்தினி:
“கொஞ்சம் சோர்வுதான் சார்.”

சந்தோஷ்:
“நீ இன்னும் முழுசா சரியாகலையே.”

நந்தினி அமைதியாக இருந்தாள்.

சந்தோஷ்:
“வேலையை இப்போ விட்டுடு.”

நந்தினி:
“இல்ல சார், முடிச்சிடுறேன்.”

சந்தோஷ்:
“நான் சொல்றேன். உடம்பு முடியாத நிலையில் வேலை செய்ய வேண்டாம்.”

நந்தினி:
“வீட்டுக்குப் போய்ட்டா சரியாகிடும் சார்.”

சந்தோஷ் சில நொடிகள் அவளைப் பார்த்தான்.

சந்தோஷ்:
“சரி. நான் உன்னை வீட்டில் விட்டுட்டுப் போறேன்.”

நந்தினி:
“வேண்டாம் சார். நான் போயிடுறேன்.”

சந்தோஷ்:
“நந்தினி, நீ இப்போ நடக்கிற விதமே சோர்வா இருக்கு. நான் வீட்டில் விட்டுடுறேன். அதுல என்ன பிரச்சனை?”

நந்தினி தயங்கினாள்.

நந்தினி:
“சரி சார்.”

---

அத்தியாயம் – வீட்டுக்குச் செல்லும் வழியில்

காரில் நந்தினி அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தாள்.

சந்தோஷ் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டே ஓட்டவில்லை; சாலையிலேயே கவனம் வைத்திருந்தான்.

சந்தோஷ்:
“வலி இருக்கா?”

நந்தினி:
“கொஞ்சம்.”

சந்தோஷ்:
“மூன்று நாட்கள் லீவு எடுத்தும் இன்னும் சோர்வா இருக்கே.”

நந்தினி:
“இது அப்படித்தான் சார். கொஞ்சம் ஓய்வு எடுத்தா சரியாகிடும்.”

அப்போது நந்தினியின் போன் ஒலித்தது.

ரத்தினம்.

நந்தினி போனைப் பார்த்தாள்.

சந்தோஷ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

நந்தினி அழைப்பை எடுத்தாள்.

நந்தினி:
“ஹலோ…”

ரத்தினம்:
“நந்தினி, வேலை முடிஞ்சுதா?”

நந்தினி:
“ஆமாம்.”

ரத்தினம்:
“குரல் சோர்வா இருக்கு.”

நந்தினி:
“கொஞ்சம் சோர்வுதான்.”

ரத்தினம்:
“வீட்டுக்குப் போய் நல்லா ஓய்வு எடு.”

நந்தினி:
“சரிங்க.”

சந்தோஷ் அமைதியாக காரை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான்.

சில நிமிடங்களில் அவர்கள் வீட்டை அடைந்தனர்.

---

அத்தியாயம் – வீட்டில் யாரும் இல்லை

நந்தினி கதவைத் திறந்து உள்ளே சென்றாள்.

நந்தினி:
“அத்தை?”

பதில் இல்லை.

சுதா வீட்டில் இல்லை.

நந்தினி:
“அத்தை வெளியே போயிருக்காங்க போல…”

சந்தோஷ் கதவுக்கு வெளியே நின்றிருந்தான்.

சந்தோஷ்:
“நீ தனியா இருக்கியா?”

நந்தினி:
“ஆமாம். அத்தை எங்கே போயிருக்காங்கன்னு தெரியல.”

அவள் உள்ளே சென்று சோபாவில் அமர்ந்தாள்.

அவளுடைய முகத்தில் சோர்வு தெளிவாகத் தெரிந்தது.

சந்தோஷ் தண்ணீர் கொண்டு வந்து அவளிடம் கொடுத்தான்.

சந்தோஷ்:
“முதல்ல இதைக் குடி.”

நந்தினி:
“தேங்க்யூ சார்.”

அவள் தண்ணீர் குடித்தாள்.

சந்தோஷ்:
“நீ படுத்துக்கோ. நான் ஏதாவது உதவி செய்றேன்.”

நந்தினி:
“வேண்டாம் சார். நீங்கள் போங்க. நான் பார்த்துக்கிறேன்.”

