[Subha Cocksuker]

थोड्याच वेळात मी शाळेचा युनिफॉर्म उतरवून जीन्स अन टी-शर्ट चढवला. जीजाजींनी आणलेली ही अमेरिकन जीन्स म्हणजे मित्र मंडळीवर 'तोरा' मिरविण्याचा माझा हुकुमी एक्काः खाली आलो तर ताई चपला घालून तयारच होती. घराला कुलुप घालून आम्ही दोघे भाऊ-बहिण निघालो. घरापासून पायी चालत जाण्याच्या अंतरावर डॉ. देशपांडेंचा दवाखाना आहे. अण्ण्णांच्या प्रचंड मोठ्या मित्रपरिवारापैकी एक डॉ. देशपांडे आहेत. अण्णांच्याच वयाचे. शहरातले नामांकित स्त्री-रोग तज्ञ. नेहेमीप्रमाणे दवाखान्यात बरीच गर्दी होती. गावातल्या बऱ्याचश्या बायका बाळंतपणासाठी म्हणा किंवा इतर कारणासाठी म्हणा पण इथेच येत. मोठी पोटं झालेल्या दिवस भरत आलेल्या दोघी तिघी जणी आधीपासूनच तिथे बसलेल्या होत्या. थोडयाच दिवसांत ताई सुद्धा 'अशीच' दिसेल हे माझ्या ध्यानात आलं.

"अरेच्या! स्वाती! किती दिवसांनी भेट्‌तीयेस तू कशी इथे? गुड न्युज आहे वाटतं?" अचानक ओळखीचा आवाज आल्यावर मी समोरच्या बाकावर बसलेल्या सावळ्या पण मोठे गोळेवाल्या बाईच्या स्तरांची घळ चोरून न्याहाळत होतो, तो दचकून बाजूला पहायला लागलो. तर स्वातीताईची जिवलग मैत्रीण सुलभा उर्फ सुलुताई ताईसमोर उभी दिसली. "अग बैस नं सुलू तूः" असं ताईने म्हणताच ती धाड्‌कन माझ्या अन ताईच्या मधे बसली. मी शक्य तितका बाजूला सरकलो तरीही मला अगदीच सुलुताईला चिकटून बसावं लागत होतं अन दोघींच्या गुलुगुलू गप्पा सुरू झाल्या. मैत्रीणीच्या कानात हलक्या आवाजात कुजबुज करायची सुलुताईची जुनी सवय. तिला मी "गुलुगुलूताई" नाव लहानपणीच ठेवलेलं होतं.

मी कोपऱ्यात चोरून बसलेलो होतो अन सुलूताई जवळजवळ माझ्या मांडीवरच बसलेली होती. तिने लावलेल्या सेंटचा मंद सुगंध मला येत होता. माझा दंड सुलुताईच्या ब्लाऊज खाली पोटाला घासत होता. मधेच तिचे मऊ स्तनही दंडाला रगडले जात होते. तिचं त्याकडे अजीबात लक्ष नव्हतं. मी मात्र अगदी निरागसपणे तिच्या स्तनांवर माझा दंड दाबत होतो. एवीतेवी फुकट पेशंट असल्याने आमचा नंबर शेवटी लागणार होता. बरेच पेशंट उरलेले दिसत होते, म्हणजे अजून जवळपास १ तास टाईमपास करायचा होता. हळूहळू मी कोपऱ्यातल्या भिंतीला टेक टेकण्या ऐवजी सुलुताईलाच चिकटून रेलून बसलो होतो. मधेच चोरून मी सुलुताईचा चेहरा न्याहाळत होतो. ताईशी चाललेल्या तिच्या गप्पांवरून दोघीचाही दुसरा महिना सुरु होता. महणजे बहुतेक दोधी मैत्रिणी बरोबरचं बाळंत होणारसं दिसत होतं.

बराच वेळ सुलुताईशी अंग घासत मी समोरच्या त्या मोठे बॉलवालीची घळ पहात होतो. चड्डीत बाबूराव मोठे झालेले होते. शेवटी आम्ही तिघेच उरलेलो तरीही स्वातीताई काही दूर सरकत नव्हती अन त्यामुळे सुलूताईलाही माझ्या मांडीवरच बसावं लागत होतं. नर्सने सुलुताईच्या नावाचा पुकारा केला आणि बडबड आवरत सुलूताई उठून उभी राहिली. तिच्या मोठ्या कुल्ल्यांत तिची साडी अडकलेली होती. मला ते पाहून खुद‌कन हसू आलं.

