[Aisshu]

கதை 4 - குடும்பத்துக்குள் குதூகலம் - பகுதி 11 


அன்பு பஸ் ஏறி ஜன்னல் சீட் அருகே உக்கார்ந்தான்.  வேளூர் நோக்கி பஸ் பறக்க அந்த மாலை காற்று அவன் முகத்தை வருடியது.  கண் மூடினான்.  முகத்தில் ஏதோ ஒரு புன்னகை மலர்ந்தது.  சற்று நேரத்திற்கு முன்னே வீட்டில் அம்மாவை கட்டி அணைத்து முத்தம் பதித்தது ஞாபகம் வந்தது.  எவ்வளவு தைரியம் எனக்கு எப்படி வந்தது என்று தனக்குள் கேட்டு கொண்டான்.  அம்மாவும் ஒன்னும் சொல்லலையே.  இது தப்பில்லையா.  எது எப்படியோ எனக்கு புடிச்சிருக்கு என்று தனக்குள்ளே சொல்லி கொண்டான்.  அப்படியே நினைவுகள் பின்னகர லதாவின் முகம் வந்து சிரித்தது.  அவன் அவள் சட்டையை கிழித்த நிகழ்வு வந்தது.  கிழிந்த சட்டை நடுவே அவள் ப்ரா, இடது மொலை மேட்டில் ஒரு மச்சம் அழகாக இருந்தது இன்னும் அவன் கண்ணில் ஒட்டி இருந்தது.  அவள் நாணத்தில் சட்டையை மூடிய காட்சியும் அவன் கண்ணில் ஒரு பரவசத்தை உண்டு பண்ணியது.  ஒரு மனது அவள் தன் தங்கச்சி என்ற நினைவை கொண்டு வர பார்த்தது, ஆனால் அதையும் தாண்டி அவள் ஒரு அழகான வயதுக்கு வந்த பெண் என்ற உணர்வு மேலோங்கியது.  இது என்ன தப்பு தப்பா எல்லாம் தோணுது. 

காலேஜ் ஹாஸ்டல் வந்து சேர்ந்தான்.  கொண்டு வந்த ஸ்னாக்ஸ் எல்லாம் ஃபிரெண்ட்ஸ் கூட பகிர்ந்து கொண்டான்.  வீட்டில் நடந்த விஷயங்களை திரும்ப நினைக்க கூடாது.  இனிமே இந்த மாதிரி நடந்துக்க கூடாது என்று தனக்கு தானே சொல்லி கொண்டான்.  கொஞ்ச நாள் வீட்டுக்கு போகாமல் இருக்குறது தான் நல்லது என்றும் நினைத்து கொண்டான். 

காலெஜ்ல் ப்ராக்டிகல்ஸ், தியரி, அசைன்மென்ட் என்று படிப்பு கொஞ்சம் வேகம் எடுக்க ஆரம்பித்தது.  நண்பர்களுடன் அரட்டை, சீனியர்ஸ் உடன் சில நாட்கள் பலான படம், செக்ஸ் புத்தகம் என்று நாட்கள் இனிமையாக ஓடிட ஆரம்பித்தது.  வீட்டை பற்றி நினைக்க நேரம் குறைய ஆரம்பித்தது.  சில நாட்கள் செக்ஸ் புத்தகம் படிக்கும் போதும், பலான படங்கள் பார்க்கும் போதும் அவ்வப்போது அம்மா, தங்கை நினைப்பு வந்தாலும் அதையெல்லாம் தள்ளி வைத்து விட்டு தனக்கு தானே ஆறுதல் கூறி கொள்வான்.  இதை பத்தி மற்ற நண்பர்களிடம் பேசவும் இல்லை.  வீட்டுக்கு போய் கிட்டத்தட்ட ஒரு மாதத்துக்கு மேல ஆனது. 