சந்தோஷ்:
“நீ இப்போ பார்த்துக்கொள்ளும் நிலையில் இல்லை.”

அவள் பதில் சொல்லவில்லை.

---

அத்தியாயம் – ஒரு சிறிய உதவி

நந்தினி மெதுவாக படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டாள்.

சந்தோஷ் அருகில் இருந்த நாற்காலியை இழுத்து வைத்தான்.

சந்தோஷ்:
“கால்கள் ரொம்ப வலிக்குதா?”

நந்தினி:
“கொஞ்சம்.”

சந்தோஷ்:
“சிறிது நேரம் கால்களை அமுக்கிவிடட்டுமா?”

நந்தினி உடனே மறுத்தாள்.

நந்தினி:
“வேண்டாம் சார்.”

சந்தோஷ்:
“சரி. உனக்கு வசதியா இருந்தால் மட்டும்.”

சில நொடிகள் அமைதி.

நந்தினி சோர்வாக இருந்ததால் இறுதியில்,

நந்தினி:
“கொஞ்ச நேரம் மட்டும்…”

சந்தோஷ் அவளுடைய கால்களை மெதுவாக அமுக்கிவிடத் தொடங்கினான்.

நந்தினி:
“சார்… நீங்க CEO. இதெல்லாம் நீங்க செய்ய வேண்டியதில்லை.”

சந்தோஷ்:
“இப்போ நான் CEO இல்ல. உடம்பு சரியில்லாத ஒரு பெண்ணுக்கு உதவி செய்யும் ஒருத்தன்.”

நந்தினி எதுவும் பேசவில்லை.

சில நிமிடங்களில் அவளுடைய கால்வலி சற்று குறைந்தது.

நந்தினி:
“இப்போ பரவாயில்லை சார்.”

சந்தோஷ் உடனே கையை எடுத்துக்கொண்டான்.

சந்தோஷ்:
“சரி.”

---

அத்தியாயம் – துணிகளைப் பார்த்த சந்தோஷ்

அறையின் அருகில் நந்தினி வேலைக்குப் போட்டிருந்த சில துணிகள் இருந்தன.

சந்தோஷ் அவற்றைப் பார்த்தான்.

சந்தோஷ்:
“இவை வாஷ் பண்ண வேண்டிய துணிகளா?”

நந்தினி:
“ஆமாம்.”

சந்தோஷ்:
“நீ இப்போ எழுந்து செய்யாதே. நான் வாஷிங் மெஷினில் போட்டு வைக்கிறேன்.”

நந்தினி உடனே எழுந்து உட்கார்ந்தாள்.

நந்தினி:
“வேண்டாம் சார். அதை நான் பார்த்துக்கிறேன்.”

சந்தோஷ்:
“நீ ஓய்வு எடு. நான் சாதாரண துணிகளை மட்டும் மெஷினில் போட்டு வைக்கிறேன்.”

நந்தினி சற்று தயங்கினாள்.

நந்தினி:
“சரி… ஆனால் தனிப்பட்ட துணிகள் எதுவும் வேண்டாம். அதை நான் பார்த்துக்கிறேன்.”

சந்தோஷ் உடனே சம்மதித்தான்.

சந்தோஷ்:
“சரி. உனக்கு எது வசதியோ அதுதான்.”

அவன் மற்ற துணிகளை மட்டும் எடுத்துச் சென்று வாஷிங் மெஷினில் போட்டான்.

நந்தினி அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அவளுக்குள் ஒரு குழப்பம்.

“சந்தோஷ் சார் இவ்வளவு உதவி செய்கிறாரே…”

அடுத்த நொடியே இன்னொரு எண்ணம்.

“ஆனா நான் ரத்தினத்தின் மனைவி. எல்லைக்கும் ஒரு வரம்பு இருக்கணும்.”

அவள் அந்த எண்ணத்திலேயே அமைதியாக இருந்தாள்.

அந்த நேரத்தில் வெளியே கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது.

சுதா திரும்பி வந்துவிட்டாள்.

சந்தோஷ் திரும்பிப் பார்த்தான்.

சுதா உள்ளே வந்தவுடன் இருவரையும் பார்த்து நின்றாள்.

