[Dheena2003]

அத்தியாயம் - 8

அந்தத் தனிமையில், ஒரு மகனாகக் கழுவி விடத் தொடங்கியவன், இப்போது ஒரு காதலனைப் போல அவளது அந்த மென்மையான அங்கங்களை ஆழமாகத் தடவிச் சுவைத்துக் கொண்டிருந்தான். அவளது அந்த மலத்துவாரத்தைச் சுற்றி அவன் விரல்கள் வட்டமிட்டபோது, பெரியம்மா பத்மாவிடம் இருந்து ஒரு நீண்டக் காமப் பெருமூச்சு வெளிப்பட்டது.




சரி அவ்வளவுதான் முடிஞ்சது..." என்று ராசகுட்டி தண்ணீரை ஊற்றி முடிக்க, பெரியம்மா பத்மாவிடமிருந்து அடுத்த விபரீதமான கட்டளை வந்தது.

"சரி... அப்படியே முன்னாடியும் கழுவி விட்டுரு ராசு!"

ராசகுட்டி அப்படியே அதிர்ந்து நின்றான். "பெரியம்மா... நானா? என்ன சொல்றீங்க?" என்று திக்கித் திணறி அவன் கேட்க, பத்மா பெரியம்மா கொஞ்சமும் பதற்றமில்லாமல் மெல்லத் திரும்பினாள். அவளது ஜாக்கெட் கொக்கிகள் ஏற்கனவே தளர்ந்து, அந்தப் பெரிய மார்புகள் வெளியே எட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.

"என்னடா ராசு... இவ்வளவு அதிர்ச்சியாகுற? அன்னைக்கு உன் பெரியப்பாவும் நானும் இருக்கும்போது, கொள்ளைப்புறம் கதவைத் திறந்து எல்லாத்தையும் ஆசை தீரப் பார்த்துட்டுத்தானே இருந்தே... அப்புறம் இப்போ என்ன புதுசாத் தயக்கம்?" பெரியம்மா இப்படிப் பட்டவர்த்தனமாகச் சொன்னதும் ராசகுட்டிக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது. தான் மறைந்திருந்து பார்த்தது அவளுக்குத் தெரிந்துவிட்டது என்றதும் அவனது முகம் வேர்த்து விறுவிறுத்தது.

"பெரியம்மா... அது வந்து..." என்று அவன் ஏதோ சொல்ல வர, பத்மா அவனது கையைப் பிடித்துத் தன் கால்களுக்கு இடையே இருந்த அந்த ஈரமான பகுதிக்கு இழுத்தாள்.

"விடுடா... பார்த்தது பார்த்தாச்சு!" என்று பெரியம்மா பத்மா சிரித்துக்கொண்டே சொன்ன அந்த நிமிடம், ராசகுட்டியின் மனதில் இருந்த அத்தனை பாரமும் இறங்கியது. அவனது கையிலிருந்த குவளையை வாங்கியவள், கொஞ்சமும் கூச்சமில்லாமல் தன் கால்களை விரித்து, அந்தச் செம்மண் நிறப் புண்டையில் தண்ணீரை ஊற்றிக் கழுவிக்கொண்டாள்.

அவளது அந்தத் துணிச்சலான செய்கை ராசகுட்டியின் 19 வயது ரத்தத்தைச் சூடாக்கியது. பிறகு மெல்ல எழுந்தவள், ராசகுட்டியின் தோளில் கை போட்டுக்கொண்டு, ஒரு கைத்தாங்கலாக வீட்டுக்குள் வந்தாள். கூடத்துத் திண்ணையில் அமர்ந்ததும், ராசகுட்டியின் முகத்தைப் பிடித்து உருவி ஒரு அழுத்தமான முத்தம் கொடுத்தாள்.

"மவராசனா இருப்பேடா நீ... என் மவ மதுமிதா கூட எனக்கு இப்படிச் செஞ்சு விடுவாளான்னு சந்தேகம் தான்," என்று அவள் உருக்கமாகச் சொன்னபோது, ராசகுட்டிக்கு ஒரு கணம் நெகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

"என்ன பெரியம்மா இப்படிச் சொல்லிட்ட? நான் உன் தங்கச்சிக்குக் பிறந்தா என்ன, உனக்கு பிறந்தா என்ன? நான் உன் புள்ளை தானே," என்று அவன் குழைவாகச் சொன்னது பத்மா பெரியம்மாவின் மனதை அப்படியே கரைத்துவிட்டது.

நெகிழ்ச்சியில் அவள் ராசகுட்டியைத் தன் அருகில் இழுத்து அமரவைத்து, அவனது மடியில் அப்படியே தலைசாய்த்துப் படுத்துக்கொண்டாள்

கொஞ்ச நேரம் அமைதியாகக் கண்ணை மூடிக்கொண்டிருந்தாள். அந்தத் தனிமையில் அவர்களின் மூச்சுக்காற்று மட்டுமே சத்தமாக ஒலித்தது. மெல்லக் கண்ணைத் திறந்தவள், ராசகுட்டியின் முகத்தைப் பார்த்துக் கேட்டாள்:

"ராசு... குண்டியைக் கழுவி விடச் சொல்லி உன் மனசைக் கலைச்சிட்டேனோடா?"