வீட்ல லதாவுக்கு +2 பாடங்கள் வேகமாக நடக்க ஆரம்பித்திட அவள் படிப்பில் மூழ்கினாள்.  இதன் நடுவில் அவள் கிளாஸ்மேட் சந்துரு சில முறை அவளை பின் தொடர்ந்து ப்ரொபோஸ் பண்ணிக்கொண்டு இருந்தான்.  அவள் அவனை தவிர்த்தாலும் அவனின் சில செய்கைகள் அவளுக்குள் ஏதோ ஒரு மாற்றத்தை கொண்டு வர செய்தது.  அவனை ஒரு நல்ல நண்பனாக பார்க்க ஆரம்பித்தாள்.  ஆனால் அண்ணன் சொன்னது போல லவ் பண்ண கூடாது என்ற நிலையில் உறுதியாக இருந்தாள்.  அவளுக்குள் அவ்வப்போது ஆயிரம் பட்டாம்பூச்சிகள் பறப்பது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது.  வீட்டில் செல்வி, தியாகு இடையே அவ்வப்போது சண்டைகள் ஏற்பட்டாலும் அது லதாவின் படிப்பையோ, நடவடிக்கையோ பாதிக்கவில்லை.  செல்வியும் முடிஞ்ச வரை லதாவின் மேல் எரிந்து விழாமல் பார்த்து கொண்டாள். 

செல்வி சில நாட்கள் அந்த செக்ஸ் புத்தகத்தை புரட்டி புரட்டி தன் ஏக்கத்தை தீர்த்து கொண்டிருந்தாள்.  அதே புத்தகத்தை பல முறை படித்ததால் அவளுக்குள் மீண்டும் வெறுமை ஒட்டிக்கொள்ள ஆரம்பித்தது.  சில நாட்கள் அன்பு கொடுத்த முத்தத்தை பற்றி யோசித்தாள்.  பல முறை அந்த புத்தகத்தை படிக்க அவள் அன்பை பற்றி நினைத்தாள்.   ஆனால் தன் பிள்ளையை தப்பாக நினைக்க அவள் மனது கூசியது.  இது தப்பு என்று அவள் மனதுக்குள் போராட்டம் நடந்தது.  நாட்கள் செல்ல செல்ல அவளும் அவன் கொடுத்த முத்தத்தை பற்றி யோசிக்க குறைய ஆரம்பித்தது. 

தியாகு மனதில் கொஞ்சம் குற்றவுணர்ச்சி ஏற்பட்டு இருந்தது.  மனைவியை திருப்தி படுத்த முடியாமல் போனதில் கொஞ்சம் தாழ்வு மனப்பான்மை ஏற்பட ஆரம்பித்தது.  ஆனால் அவள் உடல் அமைப்பு அப்படி இருந்தால் தான் என்ன செய்ய முடியும் என்று தனக்கு தானே சமாதானம் செய்து கொள்வார்.  பல முறை தனிமை நேரங்கள் கிடைத்தும் அவர்களுக்குள்ளே ரொமான்ஸ் குறைந்து முற்றும் இல்லை என்ற நிலைக்கு வந்திருந்தது.  ஆபீஸ் வேலை, வீடு கட்டும் வேலையில் மும்முரமாக ஈடுபட்டு கொண்டிருந்தார். 

ஒரு நாள் செல்வி தியாகுவிடம் "என்னங்க.. பையன் ஊருக்கு வந்து ஒரு மாசத்துக்கு மேல ஆச்சு.  எப்படி இருக்கான்னு தெரியல.  இன்னைக்கு அவனுக்கு STD கால் பண்ணி பேசலாம்னு இருக்கேன்" 

"ஆமா.. நானும் நினைச்சேன்.  நீ சொல்லிட்டே" 

"என்னங்க.. நம்ம வீட்ல போன் கனெக்சன் வாங்கிட்டா ஈஸியா இருக்கும்ல" 

"அதுவும் சரி தான்.  ஆனா இன்னும் 1 வருஷத்துல எப்படியும் புது விடு கட்டிட போறோம்.  அதனாலே புது வீட்ல போன் கனெக்சன் வாங்கலாம்னு நினைக்குறேன்" 

"எது சொன்னாலும் அதுக்கு ஒரு காரணம் வச்சிருக்கீங்க" என்று குறைபட்டு கொண்டு வீட்டு வேலைகளில் மூழ்கினாள். 

