[anaamika]

అప్డేట్ 008


ఆ తర్వాత వాళ్లిద్దరూ అక్కడి నుండి బయలుదేరారు. తిరిగి వెళ్లేటప్పుడు కూడా ఇద్దరూ పరిగెత్తుకుంటూనే వెళ్లారు. ఇప్పుడు దారిలో జనం ఎక్కువగా ఉన్నారు, వాళ్ళందరూ వీళ్ళిద్దరినీ చూస్తున్నారు అయితే ఇద్దరూ వాళ్ళని పట్టించుకోకుండా వెళ్లిపోయారు. జూహి మేడమ్ ఇంటి దగ్గరికి చేరుకున్నప్పుడు ఆమె శివని లోపలికి రమ్మని పిలిచింది అయితే శివ కాలేజ్‌కి కూడా వెళ్ళాలి కాబట్టి ఇంకోసారి అని చెప్పాడు. అందుకు ఆమె కూడా ఒప్పుకుంది, శివ తన ఇంటి వైపు బయలుదేరాడు. జరిగిన విషయాలన్నీ శివ లతక్కకి చెప్పినప్పుడు ఆమె చాలా సంతోషపడింది, అక్కడ ఉన్న అమ్మాయిలు కూడా చాలా సంతోషపడ్డారు. ఆ తర్వాత శివ తయారై కాలేజ్‌కి బయలుదేరాడు.

కాలేజ్‌కి శివ చేరుకున్నప్పుడు హర్ష అక్కడ నిలబడి కనిపించాడు, అందుకే శివ అతనికి హాయ్ చెప్పాడు, అతను కూడా హాయ్ చెప్పాడు.

శివ : మహేష్ రాలేదా ?

హర్ష : వాడు ఇప్పుడే వస్తాడు, వాడికోసమే ఎదురుచూస్తున్నాను. అదిగో చూడు వాడు కూడా వచ్చేస్తున్నాడు.

ఇంతలో మహేష్ వస్తుండటం కనిపించింది.

మహేష్ : హాయ్

శివ & హర్ష : హాయ్

మహేష్ : మీ ఇద్దరు ఏం చేస్తున్నారు ?

హర్ష : నీకోసమే ఎదురుచూస్తున్నాము, అమ్మాయిలని చూస్తూ కాలక్షేపం చేస్తున్నాము.

శివ ఆశ్చర్యంగా హర్ష వైపు చూసాడు.

మహేష్ : (నవ్వుతూ శివ వైపు చూసి) నేను చూస్తున్నాను, శివ ఇప్పుడే వచ్చాడు, అవునా !

మహేష్ : నువ్వు ఎప్పటికీ మారవురా సాలే, సరే ఎవరైనా నచ్చారా లేదా ?

హర్ష : ఇప్పటికైతే లేదు. పదా ఇద్దరం కలిసి చూద్దాం, ఎవరికి ఎవరు నచ్చుతారో చూద్దాం.

శివ : నన్నుమాత్రం వీటన్నింటికి దూరంగా ఉంచండి భాయ్.

మహేష్ : ఎందుకురా ? నీకు అమ్మాయిల మీద ఆసక్తి లేదా, కొంపదీసి అబ్బాయిల మీద ఆసక్తి ఉందా ? (ఇద్దరూ నవ్వడం మొదలుపెట్టారు). చూడు భాయ్ ఒకవేళ అలా అయితే నేను ముందే క్లియర్ చేస్తున్నాను, నేను అలాంటివాడిని కాదు.

హర్ష : అవును నాకూ ఇష్టం లేదు

నవ్వుతూ ఇద్దరూ హై-ఫై ఇచ్చుకున్నారు.

శివ : (నవ్వుతూ) రాక్షసులారా, నేను కూడా అలాంటివాడిని కాను. నా ఉద్దేశం ఏమిటంటే నేను ఇక్కడ కేవలం చదువు మీద మాత్రమే ఆసక్తితో ఉన్నాను కానీ వీటి మీద కాదు.

హర్ష : అరే సాలే, ఈ వయసులో ఇవన్నీ చేయకపోతే ముసలితనం వచ్చాక చేస్తావా ? సరే నీకు ఏది చేయాలనిపిస్తే అది చేయి, కానీ మాపని మమ్మల్ని చేయనివ్వు.

తర్వాత వాళ్లిద్దరూ అలాగే ఉండిపోయి అమ్మాయిల గురించి కామెంట్లు చేయడం మొదలుపెట్టారు. అమ్మాయిలని చూస్తూ వాళ్ళ రొమ్ములు ఎంత బాగున్నాయో అని, లేదా వాళ్ళ పిర్రలు ఎంత పెద్దగా ఉన్నాయో అని మాట్లాడుకుంటున్నారు. ఇష్టం లేకపోయినా శివ దృష్టి అటువైపు వెళ్తోంది. శివ ఎప్పుడూ అమ్మాయిలని ఇలాంటి చూపులతో చూడలేదు. అందుకే శివకి కొద్దిగా వింతగా అనిపిస్తోంది. కొద్దిసేపటికి బెల్ మోగింది, వాళ్లంతా క్లాస్‌లోకి వెళ్లారు. అక్కడ చాలా మంది అబ్బాయిలు, అమ్మాయిలు ఇదివరకే కూర్చున్నారు, అందుకే వీళ్ళు కూడా వీళ్ళ బెంచ్ దగ్గరికి వెళ్లి కూర్చున్నారు. కొద్దిసేపటికి టీచర్ కూడా వచ్చేసింది.

