Incest அன்புள்ள அம்மா

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 9:

கதவில் பட்ட விரல்களின் அதிர்வு, தேவயானியின் நெஞ்சுக் கூட்டிற்குள் இடியாக இறங்கியது. தரையில் சுவரோரம் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்த அவளது உடல் அப்படியே விறைத்துப் போனது.

​அவளது உதடுகள் நடுக்கத்தில் லேசாகத் திறந்தன. கண்கள் பயத்தில் அகல விரிந்து, மூடிய மரக்கதவின் தாழ்ப்பாளையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. மழையில் நனைந்த தலைமுடி கலைந்து, அவளது கன்னங்களில் ஈரமாக ஒட்டியிருந்தது. மார்பில் கிடந்த பச்சை நிறப் புடவையின் முந்தானை நெகிழ்ந்து, அவளது அடிவயிற்றின் நடுக்கத்தை அப்பட்டமாகக் காட்டிக் கொண்டிருந்தது.
​கதவுக்குப் பின்னாலிருந்து மீண்டும் அந்தச் சத்தம் கேட்டது.

​'தொக்... தொக்...'

​தேவயானி : (தொண்டை வறண்டு, மிக மெல்லிய முணுமுணுப்பாக) "யா... யாரு அங்கே? சுமன்... நீயாப்பா?"

​அவள் குரல் வெளியே கேட்காத அளவுக்கு மிகவும் பலவீனமாக, பயத்தின் உச்சத்தில் உடைந்து ஒலித்தது. கைகளால் தரையை பலமாக அழுத்திக் கொண்டு மெல்ல எழுந்து நிற்க முயன்றாள். ஆனால் அவளது முழங்கால்கள் நடுங்கி மீண்டும் தளர்ந்தன.

​கதவின் வெளிப்பக்கத்திலிருந்து ஒரு கனத்த மூச்சுக்காற்றின் சத்தம் கேட்டது. அது ராஜ் இல்லை என்பது தேவயானிக்கு நன்றாகவே புரிந்தது. ராஜ் கதவைத் தட்டினால் உரத்த குரலில் 'தேவயானி, கதவைத் திற' என்று கூப்பிடுவார். ஆனால் இந்த மெல்லிய, நாகரீகமான, அதே சமயம் அழுத்தமான தட்டுதல்... அது சுமனுடையது மட்டுமே!

​சுமன் : (கதவோரம் தன் முகத்தை வைத்து, தாழ்ந்த குரலில்) "அம்மா... கதவைத் திறங்கம்மா... நான் தான்..."
​சுமனின் குரல் கதவின் மரக்கட்டையைத் தாண்டி அவளது செவிகளில் விழுந்ததும், தேவயானியின் உடம்பில் ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது.

​மரத்தடியில் தன் உடலோடு உடலாக உரசிய அதே மகனின் குரல்! பைக்கில் வரும்போது தன் மார்பின் சூட்டை தன் முதுகில் தாங்கிய அதே வாலிபனின் குரல்!

​தேவயானி தன் நெஞ்சில் கையை வைத்துக்கொண்டாள். அவளது இதயத் துடிப்பு நிமிடத்திற்கு நூறு முறைக்கு மேல் அடித்தது. தன் மகனை எப்படி நேருக்கு நேர் சந்திப்பது? அவனது கண்களை எப்படிப் பார்ப்பது? அவனிடம் என்ன பேசுவது?

​தேவயானி : (உள் குரலில் கதறியபடி) 'கடவுளே... இவன் எதுக்கு இப்போ என் அறைக்கு முன்னாடி வந்து நிக்கிறான்? அந்த மரத்தடியில நடந்ததை பத்தி பேசப் போறானா? இல்ல... இல்ல... என்னால அவன் முகத்தைப் பார்க்கவே முடியாதே!'

​சுமன் : (மீண்டும் மெதுவாக, ஆனால் உறுதியான தொனியில்) "அம்மா... கதவை லாக் பண்ணியிருக்கீங்க... கதவைத் திறங்க. உங்ககிட்ட ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும்."

​தேவயானி சுவரைப் பிடித்துக்கொண்டு மெதுவாக எழுந்து நின்றாள். அவளது சேலையை அவசர அவசரமாகச் சரிசெய்து, மார்பையும் தோளையும் இறுக்கமாகப் போர்த்திக் கொண்டாள். அவளது கைகள் நடுங்கிக் கொண்டே இருந்தன.