"ஆ... அதெல்லாம் இல்ல பெரியம்மா. உனக்கு உடம்பு முடியாமப் போனதால தானே செஞ்சேன்," என்று அவன் தடுமாறினான்.

"நான் ஒரு கிறுக்கிடா... இன்னும் பழைய நினைப்புலயே உன்னைச் சின்னப் புள்ளைன்னே நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கேன். நீ இம்புட்டுப் பெரிய வாலிபப் பயலா வளர்ந்து நிக்கிறியேங்கிற எண்ணமே வரல பாரேன்," என்று அவள் சொல்லும்போதே, அவளது ஒரு கை மெல்ல அவனது வேட்டியின் மேல் ஊர்ந்து சென்றது.

"உனக்கு எப்பவும் நான் சின்னப் புள்ளை தானே பெரியம்மா," என்று அவன் சொல்ல, பத்மா பலமாகச் சிரித்தாள். "ஹா..ஹா..... ஆனா நீதான் கொஞ்சம் சங்கட்டமாயிட்டே போல. அப்புறம் ஏன்டா உன்னோட இது இப்படி முட்டிக்கிட்டு நிக்குது?"

கேட்டதோடு நில்லாமல், அப்படியே தன் சிவந்த கன்னத்தை ராசகுட்டியின் வேட்டிக்கு மேல் விடைத்து நின்ற அந்த வாலிபக் கூடாரத்தின் மேல் வைத்து அழுத்தினாள்.

"ஐயோ... பெரியம்மா!" என்று ராசகுட்டி பதறிப் பின்வாங்க முயல, "அப்படியே கம்முனு இருடா," என்று அதட்டியபடி, தன் கன்னத்தாலேயே அந்த முரட்டு விஸ்வரூபத்தைத் தடவிக்கொடுத்தாள். 19 வயது ரத்தம் அவனுக்குச் சிலிர்த்தது. அவளது கன்னத்தின் மென்மையும், அதில் படர்ந்திருந்த அந்த வியர்வைச் சூடும் அவனது ஆண்மையைத் தீயாய் சுட்டது.

"ஏன்டா... வலிக்கிதா?" என்று அவள் குறும்போடு கேட்க, "இல்ல... அது வந்து..." என்று அவன் வார்த்தை வராமல் நெளிந்தான்.

பத்மா விடவில்லை. அவனது அந்த முரட்டுப் புடைப்பைத் தன் கன்னத்தில் உரசியபடி, "இதுல இருந்து தண்ணியெல்லாம் வருமாடா?" என்று பச்சையாகக் கேட்டாள். ராசகுட்டிக்குத் தலை சுற்றியது. அவளையும் அறியாமல் "ம்... ம்ம்..." என்று முனகினான்.

"ஏன்டா... வெட்கமா இருக்கா?" என்று கேட்டவள், தன் மூக்கை அந்த வேட்டிக் கூடாரத்தின் மேல் வைத்து ஆழமாக மூச்சை உள்ளிழுத்து முகர்ந்தாள். "நீதான் வெட்கப்படுற... ஆனா உன் சின்னக்குட்டி நல்லா நிமிர்ந்து நிக்கிறான்," என்று அவள் சொல்லும்போது, அந்த மூச்சுக்காற்றின் சூடு ராசகுட்டிக்கு ஜிவ்வென்று உடலெங்கும் மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சியது.

பத்மா தன் முகத்தை ராசகுட்டியின் அந்த வாலிபக் கூடாரத்தில் வைத்துத் தேய்த்துக் கொண்டிருந்த அந்தத் தகிப்பான தருணத்தில், வாசலில் சைக்கிள் சத்தம் கேட்டது. மதன் வந்துவிட்டான்!

இருவரும் சட்டென விலகி ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டனர். உள்ளே வந்த மதன், "என்ன ராசு... இன்னுமா இங்க இருக்க? அப்பா காசை எடுத்துட்டு உன் வீட்டுக்கே போயிருக்காருடா," என்றான்.

"ஓ... அப்படியா? பரவாயில்லை, நான் கொஞ்சம் கழிச்சுப் போய்க்கிறேன்," என்று ராசகுட்டி சொன்னான். ஆனால், பக்கத்தில் இருந்த பத்மா பெரியம்மா ஒரு குத்தலான சிரிப்போடு சொன்னாள்:

"டேய் ராசு... உன் பெரியப்பா, கொழுந்தியலை (உன் அம்மாவை ) சைட் அடிக்கத்தாண்டா அங்க ஓடியிருக்காரு! எதுக்கோ நீ கொஞ்சம் கழிச்சுப் போ," என்று அவள் நக்கலாகச் சிரித்த அந்த நொடியில், ராசகுட்டிக்குத் தலைக்குள் மின்சாரம் பாய்ந்தது.

