Incest ராசுக்குட்டியின் "என் குடும்பம் "

[Dheena2003]

கடைசியில், "உனக்கும் சேர்த்துதான் சமைச்சிருக்கேன்... சாப்பிட்டுத்தாவது போடா," என்று பெரியம்மா கெஞ்ச, அவனால் மறுக்க முடியவில்லை. சாப்பிடுவதற்கு முன்னால் கை கால்களை அலம்பிக் கொள்ளலாம் என்று கொல்லைப்புறத்தில் இருக்கும் கிணற்றடிக்குச் சென்றான்.

இருள் சூழ்ந்த அந்தப் பகுதியில், திடீரென்று பின்னால் இருந்து ஒரு உருவம் பாய்ந்து வந்து அவன் கழுத்தைப் பிடித்துச் சுவரோடு சாய்த்தது. ராசுக்குட்டி பயத்தில் கத்தப் போனான், ஆனால் கத்துவதற்குள் ஒரு மென்மையான கரம் அவன் வாயை அழுத்திப் பொத்தியது. அது மதுமிதா!

அவளது பிடி அவ்வளவு இறுக்கமாக இருந்தது. அவளது மார்பகங்கள் அவன் மார்பில் மோதி நசுங்க, அவளது மூச்சுக் காற்று அனலாக அவன் முகத்தில் பட்டது.

"டேய் நாயே! என்கிட்ட பேசாமலே ஊருக்குப் போயிடலாம்னு பாத்தியா? இன்னைக்கு நீ இங்கதான் தங்கணும். நைட்டு மொட்டை மாடியில படுத்துக்கோ... நான் அங்கே வருவேன். என்கிட்ட பேசாம நீ தப்பிக்க முடியாது!" என்று எச்சரித்தவள், அவன் பதிலுக்கு எதையும் சொல்லும் முன்பே அவனைத் தள்ளிவிட்டுவிட்டு மின்னலாக மறைந்தாள்.

ராசுக்குட்டிக்கு மூச்சு வாங்கியது. 'அடப்பாவிகளா... இதைச் சொல்றதுக்கா இப்படி ஒரு கொலைவெறி? இவ நம்மகிட்ட பேசவும் மாட்டேங்குறா, ஆனா போகவும் விட மாட்டேங்குறா... இவளை நம்பி இங்கே தங்கலாமா?' என்று யோசித்தான்.

சிரித்துக்கொண்டே உள்ளே வந்தவன், "சரி பெரியம்மா, இன்னைக்கு நைட்டு இங்கேயே தங்கிடுறேன்," என்றான்.

சாப்பிடும்போது கூட மது அக்கா அவனைக் கண்டுகொள்ளவே இல்லை. ஆனால் மொட்டை மாடியில் நிலவு காயும் அந்த நள்ளிரவில், தன்னிடம் அவள் என்ன கணக்குத் தீர்க்கப் போகிறாள் என்ற எதிர்பார்ப்பு ராசுக்குட்டியின் நெஞ்சை அடைத்தது.

அப்போது அங்கே ஒரு புதிய வரவு. அக்காவின் மாமியார், அதாவது பெரியப்பாவின் அக்கா செல்வி அங்கே வந்தாள். "அட... மருமகனும் இங்கதான் இருக்காரா?" என்று ராசுக்குட்டியைப் பார்த்ததும் தன் அகன்ற கண்களை உருட்டி, ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன் கேட்டாள்.
 
சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த ராசுக்குட்டி அவசரமாக எழுந்து, "வாங்க அத்தை... எப்படி இருக்கீங்க?" என நலம் விசாரித்தான்.

"சின்ன வயசுல பார்த்தது... எம்புட்டு வளர்ந்திருக்கான்!" என்று சொல்லிக் கொண்டே, அவனது கன்னத்தை வஞ்சனையோடு கிள்ளி, ஒரு முத்தமிட்டாள். அந்த முத்தத்தில் உறவுமுறைத் தாண்டி ஏதோ ஒரு ஆழமான அழுத்தம் இருந்தது போல ராசுக்குத் தோன்றியது.