​அடிமேல் அடி வைத்து கதவை நோக்கி நடந்தாள். ஒவ்வொரு அடியும் அவளுக்கு நரக வேதனையாக இருந்தது. கதவின் தாழ்ப்பாளைத் தொட அவளது கை விரல்கள் தயங்கின. பித்தளைத் தாழ்ப்பாள் அவளது விரல் நுனியில் சில்லென்று பட்டது.

​தேவயானி : (கதவைத் திறக்காமல், கதவோரம் சாய்ந்தபடி) "சுமன்... எனக்கு... எனக்கு உடம்பு முடியலப்பா... கொஞ்சம் தலை வலிக்குது. அப்புறம் பேசலாமே..."

​சுமன் : (வெளியே சற்று நேரம் மௌனமாக நின்றுவிட்டு) "அம்மா... ராஜ் அப்பா ஹாலில் இல்ல... அவர் வெளியே கடைக்கு போயிருக்கார். தயவுசெஞ்சு கதவைத் திறங்க. நான் உங்ககிட்ட பேசியே ஆகணும்."

​ராஜ் வீட்டில் இல்லை என்ற வார்த்தை தேவயானியின் பயத்தை இரட்டிப்பாக்கியது. வீட்டில் வேறு யாருமில்லை! இந்தத் தனிமையில், இந்த அடைபட்ட அறைவாசலில் சுமனை எதிர்கொள்வது அவளுக்கு மிகப்பெரிய உளவியல் போராட்டமாக மாறியது.

​சுமனின் உடலில் அடிக்கும் வியர்வை மற்றும் மைல்ட் பாடி ஸ்ப்ரே வாசம், தேவயானியின் ஈரக் கூந்தலின் மல்லிகைப் பூ வாசம்.
​தேவயானி நடுங்கும் கைகளால் தாழ்ப்பாளை மெல்ல உயர்த்தினாள். 'கீச்' என்ற மெல்லிய சத்தத்துடன் கதவு லேசாகத் திறந்தது.
​அவள் கதவை முழுமையாகத் திறக்கவில்லை. கதவின் இடுக்கில் பாதி முகம் மட்டும் தெரியும்படி நின்று கொண்டு, சுமனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.
​எதிரே சுமன் நின்றிருந்தான். அவன் சட்டையின் மேல் பொத்தான்கள் இரண்டும் கழற்றப்பட்டிருந்தன. அவனது தலைமுடி இன்னும் லேசான ஈரத்துடன் கலைந்திருந்தது. அவனது கண்கள் தேவயானியின் கலங்கிய முகத்தையும், அவளது சிவந்த கண்களையும், கசங்கிய சேலையையும் ஊடுருவிப் பார்த்தன.

​தேவயானி அவனது பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியாமல் உடனே தன் பார்வையைக் கீழே திருப்பிக் கொண்டாள். அவளது தாடை நரம்புகள் துடித்தன.

​தேவயானி : (தடுமாற்றத்துடன்) "என்ன... என்னப்பா சுமன்? என்ன வேணும்? அப்பா வெளியே போயிருக்காரா?"

​சுமன் கதவின் மரச்சட்டத்தில் தன் கையை வைத்தான். அவனது விரல்கள் கதவை லேசாகத் தள்ளி அகலப்படுத்த முயன்றன. ஆனால் தேவயானி கதவைப் பிடித்துக்கொண்டு உள்ளேயே நின்றாள்.

​சுமன் : (மிகவும் தாழ்ந்த, கண்டிப்பும் பாசமும் கலந்த குரலில்) "அம்மா... முதல்ல அமைதியா இருங்க. ஏன் இப்படி நடுங்குறீங்க? கண்ணெல்லாம் சிவந்திருக்கு... அழுதுட்டு இருந்தீங்களா?"

​தேவயானி : (தலையை வேகமாக ஆட்டி) "இல்ல... இல்லப்பா... கண்ணுல தூசி விழுந்திடுச்சு... வேற ஒன்னுமில்ல... நீ... நீ ஏன் இப்போ வந்த?"

​சுமன் தன் தாயின் பொய்களை எளிதாகக் கண்டுபிடித்துவிட்டான். அவளது முகத்தில் தெரியும் குற்ற உணர்ச்சியும், மரத்தடி நினைவுகளின் தாக்கம் தந்த பயமும் அவனுக்கு நன்றாகவே புரிந்தது. அவன் சற்று முன்னால் நகர்ந்து, தேவயானியின் மிக அருகில் வந்தான்.

