Incest தவறவிட்ட கதை

[Beautyajitha2]

பஞ்சாயத்து மைதானத்தில் அந்த வக்கிரக் களியாட்டம் உச்சக்கட்டத்தில் இருந்தபோது, மதன் தன் நெஞ்சின் மீது வைத்திருந்த செல்போன் பயங்கரமாக அதிர்ந்தது (Vibrate). 

அந்த அதிர்ச்சியில் மதன் திடுக்கிட்டு அலறியடித்துக் கொண்டு கட்டிலில் இருந்து விழித்தெழுந்தான். 

அவன் உடல் முழுவதும் வியர்வையில் நனைந்திருந்தது, மூச்சு வாங்கிக் கொண்டிருந்தான். சுற்றிலும் பார்க்க, அது வெறும் கனவு என்பது அவனுக்குப் புரிந்தது. 

ஆனாலும், கனவில் கண்ட அந்த வெறியும் வக்கிரமும் இன்னும் அவனது உடலிலும் மனதிலும் கொதித்துக் கொண்டேயிருந்தது.

அவன் நெஞ்சில் வைத்திருந்த போன் இன்னும் அடித்துக்கொண்டே இருந்தது. யார் என்று பார்த்தபோது, அது அப்பாதான் கூப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார். மதனுக்கு ஒரே குஷி! ‘ஹா ஹா... அப்பா அம்மாவிடம் விஷயத்தைச் சொல்லி, அம்மாவைக் கண் கட்டிவிட்டு இப்போது கூப்பிடுகிறார் போல! அடேங்கப்பா, இவ்வளவு சீக்கிரமா அப்பாவே அம்மாவிடம் பேசி என்னை வரச் சொல்றாரா? இன்னைக்கு ராத்திரி அப்பா முன்னாடி அம்மா புண்டையை நக்கிக் கிழித்து, என் கஞ்சியை ஊற்றப் போறேன்!’ என்று நினைத்து, ஒரு விசித்திரமான காமச் சிரிப்புடன் போனை அட்டென்ட் செய்தான்.

ஆனால், போனை அட்டென்ட் செய்த அடுத்த கணமே, அப்பா சொன்ன செய்தி மதனின் தலைமீது இடியாய் இறங்கியது!

அப்பா: "டேய் மதன்... என்னடா இவ்வளவு நேரம் போனை எடுக்கல? சீக்கிரம் கிளம்பு!"

மதன்: (குழப்பத்துடன்) "என்னப்பா... இந்த நேரத்துல கூப்பிடுறீங்க, என்ன ஆச்சு?"

அப்பா: "ஒரு பெரிய கெட்ட செய்திடா... ஊர்ல இருக்கிற நம்ம தாத்தாவுக்கு திடீர்னு பயங்கரமான ஹார்ட் அட்டாக் வந்துருச்சு! இப்போ உடனே ஐசியூ (ICU) வில் அட்மிட் பண்ணி இருக்காங்க. டாக்டர்ங்க ஆபத்தான நிலைமையில இருக்கார்னு சொல்றாங்க. அதனால நாம மூணு பேரும் இப்போ உடனே ஊருக்குக் கிளம்பணும்!"

இந்தச் செய்தியைக் கேட்டதும் மதன் அப்படியே ஸ்தம்பித்துப் போனான். அவனது மொத்தக் காமக் கனவும் நொடிப்பொழுதில் சிதறிப் போனது. இன்னைக்கு ராத்திரி அப்பா முன்னாடி அம்மாவைப் போட்டு ஓக்கலாம் என்று திட்டம் போட்டுக்கொண்டிருந்த அவனுக்கு, இந்தத் தாத்தா ஹார்ட் அட்டாக் செய்தி ஒரு பெரிய குண்டாக வந்து விழுந்தது. அவனுக்கு என்ன பேசுவது என்றே தெரியவில்லை.

மதன்: "என்னப்பா சொல்றீங்க... தாத்தாவுக்கு ஹார்ட் அட்டாக்கா? நிஜமாவே சொல்றீங்களா?"

அப்பா: "ஆமாண்டா... இதுல என்ன விளையாட்டு? இப்போதே கிளம்பினால்தான் காலைல அங்க போய் சேர முடியும். நான் இப்போதே ஒரு பெரிய டாக்ஸி (Rent Car) பேசிட்டேன். வாசல் வந்து சேரும். 