"अगं सुले, मी इथेच आहे आता डिलेव्हरीपर्यंत येत जा, दुपारची गप्पा मारायला. अन संध्याकाळी दोघी फिरायलाही जात जाऊ. तेवढ्याच गप्पा होतील." ताईने जाता जाता तिला सांगितले. सुलुताई मान डोलावत कंबर हलवत काकांच्या केबीनमधे गेली. तिच्यापाठोपाठ नर्सही, वेटिंगरूम मधे मी अन स्वातीताई दोघेच उरलो. मी थोड़ा स्वातीताई जवळ सरकून बसलो तिच्या मांडीला मांडी भिडवली अन मघा सुलुताईला लावला होता तसा हात तिच्या पोटाला लागू दिला.

"हम्म... हे कधीपासून शिकलात चिंटोबा?" ताईने हलक्या आवाजात विचारलं. मघा सुलुताईच्या लक्षात आलं नव्हतं तसं ताईलाही कळणार नाही असं मला वाटलं होतं. 'मला माहितेय मघाशी सुलीशी कसा खेटत होतास ते. चावट कुठला. तिलाही सटवीला मजा येत होती. आम्हा बायकांना पुरुषांची नजर अन स्पर्श ताबडतोब कळतो म्हटलं"

'पण ताई.. ती तर अगदीच चिकटून बसली होती मला. मी मुद्दाम कुठे." मी वरमून म्हणालो. "

"आहा रे म्हणे मुध्दाम कुठे, ते चड्डीत बाबूराव कसे उड्या मारताहेत बघ मेल्या" ताई परत कुजबुजली,

'तिला खरंच कळल गं?"

'नुसतं कळलं नाही आवडलं सुद्धा! अरे पहिल्यापासूनच एकदम चालू आहे ती. मुद्दाम बसली ती आपल्या दोघांमधे ताई म्हणाली तेवढ्यात दार उघडून नर्स बाहेर आली. मी दूर सरकून बसलो, अन कुठल्यातरी जुनाट मासिकात डोकं खुपसलं. त्यानंतर ५-१ मिनिटांनी सुलूताई सुद्धा बाहेर आली.

"अय्याः चिंटू, किती मोठा झालाहेस तूः ए, सॉरी हूं, मघाशी बोललेच नाही तुझ्याशी." जाता जाता तिनं माझ्याकडे पाहून गोऽड हसत गुलुगुलू डायलॉग टाकला. मग पुन्हा कंबर हलवत निघून गेली. स्वातीताई केबीनचं दार उघडून आत गेली अन तिच्यासोबत मी सुद्धा आत गेलो.

डॉक्टरकाकांना गुड इव्हिनिंग म्हणून मी उभा राहिलो. "काय स्वाती बेटा, काय म्हणतेयस? ठीक आहेस ना?" मला मान डोलावून बसायला सांगत काकांनी विचारलं. ताईने मान डोलावली. तितक्यात नर्स आली तिनं ताईच्या दंडाला ब्लडप्रेशर मोजायचं यंत्र बांधलं. काकांनी बी.पी. मोजलं. मग ताईचं वजन करून कार्डवर काही नोंदी केल्या. अन मग 'चला बेटा, टेबलावर' म्हणत पडद्याकडे इशारा केला. ताई आत गेली तिच्यासोबत नर्सही. दोन मिनिटं माझ्या अभ्यासाची चौकशी करून मग काका पडद्याआड गेले. ताईला नर्सने साडी काढायला लावली होती. त्यासाठी तिला वेळ मिळावा म्हणून काका माझ्याशी टाईमपास करीत होते. ते तिथे आत नक्की काय करताहेत याची उत्सुकता मला स्वस्थ बसू देत नव्हती. मी उठून हलक्या पावलाने पार्टीशनजवळ गेलो. अन गुपचूप पडद्याच्या गॅपला डोळा लावला.

आत स्वातीताई टेबलावर झोपलेली होती. टेबल जरा विचित्रच होता. ताईचे पाय गुडघ्यात दुमडलेले होते. तिच्या पायाजवळ दोन स्टीलच्या दांड्या होत्या. ताईचा पदर बाजूला होता डॉक्टरकाका तिच्या पोटावर हात ठेवून तपाचत होते. त्यांनी नर्सकडे पाहून मान डोलावली अन कोपऱ्यात बेसिन मध्ये हात धुवायला लागले. नर्सने इकडे स्वातीताईची साडी कमरेवर उचलली. त्या स्टीलच्या दांडीवर तिचे पाय ठेवून प‌ट्ट्याने बांधून टाकले. ताई कमरेखाली नागडी होती तिचे पाय आता मस्त पैकी फाकलेले होते. माझा बुल्ला एकदम टुणकन उभा राहिला.

