కాలనేత్రం

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 34
"నా లాంటి వ్యక్తి ఎవరు?"
ఆలయం మొత్తం చీకటిలో మునిగిపోయింది.
చరణ్ కళ్ళ ముందు కనిపిస్తున్న దృశ్యం మాత్రం మరింత స్పష్టమవుతోంది.
ఒక శిశువు...
మృణాళిని...
ఆర్యవర్ధన్...
భారతి...
వారి వెనుక నిలబడి ఉన్న ఆ వ్యక్తి...
చరణ్‌లాగే ఉన్న ముఖం.
చరణ్ ఆశ్చర్యంతో వెనక్కి అడుగు వేశాడు.
"ఇతను ఎవరు?"
ఎవరూ సమాధానం చెప్పలేదు.
అతను మళ్లీ ఆ దృశ్యాన్ని జాగ్రత్తగా చూశాడు.
ఆ వ్యక్తి చేతిలో...
నీలి రుద్రాక్ష.
అతను శిశువు దగ్గరకు వచ్చి దాని నుదుటిపై చేయి ఉంచాడు.
అదే క్షణంలో...
శిశువు నుదుటిపై నీలి కాంతి వెలిగింది.
చరణ్ ఒక్కసారిగా కళ్ళు తెరిచాడు.

---

"అమ్మా!"
మృణాళిని అతని దగ్గరకు పరుగెత్తుకొచ్చింది.
"ఏం చూశావు?"
చరణ్ ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు.
"నా లాంటి వ్యక్తిని చూశాను."
మృణాళిని ముఖం మారిపోయింది.
ఆర్యవర్ధన్ కూడా నిశ్శబ్దంగా నిలిచిపోయాడు.
చరణ్ వారిద్దరినీ గమనించాడు.
"మీ ఇద్దరికీ తెలుసు."
మృణాళిని తల వంచింది.
"అవును."
"ఎవరు అతను?"
కొన్ని క్షణాల నిశ్శబ్దం.
తర్వాత మృణాళిని మెల్లగా చెప్పింది—
"అతను నీ అన్నయ్య."
చరణ్ ఒక్కసారిగా నిలిచిపోయాడు.
"నాకు అన్నయ్య ఉన్నాడా?"
ఆర్యవర్ధన్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.

---

"అతని పేరు ఏమిటి?"
మృణాళిని సమాధానం చెప్పలేదు.
చరణ్ స్వరం కాస్త గట్టిగా మారింది.
"అమ్మా... పేరు చెప్పు."
ఆమె చివరకు చెప్పింది—
"అతని పేరు... అర్జున్."
చరణ్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి చూశాడు.
ఆలయం బయట నిలబడి ఉన్న అర్జున్...
అతని ముఖం నిశ్చలంగా ఉంది.
చరణ్ అతని వైపు చూస్తూ నిలిచిపోయాడు.
అర్జున్ కూడా ఏమీ మాట్లాడలేదు.
చరణ్ నెమ్మదిగా అడిగాడు—
"నువ్వా?"
అర్జున్ తల వంచాడు.
"అవును."

---

దేవదత్త ఆశ్చర్యంతో అర్జున్ వైపు చూశాడు.
"ఇది ఎలా సాధ్యం?"
అర్జున్ సమాధానం చెప్పాడు—
"నాకు కూడా ఇప్పటివరకు మొత్తం నిజం తెలియదు."
చరణ్ అతని దగ్గరకు వెళ్లాడు.
"మనం ఎప్పటి నుంచో కలిసి ఉన్నాం."
"నువ్వు నా అన్నయ్యవైతే..."
"నాకు ఎందుకు చెప్పలేదు?"
అర్జున్ కళ్ళలో బాధ.
"ఎందుకంటే నాకు కూడా చెప్పలేదు."
చరణ్ ఆగిపోయాడు.
"ఎవరు?"
అర్జున్ ఆర్యవర్ధన్ వైపు చూశాడు.
"మన తండ్రి."

