కాలనేత్రం

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 33
"మేల్కొంటున్న శక్తి"
కాలనేత్రం ఆలయ ద్వారం...
ఎన్నో సంవత్సరాలుగా మూసుకుపోయిన ఆ ద్వారం...
ఇప్పుడు స్వయంగా తెరుచుకుంది.
ఘఘఘఘం...
పర్వతం మొత్తం కంపించింది.
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న నీలి ముద్ర మండుతోంది.
అతను తన తలను పట్టుకున్నాడు.
"అమ్మా..."
మృణాళిని అతని దగ్గరకు పరుగెత్తుకొచ్చింది.
"చరణ్!"
ఆర్యవర్ధన్ మాత్రం ఒక్క అడుగు వెనక్కి వేశాడు.
"అందరూ వెనక్కి వెళ్లండి."
దేవదత్త ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
"ఎందుకు?"
ఆర్యవర్ధన్ స్వరం గంభీరంగా మారింది.
"అతని శక్తి మేల్కొంటున్నప్పుడు దగ్గరగా ఉండటం ప్రమాదం."

---

చరణ్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
అతని చుట్టూ ఉన్న గాలి నెమ్మదిగా తిరగడం మొదలైంది.
ఆకులు గాల్లోకి లేచాయి.
రాళ్లు నేల నుంచి కొద్దిగా పైకి ఎగిశాయి.
కానీ...
చరణ్ ఒక్కసారిగా తన శ్వాసను నియంత్రించాడు.
ఒక దీర్ఘమైన శ్వాస...
తర్వాత కళ్ళు తెరిచాడు.
అన్నీ మళ్లీ సాధారణంగా మారిపోయాయి.
దేవదత్త ఆశ్చర్యపోయాడు.
"అతను నియంత్రించాడు."
ఆర్యవర్ధన్ నెమ్మదిగా తల ఊపాడు.
"అదే అతని ప్రత్యేకత."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"నా శక్తి గురించి నీకు ఇంత తెలుసు."
"అయితే ఇంతకాలం నన్నెందుకు చీకటిలో ఉంచావు?"
ఆర్యవర్ధన్ మౌనంగా ఉన్నాడు.
చరణ్ దగ్గరకు వచ్చాడు.
"ఇక నుంచి నా గురించి నిర్ణయాలు నేనే తీసుకుంటాను."

---

అప్పుడే...
ఆలయం లోపల నుంచి మరోసారి స్వరం వినిపించింది.
"వంశం తిరిగి వచ్చింది..."
చరణ్ ఆలయ ద్వారం వైపు చూశాడు.
"ఆ స్వరం ఎవరిది?"
ఆర్యవర్ధన్ చెప్పాడు—
"అది మనిషి స్వరం కాదు."
"మరి?"
"కాలనేత్రం సంరక్షకుడి స్వరం."
చరణ్ అడిగాడు—
"సంరక్షకుడు అంటే?"
మృణాళిని సమాధానం చెప్పింది.
"కాలనేత్రం ద్వారం తెరుచుకోకుండా కాపాడే శక్తి."
చరణ్ నెమ్మదిగా అడిగాడు—
"అయితే అది ఇప్పుడు ఎందుకు మేల్కొంది?"
మృణాళిని అతని నుదుటిని చూసింది.
"నీ వల్ల."

---

ఆ సమయంలో...
ఆర్యవర్ధన్ అన్నయ్య ముందుకు వచ్చాడు.
"చాలు."
అతని మనుషులు ఆయుధాలు పైకెత్తారు.
"చరణ్ నా వెంట వస్తాడు."
ఆర్యవర్ధన్ అతని ముందు నిలబడ్డాడు.
"అది జరగదు."
అతని అన్న నవ్వాడు.
"నువ్వు ఇరవై సంవత్సరాలు అతన్ని దాచావు."
"కానీ ఇప్పుడు అతన్ని దాచలేవు."
అతను చరణ్ వైపు చూపించాడు.
"అతని నుదుటి ముద్ర ఇప్పటికే మేల్కొంది."
"ఇక కాలనేత్రం అతన్ని గుర్తించింది."
చరణ్ ప్రశాంతంగా అడిగాడు—
"నన్ను ఎందుకు కావాలి?"
ఆ వ్యక్తి సమాధానం చెప్పాడు.
"నువ్వు తలుపు."
చరణ్ కళ్ళు ముడుచుకున్నాడు.
"ఏ తలుపు?"
అతను ఆలయాన్ని చూపించాడు.
"కాలనేత్రం తలుపు."

