தி கோர்ட்

[Sandy2009]

சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் அந்த நாள் முழுவதும் மழை பெய்துகொண்டிருந்தது. நீதிமன்ற அறைக்குள் மட்டும் அனல் பறந்தது.
“உங்க வாதம் புத்திசாலித்தனம்தான், வழக்கறிஞர் மீரா,” என்று அர்ஜுன் எழுந்து நின்றான். “ஆனா அதற்கு ஆதாரம்?”
மீரா தன் மேசையிலிருந்த கோப்பைத் திறந்தாள். “நீங்க கேட்டது நல்ல கேள்வி. பதில் கடைசிப் பக்கத்தில் இருக்கு.”
நீதிபதி பக்கங்களைப் புரட்டியபோது அர்ஜுனின் முகத்தில் ஒரு சிறிய மாற்றம் தெரிந்தது. மீரா அதை கவனித்தாள். அவள் தேடிக் கண்டுபிடித்த அந்த மின்னஞ்சல், வழக்கின் போக்கையே மாற்றக்கூடியது.
அன்று தீர்ப்பு வரவில்லை. ஆனால் விசாரணை முடிந்ததும் நீதிமன்ற வளாகத்தில் அர்ஜுன் அவளருகே வந்தான்.
“நல்ல வாதம்,” என்று கை நீட்டினான்.
“தோற்ற பிறகு இவ்வளவு நேர்மையா பாராட்டுறீங்களே?” மீரா கைகுலுக்கினாள்.
“இன்னும் தீர்ப்பு வரல.”
“அப்படின்னா பாராட்டைத் திரும்ப வாங்கிக்கிறீங்களா?”
“இல்ல. அதுக்குப் பதிலா ஒரு காபி வாங்கித் தர்றேன்.”
மீரா சிரித்தாள். “எதிர்தரப்பு வழக்கறிஞரோட காபி குடிக்கிறதை என் ஜூனியர் பார்த்தா, நாளைக்கு ஆபீஸ் முழுக்கப் பேசும்.”
“அவங்க பேசறதுக்கு முன் நாம பேசிக்கலாம்.”
மழை வலுத்ததால் அவர்கள் அருகிலிருந்த கஃபேக்குள் சென்றார்கள். முதல் பத்து நிமிடம் வழக்கு. அடுத்த பத்து நிமிடம் நீதிமன்றத்தில் நடந்த வேடிக்கையான சம்பவங்கள். அதன் பிறகு நேரம் போனதே இருவருக்கும் தெரியவில்லை.
மீரா சட்டம் படிக்க முடிவு செய்த கதையைச் சொன்னாள். தன் அம்மா ஒரு நிலப் பிரச்சினைக்காக வருடக்கணக்கில் அலைய வேண்டியிருந்ததாம். “ஒரு நல்ல வழக்கறிஞர் இருந்திருந்தா அவங்க அவ்வளவு கஷ்டப்பட்டிருக்க மாட்டாங்க,” என்றாள்.
அர்ஜுன் தன் அப்பாவின் பழைய புத்தகக் கடையைப் பற்றிச் சொன்னான். “நான் பள்ளிக்கூடத்துக்குப் பிறகு நேரா அங்கதான் போவேன். சட்டப் புத்தகத்தைத் தவிர எல்லாத்தையும் படிச்சேன்.”
“அப்போ எப்படி வழக்கறிஞர் ஆனீங்க?”
“அதே புத்தகக் கடையை காப்பாத்த ஒரு வழக்கு நடத்த வேண்டியிருந்தது. அப்பதான் இந்த வேலை பிடிச்சது.”
கஃபே மூடும்போது அவர்கள் மீண்டும் மழையைப் பார்த்து நின்றார்கள். அர்ஜுனின் குடை இருவருக்கும் சற்றுச் சிறியதாக இருந்தது. மீரா அவன் தோளோடு உரசியபடி நடந்தாள்.
காரருகே வந்ததும் அர்ஜுன் நின்றான். “மீரா, ஒரு விஷயம் சொல்லணும். இந்த வழக்கு முடியும் வரை நாம கவனமா இருக்கலாம். தொழிலையும் தனிப்பட்ட விஷயத்தையும் குழப்ப விரும்பல.”
“அதையே நானும் சொல்ல நினைச்சேன்,” என்றாள் அவள். “ஆனா காபி நல்லா இருந்தது.”
“காபி மட்டுமா?”
மீரா பதில் சொல்லாமல் அவன் கையை மெதுவாகப் பிடித்தாள். அர்ஜுன் அவளைப் பார்த்தான்; அவள் நெருங்கியதும் முத்தமிட்டான். மழைச் சத்தத்துக்கிடையில் அந்தச் சிறிய தருணம் மட்டும் தெளிவாக நினைவில் நின்றது.
“நாளைக்கு நீதிமன்றத்தில் இதை உங்களுக்குச் சாதகமா பயன்படுத்தாதீங்க,” என்றாள் மீரா, சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டு.
“அங்கே என் தரப்புக்குத்தான் வாதாடுவேன்,” என்றான் அர்ஜுன். “இங்கே உங்க தரப்பில் இருக்க ஆசை.”