హర్ష : (గుసగుసలాడుతూ) యార్, అమ్మాయిల కంటే ఈ టీచరే చాలా అదిరిపోయింది.

మహేష్ : అవును యార్, నిజంగా ఎంత అద్భుతంగా కనిపిస్తోంది. ఫిగర్ కూడా చాలా సూపర్ గా ఉంది.

శివ చూపు కూడా టీచర్ వైపు మళ్లింది. శివ తన మనసులో "ఏదేమైనా ఆ మాటైతే నిజం, చూడటానికి నిజంగా చాలా బాగుంది, ఏదో ప్రత్యేకత ఉంది, అది చాలా ఆకర్షణీయంగా కూడా అనిపిస్తోంది" అనుకున్నాడు. మళ్ళీ వెంటనే "నేనేంటి ఇలా ఆలోచిస్తున్నాను, ఆమె మా టీచర్, నేను ఇలా ఆలోచించకూడదు. ఈ ఇద్దరూ వాళ్ళతోబాటు నా మనసుని కూడా పాడుచేస్తున్నారు" అని అనుకున్నాడు

తర్వాత టీచర్ అటెండెన్స్ తీసుకుని పాఠం చెప్పడం మొదలుపెట్టింది. శివ దృష్టి ఒకటి రెండు సార్లు ముందు కూర్చున్న వైష్ణవి వైపు వెళ్ళింది కానీ ఈరోజు కూడా ఆమె వెనుక భాగం మాత్రమే అతనికి కనిపిస్తోంది. చిన్న రిసెస్ టైం అయింది, అందరూ వాష్‌రూమ్ కోసం బయటికి వెళ్లారు. బయటికి వెళ్లేటప్పుడు, ముందుకి వెళ్ళినప్పుడు శివ వైష్ణవి వైపు చూసాడు కానీ ఆమె మరోవైపు మొహం తిప్పుకుని తన స్నేహితురాలితో ఏదో మాట్లాడుతోంది దాంతో వైష్ణవి ముఖం కనిపించలేదు. ఎందుకో శివకి ఆమెని చూడాలనిపించింది. శివ, వైష్ణవి వైపు చూస్తున్నప్పుడు, వైష్ణవి స్నేహితురాలి కన్ను శివ మీద పడింది. శివ దృష్టి వైష్ణవి మీద ఉండటం వల్ల శివకి ఆ విషయం తెలియలేదు. ఇలా కేవలం ఒకటి రెండు సెకన్లపాటే జరిగింది. ఆ తర్వాత ఆ ముగ్గురూ వాష్‌రూమ్‌కి వెళ్లారు. రిసెస్ చిన్నది కావడంతో ముగ్గురూ వెంటనే తిరిగి కూడా వచ్చేసారు. వచ్చేటప్పుడు కూడా శివ, వైష్ణవి వైపు చూసాడు కానీ అప్పటికీ ఆమె తన స్నేహితురాలితోనే మాట్లాడుతోంది, ఆమె స్నేహితురాలు శివని చూస్తోంది. శివ తన స్థానానికి వెళ్లి కూర్చున్నాడు, మళ్ళీ చదువు చెప్పడం మొదలైంది. లెక్చర్ సమయంలో ఎక్కువగా శివ అలాగే వైష్ణవిలు మాత్రమే టీచర్ అడిగే ప్రశ్నలకి సమాధానం చెప్పడానికి లేచేవాళ్ళు. వైష్ణవి వెనుక భాగం మాత్రమే శివకి కనిపిస్తుంది కానీ ఆమె గొంతు చాలా తియ్యగా ఉంది, వైష్ణవి పక్కన కూర్చున్న అమ్మాయి కూడా సమాధానం ఇస్తోంది. అలాగే శివ పైకి లేచినప్పుడు అతని దృష్టి టీచర్ మీద ఉండేది కాబట్టి శివ వాళ్ళని చూసేవాడు కాదు కానీ వైష్ణవి మాత్రం శివని చూస్తూ ఉండేది, ఆమె ఏంటి అందరూ శివని చూస్తున్నారు ఇది సహజమే ఎందుకంటే సమాధానం చెప్పేవాళ్ల వైపు అందరి దృష్టి వెళ్తుంది కాబట్టి. అలాగే పెద్ద రిసెస్ కూడా వచ్చేసింది.

మహేష్ : పదరా క్యాంటీన్‌కి వెళ్దాం.

శివ : మీరే వెళ్లిరండి, నేను ఇక్కడే కూర్చుంటాను.

హర్ష : పదరా నువ్వు అక్కడ కూర్చుని తిను.

శివ : మీ ఇద్దరూ వెళ్లిరండి.

మహేష్ : (శివని లాగుతూ) పదరా సాలే, ఎందుకు ఇలా నఖరాలు చేస్తున్నావ్ ?

ఇష్టం లేకపోయినా శివ వాళ్లతో పాటు క్యాంటీన్‌కి వెళ్ళాడు. కబుర్లు చెప్పుకుంటూ వాళ్ళు వెళుతున్నప్పుడు శివ దృష్టి వైష్ణవి వైపు వెళ్ళలేదు కానీ ఆమె స్నేహితురాలు శివని చూస్తోంది.

వైష్ణవి స్నేహితురాలు : వైష్ణవి, చూడు అతనే శివ, ఆ పొడుగ్గా ఉన్నవాడే, అతనే నిన్ను చూస్తూ ఉంటాడు.