நேற்று மதியம் அந்த அறை இடுக்கில் பெரியப்பா சொன்ன அந்த வார்த்தை அவன் காதுகளில் ரீங்காரமிட்டது: "உன் தங்கச்சி அம்பிகா மாதிரி உன் குண்டி... நல்ல புசுபுசுன்னு இருக்குடி!" 'அப்படியானால் நிஜமாகவே பெரியப்பா என் அம்மாவை அந்த மாதிரி ஒரு பார்வையில்தான் பார்க்கிறாரா?' என்கிற ஆத்திரம் அவன் நரம்புகளில் சூடாகப் பாய்ந்தது. தான் மட்டும் அனுபவிக்க நினைக்கும் தன் அம்மாவை, வேறொருவர் அதுவும் பெரியப்பா அந்த எண்ணத்தோடு பார்ப்பதை அவனால் தாங்க முடியவில்லை.

சட்டென வெளியே வந்து தன் சைக்கிளை எடுத்தான். பத்மா பெரியம்மா வாசல் வரை வந்து, "டேய் ராசு... சாப்பிட்டுட்டுப் போடா!" என்று கூப்பிட்டும் அவன் காதில் விழவில்லை.

"இல்ல பெரியம்மா... நான் வீட்டுக்குப் போயிட்டு வர்றேன்," என்று சொல்லிவிட்டு பெடலை மின்னல் வேகத்தில் மிதித்தான்.

"சைக்கிள் காற்றில் பறந்தது. ராசகுட்டியின் கண்கள் சிவந்திருந்தன. அவன் மனதுக்குள் ஓரே எண்ணம்தான் ஓடியது... 'பெரியப்பா இப்போ அம்மா கூட என்ன பண்ணிட்டு இருப்பாரு? ஒருவேளை பெரியம்மா குனிந்து நின்றது போல, என் அம்மாவையும் அவர்...'"

அந்த எண்ணம் வந்தபோதே அவனுக்கு ஆத்திரமும், அதே சமயம் ஒருவிதக் கிளர்ச்சியும் கலந்த ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டது. "ஐயோ... நம்ம எண்ணம் ஏன் இப்படிப் போகுது?" என்று தன்னைத் தானே கடிந்து கொண்டாலும், கால்கள் சைக்கிளை இன்னும் வேகமாக மிதித்தன. அம்மாவிடம் பெரியப்பா அத்துமீறுவதற்குள் அங்கிருக்க வேண்டும் என்கிற வெறியில் அவன் பறந்தான்.


தன் வீட்டு வாசலுக்கு வந்ததும், அங்கே நின்ற பெரியப்பாவின் அந்த கருப்பு நிற புல்லட்டும், வாசலில் கிடந்த அதே வெள்ளைச் செருப்பும் அவன் சந்தேகத்தை உறுதிப்படுத்தின. 'அப்படியானால் பெரியப்பா உள்ளேதான் இருக்கிறார்!'

மூச்சிரைக்க நின்றவன், சைக்கிளை ஸ்டேண்ட் கூடப் போடாமல் அப்படியே ஓரமாகத் தூக்கிப் போட்டுவிட்டு, விறுவிறுவென வீட்டுக்குள் நுழைந்தான்.

வாசலைக் கடந்ததும் அவனது கண்கள் விரிந்தன. அங்கே, அம்மா காலையில் உடுத்தியிருந்த அந்த நீல நிறச் சேலை, தரையில் அலங்கோலமாகக் கிடந்தது. அதைப் பார்த்ததுமே ராசகுட்டிக்கு 'பக்'கென்று இருந்தது. அவனது இதயம்  பட ..படவென துடிக்கத் தொடங்கியது.

இரண்டு அடி முன்னால் வைத்தான். அங்கே அம்மாவின் அதே பிளவுஸ்! அதை எடுக்கும்போதே அவனது கை நடுங்கியது. 'அம்மாவின் பிளவுஸ்... இங்கே தரையிலா?'

இன்னும் ஒரு அடி... அம்மாவின் பாவாடை! 'ஐயோ... அம்மா!' அவனது நெஞ்சே வெடித்துவிடும் போல இருந்தது. ஆடைகள் அனைத்தும் இப்படி வரிசையாகச் சிதறிக் கிடப்பதைப் பார்க்கும்போது, உள்ளே என்ன நடந்திருக்கும் என்கிற பயமும், அதே சமயம் ஒருவிதக் கிளர்ச்சியும் அவனது 19 வயது உடம்பை உலுக்கியது.

