Incest ராசுக்குட்டியின் "என் குடும்பம் "

[Dheena2003]

அத்தியாயம் 2

[b]அவன் அந்தப் பழைய கிழிந்த சேலையின் வாசனையில் மூழ்கியிருக்க, நினைவுகள் 1990-களின் தொடக்கத்திற்குப் பின்னோக்கி ஓடின.[/b]
 

அந்தக் கிராமத்திலேயே மலர் அத்தைக்கு நிகர் அவள்தான். பெயர் மலர்விழி. பூப்போன்ற முகம் மட்டுமல்ல, அந்த ஊரே வியந்து பார்க்கும் படியான வாளிப்பான உடல் அமைப்பும் அவளுக்கு ஒரு தனி அழகைத் தந்தது. 

 
 



[b]அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்ள அந்த ஊரே தவம் கிடந்தது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். ஆனால், அந்த மலரோ பழனியாண்டி என்பவனிடம் தன் மனதைப் பறிகொடுத்திருந்தாள்.
[/b]
 

ராசகுட்டியின் அப்பா மாணிக்கத்திற்கு இந்தச் செய்தியைக் கேட்டதும் ரத்தம் கொதித்தது.

 

"மலர்... அந்தப் பழனியாண்டி சரியான குடிகாரன்டி! ஊருக்கே தெரிஞ்ச விஷயம் இது. அவன் கூடப் போனா உன் வாழ்க்கை நரகமாயிடும். அந்தப் பயலை மறந்துடு,"

 

என்று அண்ணனாக எவ்வளவோ எச்சரித்துப் பார்த்தார். ஆனால், காதலுக்குக் கண் இல்லை என்பார்களே! அண்ணனின் பேச்சை மீறி, ஒரு நள்ளிரவில் தன் காதலனுடன் வீட்டை விட்டு வெளியேறினாள் மலர். அந்த ஒரு முடிவு, மாணிக்கத்தின் மானத்தையே வாங்கியது. அன்றிலிருந்து, "எனக்கு அப்படி ஒரு தங்கச்சியே கிடையாது!" என்று சொல்லி அவளைத் தன் குடும்பத்தை விட்டே ஒதுக்கி வைத்தார்.

 

ஆனால், மலரின் கனவு நீண்ட நாள் நீடிக்கவில்லை. சில மாதங்களிலேயே அவளுக்கு உண்மை சுடத் தொடங்கியது. அண்ணன் சொன்னது நூற்றுக்கு நூறு உண்மை! குடிக்கு அடிமையான பழனியாண்டியுடன் அவளால் ஒரு நிமிடம் கூட நிம்மதியாக வாழ முடியவில்லை.

 

"அண்ணன் பேச்சை மீறிட்டு வந்துட்டோமே... இன்னைக்குத் தலையெழுத்தேன்னு இந்த நரகத்துல கிடக்க வேண்டியதுதான். நான் செஞ்ச தப்புக்கு இதுவே எனக்குக் கிடைச்ச தண்டனை,"

 

என்று கண்ணீர் வடித்தாள். ஆனால், அந்தத் தண்டனையையும் ஒரு தர்மபத்தினியாக ஏற்றுக்கொண்டு அந்த நரகத்திலேயே வாழத் தலைப்பட்டாள். ஊரே அவளை ஒதுக்கி வைத்திருந்தாலும், அவளுடைய அழகும் அந்தத் துணிச்சலும் இன்னும் குறையவில்லை.

 

அந்தச் சமயத்தில்தான், சிறுவனாக இருந்த ராசகுட்டி தன் அத்தையின் நிலை கண்டு கலங்கினான். அண்ணன் குடும்பம் அவளை வெறுத்தாலும், ராசகுட்டியின் மனதில் அத்தையின் மேல் ஒரு தனிப் பாசம் துளிர்விடத் தொடங்கியது.  

 

அந்தக் கிராமமே மலரை ஒதுக்கி வைத்திருந்த அந்த இக்கட்டான காலகட்டத்தில், அவளுக்கு ஒரே ஆறுதலாக இருந்தது ராசகுட்டி மட்டும்தான்.

 

அண்ணன் மாணிக்கம், "அவ நம்ம பேச்சை மீறிப் போனவ, அவகூட யாரும் ஒட்டும் உறவும் வச்சுக்கக் கூடாது" என்று கறாராகச் சொல்லியிருந்தார். ஆனாலும், தன் அத்தையின் தனிமையைக் கண்டு சிறுவன் ராசகுட்டியின் மனம் தாங்கவில்லை. அவன் மெல்ல மெல்ல, யாருக்கும் தெரியாமல் அத்தையைப் பார்க்கச் செல்லத் தொடங்கினான்.

 

ஆரம்பத்தில் மாணிக்கம் இதைக் கண்டித்தாலும், போகப்போக அவருக்கும் ஒரு தந்தை பாசம் உள்ளுக்குள் இருக்கவே செய்தது.

