[jakash]

**அடுத்த நாட்கள் காட்சி**

அடுத்த நாள் காலையில் மகேந்திரன் எழுந்து பார்த்தான். காற்று இன்னும் பலமாகவே அடித்துக்கொண்டிருந்தது. கடல் அலைகள் உயர்ந்தன. படகைத் தயார் செய்ய முடியவில்லை. தேவசேனா வந்து,  
“இன்றும் போக முடியாது. காற்று அடங்கட்டும்” என்றாள்.

அவனும் ஒப்புக்கொண்டான். அன்று முழுவதும் குடிசைக்குள்ளேயே இருந்தார்கள். பேச்சு குறைவாகவே இருந்தது. ஆனால் அவன் பார்வை அவ்வப்போது அவள் மீது விழுந்தது.

அதற்கு அடுத்த நாள்… வெயில் வந்தது. வானம் தெளிந்தது. காற்று அமைதியானது. மகேந்திரன் உடனே கரைக்குச் சென்று படகைச் சரிசெய்யத் தொடங்கினான். உடைந்த பகுதிகளை இணைத்து, கயிறுகளால் கட்டினான்.

தேவசேனா வெளியே வந்து அவனைப் பார்த்தாள்.  
“உதவி வேண்டுமா?” என்று கேட்டாள்.

அவன் தலையசைத்தான்.  
“வாங்க… கொஞ்சம் பிடிங்க.”

அவள் அருகில் வந்து, படகின் ஒரு பக்கத்தைப் பிடித்து உதவினாள். இருவரும் பேசிக்கொண்டே வேலை செய்தார்கள். மகேந்திரன் தன் ஊரைப் பற்றிச் சொன்னான். தேவசேனா இந்தத் தீவில் எப்படித் தனியாக இருக்கிறாள் என்று சொன்னாள். சிரிப்பு வந்தது. பேச்சு இயல்பாக ஓடியது.

ஆனால் அவ்வப்போது… மகேந்திரனின் பார்வை அவள் மீது விழுந்தது.

அவள் குனிந்து கயிறு கட்டும்போது, அவள் இடுப்பு வளைந்து தெரிந்தது. துணி இறுக்கமாக இடுப்பைச் சுற்றியிருந்தது. அவன் கண்கள் அங்கே நின்றன. ஒரு கணம்… பிறகு அவன் பார்வையைத் திருப்பினான்.

மீண்டும் அவள் திரும்பி ஏதோ எடுக்கும்போது, அவள் மார்பகங்கள் சற்று அசைந்தன. நெருக்கமான துணியில் அவற்றின் வடிவம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. மகேந்திரனின் மூச்சு சற்று அகன்றது. அவன் உதடுகளைக் கடித்துக்கொண்டு, வேலையில் கவனம் செலுத்த முயன்றான். ஆனால் பார்வை மீண்டும் மீண்டும் அவள் மார்பிலும் இடுப்பிலும் விழுந்தது.

தேவசேனா ஒருமுறை அவனைப் பார்த்தாள். அவன் பார்வையைக் கவனித்தாள். அவள் கன்னங்கள் சற்று சிவந்தன. ஆனால் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. வேலையைத் தொடர்ந்தாள்.

படகு மெதுவாகத் தயாரானது. இருவரும் நெருக்கமாக நின்று வேலை செய்தார்கள். கைகள் அவ்வப்போது தொட்டாலும், பேச்சு தொடர்ந்தது. ஆனால் மகேந்திரனின் மனதில் அவள் உடல் அழகு மட்டும் சுழன்றது. இடுப்பு… மார்பு… அந்த வளைவுகள்… அவன் உள்ளே காம உணர்வு மீண்டும் எழுந்தது.

வெயில் கொளுத்தியது. இருவரும் வியர்த்தார்கள். ஆனால் அந்த அருகாமை… அந்தப் பார்வைகள்… ஏதோ ஒன்றை மெதுவாக வளர்த்துக்கொண்டிருந்தன.

...தொடரும்