కాలనేత్రం

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 35
"తాళం మేల్కొంది"
"తాళం... నేనే."
అర్జున్ నోటి నుంచి ఆ మాట బయటపడగానే...
ఆలయం మొత్తం ఒక్కసారిగా కంపించింది.
ఘఘఘఘం...!
అతని అరచేతిలోని నీలి గుర్తు మండుతోంది.
చరణ్ వెంటనే అర్జున్ దగ్గరకు వెళ్లాడు.
"అన్నా!"
అర్జున్ తలను పట్టుకున్నాడు.
"చరణ్... వెనక్కి వెళ్లు!"
"లేదు."
"నా దగ్గరికి రావద్దు!"
చరణ్ అతని చేతిని పట్టుకున్నాడు.
అదే క్షణంలో...
ఒక నీలి ప్రకంపన ఇద్దరినీ వెనక్కి విసిరేసింది.
చరణ్ నేలపై పడిపోయాడు.
అర్జున్ మోకాళ్లపై కూలిపోయాడు.

---

ఆలయం బయట ఉన్న శత్రువులు ఈ దృశ్యాన్ని చూసి వెంటనే లోపలికి దూసుకొచ్చారు.
వారి నాయకుడు గట్టిగా అరిచాడు—
"అర్జున్‌ను పట్టుకోండి!"
పది మంది యోధులు ఒకేసారి ముందుకు వచ్చారు.
చరణ్ లేచాడు.
అతని ముఖంలో ఇప్పుడు భయం లేదు.
"నా అన్నను తాకే ముందు..."
అతను తన చేతులను బిగించాడు.
"నన్ను దాటాలి."
మొదటి యోధుడు కత్తితో దాడి చేశాడు.
చరణ్ పక్కకు తప్పుకుని...
అతని మణికట్టును పట్టుకుని నేలకేసి కొట్టాడు.
ధామ్!
రెండో వ్యక్తి వెనుక నుంచి దాడి చేశాడు.
చరణ్ తిరిగి అతని పొట్టపై బలమైన కిక్ ఇచ్చాడు.
అతను రాతి స్తంభాన్ని ఢీకొన్నాడు.
మరో ఇద్దరు ఒకేసారి దూసుకొచ్చారు.
చరణ్ ఒకరి దాడిని అడ్డుకుని...
మరొకరి చేతిలోని కత్తిని కింద పడేశాడు.
ఛంగ్!

---

అర్జున్ మాత్రం ఇంకా తన శక్తితో పోరాడుతున్నాడు.
అతని అరచేతి నుంచి నీలి కాంతి బయటకు వస్తోంది.
ఒక శత్రువు అతని దగ్గరకు రాగానే...
అర్జున్ చేయి ముందుకు వెళ్లింది.
భూమ్!
ఆ వ్యక్తి వెనక్కి ఎగిరిపోయాడు.
అర్జున్ ఆ శక్తిని చూసి తానే ఆశ్చర్యపోయాడు.
"ఇది..."
చరణ్ అతని దగ్గరకు వచ్చాడు.
"దాన్ని నియంత్రించు."
"నాకు రావడం లేదు."
"నన్ను చూడు."
అర్జున్ చరణ్ వైపు చూశాడు.
"శ్వాసను నియంత్రించు."
అర్జున్ నెమ్మదిగా శ్వాస తీసుకున్నాడు.
చరణ్ చెప్పాడు—
"కోపంతో కాదు."
"మనసుతో."
అర్జున్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
నీలి కాంతి క్రమంగా తగ్గింది.

---

అప్పటికే శత్రువుల నాయకుడు ముందుకు వచ్చాడు.
అతని చేతిలో భారీ ఇనుప ఖడ్గం.
"చరణ్!"
చరణ్ అతని వైపు తిరిగాడు.
"నీ అన్నను తీసుకెళ్లడానికి వచ్చాను."
చరణ్ సమాధానం చెప్పలేదు.
అతను నేలపై పడివున్న ఒక కత్తిని తీసుకున్నాడు.
నాయకుడు నవ్వాడు.
"నాతో పోరాడతావా?"
చరణ్ కత్తిని పక్కకు విసిరేశాడు.
"ఆయుధం అవసరం లేదు."
అతను ఖాళీ చేతులతో ముందుకు నడిచాడు.