செல்வி — நிறம் கருப்பாக இருந்தாலும், சரியான நாட்டுக்கட்டை போன்ற உடற்கட்டு. பெரியப்பா குடும்பம் போல இவர்களும் நல்ல வசதி படைத்தவர்கள் என்பதால், அவளது கழுத்திலும் கைகளிலும் தங்க நகைகள் ஜொலித்தன.  

   

"வாங்க அண்ணி, அப்படியே உட்காருங்க. உங்களுக்கும் இலை போடுறேன்," என்று பெரியம்மா பத்மா உபசரிக்க, செல்வி அத்தையும் சிரித்துக்கொண்டே அமர்ந்தாள். எல்லோரும் அமர்ந்து சாப்பிட்டபடி பழைய கதைகளைப் பேசி அரட்டை அடிக்க, அந்தச் சாப்பிடும் இடமே கலகலப்பாக இருந்தது.  
 
சாப்பிட்டு முடித்ததும், ஒரு வழியாக எல்லோரும் உறங்குவதற்காகத் தங்கள் அறைகளுக்குச் செல்லத் தொடங்கினர். மதன், ராசுவை ஒரு தனி அறைக்கு அழைத்துச் சென்றான். "ராசுக்குட்டி, நீ இந்த அறையிலேயே படுத்துக்கோடா... உனக்குத் தேவையான எல்லாம் இங்கே இருக்கு," என்று சொல்லி, கட்டிலில் படுக்கை விரிப்புகளைச் சரிசெய்து கொடுத்துவிட்டுச் சென்றான்.

அந்த அறை மிகவும் வசதியாகவும், காற்றோட்டமாகவும் இருந்தது. ஆனால், ராசுக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. மது அக்கா கொல்லைப்புறத்தில் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் அவன் காதுக்குள் ரீங்காரமிட்டுக் கொண்டே இருந்தன.

"நைட்டு மொட்ட மாடியில படுத்துக்க... அங்க வருவேன்!"

ராசுக்குட்டி மெல்ல எழுந்து, சத்தமில்லாமல் அறையை விட்டு வெளியே வந்து மொட்டை மாடிக்குச் செல்லும் படிக்கட்டுகளில் ஏறினான்.

நிலவு பால் போலப் பொழிந்து கொண்டிருந்த அந்த நள்ளிரவில், மொட்டை மாடி அமைதியாக இருந்தது. குளிர்ந்த காற்று அவனது முகத்தில் பட, ராசு அங்கே இருந்த ஒரு கயிற்றுக் கட்டிலில் மல்லாக்கப் படுத்து வானத்தைப் பார்த்தான்.

நிசப்தமான அந்த நள்ளிரவில், படிக்கட்டுகளில் ஒரு மெல்லிய கொலுசுச் சத்தம் கேட்டது. யாரோ மேலே வருகிறார்கள்!

அக்கா தானா? அல்லது தன்னை   செல்வி அத்தையா? இல்லை, பெரியம்மா பத்மாவா? ராசுவின் இதயம் படபடவென அடித்துக்கொண்டது.

நிசப்தமான அந்த நள்ளிரவில், படிக்கட்டுகளில் கேட்ட மெல்லிய கொலுசுச் சத்தம் ராசுவின் இதயத் துடிப்பை அதிகமாக்கியது. நிலவொளியில் மெல்லத் தலைகாட்டியது அவன் எதிர்பார்த்த மது அக்கா தான். ஆனால், அவளைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் ராசுக்குட்டிக்கு வாய் பிளந்துவிட்டது.

தலை நிறைய மல்லிகைப்பூச் சரம், கருகருவென மின்னும் கூந்தலை அழகாகச் சீவி முடித்திருந்தாள். எதோ ஒரு பெரிய ஊர்த் திருவிழாவிற்குச் சிங்காரித்துக்கொண்டு போவதைப் போல, மேனி முழுக்க வாசனை மணக்க அவள் மேலே வந்திருந்தாள்.

   

"என்ன இது... இந்த நேரத்துல எதுக்கு இவ்வளவு அலங்காரம்? திருவிழாவுக்குப் போற மாதிரியில்ல வர்றா!" என்று ராசுக்குட்டி வியப்பில் உறைந்து நிற்க, மது அவனை நெருங்கி வந்தாள்.