அதே வேளையில், வீட்டின் கொள்ளைப்புறத்தில் இருந்து ஒரு சத்தம் கேட்டது...

"டப்... டப்... டப்..."

நேற்று மதியம் பெரியம்மா வீட்டில் கேட்ட அதே ஈரமான சத்தம்! கூடவே அம்மாவின் குரல்...

"ஆஆஆ... மெதுவா அத்தான்..."

ராசகுட்டிக்குத் தன் உடம்பில் இருந்த அத்தனை தார்மீக ஆத்திரமும்  தலைக்கேறியது. 'தன் அம்மாவை... பெரியப்பா...' என்கிற எண்ணம் அவனை அதிர வைத்தாலும், அந்தச் சத்தம் அவனை அந்தப் பக்கம் இழுத்தது.

தன் தைரியத்தை எல்லாம் வரவழைத்துக் கொண்டு, கொள்ளைப்புறக் கதவின் இடுக்கின் வழியாக எட்டிப் பார்த்தான். அங்கே... பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி, அம்மாவை ....தொடரும் !!



"பெரியப்பா முத்துப்பாண்டியின் கண்கள் சட்டென மாறின. அதுவரை விறகு வெட்டிய அந்த ஆவேசம் மறைந்து, ஒருவிதப் பசியோடு அம்மாவின் அந்த விரிந்த பிருஷ்டங்களையும், குனியும்போது ஜாக்கெட்டுக்குள் இருந்து எட்டிப் பார்த்த அந்தப் பருத்தத் முலை பிளைவையும்  அவர் இமைக்காமல் பார்த்தார். அவரது நாக்கு நுனி உதட்டை ஒருமுறை நனைத்தது. நேற்று மதியம் பெரியம்மா பத்மாவை அவர் வேட்டையாடிய அதே அசுரப் பார்வை இப்போது தன் அம்மா அம்பிகாவின் மேல் நிலைத்து நின்றது."


அம்மா அம்பிகா இதைக் கவனிக்கவில்லை. அவள் விறகுகளை அடுக்கிக் கொண்டே, "அத்தான்... ரொம்ப வேர்க்குது உங்களுக்கு, உள்ளே வந்து மோர் குடிச்சிட்டுப் போங்க," என்று உரிமையோடு அழைத்தாள்.

ராசகுட்டிக்கு இப்போது எல்லாம் ஓரளவுக்குப் புரிந்தது. 'பெரியப்பாதான் என் அம்மா மீது ஒரு வக்கிரமான ஆசையோடு அலைகிறார். ஆனால், என் அம்மா அம்பிகா அதைத் துளியும் கண்டுகொள்ளாமல், தன் அக்கா புருஷன் என்கிற மரியாதையோடு அப்பாவியாக இருக்கிறாள்.'

இதை உணர்ந்ததும், தன் அம்மா மீது வைத்திருந்த மரியாதை ராசகுட்டிக்கு இன்னும் பல மடங்கு உயர்ந்தது. 'சே... இப்படி ஒரு தங்கமான மனுஷியைப் போய் நாம தப்பா நினைச்சுட்டோமே!' என்று அவன் மனம் உருகியது. ஆனால், அடுத்த சில நிமிடங்களில் நடந்த அந்தச் சம்பவம், அவன் கட்டியெழுப்பிய அந்த மரியாதையைச் சுக்குநூறாக ஆட்டம் காண வைத்தது.


பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி விறகு வெட்டி முடித்த அந்த வேளையில், அவரது உடல் முழுக்க வியர்வை முத்துக்கள் அரும்பி நின்றன. அம்மா அம்பிகா ஒரு துண்டை எடுத்து அவரிடம் நீட்டி, "அத்தான்... எப்படி வேர்க்குது பாருங்க, இந்தாங்கத் துடைச்சுக்கோங்க," என்று உரிமையோடு சொன்னாள்.

ஆனால் பெரியப்பா அந்தத் துண்டை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்கவில்லை. மின்னல் வேகத்தில் அவர் செய்த காரியம் ராசகுட்டியை உறைய வைத்தது.

"பெரியப்பா சட்டென அம்மாவின் முந்தானையைப் பற்றி ஓங்கி இழுக்க, அது சரிந்து கீழே விழுந்தது. ஜாக்கெட்டுக்குள் சிறைப்பட்டிருந்த அம்மாவின் அந்தப் பெரிய மார்புகள், இப்போது தடையின்றி அவர் முன்னே விடைத்து நின்றன. அடுத்த நொடியே, பெரியப்பா தன் முகம் முழுக்க இருந்த வேர்வையைத் துடைப்பது போல, அம்மாவின் அந்தப் பருத்த முலைகளுக்கு நடுவே இருந்த ஆழமான பிளவில் தன் முகத்தைப் புதைத்துத் தேய்த்தார்."