వైష్ణవి : (శివ వైపు చూస్తూ) అయితే నన్ను ఏం చేయమంటావు ? చూడనివ్వు.

వైష్ణవి స్నేహితురాలు : ఎంత హ్యాండ్సమ్‌గా ఉన్నాడు, ఇంటెలిజెంట్‌గా కూడా ఉన్నాడు. నీకంటే ఎక్కువ మార్కులు అతనికే వచ్చాయి.

వైష్ణవి : (కొంచెం కోపంగా) అవును నాకు తెలుసు నాకంటే ఎక్కువ మార్కులు వచ్చాయని. ఈసారి చూడు నా మార్కులు అతని కంటే కూడా ఎక్కువ వస్తాయి.

వైష్ణవి స్నేహితురాలు : అరె ఎందుకు కోప్పడుతున్నావు. నేను ఊరికే అలా అన్నాను. అతను నీ వైపు చూస్తున్నాడు కదా, అతనికి కొంచెం రెస్పాన్స్ ఇవ్వు.

వైష్ణవి : నాకు ఎలాంటి ఆసక్తి లేదు. అతను నా వైపు చూస్తున్నాడని నీకు ఎలా తెలుసు, ఒకవేళ నీకు అంతగా నచ్చితే నువ్వే రెస్పాన్స్ ఇవ్వు.

వైష్ణవి స్నేహితురాలు : హబ్బా, ఒకవేళ అతను నా వైపు చూస్తే నేను వెంటనే రెస్పాన్స్ ఇచ్చేదాన్ని. కానీ ఎప్పుడైనా చూస్తే కదా. అతను నీ వైపు మాత్రమే చూస్తున్నాడు.

వైష్ణవి : సరేలే ఈ మాటలు వదిలేయ్, పదా వాష్‌రూమ్‌కి వెళ్దాం, తర్వాత గార్డెన్‌లో కూర్చుని టిఫిన్ తిందాం.

వాళ్లిద్దరూ కూడా వెళ్లిపోయారు, ఇక్కడ ఈ ముగ్గురూ కూడా క్యాంటీన్‌లో వున్నారు. వాళ్లు కొన్ని స్నాక్స్ ఆర్డర్ చేశారు, శివ తాను తెచ్చుకున్న టిఫిన్ లో నుండి తినడం మొదలుపెట్టాడు. వాళ్లు తినమని చెప్పారు కానీ శివ అందుకు ఒప్పుకోలేదు.

మహేష్ : నువ్వు ఎందుకు అలా చేస్తున్నావు శివా ? మాతో పంచుకోలేవా ఏంటి ? మనం స్నేహితులమా లేక నువ్వు మమ్మల్ని స్నేహితులుగా భావించడం లేదా ?

శివ : అలాంటిదేమీ లేదు. కానీ ఈరోజు నేను తింటే రేపు నేను కూడా పెట్టాల్సి వస్తుంది. నా దగ్గర డబ్బులుండవు.

హర్ష : అరె సాలే, మీ నాన్న పిసినారోడా ఏంటి డబ్బులు ఇవ్వకపోవడానికి ?

అని అంటూ ఇద్దరూ హై-ఫై ఇచ్చి నవ్వడం మొదలుపెట్టారు.

శివ నిరుత్సాహకరమైన చూపులతో వాళ్ళని చూసాడు, అతని ముఖంలో విచారం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. వాళ్లకి ఏదో ఎక్కువ మాట్లాడేశామని అనిపించింది.

హర్ష : సారీ యార్, నేను అన్నదానికి ఎలాంటి తప్పు అర్థం చేసుకోవద్దు. నేను ఊరికే సరదాగా అంటున్నాను. నీకు ఏమైనా మంచిగా అనిపించకపోతే సారీ.

శివ : లేదు, సారీ చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు, నాకు ఎవరూ తండ్రి లేరు, నేను అనాధని, అనాథాశ్రమంలో ఉంటాను.

హర్ష : ఓహ్ ! సారీ యార్ నాకు తెలియదు.

మహేష్ : (శివతో) అరే గాడిద, ఇంత చిన్న విషయానికి నువ్వు మాకు దూరంగా వుండాలని అనుకుంటున్నావా ? సాలే మనం స్నేహితులం, స్నేహంలో ఈ లెక్కలు ఉండవు. ఇప్పుడు నీ దగ్గర డబ్బులు లేకపోతే ఏంటి. ఎప్పుడో ఒకప్పుడు నువ్వు సంపాదిస్తావు, మాకు నమ్మకం ఉంది, నువ్వు మాకంటే ఎక్కువే సంపాదిస్తావు. అప్పుడు నువ్వు మాకు తినిపించు. ఏంటి, తినిపిస్తావు కదా  ?

ఈ స్నేహం కూడా చాలా విచిత్రంగా ఉంటుంది. స్నేహితుల్లో నీది నాది అనే తేడా ఉండదు. ఈరోజు శివకి కూడా అలాంటి స్నేహితులే దొరికారు. శివ కూడా వాళ్ళ స్నేహాన్ని గౌరవించాడు, వాళ్లతో తన భోజనాన్ని పంచుకోవడం మొదలుపెట్టాడు. వాళ్లిద్దరూ కూడా సంతోషపడ్డారు. ముగ్గురూ క్లాస్‌కి తిరిగి వెళ్ళినప్పుడు కబుర్లలో మునిగిపోయారు, దాంతో శివ దృష్టి వైష్ణవి వైపు వెళ్ళలేదు. అయితే ఈసారి వాళ్లిద్దరూ శివని చూస్తున్నారు కానీ శివ వాళ్ళ వైపు చూడకపోవడంతో వైష్ణవికి మరింత కోపం వచ్చింది.