அன்று மதியம் வீட்டுக்கு ஒரு கூரியர் வந்தது.  காலேஜ் ல இருந்து வந்த லெட்டர் அது.  அதை கிழித்து தியாகு பார்த்து ஷாக் ஆகினார்.  "செல்வி.. இந்த லெட்டர் பாரு" என்று கொடுத்தார்.  அந்த லெட்டரின் தலைப்புல வார்னிங் நோட்டீஸ் என்று எழுதி இருந்தது.  அதில் அன்பு ஏதோ காலேஜ்ல தப்பு பண்ணிவிட்டதாகவும் அதுக்கு பேரன்ட்ஸ் வந்து பிரின்சிபால் பார்க்க வேண்டும் என்று இருந்தது.  அப்படி என்ன பிரின்சிபால் கூப்பிட்டு விடுற அளவுக்கு அன்பு தப்பு பண்ணி இருப்பான் என்று இருவருக்குள்ளும் குழப்பமாக இருந்தது.  அதுவும் காலேஜ் சேர்ந்து 6 மாசம் கூட ஆகல என்று குழம்பினர்.  தியாகு பேசாமல் அமர்ந்தார்.  தன்னுடைய ஆபீஸ் வேலையும் அதிகமாக இருப்பதால் என்ன செய்ய என்று யோசித்து கொண்டிருக்க செல்வி ஒரு காபி போட்டு எடுத்து வந்து "என்னங்க.. என்ன யோசிக்கிறீங்க" 

"நீ சொன்னது ரைட் தான்.  போன் இருந்திருந்தா இங்க இருந்தே அவன் கிட்ட கேட்டிருக்கலாம்.  இப்போ என்ன செய்ய.  ஆபீஸ் வேலையும் இருக்கு" 

"நான் வேணும்னா போய் பாத்துட்டு வரட்டுமா" 

"நீ எப்படி போவே" 

"காலைல இங்க இருந்து கிளம்புனா மதியம் போயி சேர்ந்துடலாம்.  அப்புறம் அங்கே பிரின்சிபால் பாத்துட்டு சாயங்காலம் கிளம்பினா நைட் வீட்டுக்கு வந்துடலாம்.  என்ன ஒரு நாள் டைர்ட் ஆ இருக்கும்.  அதை பார்த்தா என்ன பிரச்சனைன்னு யோசிச்சிட்டே இருக்கணும்.  அங்கே அவனுக்கு என்ன பிரச்னையோன்னு இப்போவே தோணுது" 

"சரி சரி.. நாளைக்கே போயிட்டு வந்துடுறியா.  நான் வெளியே சாப்பிட்டுக்குறேன்.  லதாவுக்கு ஏதாவது வாங்கி கொடுத்துடுறேன்" 

காலையில் செல்வி வேகமாக எழுந்து லதா, தியாகுக்கு தேவையான உணவுகளை செய்து வைத்து விட்டு கிளம்பினாள். 

அவள் போய் சேரும் போது மதியம் மணி 12 தாண்டி இருந்தது.  காலேஜினுள் செல்லும் போது மனது திக் திக் என்று அடித்து கொண்டே பிரின்சிபால் ரூம் அருகே சென்றாள்.  அவள் வந்ததும் மற்ற எல்லா வேலைகளை விட்டுவிட்டு பிரின்சிபால் அவளை உள்ளே அழைத்தார்.  அவர் என்ன சொல்ல போகிறார் என்று யோசித்து கொண்டே அமர்ந்தாள்.  ஒரு கிளெர்க்கிடம் அன்பு கூட்டி வர சொல்லிட அவன் உள்ளே வந்தான்.  அன்பு அங்கே அம்மா இருப்பதை பார்த்ததும் கண்ணில் பொல பொல என்று நீர் கொட்ட ஆரம்பித்தது.  இருவரும் எதுவும் பேசிக்கொள்ளவில்லை.  செல்வி "சார்.. எதுக்கு எங்களை வர சொல்லி இருக்கீங்க" 

"உங்க பையன்கிட்ட கேக்கலையா" 

"இல்லைங்க.. நேரா இங்கே தான் வர்றேன்" 

