[tweeny_fory]

பிரியாவின் எண்ணங்கள்:


நான் இவங்க ரெண்டு பேரையும் பல முறை பார்த்திருக்கேன்… ஆனா இதை நான் கவனிக்கவே இல்லை… இருவருடைய சுன்னியும் முடி இல்லாமல் சுத்தமா இருக்கே…

டாக்டர் ரமேஷ் மெதுவாகப் பேசினார்.

“இப்படி இருந்தால்தான் நக்குதல், விரல் போடுதல் எல்லாம் சுலபமா இருக்கும். உனக்கும் சுகமா இருக்கும். சங்கருக்கும் சுலபமா இருக்கும்.”

அவர் சங்கரைப் பார்த்தார்.

“சங்கர், நீ எந்த வயசுல உன் புபிக் ஹேர் மழிக்க ஆரம்பிச்சே? ஏன் ஆரம்பிச்சே?”

சங்கர் சற்று தயங்கினான். “டாக்டர்… 17 வயசுல… காலேஜ் ஃபிரண்ட்ஸ் சொன்னாங்க. எல்லாரும் மழிச்சுக்கறாங்கன்னு… சுத்தமா இருக்கும், ஸ்வெட் கம்மி, வாசனை இருக்காதுன்னு… முதல்ல பயந்து தான் ஆரம்பிச்சேன். பிறகு பழகிடுச்சு.”

டாக்டர் தலையாட்டினார். பிறகு பிரியாவைப் பார்த்தார்.

“பிரியா, உன் கணவர்… அவருடைய புபிக் ஹேர் எப்படி இருந்தது? நினைவிருக்கா?”

பிரியாவின் முகம் மேலும் சிவந்தது. அவள் தலைகுனிந்தாள். “டாக்டர்… நல்லா நினைவில்லை… ஆனா… பார்த்த மாதிரி தோணுது… கொஞ்சம் முடி இருந்தது போல… ஆனா தெளிவா நினைவு இல்லை…”

டாக்டர் தொடர்ந்தார். “வேற எந்த பெண்ணோட புண்டையைப் பார்த்திருக்கீங்களா? மழிச்சதையோ, முடியோ?”

பிரியா வெட்கத்தில் உடல் நடுங்கினாள். “இல்ல டாக்டர்… அப்படி பேசவே இல்லை… ஆனா… சமீபத்துல என் ஃபிரெண்டோட மகள்… பிரசவம் ஆனப்போ… நர்ஸ் அவங்க மகளோட புண்டையை மழிச்சிட்டாங்கன்னு சொன்னாங்க… அதுதான் கேட்டிருக்கேன்…”

டாக்டர் சங்கரிடம் திரும்பினார். “நீ மழிக்கும்போது எப்போதாவது கத்தியிருக்கா? கட் ஆயிருக்கா?”

சங்கர் தலையாட்டினான். “ஆமா டாக்டர்… பல முறை… முதல் சில தடவை… என் பால்ஸை மழிக்கும்போது சின்ன கட் ஆச்சு… அப்புறம் ஜட்டி போடவே முடியல… வலிச்சுது…”

பிரியா உடனே கேட்டாள். “எப்போ டா அது? நீ எனக்கு சொல்லவே இல்லையே?”

சங்கர் சற்று பதிலளித்தான். “நான் சொல்லல அம்மா… ஆனா உனக்குத் தெரியும்… ரெண்டு வருஷத்துக்கு முன்னாடி காலேஜ் முடிஞ்சதுக்கு அப்புறம் நான் லுங்கி போட ஆரம்பிச்சேன்… அப்போதான் அது நடந்தது…”
பிரியாவின் கண்கள் விரிந்தன. அவள் இப்போ புரிந்துகொண்டாள். அந்தக் காலத்தில் அவன் ஏன் லுங்கி மட்டும் போட்டான் என்பது இப்போ தெளிவானது. 

அவளது முகத்தில் வெட்கமும், புரிதலும் கலந்தன.

சங்கர் அம்மாவின் கையைப் பிடித்தான். அவன் குரல் மென்மையாக இருந்தது.

“அம்மா… டாக்டர் சொல்றது சரிதான். என் சிகிச்சைக்காக… நீ முழுமையா ஒத்துழைச்சா தான் நல்லா இருக்கும். பயப்படாதே அம்மா. நான் இருக்கேன்.”
பிரியா இன்னும் முகத்தைத் தாழ்த்தியபடி இருந்தாள். அவளது கன்னங்கள் சிவந்திருந்தன. உடல் நடுங்கியது.

சில கணங்கள் அமைதி. பிறகு அவள் மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.

“…நான்… நான் செய்யறேன். நான் தனியா செஞ்சுக்கிறேன்.”

டாக்டர் ரமேஷ் சிரித்தார். அவரது சிரிப்பு கேலியாக இல்லை. ஆனால் அறிந்த சிரிப்பாக இருந்தது.

“நீ எப்போதாவது மழிச்சிருக்கியா பிரியா? இந்த இடம் ரொம்ப sensitive. கொஞ்சம் தவறினாலும் காயப்பட்டுடும். கவனமா மழிக்கணும். அதனால நான் செய்யறேன். நீ படு. நான் பார்த்துக்கிறேன்.”

பிரியா நீண்ட நேரம் எதுவும் சொல்லவில்லை. அவளது மூச்சு வேகமாக இருந்தது. வெட்கம், பயம், மற்றும் ஏதோ ஒரு விசித்திரமான உணர்வு கலந்திருந்தன. சங்கரின் கட் பற்றிய பேச்சும், கணவர் நினைவும், ஃபிரெண்டின் மகள் கதையும் அவளை மேலும் சிந்திக்க வைத்தன.
இறுதியாக அவள் மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.

“…சரி.”

அவளது குரல் நடுங்கியது. முகம் இன்னும் சிவந்தபடி இருந்தது. உடல் இன்னும் நடுங்கியபடி இருந்தது. ஆனால் நீண்ட பேச்சுக்குப் பிறகு அவள் ஒப்புக்கொண்டுவிட்டாள்.