వైష్ణవి : (విసుక్కుంటూ) ఏంటే ముదనష్టపుదానా, నువ్వేమో అతను వస్తూ పోతూ నన్ను చూస్తాడంటూ చెప్తున్నావ్.

షమీమ్ : (వైష్ణవి స్నేహితురాలి పేరు షమీమ్) ఇప్పటివరకు అయితే నిన్నే చూస్తున్నాడు కానీ ఈసారి చూడకపోతే ఇక నేను ఏం చేయను. నీకేం పట్టదని నువ్వే అన్నావు కదా, మరి ఇప్పుడేందుకు కోప్పడుతున్నావు ?

వైష్ణవి : నీతో మాట్లాడటమే దండగ.

షమీమ్ కేవలం చిరునవ్వు నవ్వింది.

తర్వాత క్లాస్ మొదలైంది, అందరూ చదువుకోవడం మొదలుపెట్టారు. రోజు ముగిసింది, అందరూ ఇళ్ళకి బయలుదేరారు. శివ వెళ్తూ వెళ్తూ వైష్ణవి వైపు చూసాడు కానీ ఆమె బ్యాగ్ ని ప్యాక్ చేయడంలో బిజీగా ఉంది, కిందికి వంగి ఉంది. షమీమ్ అది గమనించింది,ఆమె వైష్ణవిని తన మోచేత్తో పొడిచింది, దాంతో వైష్ణవి ఆ వైపు చూసింది, అప్పుడే శివ వెనక్కి తిరిగి ముందుకి వెళ్ళిపోయాడు.

వైష్ణవి : ఏమైంది, బ్యాగ్ ని ప్యాక్ చేసుకోనివ్వు.

షమీమ్ : అతను నిన్ను చూస్తున్నాడు.

వైష్ణవి : (వెంటనే తలుపు వైపు చూసింది కానీ శివ అప్పటికే తిరిగిపోయాడు) నువ్వు నా చేతిలో దెబ్బలు తింటావు. ఎందుకు లేనిపోని మాటలు కల్పిస్తున్నావు ?

షమీమ్ : లేదు నిజంగానే చూస్తున్నాడు. నీ మీద ఒట్టు.

వైష్ణవి : (విసుక్కుంటూ) చూస్తుంటే చూడనివ్వు, నాకేంటి.

తర్వాత వాళ్లిద్దరూ కూడా క్లాస్ లో నుండి బయటికి వచ్చి ఎవరి ఇళ్ళకి వాళ్ళు బయలుదేరారు. శివ కూడా త్వరగా ఇంటికి చేరుకున్నాడు. రజని, వీణలు కూడా వచ్చి టిఫిన్ చేస్తున్నారు. శివ కూడా త్వరగా టిఫిన్ తినడానికి కూర్చున్నాడు. అలాగే కొద్దిసేపు మాటలు జరిగాయి, శివ మళ్ళీ తయారై జిమ్ కి బయలుదేరాడు. జిమ్ పని ముగించుకుని రాత్రి తిరిగి ఇంటికి రాగానే లతక్క శివ కోసమే ఎదురుచూస్తోంది, దాంతో ఇద్దరూ కలిసి భోజనం చేశారు, ఆ తర్వాత వాళ్ళు చదువుకోవడానికి కూర్చున్నారు.

ఈరోజు ఆ ఇద్దరు అమ్మాయిలు శివ పక్కపక్కనే కూర్చున్నారు. శివ వాళ్లకి చదువు చెబుతున్నాడు. శివకి అలా అనిపించిందో లేక రజినీకి ఈ విషయం తెలియలేదేమో కానీ రజని ఈరోజు శివకి కొద్దిగా అతుక్కుని కూర్చుంది. రజిని శరీర వేడి శివకి తగులుతోంది. రజిని భుజం తరచూ శివకి తగులుతోంది. ఈ స్పర్శ శివలో అలజడిని సృష్టిస్తోంది. వాళ్ళు ముగ్గురూ సుమారు ఒక గంటపాటు చదువుకుంటూనే వున్నారు. శివ దృష్టి రజని మీద పడినప్పుడు రజిని శివని చూస్తూ ఎక్కడో మైమరచిపోయి ఉంది. కొద్దిసేపటి తర్వాత శివ తన వైపు చూస్తున్నాడని రజినీకి అనిపించగానే ఆమె ఒక్కసారిగా సిగ్గుపడిపోయి తన చూపులని, తలని కిందికి దించుకుంది. శివకి కొద్దిగా వింతగా అనిపించింది కానీ అతను తన చదువు మీద దృష్టి పెట్టడమే మంచిదని అనుకున్నాడు. వీణ పడుకుని చదువుకుంటోంది, రజని కూర్చుని చదువుకుంటోంది. సుమారు మరో గంట గడిచిపోయిన తర్వాత శివ చదువు పూర్తి చేయాలనుకుని తన తలని పైకి లేపాడు, అప్పుడు వీణ తన పుస్తకాన్ని తన ఛాతీ మీద పెట్టుకుని నిద్రపోయింది, రజని మాత్రం అలాగే శివని చూస్తోంది. శివ తన పుస్తకాన్ని మూసేసాడు.

శివ : ఏం చూస్తున్నావు ?