அவள் அருகில் வர வர, அவளது தலையில் இருந்த மல்லிகை மணமும், அவன் வெளிநாட்டிலிருந்து ஆசையாகத் தமக்கைக்கு வாங்கி வந்த அந்த விலையுயர்ந்த அத்தர் வாசனையும் கலந்து காற்றில் ஒரு காமப் போதையை உருவாக்கியது. அந்த வாசனை ராசுவின் மூளையை மயக்கச் செய்தது. அவன் ஏதோ கேட்பதற்காகத் தன் வாயைத் திறக்க, மது மின்னல் வேகத்தில் தன் மென்மையான உள்ளங்கையால் அவன் வாயைப் பொத்தினாள்.

"ஷ்..." என்று உதட்டில் விரல் வைத்து எச்சரித்தவள், "இங்கே வச்சு எதுவும் பேசாதே... சத்தம் கீழே கேட்கும்," என அவன் காதருகே குனிந்து கிசுகிசுத்தாள். அவளது சூடான மூச்சுக்காற்று அவன் காதுகளில் பட்டுத் தெறிக்க, ராசுவுக்கு உடல் சிலிர்த்தது.

அவன் கையைத் தன்  மென்மையான விரல்களால் கோர்த்துக்கொண்ட மது, அவனை இழுத்துக்கொண்டு மொட்டை மாடியின் மூலையில் இருந்த அந்த இருண்ட பகுதிக்கு அழைத்துச் சென்றாள். அங்கே தண்ணீர் தொட்டிக்கு மறைவாக இருந்த அந்த இருட்டான  இடத்திற்கு வரவும் , 

மது அவனது சட்டையைப் பிடித்துத் தன் பக்கம் இழுக்க, அவளது மார்பகங்கள் அவன் மார்பில் மென்மையாக உரசி நசுங்கின. "இப்போ சொல்லுடா நாயே... எம்புட்டுத் திமிரு இருந்தா என் கல்யாணத்துக்கு வராம இருப்பே?" என்று அதட்டினாள். ஆனால் அந்தச் சத்தத்தில் கோபத்தை விட ஒருவிதமான ஏக்கம் கலந்திருந்தது

அக்கா ..நான் வருன்னு தான் நினைச்சேன் ஆனா லீவு கிடைக்கல க்கா , ன்னு அப்பாவியாக அவன் சொல்ல , ஆத்திரத்தில் அவன் தலையில் கொட்டினால் , நாயே நாயே ..இதுவே உன் சொந்த அக்கா ன்ன வராம இருந்திருப்பியா நான் எவ்ளோ ஒருத்தி அதுனால தான என் கல்யாணத்துக்கு வரலைன்னு அவள் ஆத்திரத்தில் சொல்லும்போதே அவள் கண்ணில் கண்ணீர் கொப்பளித்தது 

அக்காவின் அடியை தங்கியவன் அவள் கண்ணில் வடிந்த கண்ணீரை அவனால் தங்கி கொள்ள முடியவில்லை , அவளை அப்படியே தன் மார்போடு அணைத்துக்கொண்டான் , அதில் எந்த காமம் எண்ணமும் இல்லை ஒரு அக்கா தம்பியின் பாசம் தான் இருந்தது இருவற்கிடையில் 

ராசுக்குட்டி அவளது கண்களைப் பார்க்க முடியாமல் தவித்து, "அக்கா... நான் வரணும்னு தான் நினைச்சேன். ஆனா கடைசி நேரத்துல லீவு கிடைக்கல க்கா..." என்று மிகவும் அப்பாவியாகச் சொன்னான்.

அவன் சொன்ன பதிலில் இன்னும் ஆத்திரமடைந்த மது, "நாயே... நாயே!" என்று கத்தியபடி அவன் தலையில் ஓங்கி ஒரு கொட்டு வைத்தாள். "இதுவே உன் சொந்த அக்காவா இருந்தா வராம இருந்திருப்பியா? நான் எட்டயிருப்பவ... ஒருத்திதானே, அதனாலதானே என் கல்யாணத்துக்கு வரலை?" என்று அவள் ஆவேசமாகச் சொல்லும்போதே, அவளது குரல் உடைந்து விம்மலாக மாறியது. நிலவொளியில் அவளது கன்னங்களில் கண்ணீர் முத்துக்கள் உருண்டு ஓடின.

