Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Shajith]

அவள் இதயத்தின் மொழி ❤️
யாழினி ராம் அவர்களே...

260–261-ஐ படித்து முடித்தவுடன், முதலில் தோன்றியது ஒரு விஷயம் தான்...

259 வரை கேள்வியாக இருந்த பவித்ராவின் மனநிலை, 260–261-ல் ஒரு பதிலைத் தேர்ந்தெடுக்கத் தொடங்கிவிட்டது.

ஆனால் அந்தப் பதில் அவளுக்கே முழுமையாகப் புரிந்துவிட்டதா என்பதுதான் இன்னும் பெரிய கேள்வி.

249 முதல் ஒவ்வொரு பகுதியாகப் பார்த்தால், பவித்ரா ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்திற்குச் சென்றது மட்டும் கதை அல்ல. அவளுடைய பார்வை, தயக்கம், தன்னைத்தானே சமாதானப்படுத்திக் கொள்ளும் விதம், ஒரு வார்த்தையை கேட்டவுடன் மனதுக்குள் ஏற்படும் அதிர்வு என்று ஒவ்வொரு நிலையிலும் அவளுடைய பெண் மனம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாறிக்கொண்டே வந்திருக்கிறது.

260–261-ல் அந்த மாற்றம் இன்னும் வெளிப்படையான கட்டத்தை அடைகிறது.

குறிப்பாக பிரகாஷ் அவளை ஒரு குறிப்பிட்ட உறவு அடையாளத்துக்குள் அழைக்க முயலும் அந்த தருணம் மிகவும் முக்கியமானது.

ஒரு வார்த்தையைச் சொல்ல வைப்பது எளிது...
ஆனால் அந்த வார்த்தைக்குள் ஒருவருடைய மனதை நிறுத்துவது அவ்வளவு எளிதல்ல.

அந்த இடத்தில்தான் இந்த இரண்டு பகுதிகளின் உண்மையான psychological weight இருக்கிறது.

பவித்ரா ஒரு வார்த்தையைச் சொல்கிறாள்.

ஆனால் அந்த வார்த்தையைச் சொல்லும் முன் அவளுக்குள் நடந்த போராட்டம்தான் வாசகருக்குத் தெரிகிறது.

ஏனென்றால் அந்த வார்த்தை ஒரு சாதாரண அழைப்பு அல்ல.

அதற்கு முன்னால் இருந்த ஒரு வாழ்க்கையின் அடையாளம் இருக்கிறது.

அதற்கு எதிராக இப்போது உருவாகிக்கொண்டிருக்கும் இன்னொரு உணர்வின் நிழல் இருக்கிறது.

அதனால்தான் அந்த ஒரு வார்த்தை கூட 260–261-ல் ஒரு பெரிய திருப்பமாகத் தெரிகிறது.

பெண் உணர்வு...

இந்த இரண்டு பகுதிகளிலும் எனக்கு மிகவும் கவனிக்கத் தோன்றியது பவித்ராவின் உள்ளே இருக்கும் இரண்டு குரல்கள்.

ஒன்று —

“இங்கே வரை போதும்...”

மற்றொன்று —

“இன்னும் கொஞ்சம்...”

இந்த இரண்டு குரல்களுக்கும் நடுவில் தான் பவித்ரா நிற்கிறாள்.

இங்கே இன்னொரு விஷயத்தையும் குறிப்பாக சொல்ல வேண்டும்.

ஒரு குடும்பப் பெண்ணின் வாயிலிருந்து இதுவரை அவள் பேசாத அளவுக்கு நேரடியான வல்கரான வார்த்தைகள், ஆபாசமான வார்த்தைகள் வெளிவருவது, 260–261-ல் பவித்ராவின் மனமாற்றத்தை இன்னொரு கோணத்தில் காட்டுகிறது.

அந்த வார்த்தைகளை வெறும் “ஆபாசப் பேச்சு” என்று மட்டும் எடுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை.