---

అర్జున్ నెమ్మదిగా అన్నాడు—
"అతను చరణ్‌ను తీసుకెళ్లాలనుకుంటున్నాడు."
విక్రమ్ సమాధానం ఇచ్చాడు—
"కాదు."
"అతనికి చరణ్ అవసరం కాదు."
అందరూ విక్రమ్ వైపు చూశారు.
విక్రమ్ చెప్పాడు—
"చరణ్ ద్వారా ఆ తలుపు తెరవాలనుకుంటున్నాడు."
ఆర్యవర్ధన్ అన్నయ్య చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"చివరకు ఎవరో అర్థం చేసుకున్నారు."
చరణ్ అడిగాడు—
"తలుపు తెరిస్తే ఏముంటుంది?"
అతని ముఖంలోని చిరునవ్వు మాయమైంది.
"నీకు కావలసిన ప్రతి సమాధానం."
"నీ పుట్టుక..."
"నీ తల్లి..."
"నీ తండ్రి..."
"మరియు..."
అతను కాసేపు ఆగాడు.
"నీ లోపల పెట్టబడిన శక్తి."

---

చరణ్ ఆలయ ద్వారం వైపు నడిచాడు.
మృణాళిని అతన్ని ఆపింది.
"వద్దు."
చరణ్ ఆమె వైపు చూశాడు.
"నువ్వు ఇరవై సంవత్సరాలు నన్ను నిజం నుంచి దూరంగా ఉంచావు."
"ఇప్పుడు అదే నిజం నా ముందు ఉంది."
"నేను వెనక్కి వెళ్లను."
మృణాళిని కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
"అది నీకు కనిపించేది నిజం కాకపోవచ్చు."
చరణ్ మెల్లగా నవ్వాడు.
"అందుకే నేను నా మనసును నమ్ముతాను."
అతను ఆలయంలోకి అడుగు పెట్టాడు.

---

ఆలయం లోపల...
గోడలపై ఏడు వృత్తాలు ఉన్నాయి.
మొదటి ఆరు ఇప్పటికే నీలి కాంతితో వెలుగుతున్నాయి.
ఏడవది మాత్రం చీకటిలో ఉంది.
చరణ్ దాని దగ్గరకు వెళ్లాడు.
అతని నుదుటి ముద్ర...
ఆ ఏడవ వృత్తంతో స్పందించింది.
ఝ్...ఝ్...
అతను చేయి ముందుకు చాచాడు.
వెనుక నుంచి ఆర్యవర్ధన్ అరవసాగాడు—
"చరణ్! ఆగు!"
చరణ్ ఆగిపోయాడు.
"ఎందుకు?"
ఆర్యవర్ధన్ ముఖంలో భయం.
"ఏడవ గుర్తును తాకితే..."
అతను మాట ఆపాడు.
చరణ్ అడిగాడు—
"ఏమవుతుంది?"
ఆర్యవర్ధన్ నెమ్మదిగా చెప్పాడు—
"నువ్వు నీ గతాన్ని చూడవు..."
"నీ భవిష్యత్తును చూస్తావు."
చరణ్ చేయి గాల్లోనే ఆగిపోయింది.
అతని వెనుక...
మృణాళిని నిశ్శబ్దంగా కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది.
అదే సమయంలో ఆలయం బయట నుంచి ఆ తెలియని స్వరం మళ్లీ వినిపించింది—
"తాకనివ్వు..."
"అతను చూడాల్సిన సమయం వచ్చింది."
చరణ్ మెల్లగా ఏడవ గుర్తువైపు చేయి చాచాడు.
టక్...
అతని వేళ్లు ఆ గుర్తును తాకాయి.
ఒక్క క్షణంలో...
ఆలయం మొత్తం చీకటిలో మునిగిపోయింది.
తర్వాత...
చరణ్ ముందు ఒక దృశ్యం ప్రత్యక్షమైంది.
ఒక శిశువు.
ఒక రాత్రి.
మృణాళిని...
ఆర్యవర్ధన్...
భారతి...
మరియు...
వారి వెనుక నిలబడి ఉన్న మరో వ్యక్తి.
చరణ్ ఆ వ్యక్తి ముఖం చూడగానే...
"ఇతను ఎవరు...?"
అని ఆశ్చర్యపోయాడు.
ఎందుకంటే...
ఆ వ్యక్తి ముఖం...
చరణ్ ముఖంలాగే ఉంది.
కొనసాగుతుంది...