Adultery ---காதல் ---காதல் ----காதல்

[Sivamurugan 85]

மாலை நேரம்.
விஜி வீட்டில் இருந்தாள். ராஜ் அவளுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தான். ராஜின் அம்மாவும் அருகில் இருந்தாள்.
அப்போது திடீரென்று...
டிங்... டாங்...
காலிங் பெல் சத்தம் கேட்டது.
ராஜ் எழுந்து கதவைத் திறந்தான்.
வாசலில் ஒரு பெரிய கார் நின்றிருந்தது. அதிலிருந்து ஒரு VIP இறங்கி வந்தான்.
ராஜ் அவனைப் பார்த்ததும் முகம் மாறியது.
ராஜ்:
"யாருங்க நீங்க?"
அவன் ராஜை கண்டுகொள்ளாமல் வீட்டுக்குள் பார்த்தான்.
VIP:
"விஜி எங்கே?"
விஜி அந்தக் குரலைக் கேட்டதும் அதிர்ச்சியடைந்தாள்.
விஜி:
"யாரு?"
அவன் விஜியைப் பார்த்ததும் நேராக உள்ளே வர முயன்றான்.
ராஜ் கதவை மறித்து நின்றான்.
ராஜ்:
"நீங்க யாரா இருந்தாலும் பரவாயில்லை. முதல்ல இங்க எதுக்கு வந்தீங்கன்னு சொல்லுங்க."
VIP:
"நான் விஜியை பார்க்க வந்திருக்கேன்."
ராஜ்:
"அவங்க இப்போ என் மனைவி. உங்களுக்கு அவங்ககிட்ட என்ன வேலை?"
அவன் சிரித்தான்.
VIP:
"எனக்கு விஜி யாருன்னு நல்லா தெரியும். அவள் எங்கே இருந்தா, என்ன வேலை செய்தா எல்லாம் எனக்கு தெரியும்."
விஜி அமைதியாக நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
அவன் தொடர்ந்தான்.
VIP:
"நான் அவளை முன்னாடியே பார்த்திருக்கேன். அவளோட பழக்கம் எனக்கு இருக்கு. இப்போ கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டதால எல்லாம் மாறிடாது."
ராஜின் முகம் கோபத்தில் சிவந்தது.
ராஜ்:
"பேச்சை பார்த்து பேசுங்க."
VIP:
"நான் என்ன பேசுறேன்னு எனக்கு தெரியும். அந்த இடத்துல நான் விஜி தான் எனக்கு வேணும்னு சொல்லி சண்டையே போட்டிருக்கேன். அவங்க முகவரியையும் கஷ்டப்பட்டு வாங்கி இங்க வந்திருக்கேன்."
விஜியின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
விஜி:
"நீங்க இங்கிருந்து போயிடுங்க."
VIP:
"விஜி, நீ என்னோட வா. உனக்கு வேண்டிய பணம், வாழ்க்கை எல்லாம் நான் தர்றேன்."
விஜி:
"எனக்கு இப்போ எதுவும் வேண்டாம். என் வாழ்க்கை எனக்கு இருக்கு. தயவு செய்து போங்க."
VIP:
"நீ என்னை மறுக்கிற அளவுக்கு வளர்ந்துட்டியா?"
ராஜ் முன்னால் வந்து நின்றான்.
ராஜ்:
"அவங்க சொன்னது கேட்கலையா? வெளியே போங்க."
VIP ராஜை நேராகப் பார்த்தான்.
VIP:
"நீ என்னை வெளியே போகச் சொல்றியா?"
ராஜ்:
"ஆமா. இது என் வீடு. இது என் மனைவி. அவளை யாரும் தொந்தரவு செய்யக்கூடாது."
VIP சிரித்தான்.
VIP:
"ராஜ்... என்னோட power உனக்கு தெரியாது. உன்னோட வாழ்க்கையே ஒரு நிமிஷத்துல முடிச்சிட முடியும்."
ராஜ் பதில் சொல்லும் முன், ராஜின் அம்மா எழுந்து வந்தாள்.
