కాలనేత్రం

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 37
"శక్తికి మొదటి నియమం"
కోట నుంచి బయటకు వచ్చిన చరణ్, అర్జున్...
సప్తగిరి అడవి మార్గంలో వేగంగా పరుగెడుతున్నారు.
వాళ్ల ముందున్న ఒకే లక్ష్యం—
భారతిని కాపాడాలి.
అర్జున్ ఊపిరి పీల్చుకుంటూ అడిగాడు—
"చరణ్... మనం చేరుకునేలోపు వాళ్లు అమ్మ దగ్గరకు వెళ్తే?"
చరణ్ ఆగకుండా అన్నాడు—
"వాళ్లు వెళ్లేలోపు మనం అక్కడ ఉంటాం."
అర్జున్ తన చేతిని చూశాడు.
అతని అరచేతిలోని నీలి గుర్తు ఇంకా స్వల్పంగా వెలుగుతోంది.
"నా శక్తి ఇంకా పూర్తిగా నా నియంత్రణలో లేదు."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"అందుకే దాన్ని బలంగా ఉపయోగించకు."
"మరి ఎలా?"
చరణ్ సమాధానం చెప్పాడు—
"ముందు మనసును నియంత్రించు. తర్వాత శక్తిని."

---

కొద్దిదూరం వెళ్లగానే...
అడవి మార్గం మధ్యలో చెట్లు ఒక్కసారిగా కూలిపోయాయి.
ధామ్!
చరణ్ వెంటనే ఆగాడు.
చుట్టూ చూశాడు.
"మన కోసం ఎదురు చూస్తున్నారు."
అర్జున్ అడిగాడు—
"ఎంతమంది?"
చరణ్ కళ్ళు మూశాడు.
కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దంగా నిలబడ్డాడు.
అతని నుదుటిపై నీలి ముద్ర స్వల్పంగా వెలిగింది.
అతనికి చుట్టూ ఉన్న వారి కదలికలు స్పష్టంగా అనిపించాయి.
"పన్నెండు మంది."
అర్జున్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"ఎలా తెలుసు?"
చరణ్ కళ్ళు తెరిచాడు.
"వాళ్లను చూడలేదు."
"వాళ్ల అడుగుల్ని విన్నాను."

---

చెట్ల వెనుక నుంచి పన్నెండు మంది యోధులు బయటకు వచ్చారు.
వారి నాయకుడు ముందుకు వచ్చాడు.
"చరణ్!"
"నీ ప్రయాణం ఇక్కడితో ముగిసింది."
చరణ్ తన చేతులను సడలించాడు.
"మాకు సమయం లేదు."
నాయకుడు నవ్వాడు.
"మాకు మాత్రం ఉంది."
అతను సంకేతం ఇచ్చాడు.
"దాడి!"

---

మొదటి నలుగురు చరణ్‌పై దూసుకొచ్చారు.
చరణ్ మొదటి దాడిని తప్పించుకున్నాడు.
రెండో వ్యక్తి కత్తిని ఊపాడు.
చరణ్ కిందకు వంగి...
అతని మోకాలిపై దెబ్బకొట్టాడు.
అతను నేలపై పడిపోయాడు.
మూడో వ్యక్తి వెనుక నుంచి వచ్చాడు.
చరణ్ తిరిగి...
ధామ్!
ఒకే పంచ్.
అతను వెనక్కి ఎగిరిపోయాడు.
అర్జున్ మరో ముగ్గురిని అడ్డుకున్నాడు.
ఒకరి కత్తిని తప్పించి...
అతని చేతిని పట్టుకుని తిప్పాడు.
మరో వ్యక్తి దాడి చేయబోతుండగా...
అర్జున్ చేతి నుంచి నీలి ప్రకంపన బయటకు వచ్చింది.
భూమ్!
అతను వెనక్కి పడిపోయాడు.
అర్జున్ తన చేతిని చూసాడు.
"నేను దాన్ని నియంత్రించాను."
చరణ్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"ఇప్పుడు మళ్లీ ప్రయత్నించకు."

---

చివరి ఐదుగురు ఒకేసారి దాడి చేశారు.
చరణ్, అర్జున్ ఇద్దరూ వెనుకవైపు నిలబడ్డారు.
చరణ్ అన్నాడు—
"ఎడమ వైపు నీది."
అర్జున్ నవ్వాడు.
"కుడి వైపు నీది."
ఇద్దరూ ఒకేసారి ముందుకు దూకారు.
ధామ్!
ఛంగ్!
భూమ్!
కొన్ని క్షణాల్లో...
అందరూ నేలపై పడ్డారు.
కానీ...
ఆ బృందం నాయకుడు మాత్రం ఇంకా నిలబడి ఉన్నాడు.
అతను చరణ్ వైపు చూసి అన్నాడు—
"నువ్వు గెలిచావని అనుకుంటున్నావా?"
చరణ్ ముందుకు నడిచాడు.
"నాకు గెలుపు అవసరం లేదు."
"నా కుటుంబం సురక్షితంగా ఉండాలి."
నాయకుడు నవ్వాడు.
"అయితే ఆలస్యమైంది."
అతను ఒక చిన్న లోహపు పరికరాన్ని బయటకు తీశాడు.
దానిపై...
భారతి ఉన్న గ్రామం గుర్తు.
చరణ్ ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
"ఇది ఎక్కడ దొరికింది?"
"మీరు ఇక్కడికి చేరుకునేలోపు..."
అతను పరికరాన్ని నొక్కాడు.
దూరంగా...
ఒక భారీ పేలుడు శబ్దం వినిపించింది.
భూమ్!!!
చరణ్, అర్జున్ ఇద్దరూ ఒక్కసారిగా ఆ దిశగా చూశారు.
అర్జున్ కేక వేశాడు—
"అమ్మ!"

---

చరణ్ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేదు.
అతను అడవి మార్గంలోకి పరుగెత్తాడు.
అర్జున్ అతని వెంట పరిగెత్తాడు.
కొన్ని అడుగుల తర్వాత...
చరణ్ ఆగాడు.
అతని శ్వాస వేగంగా ఉంది.
అతని నుదుటి ముద్ర మండుతోంది.
అర్జున్ అడిగాడు—
"ఏమైంది?"
చరణ్ కళ్ళు మూశాడు.
ఈసారి...
అతని చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం నెమ్మదిగా మారిపోయింది.
గాలి కదలిక...
ఆకుల పడటం...
దూరంలోని శబ్దాలు...
అన్నీ మందగించాయి.
చరణ్ కళ్ళు తెరిచాడు.
"ఇది..."
అతనికి అర్థమైంది.
ఇది కేవలం శక్తి కాదు.
కాలనేత్రం యొక్క మొదటి నిజమైన శక్తి.
కాల ప్రవాహాన్ని కొన్ని క్షణాల పాటు నెమ్మదించడం.
అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
"నువ్వేం చేశావు?"
చరణ్ ముందుకు చూశాడు.
"మనకు ఇప్పుడు సమయం కావాలి."
అతను పరుగెత్తడం ప్రారంభించాడు.
"ఆ సమయాన్ని మనమే తీసుకుంటాం."
అర్జున్ అతని వెంట పరిగెత్తాడు.
దూరంగా...
భారతి ఉన్న గ్రామం వైపు పొగలు ఎగసిపడుతున్నాయి.
కొనసాగుతుంది...