ஏனென்றால் இதுவரை தன்னுடைய வார்த்தைகளுக்கே ஒரு கட்டுப்பாடு வைத்திருந்த பவித்ரா, இப்போது அந்த கட்டுப்பாட்டை மொழியிலும் தளர்த்தத் தொடங்குகிறாள்.

மனதில் மறைத்ததை வாய் சொல்ல ஆரம்பிக்கும் போது, கதாபாத்திரத்தின் மாற்றம் வாசகருக்குத் தெரியாமல் இருக்காது.

இதுதான் அந்த இடத்தின் தாக்கம்.

ஆனால் அதே நேரத்தில், இந்த மாதிரியான வல்கரான வார்த்தைகள், ஆபாசமான வார்த்தைகள் அதிகமாகும்போது அவற்றின் தாக்கமும் குறைய வாய்ப்பு இருக்கிறது.

ஒரு குடும்பப் பெண்ணின் வாயிலிருந்து ஒரு எதிர்பாராத நேரடியான வார்த்தை வந்தால் அது வாசகரை நிறுத்திப் பார்க்க வைக்கும்.

அதே tone தொடர்ந்து அதிகமாக வந்தால், அந்த அதிர்ச்சி மெதுவாக சாதாரணமாகிவிடும்.

அதனால் எங்கே பவித்ரா அந்த வார்த்தையைப் பேச வேண்டும், எங்கே அவளுடைய மௌனம் அந்த வார்த்தையைவிட அதிகமாகப் பேச வேண்டும் என்ற இடைவெளியை இன்னும் கொஞ்சம் வைத்திருந்தால், அந்த directness-ன் தாக்கம் இன்னும் அதிகமாக இருக்கும் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.

பெண் உணர்வை எழுதுவது என்பது அவள் என்ன செய்கிறாள் என்பதை மட்டும் எழுதுவது அல்ல; அவள் ஏன் அந்த முடிவுக்கு வந்தாள், அதே நேரத்தில் ஏன் அவளுக்குள் இன்னொரு குரல் அதை எதிர்க்கிறது என்பதையும் காட்டுவதுதான்.

பவித்ராவின் மனதில் இருக்கும் குற்றவுணர்வு, கணவனைப் பற்றிய நினைவு, வேலுவின் சந்தேகம், பிரகாஷின் மீதான ஈர்ப்பு — இவை ஒவ்வொன்றும் வெவ்வேறு திசையில் அவளை இழுக்கின்றன.

அதனால் அவள் ஒரு முடிவை எடுக்கும் ஒவ்வொரு நொடியும் வாசகருக்கும் பதற்றமாகிறது.

ஆண் உணர்வு...

பிரகாஷின் பக்கம் பார்த்தால், 260–261-ல் அவனுடைய ஆண் உணர்வு இன்னும் வெளிப்படையான உரிமை உணர்வாக மாறுகிறது.

அவனுக்கு பவித்ரா மீது இருக்கும் ஈர்ப்பு மட்டும் இல்லை.

அவள் மனதில் தனக்கான இடம் இருக்கிறதா என்பதை உறுதி செய்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஆவலும் இருக்கிறது.

இதுதான் அந்தக் கதாபாத்திரத்தை அடுத்த கட்டத்துக்கு எடுத்துச் செல்கிறது.

ஒரு ஆணின் விருப்பம் அவனை முன்னால் அழைத்துச் செல்லலாம்.

ஆனால் அவன் உண்மையில் என்ன விரும்புகிறான் என்பதை அவன் கேட்கும் கேள்விகள்தான் வெளிப்படுத்தும்.

பிரகாஷின் கேள்விகளுக்குள் இருக்கும் அந்த உரிமை உணர்வு, பவித்ராவின் தயக்கத்தோடு மோதும்போது தான் இந்த இரண்டு பகுதிகளுக்கும் ஒரு தனி அழுத்தம் வருகிறது.