அவள் அமைதியாக VIP-ஐ பார்த்தாள்.
ராஜ் அம்மா:
"போதும்."
VIP திரும்பிப் பார்த்தான்.
VIP:
"நீங்க யார்?"
ராஜ் அம்மா:
"இந்த வீட்டோட பெரியவள்."
VIP:
"அப்படியா? அப்போ உங்கள் பையனுக்கு சொல்லுங்க. என்னோட விஷயத்துல தலையிட வேண்டாம்னு."
ராஜின் அம்மா சிரித்தாள்.
ராஜ் அம்மா:
"எங்க வந்து யாரை மிரட்டுற?"
VIP அமைதியாகிவிட்டான்.
ராஜ் அம்மா:
"நீ என்னை பத்தி தெரியாம பேசுற. நான் நினைச்சா உன்னையே இல்லாம ஆக்கிடுவேன்."
அவள் ஒரு அடிகூட முன்னால் வந்தாள்.
ராஜ் அம்மா:
"நான் எவ்வளவு பெரிய business womanன்னு உனக்கு தெரியாது. என்னோட business எவ்வளவு பெரியது தெரியுமா? நாட்டோட பெரிய பெரிய அதிகாரிகள் முதல் பிரதமர் வரைக்கும் எனக்கு செல்வாக்கு இருக்கு. அதனால உன்னோட பணத்தையும் பதவியையும் காட்டி என்னை பயமுறுத்த நினைக்காதே."
VIP-ன் முகம் மாறியது.
ராஜ் அம்மா:
"இது வரைக்கும் நீ விஜியை எப்படி பார்த்திருந்தாலும் எனக்கு கவலை இல்லை. ஆனா இப்போ அவள் இந்த வீட்டோட மருமகள். அவளை ஒரு வார்த்தை கூட தப்பா பேசினா, அடுத்த நிமிஷம் என்ன நடக்கும் என்று உனக்கே தெரியாது."
VIP:
"நீங்க என்னை மிரட்டுறீங்களா?"
ராஜ் அம்மா:
"மிரட்டல் இல்ல. எச்சரிக்கை."
சிறிது நேரம் அமைதி.
பிறகு அவள் கை காட்டினாள்.
ராஜ் அம்மா:
"வெளியே போடா."
VIP எதுவும் பேசவில்லை.
ராஜ் அம்மா:
"ராஸ்கல்... எங்க வந்து யாரை மிரட்டுற? வெளியே போ."
VIP கோபத்துடன் ராஜையும் விஜியையும் பார்த்துவிட்டு வெளியே சென்றான்.
கார் கிளம்பிய சத்தம் கேட்ட பிறகுதான் விஜி நிம்மதியாக மூச்சுவிட்டாள்.
அவள் கண்களில் கண்ணீர்.
ராஜ் அவளருகில் சென்றான்.
ராஜ்:
"விஜி..."
விஜி எதுவும் பேசவில்லை.
ராஜ் அவளுடைய கையைப் பிடித்தான்.
ராஜ்:
"நீ எதுக்கும் பயப்படாதே. என்ன நடந்தாலும் நான் உன் கூட இருக்கேன்."
விஜி அழுதுகொண்டே அவனைப் பார்த்தாள்.
விஜி:
"நான் கடந்த காலத்தை மறந்து புதுசா வாழணும்னு நினைச்சேன். ஆனா அது விடவே மாட்டேங்குது."
ராஜ்:
"கடந்த காலம் உன்னோட வாழ்க்கை இல்ல. அது முடிஞ்ச கதை. இனிமேல் நீ எப்படி வாழணும்னு நாம முடிவு பண்ணலாம்."
ராஜின் அம்மா அருகில் வந்தாள்.
ராஜ் அம்மா:
"விஜி, நீ எதற்கும் கவலைப்படாதே. இந்த வீட்டுல உனக்கு மருமகள் என்ற இடம் மட்டும் கிடையாது. மகள் மாதிரி தான்."
விஜி கண்ணீரைத் துடைத்தாள்.
விஜி:
"அம்மா..."
ராஜ் அம்மா:
"இன்னொரு விஷயம். நான் முடிவு பண்ணிட்டேன்."