சுதா:
“அடடா… நந்தினி, உனக்கு உடம்பு சரியில்லையா?”

நந்தினி:
“ஆமாம் அத்தை. சார் என்னை ஆபீஸ்ல இருந்து வீட்டில் விட்டுட்டு வந்தார்.”

சுதா சந்தோஷை பார்த்தாள்.

சுதா:
“ரொம்ப நன்றி.”

சந்தோஷ் சிரித்தான்.

சந்தோஷ்:
“அதில் என்ன இருக்கிறது? அவள் சோர்வாக இருந்ததால் கொண்டு வந்தேன்.”

நந்தினி அமைதியாக அவர்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அவளுக்குள் ஒரு கேள்வி மட்டும் மெதுவாக எழுந்தது.அத்தியாயம் – மாறத் தொடங்கிய நந்தினி

அந்த நாளுக்குப் பிறகு நந்தினிக்கும் சந்தோஷுக்கும் இடையிலான உறவு மெதுவாக மாறத் தொடங்கியது.

ஆரம்பத்தில் அது வெறும் முதலாளி–ஊழியர் உறவாகத்தான் இருந்தது.

பிறகு நண்பர்களாக மாறியது.

சந்தோஷ் தினமும் அவளிடம்,

“சாப்பிட்டாயா?”

“உடம்பு எப்படி இருக்கு?”

“நேற்று சரியாக தூங்கினாயா?”

என்று கேட்க ஆரம்பித்தான்.

ஒரு நாள் காலை—

சந்தோஷ்:
“நந்தினி, இன்று முகமே சோர்வா இருக்கு.”

நந்தினி:
“நேற்று கொஞ்சம் லேட்டா தூங்கிட்டேன் சார்.”

சந்தோஷ்:
“எதற்காக?”

நந்தினி:
“வேலை இருந்தது.”

சந்தோஷ்:
“வேலைக்காக உன்னை கஷ்டப்படுத்தாதே. உனக்கு ஓய்வும் தேவை.”

நந்தினி:
“நீங்க எப்பவும் இதைத்தான் சொல்றீங்க.”

சந்தோஷ்:
“ஏன்னா நீ கேட்கவே மாட்டே.”

நந்தினி சிரித்தாள்.

நந்தினி:
“சரி சார். இனிமேல் கேட்கிறேன்.”

அந்த ஒரு வார்த்தை சந்தோஷின் முகத்தில் மகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்தியது.

---

அத்தியாயம் – ரத்தினத்தின் செய்தி

ஒரு மாலை ரத்தினம் நந்தினிக்கு போன் செய்தான்.

ரத்தினம்:
“நந்தினி… ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லணும்.”

நந்தினி:
“என்னங்க?”

ரத்தினம்:
“திருநெல்வேலி கிளை விஷயம் முடிவாகிவிட்டது.”

நந்தினி:
“என்ன முடிவாச்சு?”

சிறிது அமைதிக்குப் பிறகு அவன் சொன்னான்.

ரத்தினம்:
“என்னை அங்கே permanent manager ஆக வைத்திருக்கிறார்கள்.”

நந்தினி அதிர்ச்சியாக அமைதியாக இருந்தாள்.

நந்தினி:
“Permanent-ஆ?”

ரத்தினம்:
“ஆமாம்.”

நந்தினி:
“அப்படின்னா… இனிமேல் இங்கே வரமாட்டீங்களா?”

ரத்தினம்:
“தினமும் வர முடியாது. சில நாட்களுக்கு ஒருமுறை வருவேன்.”

நந்தினியின் குரல் சற்று தளர்ந்தது.

நந்தினி:
“சரி…”

ரத்தினம்:
“நீ ஏன் இப்படி பேசுற?”

நந்தினி:
“ஒன்னுமில்லை.”

ரத்தினம்:
“நான் உன்னை விட்டுப் போறதில்லை நந்தினி. வேலைதான் வேறு இடம்.”

நந்தினி:
“தெரியும்.”

ரத்தினம்:
“நீ சந்தோஷமா இருக்கணும். அதுதான் எனக்கு முக்கியம்.”

நந்தினி கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.

நந்தினி:
“நானும் அதைத்தான் நினைக்கிறேன்.”

