Incest அன்புள்ள அம்மா

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 8:


, இடி மின்னலுடன் பொழிந்த பெருமழை திடீரென நின்றிருந்தன. ஆனால், அந்த மரத்தடியில் நிலவிய அமைதி, பெய்ந்த மழையை விடவும் பயங்கரமானதாக, அடர்த்தியானதாக இருந்தது.
​தேவயானியின் முதுகு மரப்பட்டையின் கரடுமுரடான மேற்பரப்பில் அழுத்தப்பட்டிருந்தது. அவள் உடல் முழுவதும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது—அது வெறும் மழையின் குளிரினால் வந்த நடுக்கம் அல்ல; தன் மகன் சுமனின் தகதகக்கும் உடல் சூடு தன் மீது பட்டு, தன் சேலை நனைந்து உடலோடு ஒட்டிக் கிடந்த அந்த நிமிடங்களில், தன் அடிவயிற்றிலும் மார்பிலும் ஊடுருவிய அந்தத் தீயினால் ஏற்பட்ட சோமாடிக் நடுக்கம் (Somatic trembling).
​சுமன் அவள் மிக அருகில் நின்றிருந்தான். அவன் மூச்சுக்காற்று தேவயானியின் ஈரம் சொட்டும் கழுத்துவளைவில், தாலிக்கொடி உரசிக்கொண்டிருந்த வெற்றுப் தோள்பட்டையில் சூடாகப் பட்டுக் கொண்டிருந்தது. இருவரின் நெஞ்சுக் கூட்டின் துடிப்புகளும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரொலித்தன.

​தேவயானியின் கண்கள் மூடியிருந்தன. அவளது கீழ்உதடு லேசாகத் துடித்தது. சேலையின் முந்தானை தோளிலிருந்து விலகி, நனைந்த பச்சை நிற ஜாக்கெட் அவளது பருத்த மார்பகங்களின் வடிவத்தை அப்பட்டமாகக் காட்டிக் கொண்டிருந்தது. சுமனின் கைகள் மரப்பட்டையின் இருபுறமும் அழுத்தப்பட்டிருந்தன. அவன் விரல்கள் மரத்தின் தோலை இறுக்கமாகப் பிடித்திருந்தன.

​சுமன் : (கனத்த, நடுங்கும் குரலில்) "அம்மா... மழை... மழை நின்னுடுச்சு..."

​அவன் வாய் வார்த்தையாக 'அம்மா' என்று அழைத்தாலும், அந்த வார்த்தையில் இருந்த மரியாதையைக் காட்டிலும், ஒரு பெண்ணின் நெருக்கத்தில் திணறும் ஓர் ஆணின் தவிப்பும் ஏக்கமுமே அதிகமாக ஒலித்தது.

​தேவயான மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்தாள். அவளது இமைகளில் தேங்கியிருந்த மழைத்துளிகள் கண்ணீர்போலக் கீழே உருண்டன. சுமனின் அகன்ற மார்பும், அவனது கண்கள் தன்னிடம் தேடும் அந்த அறியப்படாத, கட்டுப்படுத்த முடியாத தீயையும் கண்டதும் அவள் நெஞ்சு திடுக்கிட்டது. தாய்மை என்ற அரியணையில் இருந்து, தான் ஒரு கணத்தில் சறுக்கி விழுந்துவிட்டோமோ என்ற பயங்கரமான குற்ற உணர்ச்சி அவளைக் கவ்வியது.

​தேவயானி : (சுமனின் கண்களைப் பார்க்க முடியாமல், தலையைக் குனிந்தபடி, குரல் அடைக்க) "சுமன்... தூ... தள்ளி நில்லுப்பா... மழை நின்னுடுச்சுல்ல... நாம்... நாம் கிளம்பலாம்..."

​அவள் கைகள் தன் விலகிய முந்தானையைத் தேடி நடுக்கத்துடன் நகர்ந்தன. ஆனால், நனைந்த புடவை கனத்து, அவளது இடுப்பு மடிப்புகளோடு ஒட்டிக் கொண்டு அவளைச் சங்கடப்படுத்தியது.

​சுமன் தன் கரங்களை மரப்பட்டையிலிருந்து மெதுவாக எடுத்தான். ஆனால் அவன் கால்கள் அகல மறுத்தன. அவனது பார்வை தேவயானியின் நனைந்த முகத்திலிருந்து, அவளது உதடுகளின் ஈரம் வழியாக, அவளது இடை மடிப்பிலும், தொப்புள் குழிக்கு மேல் ஒட்டியிருந்த மெல்லிய புடவைச் சுருக்கத்திலும் நிலைத்து நின்றது. அவன் உடலில் எழும் நரம்புகளின் முறுக்கேற்றம் அவனுக்குள்ளேயே பெரும் புயலைக் கிளப்பியது.

