Adultery ---காதல் ---காதல் ----காதல்

[Sivamurugan 85]

 அந்த இரவு

வீடு முழுவதும் விளக்குகளால் ஜொலித்துக்கொண்டிருந்தது.
ஹாலில் அழகான அலங்காரம். வாசலில் பூமாலைகள். சுற்றிலும் குடும்பத்தினர், நண்பர்கள், தொழில் வட்டாரத்தில் இருந்த முக்கியமானவர்கள் என்று கூட்டம் நிறைந்திருந்தது.
அந்த நேரத்தில் விஜி படிக்கட்டில் இருந்து கீழே இறங்கி வந்தாள்.
மெரூன் கலர் பட்டுப் புடவை.
கழுத்தில் அழகான நகை. காதில் ஜிமிக்கி. நெற்றியில் சிறிய பொட்டு.
அவளைப் பார்த்தவர்கள் சில நொடிகள் பேசாமல் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தார்கள்.
ராஜின் அம்மா சிரித்துக்கொண்டே விஜியைப் பார்த்தாள்.
ராஜ் அம்மா:
"விஜி... இன்னைக்கு நீ ரொம்ப அழகா இருக்கம்மா."
விஜி வெட்கத்துடன் சிரித்தாள்.
விஜி:
"அம்மா, நீங்கதான் இவ்வளவு அலங்காரம் பண்ணி விட்டிருக்கீங்க."
ராஜ் அம்மா:
"அழகா இருக்கிறவங்களுக்கு கொஞ்சம் அலங்காரம் பண்ணினா இன்னும் அழகா தெரியும்."
அப்போது ராஜ் வேஷ்டி, சட்டையில் கீழே வந்தான்.
விஜி அவனைப் பார்த்தாள்.
விஜி:
"ராஜ்..."
ராஜ்:
"என்ன?"
விஜி:
"இன்னைக்கு நல்லா இருக்க."
ராஜ்:
"இன்னைக்குத்தான் நல்லா இருக்கேனா?"
விஜி சிரித்தாள்.
விஜி:
"இல்ல. இன்னைக்கு கொஞ்சம் அதிகமா."
ராஜ்:
"அப்படியா? அப்போ நீ என்னை பார்த்துட்டே இருக்கணும்."
விஜி:
"அதெல்லாம் முடியாது."
ராஜ்:
"ஏன்?"
விஜி:
"நான் உன்னை பார்த்துட்டே இருந்தா, எல்லாரும் என்னைத்தான் பார்ப்பாங்க."
ராஜ்:
"அதுதான் எனக்கும் வேண்டும்."
விஜி அவனைப் பார்த்து சிரித்தாள்.
ராஜ் அம்மா:
"சரி சரி... ரெண்டு பேரும் இப்பவே ஆரம்பிச்சுட்டீங்களா? விருந்தினர்கள் வர ஆரம்பிச்சுட்டாங்க."
சிறிது நேரத்தில் விருந்தினர்கள் வரத் தொடங்கினார்கள்.
பெரிய தொழிலதிபர்கள், அரசியல் மற்றும் சமூக வட்டாரத்தில் இருந்த முக்கியமானவர்கள், குடும்ப நண்பர்கள் என பலரும் வந்திருந்தார்கள்.
ஒவ்வொருவரும் ராஜையும் விஜியையும் வாழ்த்தினார்கள்.
ஒரு முக்கியமான விருந்தினர் விஜியிடம் வந்தார்.
விருந்தினர்:
"விஜி, உங்களுக்கு எங்களுடைய மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள்."
விஜி:
"ரொம்ப நன்றி."
விருந்தினர்:
"உங்களைப் பற்றி அம்மா ரொம்ப பெருமையா பேசினாங்க. இனிமேல் நீங்க கம்பெனியையும் நல்லா நடத்துவீங்கன்னு நம்புறோம்."
விஜி:
"எல்லாருடைய ஆதரவும் இருந்தா கண்டிப்பா முயற்சி செய்கிறேன்."
அவர் ராஜையும் பார்த்தார்.
விருந்தினர்:
"ராஜ், உங்களுக்கும் வாழ்த்துக்கள்."
ராஜ்:
"நன்றி சார்."
விருந்தினர்:
"விஜியை நல்லா பார்த்துக்கோங்க."
ராஜ் சிரித்தான்.
ராஜ்:
"அதை சொல்லவே வேண்டாம் சார்."
விஜி அவனைப் பார்த்து சிரித்தாள்.
அடுத்ததாக இன்னொரு VIP வந்தார்.
VIP விருந்தினர்:
"அம்மா, உங்களுக்கு வாழ்த்துக்கள். உங்கள் குடும்பம் இன்னும் உயரணும்."
ராஜின் அம்மா அவரை வரவேற்றாள்.
ராஜ் அம்மா:
"ரொம்ப நன்றி. நீங்க வந்ததே எங்களுக்கு பெரிய சந்தோஷம்."
VIP விருந்தினர்:
"விஜியை இப்படி குடும்பத்தோட நிறுத்தியிருப்பது ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு."
ராஜின் அம்மா விஜியைப் பார்த்தாள்.
ராஜ் அம்மா:
"அவள் எப்போதுமே இந்த குடும்பத்தோட தான்."
விஜியின் கண்கள் கலங்கின.
விஜி:
"அம்மா..."
ராஜ் அம்மா:
"என்னம்மா? அழக்கூடாது. இன்னைக்கு சந்தோஷமான நாள்."
விருந்தினர்கள் தொடர்ந்து வந்துகொண்டே இருந்தார்கள்.