"அன்பு.. நீ சொல்லுறியா.. இல்லை.. நான் சொல்லட்டுமா" 

அன்பு தலை குனிந்து நின்று அழுதான்.  அவனால் பேச முடியவில்லை.  அதை பார்த்து செல்வி துடித்தாள் "அன்பு.. என்ன ஆச்சு.. ஏன் அழுவுறே" 

பிரின்சிபால் லேசாக இருமிவிட்டு "மேடம்.. உங்க பையன் வரைஞ்ச ஓவியம் தான் உங்கள இங்க வரவச்சிருக்கு" 

செல்விக்கு புரிந்தது.  ஏதோ ஒரு அசிங்கமான படத்தை வரைந்திருப்பது பெரிய பிரச்சனையாகி இருக்கிறது என்று. 

பிரின்சிபால் தொடர்ந்தார் "சே.. இவ்வளவு அசிங்கமான படம் தெரியுமா.  அதுவும் ஒரு ப்ரோபெஸ்ஸர அப்படி வரைஞ்சிருக்கான்.  நல்ல வேலை அந்த படம் வேறே யாருகிட்டயும் கிடைக்குறதுக்கு முன்னாடி அதை எரிச்சிட்டோம்.  அன்பு, அப்புறம் அவனோட 2 ஃபிரெண்ட்ஸ் க்கு வார்னிங் அனுப்பி இருக்கோம்.  நீங்களும் கொஞ்சம் அட்வைஸ் பண்ணினா நல்லா இருக்கும்னு தான் வர சொன்னோம்.  இனிமே இந்த மாதிரி தப்பு நடந்துச்சுன்னா அப்புறம் சிவியர் ஆக்ஷன் எடுக்க வேண்டி இருக்கும்" 

செல்வி என்ன பேச என்று புரியாமல் அவரை பார்த்து விட்டு "சாரி சார்.  என்ன சொல்லன்னு தெரியலை" 

"அது தான் அன்பு அப்பா வந்திருந்தா நல்லா இருக்கும்னு நினைச்சோம்.  ஆனா நீங்க வந்திருக்கீங்க.  நீங்க வேணும்னா கிளம்புங்க.  இன்னொரு நாள் அன்பு அப்பாவை வர சொல்லி அவனுக்கு எடுத்து சொல்ல சொல்லுங்க" 

"ஹ்ம்ம்" 

செல்வி ரொம்ப கவலைப்படுவதை பார்த்த பிரின்சிபால் அவளை கொஞ்சம் உத்வேக படுத்த "ஆனா.. படிப்புல உங்க பையன் தான் டாப்.  ஃபர்ஸ்ட் இயர் ல இருக்குற எல்லா ப்ரென்ச் பசங்கள்ல உங்க பையன் டாப் 10 ல ஒருத்தன்.  அதுக்கப்புறம் வாலி பால் டீம்ல இருக்கான்.  நல்லாவும் விளையாடுறான்.  நல்ல எதிர்காலம் இருக்கு.  அதனாலே இந்த மாதிரி சின்ன சின்ன விஷயத்தால் எதிர்காலத்தை வீணாக்கிட வேணாம்னு நினைச்சேன்" 

செல்விக்கு இந்த வார்த்தைகள் கொஞ்சம் ஆறுதலை கொடுத்தது.  அவரிடம் மேலும் சில விவரங்களை கேட்டு கொள்ளும் போது அன்பு அமைதியாகவே இருந்தான்.  ஒரு அரை மணி நேரத்தில் அவர் ரூம் விட்டு இருவரும் வெளியே வந்தனர்.  அன்புக்கு என்ன பேச என்று தெரியவில்லை. 

செல்வி "அன்பு. கான்டீன் எங்க இருக்கு.  ரொம்ப பசிக்குது" 

"இந்த பக்கம் ம்மா" என்று கைகாட்டி அவளை கூட்டி சென்றான். 