---

ఆర్యవర్ధన్ ముందుకు వచ్చాడు.
"ఇద్దరినీ ఒకేసారి కాపాడటం సాధ్యం కాలేదు."
చరణ్ అడిగాడు—
"ఎందుకు?"
"ఎందుకంటే..."
ఆర్యవర్ధన్ గుహ గోడపై ఉన్న ఏడు గుర్తులను చూశాడు.
"కాలనేత్రం ఒకే రక్తానికి చెందిన ఇద్దరు వారసులను అంగీకరించదు."
అర్జున్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"అందుకే నన్ను దూరంగా పంపించావా?"
ఆర్యవర్ధన్ తల ఊపాడు.
"అవును."
"చరణ్‌ను మాత్రం ఇక్కడే ఎందుకు ఉంచావు?"
ఆర్యవర్ధన్ చరణ్ వైపు చూశాడు.
"ఎందుకంటే అతని నుదుటిపై ముద్ర ఉంది."
చరణ్ అడిగాడు—
"అయితే నా అన్నయ్యకు?"
అర్జున్ తన చేతిని ముందుకు చూపించాడు.
అతని అరచేతిలో...
ఒక చిన్న నీలి గుర్తు.
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"నీ గుర్తు..."
అర్జున్ చెప్పాడు—
"నా దగ్గర ముద్ర లేదు."
"కేవలం గుర్తు మాత్రమే."
ఆర్యవర్ధన్ నెమ్మదిగా అన్నాడు—
"అదే తేడా."

---

అంతలో ఆలయం బయట నుంచి ఒక నవ్వు వినిపించింది.
"అద్భుతం..."
అందరూ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగారు.
ఆర్యవర్ధన్ అన్నయ్య ఆలయ ద్వారం దగ్గర నిలబడి ఉన్నాడు.
"ఇన్ని సంవత్సరాలు దాచిన రహస్యం..."
"ఇప్పుడు ఒకేసారి బయటపడింది."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"నా అన్నయ్య గురించి నీకు ముందే తెలుసా?"
అతను నవ్వాడు.
"అతను నీ అన్నయ్య మాత్రమే కాదు."
అతని చూపు అర్జున్‌పై పడింది.
"కాలనేత్రం మొదట గుర్తించిన వారసుడు."
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
అర్జున్ కూడా షాక్ అయ్యాడు.
"అంటే?"
ఆ వ్యక్తి చెప్పాడు—
"కాలనేత్రం తలుపు తెరవడానికి నీ అవసరం లేదు, చరణ్."
"నీ అన్నయ్య చాలు."

---

చరణ్ వెంటనే అర్జున్ వైపు చూశాడు.
అర్జున్ ముఖంలో ఆందోళన.
దేవదత్త కత్తి బయటకు తీశాడు.
"అతన్ని తీసుకెళ్లడానికి వచ్చావా?"
ఆ వ్యక్తి నవ్వాడు.
"కాదు."
"అతన్ని తీసుకెళ్లాల్సిన అవసరం లేదు."
అతను నేలపై ఉన్న పురాతన గుర్తును చూపించాడు.
"అతను ఇప్పటికే కాలనేత్రంతో అనుసంధానమై ఉన్నాడు."
అర్జున్ వెనక్కి అడుగు వేశాడు.
అతని అరచేతిలోని నీలి గుర్తు ఒక్కసారిగా మండింది.
అర్జున్ బాధతో తన చేతిని పట్టుకున్నాడు.
చరణ్ అతని దగ్గరకు పరుగెత్తాడు.
"అన్నా!"
అర్జున్ ఒక్కసారిగా తలెత్తి చూశాడు.
అతని కళ్ళు...
నీలి కాంతితో మెరిశాయి.
ఆలయం మొత్తం కంపించింది.
ఏడవ గుర్తు పూర్తిగా వెలిగింది.
అప్పుడు గోడపై కొత్త శాసనం ప్రత్యక్షమైంది—
"ఒకడు తలుపు."
"ఒకడు తాళం."
చరణ్ ఆ శాసనాన్ని చూస్తూ నిలిచిపోయాడు.
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు—
"అయితే... మనలో తాళం ఎవరు?"
ఆర్యవర్ధన్ సమాధానం చెప్పలేదు.
మృణాళిని మాత్రం కన్నీళ్లతో అర్జున్ వైపు చూసింది.
అదే సమయంలో...
అర్జున్ చేతిలోని నీలి గుర్తు మరింత ప్రకాశించింది.
అతను నెమ్మదిగా తలెత్తి చరణ్ వైపు చూశాడు.
కానీ...
అతని స్వరం అర్జున్‌ది కాదు.
"తాళం... నేనే."
కొనసాగుతుంది...