ஆனால் போன் வைத்த பிறகு அவள் நீண்ட நேரம் அமைதியாக இருந்தாள்.

---

அத்தியாயம் – தினசரி வாழ்க்கை மாறியது

ரத்தினம் நிரந்தரமாக திருநெல்வேலியில் சேர்ந்த பிறகு நந்தினியின் வாழ்க்கை மெதுவாக மாறத் தொடங்கியது.

முன்பு வேலை முடிந்ததும் நேராக வீட்டுக்கு வந்துவிடுவாள்.

இப்போது பல நாட்களில் இரவு நேரமாகிவிடும்.

சில சமயம் எட்டு மணி.

சில சமயம் ஒன்பது மணி.

வீட்டுக்குள் வந்ததும் பையை ஒரு பக்கம் வைத்துவிட்டு நேராக அறைக்குச் செல்வாள்.

சுதா கவனித்தாள்.

சுதா:
“நந்தினி, இவ்வளவு லேட்டா?”

நந்தினி:
“வேலை அதிகம் அத்தை.”

சுதா:
“சாப்பிடறியா?”

நந்தினி:
“ரொம்ப சோர்வா இருக்கு. கொஞ்சம் நேரம் படுத்துக்கிறேன்.”

சுதா:
“முதல்ல சாப்பிடு.”

நந்தினி:
“பிறகு சாப்பிடுறேன் அத்தை.”

அவள் அறைக்குள் சென்று படுத்துக்கொள்வாள்.

சில நாட்களில் சுதா உணவை அறைக்கே எடுத்துச் செல்வாள்.

சுதா:
“நந்தினி… எழுந்திரு. சாப்பிடு.”

நந்தினி:
“அத்தை… தூக்கம் வருது.”

சுதா:
“சாப்பிடாம தூங்காதே.”

நந்தினி:
“கொஞ்சம் மட்டும்…”

சுதா அவளைப் பார்த்து கவலையுடன் வெளியே செல்வாள்.

இப்படியே நாட்கள் கடந்தது 

---

அத்தியாயம் – புதிய நந்தினி

அலுவலகத்தில் நந்தினியின் தோற்றமும் மெதுவாக மாறியது.

முன்பு எளிமையான உடைகளிலேயே அலுவலகம் வந்தவள், இப்போது மாடர்ன் டிரஸ்களில் வரத் தொடங்கினாள்.

ஒருநாள் லதா அவளைப் பார்த்து கேட்டாள்.

லதா:
“நந்தினி, என்னம்மா? ரொம்ப மாறிட்டே?”

நந்தினி:
“என்ன மாறிட்டேன்?”

ஜெனிபர்:
“முன்னாடி நீ ரொம்ப simple. இப்போ தினமும் புதிய dress.”

நந்தினி சிரித்தாள்.

நந்தினி:
“அப்படியா?”

லதா:
“ஆமாம். உனக்கே உன் மேல confidence வந்துடுச்சு போல.”

நந்தினி கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி:
“அப்படி இருக்கலாம்.”

தூரத்தில் இருந்த சந்தோஷ் அவளைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான்.

அவள் அவனைப் பார்த்ததும் சிறிய புன்னகை.

சந்தோஷும் சிரித்தான்.

அந்தப் புன்னகை இருவருக்கும் மட்டும் புரிந்த ஒரு விஷயமாக மாறியது.

---

அத்தியாயம் – சந்தோஷின் கார்

ஒரு மாலை வேலை முடிந்ததும் நந்தினி வெளியே வந்தாள்.

அவள் வழக்கம்போல் ஆட்டோ தேடினாள்.

சந்தோஷ் அதை பார்த்தான்.

சந்தோஷ்:
“நந்தினி.”

நந்தினி:
“சார்?”

சந்தோஷ்:
“இனிமேல் நீ ஆட்டோ தேடி அலைய வேண்டாம்.”

நந்தினி:
“ஏன் சார்?”

சந்தோஷ்:
“உனக்காக கார் ஏற்பாடு செய்திருக்கிறேன்.”

நந்தினி அதிர்ச்சியாகப் பார்த்தாள்.

நந்தினி:
“எனக்காகவா?”