ஆளுக்கு ஒரு மினிமீல்ஸ் வாங்கி கொண்டு வந்து டேபிளில் அமர்ந்தனர்.  செல்வி சாப்பிட ஆரம்பித்தாள்.  இருவரும் எதுவும் பேசிக்கொள்ளவில்லை.  அப்போது அங்கே நந்தினி அவனுடன் படிக்கும் கிளேஸ்மேட் வந்தாள்.  அவளுக்கு இந்த பிரச்சனை பத்தி தெரியாது போல.  சொல்ல போனால் அவனுக்கும், அவன் ரூம்மேட்க்கும், அந்த சீனியர்க்கு மட்டும் தெரிந்த விஷயம் அது.  அவள் வந்து அவனருகே உக்கார்ந்து "டேய் அன்பு.. யாருடா.. அம்மாவா..என்ன திடிர்னு வந்திருக்காங்க."  செல்வியை பார்த்து "வாங்க ஆண்ட்டி.  எப்படி இருக்கீங்க.  நான் நந்தினி.  அன்பு கூட படிக்கிறேன்" 

செல்வி "அமாம் ம்மா.. சும்மா தான் இந்த பக்கம் வர வேண்டிய வேலை இருந்தது.  அது தான் அப்படியே அன்பை பாத்துட்டு போகலாம்னு வந்தேன்" 

"ஓ.. நல்லது ஆண்ட்டி.  இங்க கான்டீன் சாப்பாடு நல்லா இருக்காதே. ஏன் அன்பு.. அம்மாவை வெளியே கூட்டிட்டு போயிருக்கலாமே" 

அன்பு "இல்லை.. அம்மா தான்.. இங்க ஓகே ன்னு சொன்னாங்க" 

நந்தினி "ஆண்ட்டி.. இங்க பாருங்க உங்க புள்ளைய.  நான் அவனோட கிளாஸ்மேட் தானே.. என் கிட்ட கூட பேச வெக்கபடுறான்.  சொல்ல போனா கிளாஸ் ல சார் பொண்ணுங்க பக்கமே திரும்ப மாட்டாரு.  அதனாலேயே சார் மேல நெறய பொண்ணுங்களுக்கு கிரஷ் இருக்கு" என்று சிரித்தாள். 

அன்பு கொஞ்சம் சங்கோஜத்தோடு "அம்மா அப்படிலாம் இல்லை" 

செல்வி சிரித்து கொண்டே "அவன் அப்படி தான்ம்மா.. வீட்ல தங்கச்சி கூட நல்லா பேசுவான், சண்டை போடுவான்.  நீ சாப்டியா ம்மா" 

நந்தினி தன் பையில் இருந்து டிபன் பாக்ஸ் எடுத்து திறந்தாள்.  "என்னோட வீடு பக்கத்துல தான் இருக்கு.  அம்மா செஞ்சு கொடுத்த வெஜ் பிரியாணி.  உங்க தட்டை கொஞ்சம் நீட்டுங்க.  டேஸ்ட் பண்ணி பாருங்க" என்று அவள் சகஜமாக தான் கொண்டு வந்த உணவை அவர்களுக்கு ஷேர் செய்தாள்.  அதே போல செல்வி நந்தினிக்கு தன் தட்டில் இருந்து கொஞ்சம் மினிமீல்ஸ் எடுத்து அவளுக்கு கொடுத்தாள்.  அதன் பிறகு வேறு சில விஷயங்கள் நந்தினி சந்தோஷமாக பேசி கொண்டு இருக்க செல்விக்கு பிரின்சிபால் சொன்ன விஷயங்கள் கொஞ்சம் அவளுக்குள் இருந்து கரைய தொடங்கியது.  கடைசியாக நந்தினி எழுந்து கிளாஸ் ஆரம்பிக்க போவதாக சொல்லி கிளம்பினாள். 

"அன்பு.. பிரின்சிபால் சொன்ன விஷயம் பத்தி கொஞ்சம் பேசணும்." 