​அவன் உடலின் சூடும், அவனது ஆண்மை நிறைந்த வாசமும் மீண்டும் தேவயானியின் நாசியைத் தொட்டது. அவளது அடிவயிற்றில் மீண்டும் ஒரு சிறிய கூச்சமும் சிலிர்ப்பும் மின்னல் போலப் பாய்ந்தது. அவள் உடனே அரை அடி பின்னுக்கு நகர்ந்தாள்.

​சுமன் : (அவளது பயத்தைப் புரிந்து கொண்டு, குரலைக் கூர்மையாக்கி) "அம்மா... நான் சொல்றத நல்லாக் கேளுங்க. அந்த நெடுஞ்சாலை மரத்தடியில நடந்ததை பத்தியோ... இல்ல அதுக்கு முன்னாடி நடந்த அந்த மர்ம மனிதன் சம்பவத்தைப் பத்தியோ... நீங்க யாரிட்டயும் மூச்சு விடக்கூடாது. முக்கியமா ராஜ் அப்பாக்கிட்ட எதுவும் சொல்லக் கூடாது!"

​தேவயானி அதிர்ச்சியுடன் நிமிர்ந்து சுமனின் கண்களைப் பார்த்தாள். அவனது குரலில் இருந்த அந்த உறுதியும், தன்னை பாதுகாப்பதைப் போன்ற கண்டிப்பும் அவளை வியப்பில் ஆழ்த்தியது.

​தேவயானி : "சுமன்... அது... அது வந்து..."

​சுமன் : (அவள் சொற்களைத் தடுத்து) "அம்மா, நான் சொல்றதைப் புரிஞ்சுக்கோங்க. அப்பாக்கிட்ட இதைப் பத்திப் பேசினா தேவையில்லாத சந்தேகங்கள் வரும். குடும்பத்துல பெரிய பிரச்சனை ஆகும். அந்த மரத்தடியில ஒதுங்கினது தற்செயலா நடந்த மழை அசம்பாவிதம்... அவ்வளவுதான். அதை மனசுல போட்டு குழப்பிக்காதீங்க."

​அவன் 'தற்செயலா நடந்த மழை அசம்பாவிதம்' என்று சொன்னாலும், அவனது கண்கள் தேவயானியின் நனைந்த இடுப்பு மடிப்புகளையும், அவளது மார்பில் ஒட்டியிருந்த சேலையையும் ஒரு கணம் பார்த்து மீண்டன. அந்தப் பார்வையில் ஒரு ரகசிய உடன்பாடும், அடக்கப்பட்ட ஈர்ப்பும் மறைந்திருந்தது.

​தேவயானி : (உதடுகளைக் கடித்தபடி, குரல் தழுதழுக்க) "சுமன்... நாம... நாம பண்ணது தப்புப்பா... நான் உன் அம்மா... நீ என் பையன்... எனக்கு பயமா இருக்குடா..."

​சுமன் அவளது தோளைத் தொடக் கையை உயர்த்தினான். ஆனால் தேவயானி சட்டென்று பின்வாங்கியதைப் பார்த்து, கையை மெதுவாகக் கீழே இறக்கிக் கொண்டான்.

​சுமன் : (அமைதியான, திடமான குரலில்) "அம்மா! தேவையில்லாம எதையும் யோசிச்சு உடம்பைக் கெடுத்துக்காதீங்க. எது நடந்தாலும் நான் பார்த்துக்கிறேன். நீங்க இயல்பா இருங்க. இப்போ போய் முகத்தைக் கழுவிட்டு வாங்க. அப்பா வந்துடப்போறாரு."

​சுமனின் அந்த ஆளுமைமிக்க பேச்சு, தேவயானியின் குழப்பமான மனதிற்கு ஒரு சிறிய ஆறுதலைத் தந்தாலும், தாய்-மகன் இடையே உருவான அந்த புதிய ரகசியப் பிணைப்பு (Secret Bonding) அவளது மனசாட்சியை மேலும் அழுத்தத் தொடங்கியது.

​ .
​சுமன் இன்னும் தேவயானியின் அறை வாசலில் நின்று அவளிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தான். தேவயானி கதவோரம் நின்று அவனைப் பார்த்துத் தலையசைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.
​அப்போது... வீட்டின் பிரதான கதவின் தாழ்ப்பாள் திறக்கப்படும் சத்தம் கேட்டது!