ராசகுட்டிக்கு இதயம் நின்றுவிடும் போல இருந்தது. அம்மாவின் அந்தப் பால் மணம் கலந்த வியர்வை வாசனையை அவர் ஆழமாக முகர்ந்து பார்த்தபோது, அம்பிகாவிடம் இருந்து ஒரு நீண்டக் காம முனகல் வெளிப்பட்டது: "ஆஆஆ... அத்தான்... என்ன இது?"


ராசகுட்டி எதிர்பார்த்தது போல அம்மா ஆத்திரப்படவில்லை. அவளை அவர் ஒரு மிருகத்தைப் போல வேட்டையாடுவதைக் கண்டு அவள் சிணுங்கினாளே தவிர, கோபத்தில் அவரைத் தள்ளிவிடவில்லை.

பெரியப்பா விடாமல் அவளது அந்த மார்பிடைப் பிளவில் முகத்தை வைத்து அழுத்தித் தேய்க்க, அம்பிகா பதறியபடி அவரது தலையை மெல்ல விலக்கினாள். "ஐயோ... அத்தான்...என்ன இது ," என்று அவள் கிசுகிசுத்தபடியே, சரிந்து கிடந்த முந்தானையை எடுத்துத் தன் கனத்த மார்புகளை மறைத்துக்கொண்டாள்

அவளது அந்தச் செய்கையில் ஒருவிதமான பயம் கலந்த கிளர்ச்சி தெரிந்தது. அவள் மறைத்தாலும், பெரியப்பாவின் அந்த வியர்வை இப்போது அவளது ஜாக்கெட்டின் இடுக்கில் இறங்கி, அந்தப் பருத்தத் தேகத்தைச் சூடாக்கியிருந்தது

பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி ஒரு வக்கிரமான சிரிப்போடு, "உன் வாசனை... உன் அக்கா பத்மாவை விட அம்புட்டுத் தூக்கலா இருக்குடி அம்பிகா!" என்று பச்சையாகச் சொன்னபோது, அம்மா அம்பிகா முகம் சிவந்து கீழே குனிந்து கொண்டாள்.

மறைந்திருந்து இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ராசகுட்டிக்குத் தலை சுற்றியது. 'அம்மா எதிர்க்கவில்லையே... மாறாக, பெரியப்பாவின் அந்த அசுரத் தீண்டலை ஒருவிதத் தவிப்போடு அனுபவிக்கிறாளோ?' என்கிற சந்தேகம் அவன் நெஞ்சைக் குடைந்தது. தன் வாழ்நாள் முழுவதும் ஒரு தர்ம பத்தினியாகப் பார்த்த தன் அம்மா, இன்று பெரியப்பாவுக்கு ஒரு தாசியாக மாறிவிடுவாளோ என்று அவன் பயந்தான். அவனது 19 வயது வாலிப மூளை ஒரு பெரும் குழப்பத்தில் சிக்கியது.

ஆனால், அடுத்த வினாடி நடந்த அந்தச் சம்பவம், ராசகுட்டியின் கண்ணில் மீண்டும் தன் அம்மாவைப் பெரிய தேவதையாக நிலைநிறுத்தியது.

பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி, அம்மாவின் மௌனத்தைத் தமக்குச் சாதகமாக எடுத்துக்கொண்டு, மீண்டும் அவளது இடுப்பைப் பற்றிக் கையை நீட்டினார். "என்ன அம்பிகா... இன்னும் எதுக்கு வெட்கம்? அந்தப்  ..." என்று அவர் அவளைத் தன் பக்கம் இழுக்க முயன்றார்.

"அடுத்த நொடி, அதுவரை சிணுங்கிக் கொண்டிருந்த அம்மா அம்பிகாவின் முகம் சட்டென மாறியது. தன் இடுப்பில் பட வந்த பெரியப்பாவின் முரட்டுக்கையைப் பலமாகத் தட்டிவிட்டாள். அவளது கண்களில் இப்போது காமம் இல்லை... ஒரு பெண் சிங்கத்தின் ஆக்ரோஷம் தெரிந்தது."

"அத்தான்! இதுவரைக்கும் நீங்க பண்ணுனதுக்கு என் அக்கா மேல இருந்த மரியாதையில அமைதியா இருந்தேன். இங்க பாருங்க...உங்க கிட்ட ராசுக்குட்டிக்கு வெளிநாட்டு போக பணம் கேட்டதுக்கு என்ன அசிங்கமா நினைச்சிட்டிங்க

தன் சிதறிய ஆடைகளைச் சரிசெய்தபடி, "என் புருஷன் இல்லைங்கிறதால எனக்கு யாரும் இல்லைன்னு நினைச்சீங்களா? இதுக்கு மேல ஒரு அடி நீங்க முன்னாடி வந்தீங்கன்னா, அப்புறம் நான் யாருன்னு காட்ட வேண்டியிருக்கும். ஒழுங்கா அந்தப் பணத்தை எடுத்துட்டு , கிளம்புற வழியைப் பாருங்க,..எனக்கு நீங்க கொடுக்குற பணத்தை விட மானம் தான் முக்கியம் " என்று அவள் விரல் நீட்டிச் சொன்னபோது, பெரியப்பாவின் அந்த வக்கிர முகம் அப்படியே சுருங்கிப் போனது