அவன் கண்கள் லேசாக கலங்கியவாறு "அம்மா.. ஹாஸ்டல் போகலாமா" 

அவளும் சரி என்பது போல தலையசைக்க இருவரும் நடந்து ஹாஸ்டல் உள்ளே சென்றனர்.  காலேஜ் நடக்குற நேரம்.  அதனால் ஹாஸ்டல் ல சில பசங்க மட்டும் அங்கங்கங்கே தெரிந்தனர்.  அவனது ரூமினுள் சென்றதும் அவள் கையில் இருந்த பையினுள் கையை விட்டு ஒரு ஸ்வீட்ஸ், ஸ்னாக்ஸ் பாக்ஸ் எடுத்து அவனிடம் கொடுத்து "அன்பு.. அப்பா வாங்கி கொடுத்தாரு.  உன் ஃபிரெண்ட்ஸ் கூட ஷேர் பண்ணிக்கோ" 

அன்பு என்ன நினைச்சானோ அப்படியே கேவி கேவி அழ தொடங்கி அவள் காலை புடித்து கொண்டே கீழே சரிந்தான்.  செல்வி ஒன்னும் சொல்லாமல் நின்றாள்.  அன்பு "அம்மா மன்னிச்சிடுங்கம்மா.. சாரி.. நான் ரொம்ப தப்பு பண்ணிட்டேன்" என்று மீண்டும் மீண்டும் அழுதான்.  அவள் அவனை சமாதானப்படுத்தவில்லை.  சில நிமிடங்கள் கழிந்தது. 

"அன்பு.. அவ்வளவு செலவு பண்ணி உன்ன இந்த காலேஜ் ல படிக்க வைக்குறதுக்கு உங்க அப்பா கஷ்டப்படுறாரு.  நீ என்னடான்னா.. இப்படி ஆகிட்டே" 

"அம்மா.. ப்ளீஸ்.. அந்த சீனியர் தான் ம்மா.. எங்க காலேஜ் ப்ரொபசர் முகத்தை ஒரு பலான படத்துக்கு மேல வச்சு வரைய சொன்னாங்க.  நானும் ஒரு ஜாலிக்கு தான்ம்மா நினைச்சு வரைஞ்சேன்.  இப்படி மாட்டிப்பேன்னு நினைக்கலை" 

அவன் எழுந்து நிற்க அவளுக்கு திடீர் என்று கோவம் வந்தது.  அவள் கையை ஓங்கி அவன் கன்னத்தில் மாறி மாறி அறைய தொடங்கினாள்.  பல முறை அவன் கன்னம் சிவக்க சிவக்க அடித்து முடித்து சோர்ந்தாள் அதன் பின் "நாளைக்கு அந்த பையன் உங்க அம்மாவ அதாவது என்னை அப்படி வரைய சொல்லுவான்.  அப்படியே வரைஞ்சி கொடுத்துடு" என்று கோவத்தில் கத்திட அவன் அப்படியே கூனி குறுகி உடைந்தான்.  சில நிமிடங்கள் அவள் கோவத்தில் கத்தி முடித்தாள்.  அவனும் என்ன சொல்ல என்று தெரியாமல் சோர்ந்து அப்படியே உக்கார்ந்தான். 

மணி 3 நெருங்கி கொண்டு இருந்தது.  ஹாஸ்டல் உள்ளே ஆங்காங்கே மாணவர்கள் வருவதை கவனித்தாள்.  "அன்பு.. நான் கிளம்பனும்.  இப்போ கிளம்பினா தான் நைட் ஊர் போயி சேர முடியும்" 

"அம்மா.. ஹாஸ்டல் வாசல்ல தான் பஸ் நிக்கும்.  வந்து ஏத்தி விடுறேன்" 

இருவரும் ஹாஸ்டல் விட்டு வெளியே நடந்தார்கள்.  வரும் வழியில் சில நண்பர்கள் அவனையும் அவன் அம்மாவையும் நலம் விசாரித்தார்கள்.  பஸ் ஸ்டாண்ட் அருகே வரும் போது ஒரு பேக்கரி கடையை பார்த்த செல்வி "கொஞ்சம் உள்ளே வா.. ஒரு டீ மட்டும் குடிச்சிட்டு போகலாம்" என்று உள்ளே சென்றாள். 

அங்கே அன்பு, செல்வி அருகருகே ஒரு டேபிளில் உக்கார்ந்திட ஒரு டீ, பஃப்ஸ் ஆர்டர் செய்தனர்.  சில நிமிடங்களில் வந்தது. 