உரிமை கேட்கப்படும்போது உறவு உருவாகலாம்;
ஆனால் உரிமை ஏற்றுக்கொள்ளப்படும்போது தான் அதன் விளைவு ஆரம்பமாகிறது.

அந்த விளைவு இனிமேல் எப்படி கதையை மாற்றப் போகிறது என்பதுதான் சுவாரஸ்யம்.

“பொண்டாட்டி” முதல் “புருஷன்” வரை...

இந்த இரண்டு வார்த்தைகளையும் சாதாரண dialogue-ஆக எடுத்துக்கொள்ள முடியாது.

ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையில் சில உறவு வார்த்தைகளுக்கு நினைவுகள் ஒட்டிக்கிடக்கும்.

அதை வேறொருவரின் வாயில் கேட்கும்போது அதே வார்த்தைக்கு வேறு அர்த்தம் பிறக்கிறது.

இதைத்தான் இந்தப் பகுதியில் நீங்கள் நன்றாகப் பயன்படுத்தியிருக்கிறீர்கள்.

வார்த்தை அதே வார்த்தைதான்;
ஆனால் அதைச் சொல்கிற மனிதன் மாறும்போது, அந்த வார்த்தையின் எடை மாறிவிடுகிறது.

இங்கேதான் 260–261, வெறும் நெருக்கமான தருணங்களின் தொடர்ச்சியாக இல்லாமல், பவித்ராவின் அடையாளத்தைத் தொட்டுப் பார்க்கும் பகுதிகளாக மாறுகிறது.

கார்த்திக்குடன் இணைந்திருந்த ஒரு உறவு அடையாளம்...

இப்போது பிரகாஷின் முன்னிலையில் வேறு ஒரு உணர்வு அடையாளமாக மாறும் தருணம்...

இது கதையின் அடுத்த கட்டத்துக்கு மிகவும் முக்கியமான விதை.

இந்த இடத்தில் இன்னும் கொஞ்சம் பவித்ரா அந்த வார்த்தையைச் சொன்ன பிறகு அவளுடைய மனதில் ஏற்பட்ட முதல் எண்ணம் கொடுக்கப்பட்டிருந்தால், 261-ன் முடிவு இன்னும் அதிகமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கும் என்று தோன்றுகிறது.

ஏனென்றால் ஒரு வார்த்தையைச் சொல்வதற்கு முன் இருக்கும் தயக்கத்தை விட, அதைச் சொல்லிவிட்ட பிறகு வரும் அமைதிதான் சில நேரங்களில் மிகவும் சத்தமாகப் பேசும்.

இலக்கிய நினைவு...

இந்த இடத்தில் எனக்கு தி. ஜானகிராமனின் மோகமுள் நினைவுக்கு வருகிறது.

அந்த நாவலில் ஆசை, உறவு, சமூகக் கட்டுப்பாடு, மனத்தின் முரண்பாடு ஆகியவை ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்து நகர்கின்றன.

அதனால்தான் 260–261-ஐ வாசிக்கும்போது, “அடுத்து என்ன நடந்தது?” என்ற கேள்வியைவிட,

“இதற்குப் பிறகு பவித்ரா தன்னை எப்படி பார்க்கப் போகிறாள்?”

என்ற கேள்விதான் எனக்கு முக்கியமாகத் தோன்றுகிறது.

அதேபோல The Awakening நாவலில் ஒரு திருமணமான பெண்ணின் தனிப்பட்ட விருப்பம், சமூக எதிர்பார்ப்பு, தன்னுடைய அடையாளத்தைத் தேடும் மனநிலை ஆகியவை மையமாக வருகின்றன.

அந்த வகையில் பவித்ராவையும் வெறும் ஒரு உறவுக்குள் சிக்கிய பெண்ணாக மட்டும் பார்க்காமல், தன்னுடைய பழைய அடையாளத்தையும் புதிய உணர்வையும் ஒரே நேரத்தில் எதிர்கொள்ளும் பெண்ணாக பார்க்கும்போது இந்தக் கதையின் இன்னொரு அடுக்கு திறக்கிறது.