​'கிரீச்... படாக்!'

​தேவயானியின் நெஞ்சு திடுக்கிட்டது. சுமன் சட்டென்று திரும்பி ஹாலைப் பார்த்தான். இருவரும் ஒரு கணம் உறைந்து போயினர்.

​ராஜ் கையிலிருந்த ஒரு பிளாஸ்டிக் பையுடன் உள்ளே நுழைந்தார். அவனது காலணிகளைக் கழற்றி ஓரமாகப் போட்டவர், ஹாலின் நடுவே நின்று தன் சட்டையின் மேல் பொத்தானைக் கழற்றினார்.

​ராஜ் : (உரத்த குரலில்) "தேவயானி! சுமன்! எங்கேப்பா இருக்கீங்க ரெண்டு பேரும்?"

​சுமன் நொடிப் பொழுதில் தன்னைச் சமாளித்துக் கொண்டான். தேவயானியைப் பார்த்து ஒரு எச்சரிக்கைப் பார்வையை வீசிவிட்டு, இயல்பாக நடப்பது போல ஹாலை நோக்கி நடந்தான்.

​சுமன் : (சாதாரணமாக) "இதோ இருக்கேன் அப்பா... அம்மாவுக்குத் தலைவலின்னு சொன்னாங்க, அதான் மாத்திரை எதுவும் வேணுமான்னு கேட்க வந்தேன்."

​தேவயானி தன் அறைக்குள் இருந்து மெதுவாக வெளியே வந்தாள். அவளது முகம் இன்னும் வெளுத்துத் தான் இருந்தது. ஆனால் தன் கணவன் முன் தன் நடுக்கத்தைக் காட்டக் கூடாது என்பதில் தீவிரமாக இருந்தாள். முந்தானையை நன்றாக இழுத்துப் போர்த்திக் கொண்டு ஹாலிற்கு வந்தாள்.

​ராஜ் தன் மனைவியைப் பார்த்தார். அவளது கலங்கிய கண்களும், கலைந்த தலைமுடியும் அவருக்குச் சற்று விசித்திரமாகத் தெரிந்தன.

​ராஜ் : (நெற்றியைச் சுருக்கி, தேவயானியின் அருகில் வந்து) "என்ன தேவயானி... உடம்பு சரியில்லையா? முகம் ஒரு மாதிரியா இருக்கு? மழையில நனைஞ்சதுல காய்ச்சல் எதுவும் அடிக்குதா என்ன?"

​ராஜ் தன் கையை நீட்டி தேவயானியின் நெற்றியைத் தொட்டுப் பார்க்க முயன்றார்.

​அந்த வினாடி... தேவயானி அறியாமல் ஒரு அடி பின்னுக்கு நகர்ந்தாள்!
​தன் கணவனின் கரங்கள் தன் நெற்றியைத் தொடுவதைக் கூட அவளால் தாங்க முடியவில்லை. சுமனின் தொடுதலும், அவன் உடலின் நெருக்கமும் இன்னும் தன் உடலில் பதிந்திருக்கும் போது, தன் கணவன் தன்னைத் தொடுவது அவளுக்குப் பெரும் குற்ற உணர்ச்சியைக் கொடுத்தது.

​ராஜ் வியப்புடன் தன் கையை இறக்கினார்.

​ராஜ் : "என்ன தேவயானி... என்னாச்சு? ஏன் இப்படி பயந்து விலகுற?"

​தேவயானி : (தடுமாறி, குரலைச் சரிசெய்து) "இ... இல்லங்க... ஒன்னுமில்லை. உடம்பெல்லாம் ஒரே வேர்வை... அதான் தொடாடீங்கன்னு... தலை கொஞ்சம் கனமா இருக்கு, வேற ஒன்னுமில்லைங்க..."

​சுமன் ஓரமாக நின்று தன் தந்தையின் முகத்தையும், தாயின் தடுமாற்றத்தையும் கூர்மையாகக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது தாடை நரம்புகள் இறுக்கமடைந்தன. சூழல் கைமீறிப் போய்விடுமோ என்ற ஆபத்தை அவன் உணர்ந்தான்.