​சுமன் : "அம்மா... உடம்பெல்லாம் நனைஞ்சு நடுங்குது உங்களுக்கு... பைக் சாவி ... என் பாக்கெட்ல இருக்கு... ஆனா..."

​அவன் சொற்களை முடிக்கவில்லை. அவனது கை விரல்கள் தன்னிச்சையாக அவளது ஈரமான தோள்பட்டையைத் தொட முயன்று, பின் குற்ற உணர்ச்சியால் காற்றில் உறைந்து பின்வாங்கியது.
​தேவயானி தன் கைகளால் சேலையைச் சரிசெய்து, மார்பை மறைக்க முற்பட்டாள். ஆனால் அவளது உடல் இன்னும் சுமனின் நெருக்கத்தின் வெப்பத்தை நினைவில் வைத்திருந்தது. அவளது தொடை இடுக்குகளிலும் அடிவயிற்றிலும் ஒரு புதுவிதமான கூச்சமும் உணர்ச்சிப் பெருக்கும் கொதித்துக் கொண்டிருந்தது.

​தேவயானி : (நடுங்கும் உதடுகளுடன்) "எனக்கு... எனக்கு ஒன்னுமில்ல சுமன். வண்டியை எடு... வீட்டுக்கு போகலாம். யாராவது பார்த்துட போறாங்க..."

​'யாராவது பார்த்துட போறாங்க' என்ற அந்த வார்த்தையில், ஒரு தமிழ் குடும்பத்துப் பெண்ணின், கௌரவத்தையும் மானத்தையும் காப்பாற்றத் துடிக்கும் தாயின் பயம் அப்பட்டமாக வெளிப்பட்டது.

​: நெடுஞ்சாலையின் ஈரம் மாறாத தார்ச்சாலை; மரத்தடியிலிருந்து பைக் நிற்கும் இடம் வரையிலான பகுதி.
ஒலி: பைக் எஞ்சினின் சீரான கர்ஜனை, காற்றை அறுத்துச் செல்லும் சத்தம், இருவரின் உறைந்த அமைதி.
வாசம்: பைக்கின் எக்ஸாஸ்ட் புகை, ஈரமான தார்ச்சாலையின் உஷ்ணம், தேவயானியின் நனைந்த உடலின் வாசனை.

​மரத்தடியை விட்டு இருவரும் விலகி நடந்தனர். அடிமேல் அடி வைத்து நடக்கும்போது தேவயானியின் கால்கள் தளர்ந்தன. அவளது நனைந்த பாவாடையும் சேலையும் கால்களைச் சுற்றிக்கொண்டு நடக்கவிடாமல் தடுத்தன. சுமன் முன்னால் நடந்தான். அவன் தோள்கள் இறுக்கமாக இருந்தன; அவனது தாடை நரம்புகள் புடைத்துக் கொண்டிருந்தன.
​இருவருக்கும் இடையே ஒரு வார்த்தை கூடப் பரிமாறப்படவில்லை. ஆனால், அந்த மௌனத்திற்குள் ஆயிரம் உரையாடல்கள், நூற்றுக்கணக்கான குற்றச்சாட்டுகள், மற்றும் விலக்க முடியாத ஈர்ப்பின் வேதனை கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்தன.
​பைக் அருகே வந்ததும், சுமன் வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்தான். எஞ்சின் சத்தம் அந்த அமைதியைக் கிழித்தது.

​சுமன் : (திரும்பிப் பார்க்காமல்) "ஏறுங்கம்மா..."

​தேவயானி பைக்கில் ஏறினாள். வழக்கமாக அவள் சுமனின் தோள்களைப் பிடித்துக்கொண்டு, இயல்பான தாய்-மகனாக அமர்வாள். ஆனால் இன்று... அவள் கை விரல்கள் சுமனின் தோளைத் தொட அஞ்சின. அவனுக்கும் தனக்கும் இடையே குறைந்தது அரை அடி இடைவெளி விட்டு, பைக்கின் பின் பக்கக் கம்பியை இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டு அமர்ந்தாள்.