రజిని : (కంగారుపడుతూ) ఏ.....ఏ.....ఏ.... ఏం.... ఏం.....ఏం ఏం లేదు.

శివ : నేను ఎప్పటి నుంచో చూస్తున్నాను నీ ధ్యాస చదువు మీద తక్కువ, నా మీదనే ఎక్కువగా ఉంది. (అతను లేచి నిలబడుతూ) సరే నేను వెళ్తాను, నువ్వు కూడా పడుకో.

రజిని : (సంకోచిస్తూ) శివా...(రజిని శివ వైపు చూసింది) కొద్దిసేపు ఆగుతావా ?

రజిని కూడా లేచి నిలబడింది.

శివ : ఎందుకు ?

రజిని : (సిగ్గుపడుతూ నవ్వింది) వూరికే, పైగా రేపు ఆదివారం కదా. కాలేజీకి సెలవు కదా.

శివ : అవును, కానీ నేను ఉదయం జిమ్ కి వెళ్ళాలి కదా. కాబట్టి నాకు సెలవు లేదు.

రజిని : ప్లీజ్ కొద్దిసేపు.

శివ : అయితే ఆగి ఏం చేయను ?

రజిని : (తన కాళ్ల బొటనవేళ్లని ఒకదానితో ఒకటి రాసుకుంటూ ఉంది) కొద్దిసేపు నాతో మాట్లాడు.

శివ : ఎందుకు ? ఇప్పుడు నాదగ్గర నీకు సిగ్గు వేయడం లేదా ? ఇన్ని రోజులుగా నాతో దూరదూరంగా ఉంటున్నావు కదా.

రజిని : (తన చూపులని కిందికి దించుకుంటూ) ఆరోజు..... అది....., అదంతా అకస్మాత్తుగా జరిగిపోయింది కదా, అందుకే సిగ్గు వేస్తుందిలే.

శివ : (రజినిని ఏడిపిస్తూ) అయితే మళ్లీ అలా జరిగితే ఇప్పుడు సిగ్గు అనిపించిందా ?

రజిని ఉలిక్కిపడుతూ శివ వైపు చూసింది, ఆమె అసలు శివ అలా అంటాడని వూహించనేలేదు.

రజిని : ఛీ ! నువ్వు చాలా చెడ్డవాడివి.

శివ : (రజినీని ఏడిపించడం శివకి చాలా సరదాగా అనిపిస్తోంది, నవ్వుతూ) అయితే చెప్పు, మళ్లీ అలా జరిగితే నీకు సిగ్గు అనిపించదా ?

రజిని కిందికి చూస్తూ సిగ్గుపడింది, అలాగే నవ్వుతూ ఉండిపోయింది, అయినాసరే ఆమెకి కూడా ఈ మాటల వల్ల సరదాగా అనిపిస్తోంది.

రజిని : ఏమో, నాకు తెలియదు.

రజిని అలా సిగ్గుపడటం చూసి శివకి చాలా సరదాగా అనిపిస్తోంది, శివ ఆమెని ఇంకా ఆటపట్టించాలని అనుకున్నాడు, అందుకే ఆమె దగ్గరికి వెళ్లి ఆమె భుజాల మీద చేతులు పెట్టి

శివ : ఇప్పుడే చూసేయనా ?.... సిగ్గు వస్తుందో లేదో తెలిపోతుంది.

రజిని ఉలిక్కిపడి శివ వైపు చూసింది, ఇప్పుడే శివ తన చిన్నచిన్న రొమ్ములని నగ్నంగా చేస్తాడని ఆలోచించి ఆమె కారిపోతోంది. అయితే ఆమె వద్దని కూడా అనడం లేదు. రజిని ఇన్ని రోజులుగా విలవిల్లాడిపోతోంది, అయితే ఇదంతా ఆమెకి తెలుసు కానీ ఇలా తనతో జరుగుతున్నప్పుడు రజినీకి చాలా సిగ్గు అనిపిస్తోంది, ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది, శివ అడిగిన ప్రశ్నకి రజినీకి చాలా సిగ్గు వేస్తోంది, అయితే ఇలాంటి అనుభవానికి ఆమె లోలోపల రెడీగానే ఉంది. సిగ్గుపడుతూ రజిని తన చూపులని కిందికి దించుకుంది, కానీ నవ్వుతోంది. రజిని శ్వాస వేగంగా ఆడుతోంది. శివ ఆమె పరిస్థితి దయనీయంగా మారడం చూసి ఈ సరసాన్ని ఆపేయాలని అనుకున్నాడు.

శివ : కంగారు పడకు, నేను ఏమీ చేయను. సరే ఇక నేను వెళ్తాను, నువ్వు పడుకో.

శివ వెనక్కి తిరిగి వెళుతున్నప్పుడు రజిని వెంటనే అతని చేతిని పట్టుకుని ఆపేసింది, శివ వెనక్కి తిరిగి చూసేసరికి రజిని అతని కళ్లలోకి చూస్తోంది.

శివ : ఏమైంది ?

రజిని : కొద్దిసేపు ఆగొచ్చుగా !

అని చెప్పి సిగ్గుపడుతూ తన చూపులని కిందికి దించుకుంది.

శివ : (రజిని చెవుల దగ్గరికి జరిగి చిన్న గొంతులో) మరి ఒకవేళ నిజంగా నేను వాటిని చూస్తే ??