இதைப் பார்த்த ராசகுட்டிக்குத் தன் அம்மா மீது இருந்த மரியாதை ஆயிரம் மடங்கு உயர்ந்தது. 'அம்மா சிணுங்கியது பயத்தினால் இல்லை... தன் அக்கா புருஷனுக்கு ஒரு வாய்ப்பு கொடுத்துப் பார்த்திருக்கிறாள். ஆனால் அவர் எல்லை மீறும்போது, அவள் ஒரு பத்தினியாகவே விஸ்வரூபம் எடுக்கிறாள்!'


அம்மா அம்பிகா தன் முந்தானையைத் திரையென இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டு, கண்கள் கலங்கிய நிலையில் விறுவிறுவென வீட்டிற்குள் புகுந்துகொண்டாள். வாசலில் நின்ற ராசகுட்டி, 'இப்போது உள்ளே போய் அம்மா முன்னாடி நிற்கலாமா? அவளுக்குத் துணையாக இருக்கலாமா?' என்று ஒரு கணம் யோசித்தான்.

ஆனால், அதற்குள் அடுத்த அதிர்ச்சி!

வெளியே போய்விடுவார் என்று நினைத்த பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி, தன் செருப்பைக் கழற்றி எறிந்துவிட்டு,  அம்மாவின் பின்னாடியே வீட்டிற்குள் நுழைந்தார்.  

"பெரியப்பா விடுவதாகத் தெரியவில்லை! ராசகுட்டிக்குத் தலை சுற்றியது. 'ஐயோ... அம்மா தனியாக இருக்கிறாளே, பெரியப்பா இப்படி அத்துமீறி உள்ளே போகிறாரே!' என்று பதறியவன், மீண்டும் ஜன்னல் இடுக்கிலும் கதவோரத்திலும் பதுங்கிக்கொண்டு அவர்களைக் கண்காணிக்கத் தொடங்கினான். அவனது இதயம் இப்போது முன்பை விட வேகமாக, ஒரு மேளச் சத்தம் போலத் துடித்தது."

உள்ளே, கூடத்தில் நின்றிருந்த அம்பிகா திடுக்கிட்டுத் திரும்பினாள். "அத்தான்... என்ன இது? எதுக்கு உள்ளே வர்றீங்க? மரியாதை கெட்டுப்போகும்னு சொன்னேன்ல... போங்க வெளியே!" என்று அவள் குரலில் நடுக்கமும் கோபமும் கலந்து ஒலித்தது.

பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி அவளை நெருங்கிச் சென்றார்..அம்பிகாவின் நடுக்கத்தைக் கண்ட முத்துப்பாண்டி, சட்டெனத் தன் குரலை மாற்றிக் கொண்டார். முரட்டுத்தனம் மறைந்து, அந்த இடத்தில் ஒரு  உருக்கம் வந்து ஒட்டிக்கொண்டது.

"என்ன அம்பிகா... என்னைப்போய் இப்படித் தப்பா நினைச்சுட்ட? இத்தனை வருஷமா உனக்குத் துணையா இருந்திருக்கேன்... என்னிக்காவது உன்கிட்ட அத்துமீறியிருப்பேனா? விறகு வெட்டும்போது உன் முந்தானை அப்படி இப்படியுமா ஒதுங்குச்சு... அதைப்பார்த்து பலவீனமான என் மனசு கொஞ்சம் சஞ்சலமாயிடுச்சு. உன்னைக் கட்டாயப்படுத்திப் பண்ற அளவுக்கு நான் ஒன்னும் மோசமான ஆளு இல்ல அம்பிகா," என்று அவர் பீடிகை போட்டார்

அம்பிகா அப்படியே திகைத்து நின்றாள். அவளது கோபம் மெல்ல வடிந்து, ஒருவிதத் தயக்கம் அவள் முகத்தில் நிழலாடியது.

பெரியப்பா விடவில்லை. "உன் புருஷன் போன பிறகு அந்த வாய்ப்பை நான் எனக்குச் சாதகமாப் பயன்படுத்தணும்னு நினைச்சிருந்தா, எப்பவோ அந்த முடிவு பண்ணியிருப்பேன். உன்னையும் என் குடும்பத்துல ஒருத்தியாத்தான் பார்க்கிறேன் அம்பிகா," என்று அவர் தழுதழுத்த குரலில் சொன்னபோது, ராசகுட்டிக்கு வெளியே ஆத்திரம் பொங்கியது.