Lady Chatterley’s Lover போன்ற படைப்புகளிலும் பெண்ணின் விருப்பம், திருமண உறவு, உடல்–மனம் ஆகியவற்றுக்கிடையிலான முரண்பாடுகள் முக்கியமான இலக்கியப் பொருளாக வருகின்றன.

அதனால் 260–261-ல் பவித்ராவின் மொழியில் வரும் மாற்றத்தையும் அந்த நீண்ட இலக்கியப் பாரம்பரியத்தின் ஒரு contemporary வடிவமாக வாசிக்க முடிகிறது.

Hollywood திரைப்பட ஒப்பீடு...

இந்த இடத்தில் தமிழ் திரைப்படங்களை விட, Unfaithful போன்ற Hollywood திரைப்படம் நினைவுக்கு வருகிறது.

அதில் ஒரு திருமணமான பெண்ணின் வாழ்க்கைக்குள் எதிர்பாராத ஈர்ப்பு நுழைந்த பிறகு, அந்த ஈர்ப்பு வெளியில் நடக்கும் சம்பவத்தைவிட அவளுடைய மனநிலையை எப்படி மாற்றுகிறது என்பதுதான் முக்கியமாகிறது.

அதேபோல The Bridges of Madison County படத்திலும் ஒரு பெண்ணின் திருமண வாழ்க்கை, மறைக்கப்பட்ட ஆசை, தேர்வு, பொறுப்பு, அந்தத் தேர்வுக்குப் பிறகு மனதில் இருக்கும் நீண்டகால தாக்கம் ஆகியவை மையமாக நிற்கின்றன.

Portrait of a Lady on Fire போன்ற படைப்புகள் இன்னொரு விதத்தில் பெண்ணின் பார்வை, பார்வைக்கு பதில் கிடைக்கும் தருணம், சொல்லப்படாத விருப்பம், மௌனத்தின் வழியாக உருவாகும் நெருக்கம் ஆகியவற்றை முன்னிலைப்படுத்துகின்றன.

இந்த மூன்று படைப்புகளையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது, ஒரு விஷயம் தெளிவாகத் தெரிகிறது:

பெண்ணின் உணர்ச்சியை அதிகமாகக் காட்டுவதற்கு அதிகமான வசனங்கள் தேவையில்லை; சரியான பார்வை, சரியான இடைவெளி, சரியான மௌனம் போதும்.

அந்த இடைவெளியை 260–261-ல் இன்னும் கொஞ்சம் பயன்படுத்தியிருந்தால், பவித்ராவின் மாற்றம் இன்னும் அழுத்தமாகப் பதிந்திருக்கும்.

Warning-ஐத் தொடர்ந்து வந்த 260–261...

யாழினி ராம் அவர்களே, காலையில் நீங்கள் கொடுத்த Warning-ல் இனிமேல் கதை இன்னும் intense-ஆகவும் direct-ஆகவும் செல்லும் என்று சொன்னிருந்தீர்கள்.

260–261-ஐ படித்தபோது அந்த மாற்றம் உணரப்படுகிறது.

கதை இனிமேல் “அடுத்து என்ன சம்பவம்?” என்ற பாதையில் மட்டும் செல்லவில்லை.

“ஒரு சம்பவம் நடந்த பிறகு ஒரு பெண்ணின் மனதில் என்ன மாறுகிறது?”

என்ற பாதைக்கும் நகர்கிறது.

Direct writing இருக்கட்டும்.

Raw-ஆன உணர்வுகளும் இருக்கட்டும்.

ஆனால் சில முக்கியமான திருப்பங்களுக்கு முன்பும் பின்பும் ஒரு சிறிய மன அமைதி கொடுத்தால், அந்த intensity இன்னும் பலமாகத் தெரியும்.