சிலர் ராஜின் அம்மாவிடம் கைகுலுக்கி வாழ்த்தினார்கள்.
விருந்தினர்:
"உங்களுக்கு ஒரு special congratulations."
ராஜ் அம்மா:
"எதுக்கு?"
விருந்தினர்:
"மருமகளை மகள் மாதிரி ஏற்றுக்கிட்டதுக்கு."
அவள் சிரித்தாள்.
ராஜ் அம்மா:
"அவளை ஏற்றுக்கொள்ள என்ன காரணம் தேவை? அவள் என் மகன் வாழ்க்கையை சந்தோஷமா வைத்திருக்கிறாள். அதுவே போதும்."
விஜி அருகில் நின்று கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.
அவளால் கண்ணீரை அடக்க முடியவில்லை.
ராஜ் மெதுவாக அவளிடம் சொன்னான்.
ராஜ்:
"மீண்டும் அழ ஆரம்பிச்சுட்டியா?"
விஜி:
"நான் அழல."
ராஜ்:
"அப்படியா? அப்போ கண்ணுல இருந்து தண்ணி ஏன் வருது?"
விஜி:
"அது... சந்தோஷக் கண்ணீர்."
ராஜ்:
"சரி. சந்தோஷக் கண்ணீர்னு சொல்லிக்கலாம்."
விஜி:
"நீ என்னை கிண்டல் பண்ற."
ராஜ்:
"ஆமா."
விஜி:
"பார்த்துக்கறேன்."
ராஜ்:
"எப்போ?"
விஜி:
"பிறகு."
ராஜ் சிரித்தான்.
சில நேரம் கழித்து விருந்தினர்கள் குறைந்தனர்.
வீட்டில் குடும்பத்தினர் மட்டும் இருந்தார்கள்.
ராஜின் அம்மா விஜியையும் ராஜையும் பார்த்தாள்.
ராஜ் அம்மா:
"சரி, இப்போ நீங்க ரெண்டு பேரும் கொஞ்சம் ஓய்வு எடுங்க."
ராஜ்:
"அம்மா, நீங்கதான் இவ்வளவு பெரிய function பண்ணிட்டு இப்போ ஓய்வு எடுக்கச் சொல்றீங்க."
ராஜ் அம்மா:
"எனக்கு ஓய்வு எடுக்க நேரம் இருக்கு. உங்களுக்கு இன்னைக்கு நேரமே இல்ல."
விஜி உடனே தலைகுனிந்தாள்.
ராஜ்:
"அம்மா!"
ராஜ் அம்மா:
"என்னப்பா? உண்மையைத்தானே சொல்றேன்."
விஜி சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டிருந்தாள்.
ராஜ்:
"நீ சிரிக்கிறியா?"
விஜி:
"இல்ல."
ராஜ்:
"உன் முகத்தை பார்த்தாலே தெரிகிறது."
விஜி:
"என்ன தெரிகிறது?"
ராஜ்:
"நீ என்னை கிண்டல் பண்ணுற."
விஜி:
"நான் எதுவும் பண்ணல."
ராஜ்:
"சரி. மேல போனதும் கேட்கிறேன்."
விஜி:
"என்ன கேட்கப் போற?"
ராஜ்:
"அதை மேல போனதும் சொல்றேன்."
ராஜின் அம்மா சிரித்தாள்.
ராஜ் அம்மா:
"சரி சரி. நீங்க ரெண்டு பேரும் போங்க."
விஜியும் ராஜும் மெதுவாக படிக்கட்டில் ஏறினார்கள்.
படிக்கட்டின் பாதியில் விஜி நின்றாள்.
ராஜ்:
"என்ன?"
விஜி:
"ஒன்னும் இல்ல."
ராஜ்:
"இன்னைக்கு ரொம்ப அமைதியா இருக்க."
விஜி:
"எனக்கு கொஞ்சம் வெட்கமா இருக்கு."
ராஜ்:
"எதுக்கு?"
விஜி:
"தெரியாத மாதிரி கேட்காத."
ராஜ்:
"சரி, கேட்க மாட்டேன்."
சிறிது நேரம் இருவரும் அமைதியாக மேலே சென்றார்கள்.
அறை வாசலுக்கு வந்ததும் விஜி நின்றாள்.
கதவு அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.
வாசலில் மலர்கள்.
அவள் அதை பார்த்து சிரித்தாள்.
விஜி:
"அம்மா எல்லாம் ரொம்பவே செய்திருக்காங்க."
ராஜ்:
"ஆமா."
விஜி:
"இன்னைக்கு நடந்த எல்லாமே கனவு மாதிரி இருக்கு."
ராஜ்:
"எனக்கும்."
விஜி ராஜை பார்த்தாள்.
விஜி:
"ராஜ்..."
ராஜ்:
"ம்?"
விஜி:
"இனிமேல் நம்ம வாழ்க்கையில் என்ன பிரச்சனை வந்தாலும்... ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து சமாளிப்போமா?"
ராஜ்:
"கண்டிப்பா."
விஜி:
"என்னை ஒருபோதும் தனியா விடக்கூடாது."
ராஜ்:
"விட மாட்டேன்."
விஜி:
"Promise?"
ராஜ்:
"Promise."
விஜி மெதுவாக சிரித்தாள்.
ராஜ் கதவைத் திறந்தான்.
இருவரும் அறைக்குள் சென்றார்கள்.
கதவு மெதுவாக மூடியது.
வெளியில் இருந்த விளக்குகளின் ஒளி மட்டும் கதவின் இடைவெளியில் தெரிந்துகொண்டிருந்தது.
அந்த இரவு...
விஜி–ராஜின் வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய அத்தியாயம் தொடங்கியது.