---

మొదటి దెబ్బ...
ధామ్!
చరణ్ దాన్ని చేతితో అడ్డుకున్నాడు.
రెండో దెబ్బ...
చరణ్ కిందకు వంగి తప్పుకున్నాడు.
మూడో దెబ్బ...
అతను ప్రత్యర్థి చేతిని పట్టుకుని తిప్పాడు.
ఖడ్గం నేలపై పడిపోయింది.
నాయకుడు వెంటనే చరణ్‌పై దూకాడు.
ఇద్దరూ నేలపై పడిపోయారు.
కొన్ని క్షణాలు తీవ్రమైన చేతి పోరాటం.
చరణ్ ఒక దెబ్బను అడ్డుకుని...
అతని భుజాన్ని పట్టుకుని పక్కకు విసిరేశాడు.
నాయకుడు లేచి మళ్లీ దాడి చేశాడు.
ఈసారి...
చరణ్ కళ్ళలో నీలి కాంతి మెరిసింది.
అతని చేతిలో శక్తి కేంద్రీకృతమైంది.
కానీ...
అతను ఆ శక్తిని ఉపయోగించలేదు.
కేవలం ఒక సాధారణ పంచ్.
ధామ్!
నాయకుడు నేలపై పడిపోయాడు.

---

ఆలయంలో ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం.
అర్జున్ చరణ్ వైపు చూశాడు.
"నువ్వు శక్తిని ఉపయోగించలేదు."
చరణ్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"ప్రతి పోరాటానికి శక్తి అవసరం లేదు."
మృణాళిని అతన్ని చూస్తూ నిలబడింది.
ఆర్యవర్ధన్ తల ఊపాడు.
"ఇదే నేను భయపడిన విషయం."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"ఏమిటి?"
ఆర్యవర్ధన్ సమాధానం చెప్పాడు—
"నీ శక్తి పెరుగుతున్నది కాదు..."
"దాన్ని నియంత్రించే నీ సామర్థ్యం పెరుగుతోంది."

---

అప్పుడే...
బయట నుంచి గుర్రాల శబ్దం వినిపించింది.
దేవదత్త ఆలయం బయటకు వెళ్లి తిరిగి వచ్చాడు.
"ఇంకో బృందం వస్తోంది."
చరణ్ వెంటనే అర్జున్ వైపు చూశాడు.
"వాళ్లు నిన్ను తీసుకెళ్లడానికి మళ్లీ వస్తారు."
అర్జున్ అడిగాడు—
"అయితే?"
చరణ్ ఆలయం బయటకు నడిచాడు.
"ఈసారి మనమే వాళ్ల దగ్గరకు వెళ్దాం."
అర్జున్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"ఎక్కడికి?"
చరణ్ దూరంగా ఉన్న కొండ మార్గాన్ని చూశాడు.
అక్కడ శత్రువుల జెండాలు కనిపిస్తున్నాయి.
చరణ్ నెమ్మదిగా అన్నాడు—
"వాళ్ల స్థావరానికి."
అర్జున్ అతని పక్కన నిలబడ్డాడు.
"నేను కూడా వస్తాను."
చరణ్ అతని భుజంపై చేయి వేశాడు.
"ఈసారి మనిద్దరం కలిసి."
ఇద్దరూ కొండ దిగడం ప్రారంభించారు.
వెనుక...
మృణాళిని, ఆర్యవర్ధన్, దేవదత్త చూస్తూ నిలబడ్డారు.
ముందు...
శత్రువుల స్థావరం.
మరియు చరణ్ మొదటిసారి...
తన శత్రువుల వైపు స్వయంగా అడుగు వేస్తున్నాడు.
కొనసాగుతుంది...