சந்தோஷ்:
“ஆமாம். காலையிலும் மாலையிலும் உன்னை வீட்டிலிருந்து கொண்டு வந்து, வீட்டில் விட்டுவிடும்.”

நந்தினி:
“சார்… அது தேவையில்லை.”

சந்தோஷ்:
“தேவை.”

நந்தினி:
“எனக்கு சங்கடமாக இருக்கும்.”

சந்தோஷ்:
“எதற்காக?”

நந்தினி:
“எல்லாரும் என்ன நினைப்பாங்க?”

சந்தோஷ்:
“நீ வேலை செய்கிறாய். நிறுவனம் உனக்காக போக்குவரத்து ஏற்பாடு செய்கிறது. அதில் என்ன?”

நந்தினி அமைதியாக இருந்தாள்.

சந்தோஷ்:
“நீ ஒவ்வொரு நாளும் சோர்வாக வீட்டுக்கு போறதை நான் பார்க்கிறேன். அதனால் தான்.”

அவள் மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

நந்தினி:
“சரி சார்.”

---

அத்தியாயம் – குறைந்து போன அழைப்புகள்

மறுபுறம் ரத்தினத்தின் வேலை அதிகரித்துக் கொண்டே போனது.

நந்தினி போன் செய்வாள்.

சில நேரங்களில் அவன் எடுக்க மாட்டான்.

மீண்டும் அழைத்தால்—

ரத்தினம்:
“மீட்டிங்கில் இருந்தேன்.”

நந்தினி:
“சரி.”

ரத்தினம்:
“பிறகு பேசுறேன்.”

சில சமயம் அந்த “பிறகு” வருவதற்குள் இரவு ஆகிவிடும்.

ஒரு நாள் நந்தினி மூன்று முறை அழைத்தாள்.

ரத்தினம் எடுக்கவில்லை.

அவள் போனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அப்போது சந்தோஷ் அவளுக்கு ஒரு மெசேஜ் அனுப்பினான்.

சந்தோஷ்:
“சாப்பிட்டாயா?”

நந்தினி சில விநாடிகள் பார்த்துவிட்டு பதில் அனுப்பினாள்.

நந்தினி:
“இல்ல.”

உடனே பதில் வந்தது.

சந்தோஷ்:
“முதலில் சாப்பிடு.”

அவள் சிரித்தாள்.

சில நொடிகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் மெசேஜ்.

சந்தோஷ்:
“இன்று ரொம்ப சோர்வாக இருந்தாய். வீட்டுக்குப் போய் ஓய்வு எடு.”

நந்தினி போனை மார்பருகே வைத்துக்கொண்டு சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.

அவளுடைய மனதில் ஒரு புதிய உணர்வு மெதுவாக உருவாகிக் கொண்டிருந்தது.

“என்னுடைய நிலையை ரத்தினம் கேட்க நேரம் கிடைக்கவில்லை… ஆனால் சந்தோஷ் தினமும் கேட்கிறார்.”

அந்த எண்ணம் வந்தவுடன் அவளுக்கே தன்னுடைய மனம் பயமளித்தது.

---

அத்தியாயம் – ஒரு மாலை

ஒரு நாள் வேலை முடிந்ததும் சந்தோஷ் அவளிடம் வந்தான்.

சந்தோஷ்:
“நந்தினி, இன்று வீட்டுக்கு போக அவசரமா?”

நந்தினி:
“இல்ல.”

சந்தோஷ்:
“ஒரு இடத்துக்கு போகலாமா?”

அவள் தயங்கினாள்.

நந்தினி:
“எங்கே?”

சந்தோஷ்:
“பார்க்குக்கு. கொஞ்ச நேரம் உட்கார்ந்து பேசலாம்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி:
“சார்…”

சந்தோஷ்:
“உனக்கு விருப்பமில்லையென்றால் வேண்டாம்.”

சில நொடிகள் அமைதி.

நந்தினி:
“சரி. கொஞ்ச நேரம் மட்டும்.”

---

அத்தியாயம் – பூங்காவில்

மாலை நேரம்.

பூங்காவில் மக்கள் குறைவாக இருந்தனர்.

இருவரும் ஒரு பெஞ்சில் அமர்ந்தனர்.