குறிப்பாக பவித்ராவின் வாயிலிருந்து வரும் அந்த எதிர்பாராத வல்கரான வார்த்தைகள், ஆபாசமான வார்த்தைகள், இந்தக் கதையின் புதிய directness-ஐ காட்டுகின்றன.

அவற்றை முழுமையாகத் தவிர்க்க வேண்டும் என்று சொல்லவில்லை.

மாறாக, அவை வரும் இடம், அளவு, அந்த வார்த்தையைச் சொல்லும் முன் பவித்ராவின் மனநிலை ஆகியவற்றை இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்தமாகக் கொடுத்தால், அந்த வசனம் வெறும் shock value-ஆக இல்லாமல் கதாபாத்திர மாற்றத்தின் அடையாளமாக மாறும்.

ஒரு வசனம் அதிர்ச்சியை உருவாக்கலாம்;
அதற்குப் பிறகு வரும் மௌனம் அந்த அதிர்ச்சியின் அர்த்தத்தை உருவாக்கலாம்.

அந்த இரண்டையும் சமநிலைப்படுத்தினால் பவித்ராவின் கதாபாத்திரம் இன்னும் ஆழமாகும்.

வேலு எப்போது மீண்டும்?

இங்கே ஒரு கேள்வி மட்டும் விட முடியவில்லை.

வேலு கேரக்டர் மீண்டும் எப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் உள்ளே வரப்போகிறான்?

250-ல் விதைக்கப்பட்ட அவனுடைய சந்தேகம், 254–259 வரை பவித்ராவின் மனதுக்குள் ஒரு நிழலாக இருந்தது.

260–261-ல் அந்த நிழல் காட்சியின் மையத்தில் இல்லை.

ஆனால் அதனால் அது மறைந்துவிட்டதாக அர்த்தமில்லை.

மாறாக, இப்போது நடந்த மாற்றங்களுக்குப் பிறகு வேலு மீண்டும் கதைக்குள் வரும்போது, அவன் கேட்கும் ஒரு சாதாரண கேள்விக்கே பவித்ராவின் மனம் வேறு விதமாக பதிலளிக்கக்கூடும்.

ரகசியம் உருவான பிறகு சாதாரணமான பார்வைக்கும் ஒரு புதிய அர்த்தம் பிறக்கும்.

அதனால் வேலுவின் அடுத்த entry எப்படி இருக்கும் என்பதுதான் எனக்கு இப்போது முக்கியமான எதிர்பார்ப்புகளில் ஒன்று.

இன்னொரு விஷயம்...

260–261-ல் சில இடங்களில் intensity நன்றாக வேலை செய்கிறது.

ஆனால் சில இடங்களில் சம்பவம் முன்னால் ஓட, பவித்ராவின் மன மாற்றம் அதற்குப் பின்னால் ஓடுவது போல எனக்குத் தோன்றியது.

அந்த இடங்களில் ஒரு சில வரிகள் கூடுதலாக அவளுடைய எண்ணங்களைத் தங்கவைத்திருந்தால், வாசகராக நாமும் அவளுடன் அந்த மாற்றத்துக்குள் சென்று இருப்போம்.

கதை வேகமாகப் போகக்கூடாது என்று சொல்லவில்லை.

வேகம் இருக்கட்டும்; ஆனால் அந்த வேகத்துக்குள் மனதின் தடயமும் இருக்கட்டும்.

அதுதான் இந்தக் கதையை வெறும் intense story-யிலிருந்து நினைவில் நிற்கும் psychological relationship story-யாக இன்னும் உயர்த்தக்கூடிய இடம் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.

260–261-ன் முடிவுக்குப் பிறகு...

இப்போது பவித்ரா–பிரகாஷ் உறவு பழைய இடத்தில் இல்லை.

ஒரு கதவு திறந்துவிட்டது.

அதை மீண்டும் மூட முடியுமா என்பது ஒரு கேள்வி.