ராஜ்:
"என்னம்மா?"
ராஜ் அம்மா:
"என்னோட சொத்துல ஒரு பெரிய பகுதியை விஜி பெயர்ல எழுதி வைக்கப் போறேன்."
விஜி அதிர்ச்சியடைந்தாள்.
விஜி:
"வேண்டாம்மா..."
ராஜ் அம்மா:
"நான் முடிவு பண்ணிட்டேன். இதுக்கு மேல நீ மறுக்கக்கூடாது."
ராஜ்:
"அம்மா, நீங்க என்ன பண்றீங்க?"
ராஜ் அம்மா:
"நீங்க ரெண்டு பேரும் என் பிள்ளைகள். அதுல எந்த வித்தியாசமும் கிடையாது."
சிறிது நேரம் கழித்து அவள் இன்னொரு விஷயத்தை சொன்னாள்.
ராஜ் அம்மா:
"இனிமேல் கம்பெனி விஷயத்துல விஜியும் இருக்கணும். அவளை Chairman ஆக வைக்கப் போறேன்."
விஜி:
"நானா?"
ராஜ் அம்மா:
"ஆமா. உனக்கு தகுதி இருக்கு. நீ வாழ்க்கையில நிறைய பார்த்திருக்க. மனிதர்களை புரிஞ்சுக்கிற அறிவு இருக்கு. அதைவிட முக்கியமா, உனக்கு இப்போ ஒரு வாய்ப்பு தேவை."
விஜி கண்களில் மீண்டும் கண்ணீர்.
சில நாட்கள் கழித்து...
பெரிய hotel-ல் press meet ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது.
பல செய்தியாளர்கள் வந்திருந்தார்கள்.
ராஜின் அம்மா மேடையில் நின்றாள்.
அவளுக்கு அருகில் ராஜும் விஜியும் இருந்தார்கள்.
கேமராக்கள் தொடர்ந்து படம் எடுத்துக்கொண்டிருந்தன.
ராஜ் அம்மா:
"எங்கள் குடும்பத்துக்கும் விஜிக்கும் சம்பந்தப்பட்ட சில விஷயங்கள் வெளியே பேசப்பட்டிருக்கின்றன. விஜியின் கடந்த காலத்தை வைத்து அவளை யாரும் இனிமேல் கேள்வி கேட்க வேண்டாம்."
செய்தியாளர்கள் அமைதியாக கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்.
ராஜ் அம்மா:
"அவள் இப்போது எங்கள் குடும்பத்தின் மருமகள். அதுமட்டுமல்ல, எங்கள் நிறுவனத்தின் Chairman. என் சொத்துகளில் ஒரு முக்கியமான பகுதியும் அவள் பெயரில் சட்டப்படி மாற்றப்படும்."
செய்தியாளர்களிடம் சலசலப்பு ஏற்பட்டது.
ராஜ் அம்மா:
"ஒரு மனிதனோட கடந்த காலத்தை வைத்து அவனோட எதிர்காலத்தை தீர்மானிக்க யாருக்கும் உரிமை கிடையாது. விஜி இனிமேல் தலையை குனிந்து வாழ வேண்டிய அவசியம் இல்லை."
விஜி அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.
அவள் மனதில் ஒரு எண்ணம் மட்டும் இருந்தது.
‘இவ்வளவு நாள் என்னை காப்பாற்ற யாரும் இல்லை. இப்போ எனக்காக ஒரு குடும்பமே நிக்குது.’
கம்பெனி
அடுத்த நாள் காலை விஜி முதல் முறையாக Chairman என்ற பொறுப்புடன் கம்பெனிக்கு வந்தாள்.
ராஜும் அவளுடன் வந்திருந்தான்.
கம்பெனிக்குள் நுழைந்ததும் சில ஊழியர்கள் அவளை பார்த்தார்கள்.
சிலர் மரியாதையாக வணக்கம் சொன்னார்கள்.
ஆனால் ஒரு மூலையில் நின்றிருந்த இரண்டு பேர் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து சிரித்தார்கள்.