రజిని, శివ కళ్లలోకి చూస్తోంది, ఆమె ముఖం మీద ఒక చిరునవ్వు మెరిసింది, అయితే స్త్రీ సహజమైన సిగ్గు వల్ల ఆమె చూపులు మళ్ళీ కిందికి వాలాయి.

రజిని : నీ ఇష్టం, నీకు చూడాలనిపిస్తే చూసేయి.

రజిని శ్వాస వేగంగా మారిపోతోంది.

ఇది విని శివ పరిస్థితి దయనీయంగా మారిపోతోంది, అతనేమో ఏదో సరదాగా సరసంగా మాట్లాడుతుంటే, రజిని తన రొమ్ములని చూడమని నిజంగానే ఆహ్వానం పంపుతోంది. ఆ ఇద్దరి మీద యౌవనపు కొత్త రంగు అలుముకుంది, ఇద్దరూ తాము ఎప్పుడూ అనుభవించని ఈ అంతుచిక్కని దారులని అన్వేషించాలనుకున్నారు. అయితే మనసులో మాత్రం ఏదో జరుగుతోంది. ఒక విచిత్రమైన అశాంతి కలుగుతోంది. ఇద్దరి గుండె కొట్టుకునే వేగం పెరిగింది. శివ ఎంగిలిని మింగుతూ తడబడుతున్న గొంతుతో అడిగాడు.

శివ : ఏమిటి... నువ్వు... నిజంగానే ?

రజిని ఎలాంటి సమాధానం ఇవ్వకుండా కేవలం కిందికి చూస్తూ నవ్వుతోంది. ఆమె కూడా ఈ యౌవనపు రుచిని చూడాలి కదా. ఇలా చేయడానికి ఆమె మనసు తహతహలాడుతోంది. రజిని అనాథాశ్రమంలో జరిగే రాసలీలలని ముందే చూసేసింది. దాంతో ఆమెకి కూడా అవన్నీ చేయాలనిపిస్తోంది. రజిని, శివ చేతిని పట్టుకుంది. శివ చాలా ఎత్తుగా వున్నాడు, దాంతో ఆమె అతని ముందు ఒక చిన్నారిలా కనిపిస్తోంది. రజిని, శివ ఛాతీ వరకే చేరుకోగలుగుతోంది. ఒకసారి రజిని, శివ వైపు చూసి ఆ తర్వాత తన చూపులు కిందికి దించుకుంది, శివ అప్పటికి దిగ్భ్రాంతిలోనే వున్నాడు. రజిని సిగ్గుపడుతోంది, శివతో కళ్ళు కూడా కలపట్లేదు.

రజిని, శివ చేతిని పట్టుకుని పైకెత్తి తన ఒక రొమ్ము మీద పెట్టుకుంది, శివ చేతిని వెనుక నుంచి పట్టుకుంది. రజిని నోటిలో నుంచి ఒక మెత్తని శబ్దం వెలువడింది, ఆమె కళ్ళు మూసుకుపోయాయి, రజిని ముఖం రంగు కూడా మారిపోతోంది. ఇప్పటివరకు ఎక్కడైతే సిగ్గు కనిపించిందో, అక్కడ ఇప్పుడు ఒక అశాంతి కనిపిస్తోంది. శివ ఒక బొమ్మలా మారిపోయాడు. అతని చేతి కింద ఉబ్బిన మెత్తమెత్తని రొమ్ము ఉంది. శివకి ఏం చేయాలో, ఏం చేయకూడదో అసలు ఏమీ అర్థం కావడం లేదు, అతను కేవలం రజిని ముఖాన్ని చూస్తూనే వుండిపోయాడు. రజిని తన కళ్ళు మూసుకుని గట్టిగట్టిగా శ్వాస పీల్చుకుంటోంది. శివ ఎలాంటి స్పందన ఇవ్వకపోవడంతో రజిని తన చేతి మీద ఒత్తిడిని పెంచింది శివని దాన్ని నొక్కమని చెబుతున్నట్లుగా.

దాంతో శివ స్పృహలోకి వచ్చాడు, శివ తన చేతిలో ఆ చిన్న రొమ్ముని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు, అలా చేసేసరికి అతనిలో ఒక ప్రకంపన లాంటిది కలుగుతోంది, ఒక విచిత్రమైన రొమాన్స్ కలుగుతోంది, శివ మొడ్డ నిటారుగా పైకి లేచింది. శివ ఒక తేలికపాటి ఒత్తిడితో ఆ మెత్తని, కొంచెం గట్టిగా ఉన్న రొమ్ముని నొక్కడం మొదలుపెట్టాడు. ఆ గుండ్రని రొమ్ము అనుభూతి ఏదో వేరుగా ఉంది, రజిని కళ్ళు తెరిచి ఎంతో ప్రేమగా శివని చూస్తోంది, శివ ఆమెని చూసి నవ్వితే రజిని సిగ్గుతో కూడిన చిరునవ్వుని బదులిచ్చింది. ఈ ఆటలో ఇప్పుడు అతనికి కూడా సరదాగా అనిపించడం మొదలైంది, శివ ఆ రొమ్ముని తేలికపాటి చేతులతో నొక్కుతున్నాడు. రజిని గట్టిగట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకుంటోంది, అలాగే తన కింది పెదవిని కొరుక్కుంటోంది. రజిని వెనక్కి జరుగుతూ గోడకి అతుక్కుపోయింది. ఎప్పుడైతే ఆమెకి జరగడానికి చోటు లేకపోయిందో, అప్పుడు శివ తలని పట్టుకుని కిందికి వంచి అతని పెదవుల మీద విరుచుకుపడింది. అయితే ఈరోజు రజిని మొదటిసారి వేరేఒకరి పెదాలని చప్పరిస్తోంది. తర్వాత ఆమె పిచ్చిదానిలా శివ పెదాలని చప్పరించడం మొదలుపెట్టింది. అలా చేసేసరికి శివకి ఏదో అయిపోతోంది, శివ చేయి గట్టిగా రజిని రొమ్ముని నొక్కింది.