   

அவளது அந்த வார்த்தைகள் ராசுவின் நெஞ்சைத் துளைத்தன. அவள் அடியைத் தாங்கியவன், அவளது கண்களில் வடிந்த அந்தக் கண்ணீரைத் தாங்க முடியாமல்  . சட்டென அவளது தோள்களைப் பற்றி, அவளை அப்படியே தன் மார்போடு சேர்த்து அணைத்துக்கொண்டான்.

 

அந்த அணைப்பில் ஒரு சொட்டு காமமும் இல்லை. தன் உயிரான அக்கா அழுது கொண்டிருக்கிறாள் என்கிற தவிப்பும், அவளை ஆற்றுப்படுத்த வேண்டும் என்கிற தம்பிக்குரிய பாசமுமே அந்த அறையின் இருட்டில் மேலோங்கி நின்றது. மதுவும் அவனது மார்பில் முகம் புதைத்து, இத்தனை நாள் தேக்கி வைத்திருந்த அத்தனை பாரத்தையும் கண்ணீராகக் கொட்டினாள்.


மல்லிகைப் பூக்களின் வாசம் இருவருக்கும் இடையே ஒரு பாசத் திரையாகப் படர, ராசு அவளது தலையை மென்மையாகத் தடவிக் கொடுத்தான். "மன்னிச்சிடு க்கா... இந்த கல்யாணம் உன் விருப்பப்படி நடக்கலைன்னு எனக்குத் தெரியும். என்னாலயும் சரியான நேரத்துக்கு வர முடியாம போயிட்டு, இல்லனா..." என்று அவன் இழுக்க...

"இல்லனா வந்து பெரிய கிழி கிழிச்சிருப்பே! அதான் நீ வெளிநாட்டுக்குக் கிளம்புறதுக்கு முன்னாடியே, இந்தக் கல்யாணத்துல எனக்கு இஷ்டம் இல்லை, நான் ஒருத்தனை லவ் பண்றேன்னு உன் கால்ல விழாத குறையா சொன்னேனே... அப்போ என்னடா செஞ்ச? எந்த ஊர்ல போய் கிழிச்ச?" என்று பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு உறுமினாள் மதுமிதா.

அவளது ஆக்ரோஷமான கேள்விக்கு பதில் சொல்ல முடியாமல் ராசுக்குட்டி திணறினான். "அது... அது வந்து க்கா... அப்போ நான் வெளிநாட்டுக்குப் போறதுக்குத் தேவையானப் பணத்தைத் திரட்டுற அவசரத்துல இருந்தேனா... அதான் சரியா கவனிக்க முடியல," என்று எதோ ஒரு சாக்கைச் சொல்லி மழுப்பினான்.

"எல்லாம் எனக்குத் தெரியும்டா மயிறு!" என்று மது உறுமியபோது, அவளது மூச்சுக்காற்று அனலாக ராசுவின் கழுத்தில் பட்டது. அவனது சட்டைக் காலரைப் பிடித்துத் தன் பக்கம் இன்னும் ஆக்ரோஷமாக இழுத்தாள்.

"உனக்கு உன் சம்பாத்தியம் பெருசாப் போச்சு. இங்க ஒருத்தி செத்துச் சுண்ணாம்பா போயிட்டு இருக்கேன்னு உனக்குத் தோணல. உன்னை நம்பித் தானேடா அன்னைக்கு உண்மையைச் சொன்னேன்? ஆனா நீ ஒரு வார்த்தை கூட எனக்காகப் பேசல. கடைசியில என் கழுத்துல   தாலி கட்டுற வரைக்கும் நீ வேடிக்கை பார்த்துட்டுத் தானே இருந்தே?" என்று அவள் கேட்கும்போது, அவளது மார்பகம் அவன் மார்பில் ஏறி இறங்கிய  
அவளது கோபத்தில் நியாயம் இருப்பதை உணர்ந்த ராசு, தலைகுனிந்து நின்றான். மதுமிதாவின் கண்களில் இப்போது கோபம் தணிந்து, ஒருவிதமான ஏமாற்றமும் ஏக்கமும் கலந்திருந்தது. இருவருக்கும் இடையே இருந்த அந்தத் தனிமை, கோபத்தைத் தாண்டி வேறொரு உணர்வைத் தூண்டத் தொடங்கியது