அம்மா துணிமணி எல்லாம் எடுத்துட்டு இருக்கா. நீயும் சீக்கிரம் கிளம்பு! லலிதாவை அவ காலேஜ் ஹாஸ்டலில் இருந்து நைட்டோட நைட்டா பிக் பண்ணிக்கலாம், அதுதான் பிளான்! அப்படியே அவளையும் கூட்டிக்கிட்டு ஊருக்குப் போக வேண்டியதுதான்!" என்று சொல்லிவிட்டு அப்பா போனை வைத்துவிட்டார்.

மதன் போனை வைத்தபடியே கட்டிலில் அமர்ந்திருந்தான். அவனது கனவு நிறைவேறவில்லை என்பது ஒருபுறம் இருந்தாலும், தாத்தாவின் நிலைமை அவனுக்கு ஒரு பெரிய அதிர்ச்சியைக் கொடுத்தது. ஆனாலும், அவனது ஆழ்மனதில் அந்த வக்கிர வெறி இன்னும் அணையாமல் இருந்தது.

அறைக்குள்ளேயே அம்மா லட்சுமி பயங்கர பரபரப்புடன் துணிமணிகளை ஒரு பெரிய பையில் அவசரமாக அள்ளிப் போட்டுக்கொண்டிருந்தாள். அவள் முகத்தில் பயமும் பதற்றமும் இருந்தாலும், அந்த அவசரத்திலும் அவளது 36 இன்ச் முலைகள் குலுங்குவதைப் பார்த்து, மதன் அந்த இக்கட்டான நிலையிலும் ஒரு நொடி அவளைக் காமத்துடன் பார்த்தான்.

அம்மா துணிகளை எடுத்து வைக்கிறாள், அப்பா டாக்ஸி ஏற்பாடு செய்யப் போன் பண்ணிக்கொண்டிருக்கிறார், மதன் தாத்தாவைப் பற்றி நினைத்துக்கொண்டு முகத்தை வைத்துக்கொண்டு நிற்கிறான்—அந்த வீடே ஒரு கலவர பூமியாக மாறியது.

அம்மா லட்சுமி பயந்துபோய்க் கத்தினாள்: "ஏங்க... டாக்ஸி வந்துடும் சீக்கிரம் கிளம்பணும்! மதன், நீ போய் உன் டிரஸ்ஸை மட்டும் சீக்கிரம் எடுத்துப் போடு! லலிதாவை ஹாஸ்டலில் இருந்து கூட்டிட்டு வரப் போறோம், அதுதான் நமக்கு லேட் ஆகும் போல!" என்று சொல்லிக்கொண்டே அவள் ஓடிப் போய் சமையலறையில் இருந்து சில பொருட்களை எடுத்தாள்.

அப்பா போனில் டாக்ஸி டிரைவரிடம் கத்திக்கொண்டிருந்தார்: "டேய்... சீக்கிரம் வாடா, என் அப்பாவுக்கு உடம்பு சரியில்லை, நாங்க கிளம்பணும்! அட்ரஸ் தெரியலனா நான் கூப்பிடுறேன், இரு!" என்று கடுப்பாகப் பேசினார்.

அதே நேரத்தில், அம்மா லலிதாவுக்குப் போன் செய்தாள். மறுமுனையில் லலிதா போனை எடுத்தாள்.

லட்சுமி: "லலிதா... செல்லம், அம்மா பேசுறேன். உடனே கிளம்பு!"

லலிதா: (தூக்கக் கலக்கத்தில்) "என்னம்மா... இந்த நேரத்துல போன் பண்ணியிருக்கீங்க, என்ன ஆச்சு?"

லட்சுமி: "உன் தாத்தாவுக்கு திடீர்னு ஹார்ட் அட்டாக் வந்துருச்சுடா! ஐசியூ வில் இருக்கார். நாங்க இப்போ உடனே ஊருக்குக் கிளம்புறோம். அப்பாவும் மதனும் வந்து உன்னை ஹாஸ்டலில் இருந்து பிக் பண்ணிக்க போறாங்க. நீ ரெடியாக இரு! டாக்ஸி அங்க வந்து உன்னை ஹாஸ்டல் வாசல்ல ஏத்திக்கும். சும்மா ஒரு பேக் மட்டும் எடுத்துட்டு வா என்று அவசரமாகச் சொன்னாள்.

லலிதா: (பயந்துபோய்) "அம்மா... தாத்தாவுக்கா? ஐயோ... எனக்குப் பயமா இருக்கும்மா! நான் இதோ கிளம்புறேன், நீங்க எப்படியாவது வாங்க!" என்று அழுதுகொண்டே போனை வைத்தாள்.