​ஆனால், பைக் வேகம் எடுக்கும்போதெல்லாம், பிரேக் பிடிக்கும்போதெல்லாம், தேவயானியின் நனைந்த மார்பகங்களும் உடலும் சுமனின் முதுகில் வந்து பலமாக மோதின.
​ஒவ்வொரு முறை அவளது மென்மையான, சூடான உடல் தன் முதுகில் மோதும்போதும், சுமனின் நரம்புகளில் மின்சாரம் பாய்ந்தது. அவன் பைக்கின் ஹேண்டில்பாரை கை நரம்புகள் வெடிக்கும் அளவுக்கு இறுக்கிப் பிடித்தான். அவனது அடிவயிற்றில் எரக்சன் நிலை (Erection level) உச்சத்தை நோக்கி எகிறியது.
​தேவயானி தன் உடலை பின்னுக்கு இழுக்க முயன்றாள். ஆனால் பைக்கின் வேகம் அவளை மீண்டும் மீண்டும் சுமனின் முதுகோடு கொண்டு போய் மோதியது. தன் மகனின் முதுகுச் சூடு தன் மார்பில் பதியும் ஒவ்வொரு கணமும், அவளது மனசாட்சி அவளைச் சாட்டையால் அடித்தது.

​'சீ... நான் என்ன பொம்பளை? பெற்ற மகனின் முதுகில் இப்படி உராய்ந்துகொண்டிருக்கிறேனே... கடவுளே! என்னை ஏன் இந்தச் சோதனையில் தள்ளினாய்?' என்று மனதுக்குள் கதறினாள்.

​சாலையின் இருபுறமும் இருந்த மரங்கள் பின்னோக்கி ஓடின. ஆனால் அவர்களின் மனதிற்குள் இருந்த புயல் ஓயவில்லை. யதார்த்தத்தை நோக்கி அவர்கள் பயணித்துக் கொண்டிருந்தாலும், அந்த மரத்தடியில் நிகழ்ந்த உடல் நெருக்கத்தின் சோமாடிக் தடம் இருவரின் நரம்புகளிலும் அழுத்தமாகப் பதிந்திருந்தது.

வீட்டில் காய்ச்சப்படும் சாம்பாரின் வாசனை, அகல் விளக்கின் சாம்பிராணி புகை, ஈரத் துணிகளின் உஷ்ணம்.
​பைக் வீட்டின் முன்றிலில் வந்து நின்றது. சுமன் பைக்கை ஸ்டாண்ட் போட்டான். தேவயானி அவசர அவசரமாக பைக்கிலிருந்து இறங்கினாள். அவளது முந்தானை இன்னும் சரியாக மூடப்படவில்லை, தலைமுடி பாதியளவு நனைந்து, முகத்தில் ஒட்டியிருந்தது.
​வீட்டின் கதவு திறந்தே இருந்தது. வரவேற்பறையில் தேவயானியின் கணவர் ராஜ் நாளிதழைப் படித்துக் கொண்டிருந்தார்.

​ராஜ் : (செய்தித்தாளிலிருந்து கண்ணை எடுக்காமல்) "என்ன தேவயானி... இவ்வளவு நேரமா? மழை வேற பலமா பெய்யுதேனு யோசிச்சுட்டே இருந்தேன். வழியில எங்கே யாவது ஒதுங்கிட்டீங்களா?"

​அந்தக் கேள்வி தேவயானியின் நெஞ்சில் ஈட்டியாகப் பாய்ந்தது. 'ஒதுங்கிட்டீங்களா' என்ற சாதாரண வார்த்தை, அவளுக்குள் மரத்தடி நினைவுகளை மீண்டும் கிளறிவிட்டது. அவள் முகம் வெளுத்துப் போனது.

​தேவயானி : (குரலில் நடுங்குதலை மறைக்கப் போராடியபடி, முந்தானையை இறுக்கமாகப் போர்த்திக் கொண்டு) "ஆ... ஆமாங்க... பெருமழை... போக முடியல. நெடுஞ்சாலை மரத்தடியில... ஒதுங்கி நின்னோம்..."


​அவள் 'மரத்தடியில ஒதுங்கி நின்னோம்' என்று சொல்லும்போது அவளது குரல் உடைந்தது. அதை கவனியாத ராஜ் நிமிர்ந்து பார்த்தார்.

​ராஜ் : "என்ன உடம்பெல்லாம் இவ்வளவு நனைஞ்சிருக்கு? சுமன், நீயும் நனைஞ்சுட்டையா? சீக்கிரம் போய் துணியை மாத்துங்கப்பா... காய்ச்சல் வந்துடப்போகுது. தேவயானி, எனக்கு கொஞ்சம் சுடச்சுட டீ போடு..."