రజిని : ష్ష్ష్ష్ష్ ఆహ్హ్ మెల్లగా శివా.  

రజిని గొంతు మత్తుతో నిండిపోయింది, ఇప్పుడు శివ కూడా రజిని పెదాలని చప్పరిస్తున్నాడు, వాళ్ళ నోటి లాలాజలంతో ఇద్దరి పెదవులు తడిసిపోయాయి, శివ చేయి రజిని రొమ్ముని గట్టిగా నొక్కుతోంది. అకస్మాత్తుగా వీణ నిద్రలో దగ్గుతూ పక్కకి వొత్తిగిలడంతో వాళ్లిద్దరూ స్పృహలోకి వచ్చారు. కంగారుపడిన ఇద్దరూ వీణ వైపు చూసారు. వీణ ప్రశాంతంగా పడుకుంది.

శివ : (మెల్లని గొంతులో) ఇక నేను వెళ్ళాలి.

రజిని : (శివ చేతిని పట్టుకుంది) ఆగొచ్చు కదా.

శివ : (రజిని చెంప మీద చేయి పెట్టి) అక్క ఎదురు చూస్తూ ఉంటుంది.

రజిని, శివ చేతిని వదిలేసింది కానీ చూపులతోనే అతని ఆపుతున్నట్లుగా ఉంది.

శివ : అర్థం చేసుకో రజినీ. నేను ఎక్కడికీ పారిపోవడం లేదు.

రజిని విచారకరమైన చిరునవ్వుతో తన తలని ఊపింది.

శివ ఆమె నుదుటి మీద ముద్దుపెట్టడంతో రజిని శివని కౌగిలించుకుంది, శివ కూడా ఆమెని తన కౌగిలిలోకి తీసుకున్నాడు, ఒక అమ్మాయి శరీరం శివ కౌగిలిలో ఉంది, అతనికి ఒక విచిత్రమైన అనుభూతి కలుగుతోంది, వాళ్లిద్దరూ ఒకరినొకరు అలా అనుభవించుకున్నారు, చాలా సేపు వాళ్లిద్దరూ అలాగే ఒకరినొకరు కౌగిలించుకుని ఉండిపోయారు.తర్వాత

శివ : ఇక నేను వెళ్ళాలి. (రజిని శివ వైపు చూసినప్పుడు అతను రజిని పెదవిని చంబిస్తూ) బై.

రజిని : (నవ్వుతూ) బై.

శివ అక్కడి నుండి బయలుదేరాడు. రజిని అతను వెళ్తుంటే చూస్తూనే ఉంది. ఆమె ప్రేమతో కూడిన నిట్టూర్పుని విడిచి మంచంపైకి వెళ్లి పడుకుంది.

వీణ : నువ్వు శివతో ఏం చేస్తున్నావు ?

రజిని : (అకస్మాత్తుగా వీణ అడగడంతో కంగారుపడింది) ఏం... ఏం... ఏం చేస్తున్నాను ?

వీణ : ఇక అబద్ధం చెప్పకు, నేను మొత్తం చూశాను.

రజిని : (ఆమె కొద్దిగా సర్దుకుంది) అది... అది..... ఏమీ లేదు.

వీణ : అబద్ధం చెప్పకు, మీ ఇద్దరూ ముద్దు పెట్టుకుంటున్నారు.

రజిని : (కొద్దిగా చిరాకుపడుతూ) చూసి కూడా మరి ఎందుకు అడుగుతున్నావు ?

వీణ : మీ ఇద్దరి మధ్య ఏదైనా నడుస్తోందా ?

రజిని : లేదు.

వీణ : అయితే మరి ఇదంతా ఏమిటి ?

రజిని : అదంతా అకస్మాత్తుగా జరిగిపోయింది. మేము ఈరోజే మొదటిసారి చేస్తున్నాము.

వీణ : అలా ఎలా అకస్మాత్తుగా జరిగిపోతుంది ? మీ ఇద్దరి మధ్య ఎలాంటి సంబంధం లేదు, పైగా ముద్దు కూడా పెట్టుకుంటున్నారు.

రజిని : అలా నాకు నచ్చుతుంది,అబ్బాయి అమ్మాయి మధ్య ఇలా జరుగుతుంది.

వీణ : అలా ఏం జరుగుతుంది ? పైగా ఇలా చేస్తున్నప్పుడు నీకు సిగ్గుగా అనిపించలేదా ?

రజిని : చూడు, నువ్వు ఇంకా చిన్నపిల్లవి, నువ్వు ఇవన్నీ అర్థం చేసుకోలేవు.

వీణ : నేను చిన్నపిల్లనా ? మరి నువ్వు పెద్దదానివా ? మన ఇద్దరం ఒకే వయసు వాళ్లమని మచిపోకు.

రజిని : వయసు ఒక్కటే అయినంత మాత్రాన ఎవరూ పెద్దవాళ్ళు అయిపోరు. జీవిత అనుభవాలు వాళ్ళని పెద్దవాళ్లుగా చేస్తాయి. అబ్బాయి అమ్మాయి ఇలా ఏకాంతంలో ఏం చేస్తారో నీకు తెలుసా ?