तिकडे डॉक्टरकाकांनी उजव्या हातात एक रबरी मोजा घातला. मग पहिल्या दोन बोटांवर कसलं तरी क्रीम चोपडलं. ताईच्या बाजूला उभे राहून काका तिच्याशी हलक्या आवाजात बोलत होते. ढिलं सोड बेटी. लाजू नको.. नाही. माझा हात नाही धरायचा. स्वातीताईचे डोळे मिटलेले होते. इकडे काकांनी सरळ तिच्या दोन मांड्यांमधून ताईच्या पुच्चीत दोन बोटं आत घातली. हळूहळू पूर्ण बोटं आत खुपसून ते आत काहीतरी शोधल्यासारखा हात हलवत होते. दुसरा हात त्यांनी स्वाती ताईच्या पोटावर ठेवून दाबून धरलेला होता. थोड्याच वेळात त्यांनी हात बाहेर काढला. रबरी मोजा अगदी चिकट झालेला मला दिसत होता.

मग ते स्वातीताईच्या दोन पायांमधे जाऊन स्टुलावर बसले. नर्सकडे त्यांनी पाहून मान डोलावताच तिने चिमटात धरून एक बदकाच्या चोचीचारखा स्टीलचा प्रकार डॉक्टरकाकांच्या हातात दिला. त्यांनी खालचा खटका दाबून तो अगदी चोच उघडते तसा उघडून पाहिला मग मोठा लाईट लावून त्यांनी तो चोचीचा चिमटा सरळ स्वातीताईच्या पुच्चीत घुसवला. खालचा खटका दाबून तिची पुच्ची उघडली अन आत डोकावून पहायला लागले. काका अगदी निर्विकारपणे तपासत होते. त्यांच्या हालचालीत कुठेच चावटपणा नव्हता. पण नागडी झोपून पुच्ची तपासू देणाऱ्या ताईकडे पाहून इकडे माझा बुल्ला टणाटण उडया मारीत होता. या सगळ्या तपासणीला एक-दोन मिनिटंही लागली नसतील काकांनी तो चोच-चिमटा ताईच्या पुच्चीतून काढला. तोपर्यंत नर्सने स्वातीताईचे पाय सोडवले,

अन तो चिमटा बेसीनवर धुवायला नेला. काकांनी हातातले रबरी मोजे काढून फेकून दिले. ताईनेही साडी खाली केली, अन उठून बसली.

'काका" हलक्या आवाजात तिने काकांरा हाक मारली.

"काय गं बेटी?"

'एक विचारायचं होतं

"चल बाहेर बोलू"

"बाहेर चिंटू आहे."

"ओह."

"काका, 'हे' येतील बहुधा ३ महिन्यांनी त्यांना." ताईने सूचक लाजून दाखवलं. 

"अच्छा! हे बघ तुला ६ व्या महिन्यापर्यंत संबंध ठेवायला हरकत नाही. त्यानंतरही करता येतं, पण ते धोकादायक असू शकतं. तो आला की घेऊन ये. मी तुला तपासून मग ठरवीन परवानगी द्यायची का ते.. अन पोझिशन्सही समजवून सांगेन, चाल तू आता बाहेर, मी आलोच हात धुवून आणि हो, तुझी सगळी प्रोग्रेस एकदम व्यवस्थीत आहे. काळजी नकोय." ताई टेबलावरून उत्तरली अन कोपऱ्यात एक पड़दा होता त्यामागे गेली. बहुधा चड्डी घालत असावी. 

हे ऐकताच मी झटकन माझ्या खुर्चीत येऊन बसलो. तोंडावर अगदी बोअर हावभाव आणले अन इकडे तिकडे पाहू लागलो. तितक्यात स्वातीताई बाहेर आली. काकाही थोड्याच वेळात बाहेर आले. नंतर ताईला टिटनसचे एक इंजेक्शन दिलं. काकांनी कसल्याशा गोळ्या लिहून दिल्या. अन जेवण, व्यायाम वगैरे काहीबाही समजावून सांगीतलं. माझं तिकडे अजीबात लक्ष नव्हतं. मी घरी जाऊन ताईला 'तपासायचं' पक्क ठरवून टाकलं होतं अन खूप अभ्यास करून नक्कीच डॉक्टर व्हायचाही निश्चय करून टाकलेला होता.

'चिंटू चल आता" म्हणत ताईने माझं बखोट धरलं तेव्हा कुठे मी माझ्या विचारांतून बाहेर आलो अन ताईबरोबर केबीनमधून बाहेर पडलो.

क्रमशः