​சுமன் அமைதியாகத் தலையசைத்தான். அவன் தன் தாயின் முகத்தைப் பார்க்கவே இல்லை. பார்வையைத் தரையில் பதித்தபடி, தன் அறைை நோக்கி விறுவிறுவென நடந்தான். அவனது நடையில் ஒருவிதக் குழப்பமும், தன் தந்தையை நேருக்கு நேர் பார்க்க முடியாத குற்ற உணர்வும் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது.

​தேவயானி தன் கணவன் ராஜைப் பார்த்தாள். அப்பாவித்தனமாக, எதையும் அறியாமல் நாளிதழைப் படிக்கும் தன் கணவனின் முகம் அவளுக்குள் பெரும் குற்ற உணர்ச்சியை விதைத்தது.

​தேவயானி : (உள்ளுக்குள் வெடிக்கும் புயலை மறைத்துக்கொண்டு) "இதோ... போய் துணியை மாத்திட்டு டீ போட்டுத் தர்றேங்க..."

​அவள் தன் அறையை நோக்கி நடக்கும்போது, கால்கள் பின்னின. அவளது சேலையின் ஈரமும், மனதின் பாரமும் அவளைக் கீழே தள்ளுவது போல் இருந்தது. சுமனின் அறைக்கதவு மெல்ல மூடும் சத்தம் கேட்டது. தாய்-மகன் இருவரும் தங்களின் இரட்டை அடையாளச் சிக்கலில் (Dual Identity Tension) மாட்டிக்கொண்டு, குடும்பத்தின் முன் இயல்பாக நடிக்க முயலும் அந்தத் தருணம், கொடூரமான நரகமாக மாறியிருந்தது.

.
​மதிய உணவுக்குப் பின், ராஜ் வேலை விஷயமாக வெளியே சென்றிருந்தார். வீடு முற்றிலும் அமைதியானது. சுமன் தன் அறையிலேயே முடங்கிக்கொண்டான்.

​தேவயானி தன் அறைக்குள் நுழைந்து, கதவை மெல்ல மூடினாள். தாழ்ப்பாளிடும்போது அவளது கைகள் நடுங்கின.

​அறையின் தனிமை கிடைத்த அடுத்த வினாடி, அதுவரை அவள் அணிந்திருந்த 'இயல்பான தாய்' என்ற முகமூடி கழன்று விழுந்தது. அறைக்குள் இருந்த கண்ணாடியின் முன் போய் நின்றாள்.

​கண்ணாடியில் தெரிந்த தன் உருவத்தைக் கண்டு அவளே அதிர்ந்து போனாள். கலைந்த தலைமுடி, கசங்கிய சேலை, ஆங்காங்கே நனைந்து உடலோடு ஒட்டியிருந்த ஜாக்கெட், சிவந்த கண்கள்... அவளது உதடுகள் இன்னும் சுமனின் உடலின் வெப்பத்தைச் சுமந்துகொண்டிருப்பது போலத் தோன்றியது.

​கடந்த சில மணி நேர நிகழ்வுகள் அவளது நினைவில் அலைமோதின.
​அந்த மரத்தடி... சுமன் தன் மீது சாய்ந்தது... அவனது மூச்சுக்காற்று தன் கழுத்தில் பட்டது... அவனது கைகள் தன் இடுப்பை உரசியது... அவனது ஆண்மையின் விறைப்பு தன் அடிவயிற்றில் அழுத்தியது... அதைவிடக் கொடூரம், அந்த நொடியில் தனக்குள் எழுந்த அந்தத் தடுக்க முடியாத, அசிங்கமான இச்சையின் கிளர்ச்சி!
​தேவயானி : (தன் நெஞ்சில் கையை வைத்துக்கொண்டு, சுவரில் சாய்ந்தபடி மெல்ல முனகினாள்) "கடவுளே... நான் என்ன காரியம் பண்ணிட்டேன்? அவன் என் பையன்... நான் அவனைப் பெத்த தாய்! எனக்கு போய் எப்படி அந்த உணர்ச்சி வந்துச்சு? நான் பொம்பளையா இல்ல அரக்கியா?"
​அவள் தன் தொடையை பலமாக கிள்ளி சுய வ his துன்புறுத்தலுக்கு உள்ளாக்கிக் கொண்டாள்.

​"சீ... என் உடம்பு ஏன் அப்படி சிலிர்த்தது? அவன் என் இடுப்பை தொட்டப்ப நான் ஏன் அவனை அடிச்சு தள்ளிட்டு வரல? ஏன் அமைதியா நின்னேன்? ஐயோ... என் மானம் போச்சே... என் தாலி பாழா போச்சே..."