சந்தோஷ்:
“நீ இப்போ சந்தோஷமா இருக்கியா?”

நந்தினி உடனே பதில் சொல்லவில்லை.

நந்தினி:
“தெரியல.”

சந்தோஷ்:
“ஏன்?”

நந்தினி:
“வாழ்க்கை மாறிட்ட மாதிரி இருக்கு.”

சந்தோஷ்:
“ரத்தினம் திருநெல்வேலி போனதாலா?”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி:
“ஆமாம்… கொஞ்சம்.”

சந்தோஷ்:
“நீ அவரை ரொம்ப மிஸ் பண்றியா?”

நந்தினி:
“முன்னாடி மாதிரி பேச முடியல.”

சந்தோஷ்:
“அதனால் உனக்கு தனிமையாக இருக்கிறதா?”

நந்தினி மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

நந்தினி:
“ஆமாம்.”

சந்தோஷ் அமைதியாக இருந்தான்.

சில நொடிகளுக்குப் பிறகு நந்தினி தன்னுடைய மனதைத் திறக்க ஆரம்பித்தாள்.

நந்தினி:
“சார்… உங்களிடம் பேசும்போது மட்டும் எனக்கு கொஞ்சம் லைட்டா இருக்கு.”

சந்தோஷ் அவளைப் பார்த்தான்.

சந்தோஷ்:
“என்னிடம் நீ எதையும் சொல்லலாம்.”

நந்தினி:
“எனக்கே என்ன நடக்குது என்று புரியல.”

சந்தோஷ்:
“அதைப் புரிந்துகொள்ள அவசரப்படாதே.”

நந்தினி சோர்வாக அவனருகில் சாய்ந்தாள்.

சில நொடிகளுக்குப் பிறகு அவள் அவனுடைய மடியில் தலை வைத்து படுத்துக்கொண்டாள்.

சந்தோஷ் அதிர்ச்சியாக அவளைப் பார்த்தான்.

சந்தோஷ்:
“நந்தினி…”

நந்தினி:
“கொஞ்ச நேரம் இப்படியே இருக்கட்டுமா?”

சந்தோஷ் மெதுவாகத் தலையசைத்தான்.

சந்தோஷ்:
“சரி.”

நந்தினி கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.

நந்தினி:
“சார்…”

சந்தோஷ்:
“ம்?”

நந்தினி:
“நீங்க ஏன் என்னை இவ்வளவு கவனிக்கிறீங்க?”

சந்தோஷ் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.

சந்தோஷ்:
“நீ எனக்கு முக்கியமானவள்.”

நந்தினி கண்களைத் திறக்கவில்லை.

நந்தினி:
“நண்பியாகவா?”

சந்தோஷ் பதில் சொல்லாமல் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அந்த அமைதி நந்தினிக்கு பதிலாகவே தோன்றியது.

அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்.

நந்தினி:
“எனக்கும்… உங்களைப் பற்றி முன்புபோல நினைக்க முடியல.”

சந்தோஷின் முகத்தில் உணர்ச்சி மாறியது.

சந்தோஷ்:
“நந்தினி…”

அந்த நேரத்தில்—

தூரத்தில் இருந்து ஒருவரின் குரல்.

“நந்தினி!”

இருவரும் திடுக்கிட்டு திரும்பிப் பார்த்தனர்.

அங்கே சுதா நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

அவளுடைய முகத்தில் அதிர்ச்சி.

நந்தினி உடனே எழுந்து உட்கார்ந்தாள்.

நந்தினி:
“அத்தை…!”

சுதா எதுவும் பேசவில்லை.

சந்தோஷும் எழுந்து நின்றான்.

மூவருக்கும் இடையில் சில விநாடிகள் கனமான அமைதி நிலவியது.

சுதா இருவரையும் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.

அந்த ஒரு பார்வையிலேயே அவளுக்கு பல கேள்விகள் எழுந்துவிட்டன.

சுதா:
“நந்தினி… இங்கே என்ன செய்ற?”

நந்தினி பதில் சொல்ல முடியாமல் நின்றாள்.

அந்த மாலை, அவர்கள் மூவருடைய வாழ்க்கையிலும் ஒரு புதிய அத்தியாயம் தொடங்கிவிட்டது.

“