వీణ : (సందిగ్ధంలో) ఏం చేస్తారు ?

రజిని : (నవ్వింది) చూశావా ,నేను ముందే చెప్పాను కదా నువ్వు ఇంకా చిన్నపిల్లవి అని.

వీణ : (చిరాకుపడుతూ) నువ్వే పెద్దదానివి, సరే అయితే నువ్వే వివరంగా చెప్పు.

రజిని : (ఏదో ఆలోచిస్తూ) సరే, చెప్పు అబ్బాయికి అమ్మాయికి మధ్య తేడా ఏంటి ?

వీణ : ఏం తేడా ఉంటుంది ?

రజిని : అరె పిచ్చిదానా, అమ్మాయిని అమ్మాయి అని, అబ్బాయిని అబ్బాయి అని ఎందుకు అంటారు ?

వీణ : అబ్బాయి, అబ్బాయిలా ఉంటాడు, అమ్మాయి, అమ్మాయిలా ఉంటుంది.

రజిని : (నవ్వింది) పిచ్చిదానా నేను అదే అడుగుతున్నాను, సరే నువ్వు చెప్పు నువ్వు అమ్మాయివి, అలాగే శివ అబ్బాయి కదా, మీ ఇద్దరిలో తేడా ఏంటి ?

వీణ : (ఇప్పుడు కొద్దిగా సిగ్గుపడింది) అది.... అది..... (తన చూపులని కిందికి దించుకుంది)

రజిని : ఒకవేళ సిగ్గు అనిపిస్తే, ఈ విషయాన్ని వదిలేసి పడుకో.

వీణ : (సిగ్గుపడుతూ) అది.... అది..... అబ్బాయిలకి "అది" ఉంటుంది, మన అమ్మాయిలకి "అది" ఉంటుంది.

రజిని కిలకిలా నవ్వుతూ, వీణ చెంప మీద ముద్దు పెట్టుకుంది.

రజిని : నా అమాయకపు బంగారమా, ఈ "అది అది" అని ఏం పేర్లు పెట్టావు ? సరే చెప్పు, నీ "అది" అతని "అది" ఏ పనికి కుదురుతుంది ?

వీణ : (సిగ్గుపడుతూ మెల్లగా) ఉచ్చ పోసుకోవడానికి.

రజిని : (గట్టిగా నవ్వింది) పిచ్చిదానా, అది కేవలం ఉచ్చ పోసుకోవడానికి మాత్రమే ఉండదు, దానికి వేరే పని కూడా ఉంటుంది.

వీణ : (మళ్ళీ తిరిగి సందిగ్ధంలో పడింది) ఇంకా ఏం పని ఉంటుంది ?

రజిని : సరే ఒకటి చెప్పు, ప్రతి నెల నీ దానిలో నుంచి రక్తస్రావం ఎందుకవుతుంది ?

వీణ : ఎందుకవుతుంది ?

రజిని : ఎందుకంటే అబ్బాయి అమ్మాయితో ప్రేమించడం చేయలేదు కాబట్టి, ఒకవేళ అతను ప్రేమించి ఉంటే ఆమె కడుపులో బిడ్డ తయారయ్యేది, దాంతో రక్తం వచ్చేది కాదు.

వీణ : అయితే ఇక నీకు రక్తం రాదా ? నీకు బిడ్డ పుడుతుందా ?

రజిని : నువ్వు పూర్తిగా పిచ్చిదానివి.

వీణ : (మరింత గందరగోళానికి గురైంది) మీ ఇద్దరూ ఇప్పుడు ప్రేమించుకుంటున్నారు కదా.

రజిని : (మళ్ళీ నవ్వింది) లేదు అలాంటి ప్రేమ కాదు, బిడ్డని కనడానికి వేరే రకమైన ప్రేమ చేయాల్సి వస్తుంది.

వీణ : వేరే రకమైనదా ? అది ఎలాంటి ప్రేమ ?

రజిని : అబ్బాయిల దగ్గర ఉచ్చ పోసుకునే అవయవం ఉంటుంది కదా, దాన్ని అమ్మాయిల ఉచ్చ పోసుకునే అవయవంలోపలికి చొప్పించాల్సి ఉంటుంది.

వీణ : (తన నోటి మీద చేయి అడ్డుపెట్టుకుంది) అయ్యో అయ్యో, ఏం మాట్లాడుతున్నావు నువ్వు ? ఇలా ఎలా కుదురుతుంది ?

రజిని : ఇలాగే కుదురుతుంది. సరే ఇక పడుకో. నేను మళ్లీ ఎప్పుడైనా నీకు అలా చూపిస్తాను.

వీణ : చూపిస్తావా ? అంటే........ నువ్వు శివతో చేసి చూపిస్తావా ?

రజిని : (నవ్వుతూ) లేదు, వేరే ఎవరైనా చేస్తుంటే.

వీణ : ఎవరిని ?

రజిని : ఇక పడుకో తర్వాత ఎప్పుడైనా చెబుతాను, బహుశా రేపు. ఇక ఎలాంటి ప్రశ్నలు అడగకు, పడుకో.

వీణ పూర్తిగా గందరగోళంలో పడిపోయింది అయితే ఆమె తిరిగి ఏమీ అడగలేదు, కొద్దిసేపటి తర్వాత ఇద్దరూ నిద్ర లోయల్లోకి జారుకున్నారు.