ஊழியர் 1:
"இவங்களை நமக்கு நல்லாவே தெரியும்."
ஊழியர் 2:
"ஆமா. முன்னாடி எங்கே இருந்தாங்கன்னு நமக்குத் தெரியாதா?"
அவர்கள் சிரித்தார்கள்.
விஜி அந்த வார்த்தையை கேட்டுவிட்டாள்.
அவள் முகம் சற்று மாறியது.
ராஜ் உடனே திரும்பிப் பார்த்தான்.
ராஜ்:
"என்ன சொன்னீங்க?"
இருவரும் அமைதியாகிவிட்டார்கள்.
ஊழியர் 1:
"ஒன்னும் இல்ல சார்."
ராஜ்:
"நான் கேட்டேன். என்ன பேசினீங்க?"
அவன் தலைகுனிந்தான்.
ராஜ்:
"இங்க வேலை பார்க்கிற ஒவ்வொருத்தரும் தங்கள் வேலையை மட்டும் பார்க்கணும். ஒருத்தரோட personal life பற்றி பேசுற உரிமை யாருக்கும் கிடையாது."
ஊழியர் 2:
"சார், நாங்க சும்மா..."
ராஜ்:
"சும்மா பேசினாலும் அது தப்புதான்."
விஜி ராஜின் கையைத் தொட்டாள்.
விஜி:
"ராஜ், விடு."
ராஜ்:
"இல்ல விஜி. இப்போ விடுறது சரியில்லை."
அவன் அந்த இருவரையும் பார்த்தான்.
ராஜ்:
"இவங்க இங்கே வேலை பார்க்க தகுதி இல்ல. HR-க்கு சொல்லி உடனே வெளியே அனுப்புங்க."
அவர்கள் அதிர்ச்சியடைந்தார்கள்.
ஊழியர் 1:
"சார், ஒரு chance கொடுங்க."
ராஜ்:
"விஜியை அவமானப்படுத்தும்போது நினைச்சிருக்கணும்."
விஜி அமைதியாக நின்றிருந்தாள்.
அவர்கள் வெளியே சென்ற பிறகு ராஜ் அவளிடம் வந்தான்.
ராஜ்:
"நீ மனசுல எதையும் வச்சுக்காதே."
விஜி:
"நான் பழகிட்டேன் ராஜ். மக்கள் என்ன பேசுவாங்கன்னு."
ராஜ்:
"நீ பழக வேண்டிய அவசியமே இல்லை. உன்னை யாரும் அவமானப்படுத்துறதை நான் பார்த்துட்டு சும்மா இருக்க மாட்டேன்."
விஜி மெதுவாகச் சிரித்தாள்.
விஜி:
"எனக்கு பயம் இருந்தது. இந்த வீட்டுக்கு வந்த பிறகும் என்னை எல்லாரும் ஏற்றுக்கொள்வாங்களா என்று."
ராஜ்:
"இப்போ புரியுதா?"
விஜி:
"என்ன?"
ராஜ்:
"நீ தனியா இல்லன்னு."
விஜி ராஜை பார்த்தாள்.
அந்த நேரத்தில் அவளுடைய வாழ்க்கையில் முதல் முறையாக கடந்த காலத்தைவிட எதிர்காலம் பெரியதாகத் தெரிந்தது.
ஆனால்...
கம்பெனியின் வெளியே ஒரு கார் வந்து நின்றது.
அந்த காருக்குள் VIP அமர்ந்திருந்தான்.
அவன் கம்பெனி கட்டிடத்தை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
அவனுடைய முகத்தில் கோபம்.
VIP:
"என்னை வீட்டை விட்டு வெளியே அனுப்பினது சரி... இப்போ கம்பெனியிலயும் அவளுக்கு இவ்வளவு power கிடைச்சுடுச்சா?"
அவன் போனை எடுத்தான்.
VIP:
"இது இத்தோட முடியாது." ராஜ் கிட்ட சொல்லிட்டு போனை வைத்தான். 

அடுத்த அப்டேட் விஜி ராஜ் முதல் இரவு அப்டேட்.