"ராசகுட்டியின் கண்கள் விரிந்தன. 'அடப்பாவி... ஒரு பொம்பளைகிட்ட எப்படிப் பேசினா மனசு மாறுமோ, அந்த வித்தையெல்லாம் அள்ளி வச்சிருக்காரே!' என்று அவன் வியந்தான். பெரியப்பா அப்படி உருக்கமாகப் பேசப் பேச, அம்மாவின் அந்த இரும்பு போன்ற வைராக்கியம் மெல்ல உருகத் தொடங்கியது. அவள் முகத்தில் இருந்த அந்த ஆக்ரோஷம் மறைந்து, பெரியப்பா மேல் ஒருவிதப் பரிதாபம் எட்டிப் பார்த்தது."

அம்மா அம்பிகா மெல்லத் தலையை நிமிர்த்திப் பார்த்தாள். "அத்தான்... அது வந்து... நான் அப்படி நினைச்சுக்கல. திடீர்னு நீங்க அப்படிப் பண்ணவும் எனக்குப் பயமாயிடுச்சு," என்று அவள் குரல் தணிந்து சொன்னாள்.

"பயப்படாத அம்பிகா... உன் மேல எனக்கு இருக்கிற பாசம் வேற. ஒரு அத்தானா , ஒரு உறவா உனக்கு என்ன உதவி வேணும்னாலும் நான் செய்வேன். நீ இப்படி என்னைத் தள்ளிவச்சா எனக்கு மனசு தாங்காது," என்று சொன்ன முத்துப்பாண்டி, மீண்டும் ஒரு அடி முன்வைத்தார்.

இப்போது அவர் அம்மாவின் தோளைத் தொட்டபோது, அவள் அதைத் தட்டிவிடவில்லை. மாறாக, பெரியப்பாவின் அந்தப் போலி அன்பில் மயங்கி, ஒருவிதமான சரணாகதிக்குத் தயாரானாள்

பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி தான் கொண்டு வந்திருந்த அந்தப் பத்தாயிரம் ரூபாயை அம்பிகாவின் கையில் திணித்தார். "இந்தா அம்பிகா... இதுல ராசுக்குட்டிக்குத் தேவையான அந்தப் பணம் இருக்கு. விறகு வெட்டி ரொம்பச் சோர்வாகிட்டேன்... கொஞ்சம் சாப்பிட்டுப் போகலாம்னு பார்த்தேன். ஆனா நீ பேசினதுலேயே என் வயிறு நிறைஞ்சிடுச்சு. நான் போயிட்டு வர்றேன் தாயி," என்று ஒரு 'உத்தமர்' போலப் பிட்டைப் போட்டார்.

அவர் போட்ட அந்தப் போலிப் பாசம், ஜன்னல் ஓரம் பதுங்கியிருந்த ராசகுட்டிக்கே ஒரு நிமிடம் மனதை உருக்கியது. 'சே... என்ன இருந்தாலும் பெரியப்பாவை இப்படிப் பட்டினியா அனுப்பி இருக்கக்கூடாது,' என்று அவனுக்கே ஒரு கணம் அவர் மேல் பரிதாபம் வந்தது.

முத்துப்பாண்டி தன் தோளில் இருந்த துண்டை உதறிப் போட்டுக்கொண்டு வாசலை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார். அம்பிகா தன் கையில் இருந்த அந்தப் பணக்கட்டையும், வெளியேறிக்கொண்டிருக்கும் அவரையும் மாறி மாறிப் பார்த்தாள். அவளது நெஞ்சுக்குள் குற்றவுணர்வு தலைதூக்கியது.

"அத்தான்...!" - அவளது அந்தக் கூவல் ஒரு பெரும் விபரீதத்தின் தொடக்கப்புள்ளி.

வாசலை விட்டு காலை எடுத்து வைக்கப் போனவர், ஒரு தந்திரமான சிரிப்போடு திரும்பிப் பார்த்தார். "வாங்க... சாப்பிட்டுட்டுப் போங்க," என்று அம்பிகா அழைக்க, அவர் மறுபடியும் ஒரு நடிப்பைப் போட்டார். "பரவாயில்லை தாயி... நான் வீட்டுக்குப் போயே சாப்பிட்டுக்குறேன்," என்று மீண்டும் வெளியே போக எத்தனித்தார்.

அம்பிகா இப்போது உணர்ச்சிவசப்பட்டு ஓடிப் போய் அவரது முரட்டுத்தனமான கையைப் பற்றினாள்.

"இப்ப நீங்க சாப்பிடாமப் போனீங்கன்னா, அப்புறம் நான் உங்ககிட்ட பேசவே மாட்டேன்!" என்று அவள் பொய்க் கோபத்துடன் சொல்ல, பெரியப்பா முத்துப்பாண்டியின் முகத்தில் ஒரு கள்ளச் சிரிப்பு மின்னியது. தான் விரித்த வலையில் அந்த மீன் சிக்கிவிட்டது என்பதை அவர் உணர்ந்து கொண்டார்.