அடுத்த சில வாரங்கள் இருவரும் சொன்னபடியே நடந்துகொண்டார்கள். நீதிமன்றத்தில் கூர்மையான கேள்விகள், ஆதாரங்கள், ஆட்சேபனைகள். வெளியே சந்தித்தால் ஒரு புன்னகை, சில நேரம் ஒரு குறுஞ்செய்தி.
சாப்பிட்டீங்களா?
இன்னும் இல்லை. நாளைய வாதத்துக்குத் தயாராகிட்டிருக்கேன்.
சாப்பிடாம வாதாடினா நீதிபதிகிட்ட நானே புகார் சொல்லிடுவேன்.
வழக்கின் கடைசி நாள் வந்தது. இரு தரப்பினரின் வாதங்களையும் கேட்ட நீதிபதி, அடுத்த வாரம் தீர்ப்பு வழங்குவதாகச் சொன்னார்.
அன்று மாலை மீரா அலுவலகத்திலிருந்து கிளம்பியபோது அர்ஜுன் வாசலில் காத்திருந்தான்.
“இப்போதைக்கு நம்ம வாதம் எல்லாம் முடிஞ்சிடுச்சு,” என்றான். “நடந்து போகலாமா?”
அவர்கள் கடற்கரைச் சாலையில் நடந்தார்கள். கடல் காற்றில் மீராவின் தலைமுடி முகத்தில் விழுந்தது. அவள் அதை ஒதுக்க முயன்றபோது அர்ஜுன் தயங்கினான்.
“ஒதுக்கிவிடலாமா?”
“இதுக்கெல்லாம் அனுமதி கேட்பீங்களா?” என்று அவள் சிரித்தாள்.
“உன்கிட்ட கேட்பேன்.”
அந்தப் பதில் மீராவுக்குப் பிடித்திருந்தது.
“அர்ஜுன், தீர்ப்பு எப்படியிருந்தாலும் ஒரு விஷயம் மாறக்கூடாது,” என்றாள்.
“எது?”
“நாம ஒருத்தரை ஒருத்தர் மதிக்கிற விதம்.”
அவன் அவள் கையைப் பற்றினான். “அது மாறாது.”
தீர்ப்பு மீராவின் தரப்புக்குச் சாதகமாக வந்தது.
நீதிமன்றப் படிகளில் இறங்கும்போது அர்ஜுன் அவளை நிறுத்தினான். “வாழ்த்துகள்.”
“நன்றி.”
“இன்னைக்கு வெற்றியைக் கொண்டாடப் போறியா?”
“ஆமாம். நீங்க வருவீங்களா?”
அர்ஜுன் சிரித்தான். “தோற்றவனை அழைக்கிறியா?”
“காபி வாங்கித் தர இன்னொரு வாய்ப்பு தர்றேன்.”
அந்த இரவு அவர்கள் மீராவின் வீட்டில் இரவு உணவு சமைத்தார்கள். அர்ஜுன் காய்கறிகளை வெட்டினான்; மீரா அவன் வெட்டிய துண்டுகளின் அளவைப் பார்த்து கிண்டல் செய்தாள்.
“நீதிமன்றத்தில மட்டும் துல்லியமா இருப்பீங்களா?”
“சமையலறையில் எனக்கு ஜூனியர் பதவிதான்,” என்றான் அவன்.
உணவுக்குப் பிறகு பால்கனியில் நின்று நகர விளக்குகளைப் பார்த்தார்கள். மீரா அவன் தோளில் சாய்ந்தாள். அர்ஜுன் அவளை அணைத்துக்கொண்டான்.
“இப்போ அடுத்த வழக்குக்குப் போக வேண்டிய அவசரம் இல்லையே?” என்று அவள் கேட்டாள்.
“இல்ல.”
“அப்படின்னா இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இங்கே இரு.”
அவன் அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டான். மீரா அவனை உள்ளே அழைத்துச் சென்றாள். அந்த இரவு அவர்கள் பேசுவதற்கும், நெருக்கமாக இருப்பதற்கும், ஒருவரை ஒருவர் அறிந்துகொள்வதற்கும் நேரம் எடுத்துக்கொண்டார்கள்.
காலையில் அர்ஜுன் எழுந்தபோது சமையலறையிலிருந்து காபி மணம் வந்தது. மீரா இரண்டு கோப்பைகளுடன் வந்தாள்.
“இன்னைக்கு நீதிமன்றம் இல்ல,” என்றாள்.
“தெரியும்.”
“அப்புறம் ஏன் இவ்வளவு சீக்கிரம் எழுந்தீங்க?”
அர்ஜுன் ஒரு கோப்பையை வாங்கிக்கொண்டு புன்னகைத்தான். “உன்னோட இன்னொரு காபியைத் தவறவிடக் கூடாதுன்னு.”
மீரா அவனருகே அமர்ந்தாள். வெளியே மீண்டும் மழை தொடங்கியிருந்தது. இம்முறை அவர்கள் எங்கும் அவசரமாகப் போக வேண்டியிருக்கவில்லை.