தி கோர்ட்

[Sandy2009]

மீரா காபிக் கோப்பையுடன் பால்கனிக்கு வந்தபோது, அர்ஜுன் இன்னும் மழையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
“நேத்து தோற்றதையே நினைச்சுக்கிட்டிருக்கீங்களா?” என்று கேட்டாள்.
“இல்ல. நேற்று இரவு நீ சொன்ன ஒரு விஷயத்தை.”
“என்ன சொன்னேன்?”
“நாம ஒருத்தரை ஒருத்தர் மதிக்கிற விதம் மாறக்கூடாதுன்னு.”
மீரா கோப்பையை அவனிடம் கொடுத்தாள். “அது மாறலையே?”
“இல்ல,” என்றான் அர்ஜுன். “ஆனா உன்னைப் பற்றி நான் நினைக்கிற விதம் மாறிக்கிட்டே இருக்கு.”
அவள் அவனைப் பார்த்தாள். நீதிமன்றத்தில் எப்போதும் சரியான வார்த்தையைத் தேர்ந்தெடுக்கும் அவனுக்கு, இப்போது வார்த்தைகள் கிடைக்காமல் இருப்பது அவளுக்குப் புதிதாக இருந்தது.
“அது நல்ல மாற்றமா?” என்று மெதுவாகக் கேட்டாள்.
அர்ஜுன் கோப்பையைப் பக்கத்து மேசையில் வைத்துவிட்டு அவளருகே வந்தான். “ரொம்ப நல்ல மாற்றம்.”
மீரா அவன் சட்டையின் காலரைச் சீர்செய்தாள். அதற்கு அவசியமே இல்லை என்பதை இருவரும் அறிந்திருந்தார்கள். அர்ஜுன் அவள் கையைப் பிடித்து உள்ளங்கையில் முத்தமிட்டான். மழைக்காற்று குளிராக இருந்தாலும், அவன் அணைப்புக்குள் அவளுக்கு இதமாக இருந்தது.
“இன்னைக்கு நமக்கு எந்தத் திட்டமும் வேண்டாம்,” என்றாள் மீரா.
“நிச்சயமாவா? உன் நாள் முழுக்கத் திட்டமிடப்பட்டிருக்கும் என்று நினைச்சேன்.”
“நீதிமன்ற நாளில் அப்படித்தான். இன்று விடுமுறை.”
அவர்கள் காலை உணவை மெதுவாகச் சமைத்தார்கள். இடையில் பேசிக்கொண்டார்கள், சிரித்தார்கள், சிறு காரணங்களுக்காக ஒருவரையொருவர் அணைத்துக்கொண்டார்கள். மீரா தோசையைத் திருப்ப முயன்றபோது அது மடங்கிப் போனது.
“இதையும் ஆதாரமா வைத்துக்கலாமா?” என்று அர்ஜுன் கேட்டான்.
“நீங்க சமையலறையிலிருந்து வெளியே போகணும்னு நிரூபிக்க மட்டும்தான்.”
“ஆட்சேபனை.”
“நிராகரிக்கப்படுகிறது.”
அர்ஜுன் சிரித்தபடி அவள் அருகில் நின்றான். அவள் திரும்பியதும் அவர்களுக்கிடையே இருந்த சிரிப்பு மெதுவாக அடங்கியது. அவன் அவளுடைய முகத்திலிருந்த தலைமுடியை ஒதுக்கினான்.
“மீரா…”
“ம்?”
“உன்னை முத்தமிடலாமா?”
“நேத்திலிருந்து இந்தக் கேள்விக்கு என் பதில் மாறலை.”
அவன் முத்தமிட்டான். அவசரமில்லாத, காலை நேரத்தின் அமைதியைப் போல நீண்ட முத்தம். பிறகு மீரா அவன் தோளில் சாய்ந்தாள்.
அன்று அவர்கள் எங்கும் செல்லவில்லை. மதியம் பழைய பாடல்களைக் கேட்டார்கள். மாலையில் மழை ஓய்ந்ததும் அருகிலிருந்த புத்தகக் கடைக்கு நடந்தார்கள். அர்ஜுன் அவளுக்குப் பிடிக்கும் என்று நினைத்த ஒரு நாவலை எடுத்தான்; மீரா அவனுக்காக ஒரு சமையல் புத்தகத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தாள்.
“இதன் அர்த்தம் என்ன?” என்று அவன் கேட்டான்.
“அடுத்த தடவை காலை உணவு நீங்க செய்யணும்னு அர்த்தம்.”
வீடு திரும்பும்போது தெருவிளக்குகளின் கீழ் மீண்டும் மழை தூறியது. மீரா அவன் கையைப் பிடித்துக்கொண்டாள். முதல் நாள் நீதிமன்ற வாசலில் தொடங்கிய அந்த அறிமுகம், இப்போது இருவரும் விரும்பித் தேர்ந்தெடுத்த உறவாக மாறியிருந்தது.
வீட்டுக்குள் வந்ததும் அர்ஜுன் அவளிடம் நெருங்கினான். “நாளைக்கு மீண்டும் வேலை தொடங்கிடும்.”
“தெரியும்.”
“அதுக்கு முன்னாடி இந்த மாலை இன்னும் கொஞ்ச நேரம் நீளலாமா?”
மீரா விளக்கின் ஒளியைக் குறைத்தாள். “நீளட்டும்.”
அவர்கள் பேசினார்கள்; இடையில் பேசுவதை நிறுத்தி முத்தமிட்டார்கள். இரவு நகர்ந்தபோது, ஒருவருக்கொருவர் பிடித்தது என்ன, தயக்கம் என்ன, எதிர்பார்ப்பு என்ன என்பதையும் திறந்த மனதுடன் பகிர்ந்துகொண்டார்கள். அந்த நெருக்கத்தில் அவசரமோ நிரூபிக்க வேண்டியதோ எதுவும் இல்லை.
மறுநாள் காலை, மீரா கண் விழித்தபோது அர்ஜுன் காபி தயாரித்துக்கொண்டிருந்தான்.
“சமையல் புத்தகம் வேலை செய்ததா?” என்று கேட்டாள்.
“காபிக்கு அது தேவையில்லை,” என்றான். “ஆனா நீ கொடுத்ததால படிக்க ஆரம்பிச்சிட்டேன்.”
மீரா அவனை அணைத்தாள்.
“இன்று நீதிமன்றத்தில் எதிரெதிரா நின்றாலும்,” என்றாள், “மாலை காபி ஒன்றாகத்தானே?”
“அதில் எந்த எதிர்வாதமும் இல்லை,” என்றான் அர்ஜுன்.