செல்வி "அன்பு.. சாரி டா.. கோவத்துல உன்னை ரொம்ப அடிச்சிட்டேன்" என்று அவன் கையை எடுத்து தன் கையோடு வைத்து புடித்தாள். 

"அம்மா.. நான் தான் சாரி கேக்கணும்." 

"அன்பு.. இன்னொரு தடவை இந்த மாதிரி கம்பளைண்ட் எதுவும் வர கூடாது.  சரியா.. " 

"சரிம்மா.. இனிமே அந்த சீனியர் பசங்க கூட சேர மாட்டேன்" 

"அப்பாக்கு தெரிஞ்சா ரொம்ப கஷ்டப்படுவார்.  அதனாலே அப்பாகிட்ட வேற ஏதாவது சொல்லி சமாளிச்சுக்குறேன்.  நீ இனிமே நல்லபடியா இரு" 

"அம்மா.." கண்ணில் வழிந்த நீரை துடைத்து விட்டு "எங்க பிரின்சிபால் கிட்ட இருந்து என்னை பாராட்டி உங்களுக்கு லெட்டர் வராம நான் இனிமே வீட்டுக்கு வர மாட்டேன்.  அவர் கிட்ட நான் நல்ல பேரு கண்டிப்பா வாங்குவேன்" 

"அதெல்லாம் வேணாம்.." 

"இருக்கட்டும்மா.. இது எனக்கு நானே கொடுத்துக்குற தண்டனை.  கண்டிப்பா எனக்கு ஏற்பட்ட இந்த களங்கத்தை இன்னும் சில மாசத்துல நீக்கிடுவேன்." 

செல்வி மனது கொஞ்சம் இலகுவானது.  தன் மகன் தவறை உணர்ந்துவிட்டதால் அதுக்கு மேல் என்ன சொல்ல என்று புரியாமல் இருந்தாள்.  இருந்தாலும் பையன் வீட்டுக்கு வரமாட்டேன்னு சொன்னது அவளுக்குள் சங்கடத்தை ஏற்படுத்தியது.  ஆனால் அவனின் வைராக்கியத்தை குலைக்க கூடாது என்றும் அவளுக்கு தோன்றியது.  அதன் பிறகு வேறு சில விஷயங்கள் பேசி முடித்திவிட்டு அவள் பஸ் ஏறினாள்.  அன்பு அவளிடம் இருந்து விடைபெற்று கொண்டு ஹாஸ்டல் திரும்பினான். 

செல்வி வீடு வந்ததும் தியாகுவிடம் சில பொய்கள் சொல்லி சமாளித்தாள்.  அவரும் பிரச்சனை பெருசாக இல்லை என்று கொஞ்சம் நிம்மதியாக தன் வேலைகளை பார்க்க தொடங்கினார்.  லதாவும் அன்பு பத்தி விசாரித்தாள்.  அவளிடமும் பொய்யை சொல்லி சமாளித்தாள்.  நாட்கள் மெல்ல நகர்ந்தது.  அன்பு  ஊர்ல இருந்து வந்து 3 மாசத்துக்கு மேல ஆனது.  இதன் நடுவே சில முறை தியாகு, செல்வி அவனுக்கு வெளியில் இருந்து STD போன் செய்து பேசினார்கள். 

தீபாவளி நெருங்கியது.  இன்னும் 2 வாரம் தான்.  அன்பு வீட்டுக்கு வந்தால் நல்லா இருக்கும் என்று தோன்றியது.  பல முறை போன் செய்தும் அவன் வருவதாக இல்லை.  தியாகு அவனுக்கு ஏன் இந்த வீம்பு என்று பல முறை செல்வியிடம் கேட்டு பார்த்தான்.  அவளும் ஏதோ சொல்லி சமாளித்தாள். 