 

"சரி போகட்டும்... அந்தப் பாவிக்குத் துணையா யாருமில்லையே, இவனாவது போய் ஒரு ஆறுதலா இருக்கட்டும்,"

 

என்று அவர் கண்டு கொள்ளாமல் விட்டுவிட்டார். அந்தச் சிறுவன் ராசகுட்டிதான் மலர் அத்தைக்கு உலகமே ஆனது. சொந்தங்கள் எல்லாம் கைவிட்டு, ஊரே அவளை ஏளனமாகப் பார்த்த அந்தச் சூழலில், தன் அண்ணன் மகன் தன்னைத் தேடி வருவது அவளுக்குப் பெரும் ஆறுதலைத் தந்தது.

 

மலர் அத்தை, ராசகுட்டி வரும்போதெல்லாம் அவனைத் தன் உயிராகக் கருதிப் பராமரிப்பாள். அவனுக்குப் பிடித்தமான தின்பண்டங்களைச் செய்து கொடுப்பதும், அவனிடம் மனது விட்டுப் பேசுவதுமாக அந்தச் சிறிய வீட்டில் ஒரு புது உறவு துளிர்விட்டது. ராசகுட்டியும் தன் அத்தையின் அந்தப் பேரழகையும், அவளுடைய அந்தத் தனிமைப் போராட்டத்தையும் பார்த்துப் பார்த்து அவளிடம் ஈர்க்கப்பட்டான்.

 

அந்தப் பாசம் வெறும் அத்தை-மகன் உறவையும் தாண்டி, ஒரு ரகசியப் பிணைப்பாக மாறத் தொடங்கியது அந்த 1996-க்கு முந்தைய காலக்கட்டத்தில்தான்.

 

 

அந்தச் சாயந்திர நேரம்... சூரியன் மெல்ல மறைந்து செந்நிறம் படரத் தொடங்கியிருந்தது. வழக்கம்போல ராசகுட்டி தன் அத்தை மலரின் வீட்டுக்கு வந்தான். அப்போது அவனுக்கு வெறும் 19 வயதுதான். ரத்தத்தில் இளமை துள்ளிக் கொண்டிருந்த பருவம்.

 

கொல்லைப்புறத்தில் மாட்டுத் தொழுவத்திற்கு அருகே மலர் அத்தை மாட்டுக்குப் பால் கறக்கத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தாள். ஒரு மரக்காலையும் கையில் பாத்திரத்தையும் வைத்துக் கொண்டு, மாட்டின் மடிக்குக் கீழே வசதியாகக் குந்துமணி இட்டு அமர்ந்தாள். இரண்டு கால்களையும் அகல விரித்து வைத்து அமர்ந்திருந்த அவளது தோற்றம், பார்ப்பவர் எவரையும் நிலை குலையச் செய்யும் ரகத்தில் இருந்தது.
 

 

வேலைக்கு இடையூறாக இருக்கக்கூடாது என்பதற்காகத் தன் பருத்திச் சேலையை உள்பாவாடையுடன் சேர்த்து முழங்காலுக்கு மேல், பாதி தொடை வரை நன்றாகத் தூக்கிச் செருகி இருந்தாள். இடுப்பு மடிப்புக்கு நடுவே அந்தச் சேலை அழுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்தது. வெயில் படாத அவளது அந்த மஞ்சள் நிறப் பருத்த தொடைகள், அந்த மாலை நேரத்து மங்கலான வெளிச்சத்திலும் தகதகவென மின்னின.

 

வழவழப்பான கெண்டைக்கால்களில் அணிந்திருந்த அந்த வெள்ளி ஜால்ரா கொலுசுகள், அவள் அசையும் போதெல்லாம் ஒருவிதக் காம இசை மீட்டியது. வாழைத்தண்டு போன்ற அவளது அந்தப் பருத்த தொடைகள் பாதி வெளியே தெரிய, கறவை மாட்டின் மடிக்கு அருகே அவள் காலை விரித்து அமர்ந்திருந்த கோலம்... ராசகுட்டியின் கண்களை அங்கிருந்து நகர விடவில்லை.

 

சேலையின் மறைப்பில்லாமல், அவளது உள் தொடைப் பகுதியின் மென்மையான அந்த அடர்த்தியான கருமை முடிகள் லேசாக எட்டிப் பார்த்தன. குனிந்து வேலை செய்ததில், அவளது வயிற்றுச் சதைகள் அழகிய மடிப்புகளாக விழுந்து, இடுப்புப் பக்கம் வளையம் போட்டது போலப் பிதுங்கித் தெரிந்தது. 19 வயது ராசகுட்டிக்கு அதுவரை பார்த்திராத ஒரு பேரழகின் தரிசனம் அது.

 

மலர் அத்தை இதையெல்லாம் கவனிக்காதவள் போல, மாட்டின் மடியைத் தடவிப் பால் கறக்கத் தொடங்கினாள். பாத்திரத்தில் பால் விழும் 'சலசல' சத்தமும், அவளது கொலுசுச் சத்தமும் அந்த இடத்தையே ஒருவித மாயவலைக்குள் தள்ளியது.