வீட்டில் பரபரப்பு இன்னும் கூடியது. அப்பா டாக்ஸியை ரெடி செய்துவிட்டார். எல்லாரும் அவசர அவசரமாகக் கிளம்பி, வீட்டைப் பூட்டிவிட்டு டாக்ஸி ஏறி லலிதாவை ஹாஸ்டலில் இருந்து பிக் பண்ணிக்கொண்டு ஊருக்குப் புறப்பட்டார்கள்! அந்த அவசரகதியில் மதன் அந்த வக்கிரமான திட்டத்தைப் பற்றி யோசிப்பதை நிறுத்திவிட்டு, தாத்தாவைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டாலும், 

xநள்ளிரவு நேரத்து அந்த அவசரப் பயணத்தில் எந்தவித ஆபாசமான பேச்சுகளோ, இரட்டை அர்த்த வசனங்களோ பேசப்படவில்லை. சூழ்நிலையின் தீவிரத்தைப் புரிந்து கொண்டு அனைவரும் மௌனமாகவே காரில் அமர்ந்திருந்தனர்.

 இரவு முழுவதும் சரியாகத் தூங்காததாலும், தாத்தாவின் உடல்நிலையைப் பற்றிய கவலையாலும் குடும்பத்தினர் அனைவரும் முகத்தில் பெரும் சோர்வுடன் காணப்பட்டனர்.



வழியில் லலிதாவின் கல்லூரி ஹாஸ்டலில் காரை நிறுத்தி அவளை ஏற்றித் கொண்டனர். லலிதா தன் தாத்தாவைப் பற்றிய நினைப்பில் காரின் ஓரத்தில் அமைதியாக உட்கார்ந்து அழுதுகொண்டே வந்தாள். மதன் தன் பங்கிற்கு எதையும் பேசாமல், ஜன்னலுக்கு வெளியே ஓடிக்கொண்டிருக்கும் இருண்ட இரவுக் காட்சிகளை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டே வந்தான்.



காலை விடியும் நேரத்தில் அவர்கள் ஊரை அடைந்து, தாத்தாவை அட்மிட் செய்திருந்த பெரிய மருத்துவமனைக்கு (Hospital)ச் சென்று சேர்ந்தனர்.

மருத்துவமனைக்குள் நுழைந்து ஐசியூ (ICU) வாசலுக்குச் சென்றபோது நிலைமை மிக மோசமாக இருந்தது. டாக்டர்கள் வந்து தாத்தாவின் நிலைமை கவலைக்கிடமாக இருப்பதாகவும், அடுத்த சில மணி நேரங்கள் மிகவும் கிரிட்டிகல் என்றும் கூறிவிட்டனர். 

தாத்தாவின் முகம் வெளிறிப் போய், பல குழாய்களுடன் உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருந்த அந்தப் பரிதாபமான நிலையைக் கண்டதும், குடும்பத்தினருக்குப் பேரதிர்ச்சியாக இருந்தது.

ஒரு வாரத்திற்கு முன்பு தாத்தாவின் வீட்டில் அரங்கேறிய அந்த வக்கிரமான சம்பவங்களை நினைத்து லலிதாவுக்குள் ஒருவிதக் குற்ற உணர்ச்சியும், அதே சமயம் விவரிக்க முடியாத காமக் கலக்கமும் மாறி மாறி அலைமோதியது.

ஒரு வாரத்துக்கு முன்னாடி இதே நேரத்துல... தாத்தாவும் அப்பாவும் சேர்ந்து என்னை எப்படிப்பட்ட கோலத்துல வச்சு அனுபவிச்சாங்க!" என்று அவள் தன் மனதுக்குள் எண்ணி நடுங்கினாள்.

பன்னிரண்டு மணி நேரங்களுக்கும் மேலாக மருத்துவமனையின் ஐசியூ வாசலில் மூச்சுப் பேச்சு இல்லாமல் பதற்றத்தோடு நகர்ந்த அந்தப் பொழுதும் கடந்தது. அடுத்த நாள் மதியம், டாக்டர் முகத்தில் ஒரு நிம்மதியான புன்னகையுடன் வெளியே வந்து குடும்பத்தினரிடம் கூறினார்:

"கவலைப்படத் தேவையில்லை... தாத்தா இப்போ முழுமையா ஆபத்தை விட்டு வெளிய வந்துட்டாரு! ஹார்ட் அட்டாக் தாக்கம் குறைஞ்சு, இப்போ நாடித் துடிப்பு ரொம்ப நார்மலா இருக்கு. 