​சுமன் : (குறுக்கிட்டு) "ஆமா அப்பா... மழையில நல்லா நனைஞ்சுட்டாங்கல்ல... அதான் தலைபாரம். அம்மா போய் கொஞ்சம் நேரம் தூங்கி எழுந்தா சரியாயிடும். நீங்க போய் கை கால் கழுவிட்டு வாங்க, நான் டீ போட்டுத் தர்றேன்."

​ராஜ் தன் மகனைப் பார்த்துத் தலையசைத்தார். அவனுக்குத் தன் குடும்பத்தின் மீது இருக்கும் அக்கறையைக் கண்டு மனதிற்குள் பெருமைப்பட்டுக் கொண்டார்.

​ராஜ் : "சரிப்பா சுமன்... நீயும் நனைஞ்சிருக்க, பாத்துக்கோ. தேவயானி, நீ போய் படுத்துக்கோ... சமையல் வேலையெல்லாம் அப்புறம் பாத்துக்கலாம்."

​ராஜ் சமையலறையை நோக்கி நடக்க, தேவயானி சுமனை ஒருமுறை ஏறிட்டாள். சுமனின் பார்வையில், 'நான் நிலைமையைச் சமாளித்துவிட்டேன்' என்ற ஒரு வெற்றி மிதப்பும், 'ஜாக்கிரதையாக இரு' என்ற எச்சரிக்கையும் கலந்திருந்தது.
​தேவயானி எதுவும் பேசாமல் தன் அறைக்குத் திரும்பினாள். அவளது இதயம் இன்னும் படபடவென்று அடித்துக் கொண்டிருந்தது.

​ நனைந்த துணிகளின் உஷ்ணமான ஈரம், குளியலறை ஃபினாயில் வாசம்.
​அறைக்குள் நுழைந்த தேவயானி கதவை மெல்ல மூடித் தாழ்ப்பாளிட்டாள். இம்முறை தாழ்ப்பாளிடும் போது அவளது கைகளில் ஒருவித வெறித்தனமான அழுத்தம் இருந்தது.
​வீட்டில் ராஜ் இருக்கிறார். சுமன் இருக்கிறான். ஆனால் தேவயானியின் மனதிற்குள் ஒரு பெரும் நரக நெருப்பு எரிந்து கொண்டிருந்தது.

​தன் உடலில் படிந்திருக்கும் சுமனின் தொடுதலின் தடம், அவனது வியர்வை வாசம், அவனது ஆண்மையின் சூடு... இவை அனைத்தையும் தன் உடலிலிருந்து உடனடியாக அகற்றி எறிய வேண்டும் என்ற வெறி அவளுக்குள் எழுந்தது.

​தேவயானி : (தன்னிச்சையாகத் தன் தோள்களையும் இடுப்பையும் தேய்த்தபடி) "சீ... இந்த உடம்பு அழுக்காயிடுச்சு... என் மகனோட தொடுதல் இந்த உடம்புல ஒட்டியிருக்கு... இதை நான் கழுவியே ஆகணும்! இந்த அருவருப்பை நான் போக்கியே ஆகணும்!"

​அவள் தன் சேலையின் முந்தானையைக் கழற்றிப் போட்டாள். கசங்கிய பச்சை நிறச் பட்டுச் சேலை தரையில் சுருண்டு விழுந்தது. அதைத் தொடர்ந்து அவளது பாவாடையையும், உடலோடு ஒட்டிப்போயிருந்த ஜாக்கெட் (Blouse)-ஐயும் கழற்றினாள்.

​கண்ணாடியின் முன் நின்றாள்.
​அவளது பருத்த, கனிந்த மார்பகங்கள், அகன்ற இடுப்பு மடிப்புகள், தொப்புள் குழி... எல்லாமே கண்ணாடியில் தெரிந்தன. மரத்தடியில் சுமனின் கைகள் உரசிய அந்த இடுப்புப் பகுதியில் லேசான சிவந்த தடம் இருப்பது போல அவளுக்குத் தோன்றியது.

​அவளது கண்கள் மீண்டும் கலங்கின.

​தேவயானி : (தன் இடுப்பைக் கைகளால் பலமாகக் கீறித் தேய்த்தபடி) "போயிடு... இந்தத் தடம் போயிடு... நான் ஒரு பத்தின பொம்பளை... என் புருஷனுக்கு மட்டுமே சொந்தமானவ... நான் ஏன் இப்படி ஆனேன்?"