மூடினாலும் அதன் மறுபக்கத்தில் நடந்ததை மனம் மறக்குமா என்பது இன்னொரு கேள்வி.

கார்த்திக்கின் உலகம் எப்போது இந்த மாற்றத்தின் நிழலைத் தொடும்?

வேலுவின் பார்வை எப்போது மீண்டும் இந்தக் கதைக்குள் வந்து நிற்கும்?

பவித்ரா அடுத்த நாள் தன்னுடைய கண்ணாடியில் தன்னையே பார்க்கும்போது, நேற்று இருந்த அதே பெண்ணாகத்தான் தன்னை உணர்வாளா?

அல்லது...

ஒரு இரவு மனிதனை மாற்றுவதில்லை;
ஆனால் அந்த இரவுக்குப் பிறகு அவன் தன்னைப் பார்க்கும் பார்வை மாறிவிட்டால், அதுவே கதையின் உண்மையான திருப்பம்.

260–261 எனக்கு அப்படித்தான் தோன்றுகிறது.

இங்கே நடந்தது ஒரு சந்திப்பு மட்டுமல்ல.

ஒரு உறவுக்கு பெயர் தேடும் முயற்சி.

ஒரு பெண்ணின் பழைய அடையாளத்துக்கும் புதிய உணர்வுக்கும் இடையிலான மோதல்.

ஒரு ஆணின் ஏக்கத்துக்கும் அவன் விரும்பும் அங்கீகாரத்துக்கும் இடையிலான தேடல்.

அதனால்தான் அடுத்த பகுதி என்ன நடக்கும் என்பதைக் காட்டிலும்,

இந்த இரண்டின் விளைவு பவித்ராவின் அடுத்த முடிவை எப்படி மாற்றப் போகிறது?

என்பதைத்தான் அதிகமாக எதிர்பார்க்கிறேன்.

யாழினி ராம் அவர்களே ❤️

நீங்கள் கொடுத்த Warning-ஐ மதித்துக்கொண்டே, ஒரு பழைய வாசகராக சொல்ல வேண்டியது ஒன்றுதான்...

கதை எவ்வளவு intense-ஆக வேண்டுமானாலும் செல்லட்டும்.

ஆனால் அந்த intensity-க்குள் கதாபாத்திரங்களின் மன ஆழம், அவர்களுடைய முடிவுகளின் காரணம், அந்த முடிவுகளுக்குப் பிறகு வரும் விளைவு இவை மூன்றும் தொடர்ந்து இருந்தால், இந்தப் பயணம் இன்னும் அழகாக இருக்கும்.

வாசகருக்கு எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட வேண்டிய அவசியமில்லை.

சிலவற்றை வாசகருடைய மனதுக்கே விட்டுவிடலாம்.

எழுத்தாளர் ஒரு கதவைத் திறக்கிறார்;
அதற்குள் எவ்வளவு இருள், எவ்வளவு வெளிச்சம் இருக்கிறது என்பதை வாசகரின் மனம்தான் கண்டுபிடிக்கிறது.

260–261 அந்தக் கதவை இன்னும் கொஞ்சம் அகலமாகத் திறந்திருக்கிறது.

இனி அந்தக் கதவுக்கு அப்பால் வேலு எப்படி வரப்போகிறார், பவித்ரா தன்னுடைய புதிய மனநிலையை எப்படி எதிர்கொள்ளப் போகிறாள், பிரகாஷின் இந்த உரிமை உணர்வு எந்த வடிவத்தை எடுக்கப் போகிறது என்பதைத்தான் காத்திருக்கிறேன்.

தொடர்ந்து எழுதுங்கள் யாழினி ராம் அவர்களே...
கதை எங்கு சென்றாலும், அதன் பின்னால் இருக்கும் அந்த மனத்தின் மொழியை வாசிக்க நாங்கள் தொடர்ந்து இருப்போம். ❤️

வாழ்த்துகள்... ❤️
அடுத்த பகுதிகளுக்காக காத்திருக்கிறேன்.