இன்னும் ஒரு நாள் அப்சர்வேஷன்ல வச்சிட்டு நார்மல் வார்டுக்கு மாத்திரலாம்!"

டாக்டர் சொன்ன இந்த நற்செய்தியைக் கேட்டதும், ஐசியூ வாசலில் சோகமாக உட்கார்ந்திருந்த குடும்பத்தினரின் முகத்தில் ஒரு பெரிய நிம்மதியும் பெருமூச்சும் ஓடியது. தாத்தா பிழைத்துவிட்டார் என்ற சந்தோஷத்தில் அந்தச் சூழலே லேசானது.


எல்லாரும் நிம்மதி அடைந்த பிறகு, அம்மா லட்சுமியும் அப்பாவும் ஒரு சிறிய திட்டத்தைப் போட்டார்கள். லலிதாவும் மதனும் இரவு முழுவதும் தூங்காமல் அலைந்ததாலும், உடை மாற்ற வேண்டியதாலும் அவர்களை ஊருக்குள் இருக்கும் தாத்தாவின் வீட்டிற்கு அனுப்பி வைக்க முடிவு செய்தனர்.

அம்மா லட்சுமி லலிதாவை அருகில் அழைத்துச் சொன்னாள்: "லலிதா... தாத்தா இப்போ நார்மலாிட்டாரு, இனிமே பயமில்லை. நீயும் அண்ணன் மதனும் சேர்ந்து இப்போவே ஊருக்குப் போய் வீட்டைத் திறந்து தாத்தாவுக்குத் தேவையான துணிமணிகளை எடுத்துக்கிட்டு நாளைக்குக் காலையில சீக்கிரமா வா. இங்க நானும் அப்பாவும் தாத்தாவைப் பார்த்துக்கிறோம். அங்க போய் உனக்கு என்னென்ன வேணுமோ பார்த்துட்டு எனக்கு ஒரு கால் பண்ணு!"என்றார்.

லலிதாவும் சரி என்று தலையாட்டினாள். ஆனால், அம்மா லட்சுமிக்குத் தன் மகளும் மகனும் தனியாக ஊருக்குச் சென்றால் என்ன செய்வார்கள் என்பது நன்றாகவே தெரியும். அதனால்தான் அவள் லலிதாவை விடைபெறும்போது ஒரு அர்த்தமுள்ள வக்கிரப் புன்னகையுடன் கண்ணடித்துச் சிரித்தாள்.
லலிதா புன்னகையின் அர்த்தம் புரியாமல், "என்னம்மா இப்படிச் சிரிக்கிறீங்க?" என்று குழப்பமாகத் கேட்டாள்.

அம்மா குறும்பாகச் சிரித்துக்கொண்டே தாழ்ந்த குரலில் சொன்னாள்: "அதான் தாத்தா வீட்ல ஆள் யாருமில்லையே... தனியாப் போயிட்டு ஜாலியா என்ஜாய் பண்ணிட்டு வா!"


லலிதாவுக்கு உடனே விஷயம் புரிந்துவிட்டது. அவள் வெட்கமும் காமமும் கலந்த ஒரு சிரிப்புடன் அம்மாவைப் பார்த்துவிட்டு, "அம்மா... வேணும்னா நீங்களும் கூடவே வாங்களேன்! நாம எப்பவும் போல மூணு பேரும் சேர்ந்து ஜாலியா என்ஜாய் பண்ணலாம்!" என்று கொஞ்சலாகக் கேட்டாள்.


ஆனால் லட்சுமி தன் கணவன் அப்பாவைப் பார்த்துக் கொண்டே, "இல்லடா செல்லம்... இங்க உங்க அப்பா இருக்காரு, நான்தான் தாத்தா கூட இருக்கணுமே. இன்னைக்கு நீ மட்டும் அண்ணனோட போய் ஜாலியா என்ஜாய் பண்ணு. இந்த வேலைகள் எல்லாம் முடிஞ்சதுக்கு அப்புறம் நாம மூணு பேரும் சேர்ந்து ஒரு வழி பண்ணலாம்!" என்று கண்ணால் சைகை காட்டினாள்.

மருத்துவமனை வேலைகளைச் சிலவற்றை முடித்துவிட்டு, மதனூம் லலிதாவும் மட்டும் தனியாக ஊருக்குப் புறப்பட்டார்கள். தாத்தாவின் வீட்டின் அந்தத் தனிமை இரவில்,