​அவள் தன் கைகளால் தன் உடலைத் தானே தண்டித்துக் கொண்டாள். நகங்கள் பட்டு அவளது இடுப்பில் சிவப்புத் கோடுகள் விழுந்தன.
​குளியலறையின் கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்தாள். பக்கெட்டில் நீரை நிரப்பக் குழாயைத் திருப்பினாள். தண்ணீர் சலசலவென்று பக்கெட்டில் விழத் தொடங்கியது.

​சில்லென்ற அந்தத் தண்ணீர் தன் உடலின் மீதும், மனதின் மீதும் இருக்கும் கொதிப்பைக் குறைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில், தேவயானி குளிக்கத் தயாரானாள்.
.
​தேவயானி பிளாஸ்டிக் சொம்பால் சில்லென்ற தண்ணீரை மொண்டு தன் தலையில் ஊற்றினாள்.

​'சளக்!'

​சில்லென்ற நீர் அவளது தலைமுடியில் பட்டு, முகத்தின் வழியாக, கழுத்து வளைவுகளில் உருண்டு, அவளது பருத்த மார்பகங்களின் நடுவே வழிந்து கீழே இறங்கியது.

​அவள் கண்களை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டாள். ஆனால், நீர் உடலை நனைக்க நனைக்க... நினைவுகள் அவளை மீண்டும் சுட்டெரித்தன!

​மரத்தடியின் ஈரம்... சுமனின் சூடான மூச்சுக்காற்று அவளது கழுத்தில் பட்டது... அவனது அகன்ற மார்பு தன் மீது அழுந்தியது... அவளது அடிவயிற்றில் பாய்ந்த அந்தத் தடுக்க முடியாத காமக் கிளர்ச்சி!

​தண்ணீர் ஊற்ற ஊற்ற, அந்த நினைவுகள் அழியாமல் மேலும் தெளிவாகின. அவளது உடல் சில்லென்ற நீரில் நனைந்தாலும், அவளது நரம்புகளுக்குள் ஒரு புதுவிதமான சூடு கொதித்தது. அவளது காம்புகள் விறைத்தன. அடிவயிற்றில் ஒரு மெல்லிய சுகமான வலி மீண்டும் தோன்றியது.

​தேவயானி : (கண்களை மூடி, தலையை ஆட்டியபடி) "வேண்டாம்... வேண்டாம்... கடவுளே! தண்ணி ஊத்தினாலும் அந்த உணர்ச்சி போகலையே... நான் என்ன செய்வேன்?"

​அவள் சோப்பை எடுத்துத் தன் உடம்பெங்கும் வெறித்தனமாகத் தேய்த்தாள். தன் மார்பிலும், இடுப்பிலும், தொடை இடுக்குகளிலும் சோப்பு நுரையை அள்ளிப் பூசி, அழுக்கைப்போக்குவது போலத் தேய்த்தாள். ஆனால் அவளது கைகளின் தொடுதலே அவளுக்கு சுமனின் தொடுதலை நினைவூட்டியது.
​அவள் மீண்டும் ஒரு சொம்பு தண்ணீரை முகத்தில் ஊற்றிக் கொண்டாள். கண்கள் நீரால் நிறைந்திருந்தன.
​அந்த வினாடி…

​குளியலறைக் கதவுக்கு வெளியே... மிக மிக மெல்லிய காலடிச் சத்தம் கேட்டது!

​'சலக்... சலக்...'

​யாரோ குளியலறை வாசலுக்கு வந்து நிற்கும் சத்தம்!

​தேவயானியின உடம்பில் இருந்த சோப்பு நுரை உறைந்தது. அவளது மூச்சு நின்றுபோனது. தலையிலிருந்து தண்ணீர் சொட்டுச் சொட்டாக வழிந்து அவளது இமைகளில் விழுந்தது.
​அவள் கண்களை மெதுவாகத் திறந்தாள்.

​குளியலறையின் மரக்கதவின் கீழே இருக்கும் சிறிய இடைவெளி வழியே... ஒரு ஜோடி கால்களின் நிழல் தெரியத் தொடங்கியது!

​அது ராஜின் கால்களா? அல்லது... சுமனா? அல்லது கதவைத் தட்டி எச்சரித்த அந்தப் புதிய ஆபத்தா?

​தேவயானி தண்ணீர் சொட்டும் முகத்துடன், பயத்திலும் அதிர்ச்சியிலும் உறைந்துபோய், குளியலறைக் கதவையே வெறித்துப் பார்த்தாள்!