ஒரு நாள் காலை தியாகு வீட்டுக்கு கூரியர் வந்தது.  அன்பு காலெஜ்ல் இருந்து தான்.  அதை பார்த்ததும் தியாகு என்னடா இன்னொரு பிரச்சனை கொண்டு வந்துட்டான்னா என்று யோசித்து கொண்டே அந்த லெட்டரை செல்வியிடம் கொடுத்தார்.  அவள் வாங்கி பிரித்தாள்.  இம்முறை வந்தது ப்ரினிசிபாலிடம் இருந்து வந்த வாழ்த்து கடிதம்.  அவள் கண்களில் நீர் கோர்க்க ஆரம்பித்தது.  அவன் நினைத்ததை சாதித்து விட்டான்.  அந்த கடிதத்தில் அன்பு மாநில அளவில் நடந்த ஓவியப்போட்டியில் தாய்மை என்ற தலைப்பில் வரைந்த ஓவியம் முதல் பரிசை வென்று அவன் கல்லூரிக்கு பெருமை சேர்த்திருந்ததாக அந்த கல்லூரி முதல்வர் எழுதி இருந்தார்.  தியாகு, லதா அந்த கடிதத்தை பார்த்து அவனுக்கு அப்படி என்ன ஓவியம் வரைய தெரியும் என்று கிண்டலடித்து பேசினர். 

அடுத்த 2 மணி நேரத்தில் வீட்டு வாசலில் மணி அடிக்க அங்கே நின்றிருந்தான் அன்பு.  கிட்ட தட்ட 4 மாதங்கள் ஆகி இருந்தது அவன் வீடு வந்து.  அவன் கன்னத்தில் லேசாக முடி முளைத்து மெல்லிய தாடி வளர்ந்து இருந்தது.  மீசையும் வளர்ந்து ஆளே மாறி இருந்தான்.  உடல் கொஞ்சம் இளைத்திருந்தது.  லதா ஸ்கூல் சென்றிருந்தாள்.  தியாகு "டேய் அன்பு.. வா டா.. இப்போ தான் லீவு கிடைச்சதா.." 

"ஆமாம்ப்பா..கொஞ்சம் பாடமும் அதிகமா இருக்கு.  அது தான்.." 

செல்வி கண்ணாலே சாதிச்சிட்டேடா என்பது போல செய்கை செய்தாள்.  அவனும்..ஆமாம்.. இதுக்கு தான் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டேன் என்று கண்ணால் பேசினான்.  "டேய் அன்பு.. என்னடா.. தாடி வளத்துட்டிருக்கே.  ஷேவிங் பண்ணிடுடா.." என்று உரிமையாக அவன் தோளில் ஒரு அடி அடித்தாள்.  அம்மாவின் முகத்தில் இவ்வளவு ஆனந்தம் தெரிந்ததை கவனித்தான். 

"அம்மா 2 வாரம் இங்கே தான் இருக்க போறேன்.  தீபாவளி முடிஞ்சதும் தான் காலேஜ் போக போறேன்" 

"உண்மையா தான் சொல்லுறியா..நீ இல்லாம தீபாவளி எப்படி போக போகுதோன்னு நினைச்சிருந்தேன்.  நல்ல வேலை வந்துட்டே" 

தியாகு "அப்போ இந்த 2 வாரத்துல ஒரு நாள் பூமி பூஜை போட்டுடலாம்.  செல்வி.. ஒரு நல்ல நாள் பாத்து வை..  ஆபீஸ் ல ஒரு வேலை இருக்கு.  நான் போயிட்டு வந்துடுறேன்.  நீ அவன் கிட்ட வீட்டோட டிசைன் காமிச்சிடு" என்று கிளம்பினார். 

அன்பு தான் கொண்டு வந்த பேக்கை வைத்து விட்டு சலூன் சென்றான்.  செல்வி அன்பு வந்துவிட்ட குஷியில் சமைத்து கொண்டு இருந்த குழம்பை நிறுத்திவிட்டு அவனுக்கு புடித்த குழம்பை மாற்றி சமைக்க ஆரம்பித்தாள்.  அன்பு தலை முடி ஷார்ட் கட் பண்ணி, மீசை தாடி முழுதாக மழித்து விட்டு வந்தான்.  சலூனில் கொஞ்சம் முகத்தை கொஞ்சம் சகரப் செய்து விட்டதால் முகத்தில் இருக்கும் எண்ணெய் பிசுக்கு நீங்கி பல பல என்று வந்தான். 

தொடரும்