​அவளது மனசாட்சி அவளைக் கிழித்தெறிந்தது. ஒருபுறம் ஒரு தமிழ் குடும்பத்தின் ஒழுக்கமான, பண்பாடான தாய்மை; மறுபுறம், பல வருடங்களாக அடக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த, ஒரு வாலிப மகனின் தற்செயலான தொடுதலால் விழித்துக் கொண்ட ரகசிய பெண்மை உணர்ச்சி. இந்த இரண்டுக்கும் இடையேயான போராட்டம் அவளைப் பைத்தியமாக்கியது.

​அவளால் மூச்சு விட முடியாமல் திணறினாள். அறை வெப்பமாக மாறியது. அவளது நனைந்த உடலிலிருந்து வியர்வை வழிந்தோடியது. அடிவயிற்றில் மீண்டும் ஒரு புதுவிதமான கூச்சல், ஒரு குற்ற உணர்வு கலந்த சுகமான கிளர்ச்சி எட்டிப் பார்த்தது. அதை நினைக்க நினைக்க அவளுக்குத் தன் மீதே அருவருப்பு மேலிட்டது.

திடீரெனக் கேட்கும் 'டக்... டக்... டக்...' என்ற கதவு தட்டும் சத்தம்.
​தேவயானியால் தன் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியவிலை. அவளது முழங்கால்கள் தளர்ந்தன. படுக்கையறையின் சுவரில் அப்படியே வழுக்கிக் கொண்டு கீழே தரையில் அமர்ந்தாள்.

​தன் இரண்டு கைகளாலும் முகத்தைப் பொத்திக்கொண்டாள். தண்ணீர் அவளது விரல்களுக்கிடையே வழிந்து, அவளது சேலை முந்தானையில் நனைந்தது.

​தேவயானி : (உரக்கக் கத்த முடியாமல், தொண்டை அடைக்க, கதறி அழுதபடி) "நான் என்ன செய்துவிட்டேன்? கடவுளே... நான் என்ன செய்துவிட்டேன்? என் மகனுக்கே நான் துரோகம் பண்ணிட்டேனா? என் புருஷனுக்குத் துரோகம் பண்ணிட்டேனா? இந்த உடம்பு ஏன் இப்படி துடிச்சது? நான் இனி எப்படி சுமன் முகத்தைப் பார்ப்பேன்? அவன் என்னை என்ன நினைப்பான்?"

​அவளது கதறல் அந்த அறையின் நான்கு சுவர்களுக்குள்ளும் எதிரொலித்தது. தான் ஒரு தாயாகத் தோற்றுவிட்டதாகக் கருதி, தன் நெஞ்சில் அடித்துக் கொண்டு அழுதாள். அவளது முழு உடலும் நடுக்கத்தில் அதிரத் தொடங்கியது.

​அந்த வினாடி...
​'டக்... டக்... டக்...'

​படுக்கையறையின் கதவு தட்டப்படும் சத்தம் திடீரெனக் கேட்டது!
​தேவயானியின் அழுகை அப்படியே தொண்டையிலேயே உறைந்துபோனது. அவளது இதயத் துடிப்பு ஒரு கணம் நின்று நிதானித்து, பின் எகிறி அடித்தது.

​அவள் தன் முகத்திலிருந்து கைகளை எடுத்தாள். கண்கள் அதிர்ச்சியிலும் பயத்திலும் அகல விரிந்தன. மூச்சுப் பேச்சு இல்லாமல் உறைந்துபோனாள்.

​'யார் அது? கதவைத் தட்டுவது யார்? ராஜா? அவர் வெளியே போனாரே... ஒருவேளை திரும்பி வந்துட்டாரா? அல்லது... சுமனா?'

​சுமன் கதவின் வெளியே நிற்கிறான் என்ற எண்ணம் வந்ததும் அவளது நரம்புகள் அனைத்தும் விறைத்தன. மரத்தடி நெருக்கத்திற்குப் பிறகு, தனியாக இருக்கும் போது அவன் தன் அறைக்கதவைத் தட்டுகிறான் என்றால்... அவன் என்ன சொல்ல வரப்போகிறான்? அல்லது என்ன செய்ய வரப்போகிறான்?
​கதவு மீண்டும் மெதுவாகத் தட்டப்பட்டது.

​'டக்... டக்...'

​தேவயானி பயத்திலும், அதிர்ச்சியிலும், குற்ற உணர்ச்சியிலும் நடுங்கியபடி, சுவரில் சாய்ந்தவாறே கதவை நோக்கித் தன் பார்வையைத் திருப்பினாள். அவளது முகம் வெளுத்து, உதடுகள் 'யார்...' என்று கேட்கக்கூட முடியாமல் மௌனமாக நடுங்கின!