அவர் மெல்லத் தான் அணிந்திருந்த செருப்பைக் கழற்றினார்.

ராசகுட்டிக்கு இப்போதுதான் மீண்டும் பொறி தட்டியது. 'பெரியப்பா உள்ளே வரப்போகிறார்... அம்மா தனியாகத்தான் சமைத்துப் போடப் போகிறாள்... இப்போது நான் உள்ளே போனால் அந்தப் 'பரிதாப' நாடகம் கெட்டுப் போய்விடுமே!' என்று அவன் மீண்டும் பம்மிக்கொண்டான்.

பெரியப்பா உள்ளே நுழையும்போது, அம்மாவின் கையைப் பிடித்திருந்த அந்தப் பிடி இன்னும் தளரவில்லை. அம்பிகா அவரை இழுத்துக்கொண்டு சமையலறைப் பக்கம் நடக்க, பெரியப்பாவின் கண்கள் அவளது அந்தப் பின்ப்புறத்து அழகை     ஆழமாக அளவெடுத்தன


கூடத்தில் இருந்த நாற்காலியில் உட்காரச் சொல்லியும், பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி ரொம்பவும் 'பவ்யமாக' சமையலறைத் தரையிலேயே அமர்ந்து கொண்டார். அம்மா அம்பிகா சட்டுபுட்டென்று ஏற்கனவே நறுக்கி வைத்திருந்த காய்கறிகளைச் சட்டியில் போட்டு வதக்கத் தொடங்கினாள்.

அந்தச் சின்னஞ்சிறு அடுப்பங்கரையின் வெப்பத்தில் அவளது மேனி முழுவதும் முத்து முத்தாய் வேர்வை அரும்பியது. அந்த வியர்வை வழியும் அழகை முத்துப்பாண்டி அணுஅணுவாக ரசித்தார். அடுப்பில் விறகைத் தள்ளுவதற்காகவும், கீழே கிடக்கும் கரண்டியை எடுப்பதற்காகவும் அம்பிகா ஒவ்வொரு முறை குனியும்போதும், அவளது முந்தானை அடம் பிடித்து விலகித் தரையில் புரண்டது.

"குனிந்து வேலை செய்துகொண்டிருந்த அம்பிகா, தன் இடது பக்க முந்தானை முழுவதுமாக விலகி இருப்பதை ஒரு கணம் கவனிக்கவே இல்லை. பிரா அணியாத அந்த ஜாக்கெட், அவளது அந்தப் பருத்த முலையைச் சிறைப்பிடிக்க முடியாமல் தவித்தது. ஜாக்கெட்டின் இடுக்கில் இருந்து அந்தப் பால் நிறத் தகிப்பும், அதன் நுனியில் இருந்த அந்த வட்டக் கருவளையத்தின் ஒரு பகுதியும் பெரியப்பா முத்துப்பாண்டியின் பசியான கண்களுக்குப் பூரணத் தரிசனம் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தது."


முத்துப்பாண்டி இமைக்காமல் அதையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை ஏதோ ஒரு உள்ளுணர்வில் உணர்ந்த அம்பிகா, சட்டெனத் தன் மார்பைப் பார்த்தாள். முந்தானை விலகித் தன் அந்தரங்கம் அப்பட்டமாகத் தெரிவதைக் கண்டவள், முகம் சிவக்கச் சட்டென அதை இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டாள்.


தன் கனத்த மார்புகளை மறைத்துக்கொண்டே, கையில் இருந்த கரண்டியை ஓங்கிப் பெரியப்பாவை நோக்கி, "என்ன அத்தான்... எங்க  பார்க்கிறீங்க?" என்பது போல விளையாட்டாக மிரட்டினாள்.

பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி சற்றும் பதறாமல், ஒரு சின்னப் பையனைப் போல அப்பாவியாகப் பயப்படுவது போல முகத்தை மாற்றிக் கொண்டார். அவரது அந்தத் திடீர் 'குழந்தைத் தனமான' நடிப்பைப் பார்த்ததும், அதுவரை இருந்த இறுக்கம் தளர்ந்து அம்மா அம்பிகா கலகலவெனச் சிரித்துவிட்டாள்.

அந்தச் சிரிப்பில் அவளது மார்புகள் துள்ளி அடங்கின. ஜன்னல் ஓரம் மறைந்திருந்த ராசகுட்டிக்கு இப்போதுதான் மூச்சே வந்தது. 'அப்பாடா... அம்மா கோபப்பட்டதும் ம் பயந்து அடங்கிவிட்டாரே ' என்று அவன் நினைத்தாலும், பெரியப்பா அந்தச்  பயத்துக்கு பின்னால் ஒரு பெரிய வலையை விரித்துக் கொண்டிருப்பதை அவன் உணரவில்லை