Adultery ஓடிய வாழ்க்கை -- திரும்பதா வாழ்க்கை

[Sivamurugan 85]

Claimax 

ராஜாவும் ரேஷ்மாவும் காதலை வெளிப்படையாகச் சொல்லிவிட்ட பிறகு, விஷயம் இரண்டு குடும்பங்களுக்கும் தெரிந்தது.
ரேஷ்மாவின் அம்மா ஏற்கனவே மகளின் விருப்பத்தை அறிந்திருந்ததால், பெரிதாக எதிர்ப்பு காட்டவில்லை.
ஒரு நாள் மாலை ரேஷ்மாவின் வீட்டில்...
அம்மா: “ரேஷ்மா, ராஜா வீட்டுல பேசிட்டாங்களா?”
ரேஷ்மா: “ஆமாம்மா. எல்லாரும் சம்மதம்னு சொன்னாங்க.”
அம்மா: “அப்போ கல்யாணத்தை எப்ப வைக்கலாம்?”
ரேஷ்மா சிரித்தாள்.
ரேஷ்மா: “அம்மா... நீங்க பார்த்துக்கோங்க.”
அம்மா: “உனக்கு அவனை கல்யாணம் பண்ணிக்கிறதுல சந்தோஷம்தானே?”
ரேஷ்மா: “ரொம்ப சந்தோஷம்.”
அம்மா: “அவன் முன்னாடி நிறைய கஷ்டப்பட்டிருக்கான். அதை நினைச்சு அவனை ஒருபோதும் காயப்படுத்தாதே.”
ரேஷ்மா: “நான் அவரை சந்தோஷமா பார்த்துக்குவேன் அம்மா.”
அம்மா: “அதுதான் எனக்கு வேண்டும்.”
திருமண நாள்
மண்டபம் முழுவதும் உறவினர்களின் பேச்சு.
ராஜா மணமேடையில் உட்கார்ந்திருந்தான்.
சிறிது நேரத்தில் ரேஷ்மா வந்தாள்.
ராஜா அவளைப் பார்த்ததும் சிரித்தான்.
ரேஷ்மா அவனைப் பார்த்து மெதுவாக சொன்னாள்:
ரேஷ்மா: “என்னடா இப்படி பார்க்கிற?”
ராஜா: “ஒன்னுமில்ல.”
ரேஷ்மா: “ஒன்னுமில்லன்னா சிரிக்க மாட்டியே.”
ராஜா: “ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு, ரேஷ்மா.”
ரேஷ்மா: “எனக்கும்.”
திருமணச் சடங்குகள் தொடங்கின.
தாலி கட்டும் நேரம் வந்தது.
ராஜா ரேஷ்மாவைப் பார்த்தான்.
அவளுடைய கண்களில் சந்தோஷக் கண்ணீர்.
ராஜா: “அழாதே, ரேஷ்மா.”
ரேஷ்மா: “சந்தோஷத்துல வர்ற கண்ணீர்.”
ராஜா தாலி கட்டினான்.
அனைவரும் கைதட்டினர்.
ரேஷ்மா கண்களை மூடி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.
பிறகு ராஜாவைப் பார்த்தாள்.
ரேஷ்மா: “இனிமேல் நீ தனியா இல்லடா.”
ராஜா அவளைப் பார்த்து சிரித்தான்.
ராஜா: “அதுதான் எனக்கு வேண்டும்.”
மறுபக்கம் — ராதா
அதே நேரத்தில் ராதாவின் வாழ்க்கை வேறு பாதையில் போய்க்கொண்டிருந்தது.
ராஜேஷுடன் சென்றபோது அவள் நினைத்தது ஒன்று.
“இனிமேல் சந்தோஷமா வாழலாம்.”
ஆனால் ராஜேஷ் மாறிக்கொண்டே போனான்.
பொறுப்பு ஏற்கவில்லை.
ராதாவிடம் பேசுவதும் குறைந்தது.
ஒரு நாள் இருவருக்கும் பெரிய சண்டை.
ராதா: “நீ ஏன் இப்படி மாறிட்ட?”
ராஜேஷ்: “நான் மாறல.”
ராதா: “முன்னாடி என்னை விட்டுப் பிரிய மாட்டேன்னு சொன்னியே.”
ராஜேஷ்: “அப்போ அப்படித்தான் இருந்தேன்.”
ராதா: “இப்போ?”
ராஜேஷ்: “இப்போ எனக்கு இந்த வாழ்க்கை வேண்டாம்.”
ராதா அதிர்ச்சியாக அவனைப் பார்த்தாள்.
ராதா: “என்ன சொல்ற?”
ராஜேஷ்: “நான் உன்னை அழைத்து வரல. நீயே எல்லாத்தையும் விட்டுட்டு வந்த.”
ராதா: “உனக்காகத்தானே வந்தேன்!”
ராஜேஷ்: “அது உன் முடிவு.”
அந்த வார்த்தை ராதாவின் மனதை உடைத்தது.
அவள் தனியாக நின்றாள்.
அப்போது அவளுக்கு ராஜா நினைவுக்கு வந்தான்.
அவன் கொடுத்த அன்பு.
அவன் கொடுத்த நம்பிக்கை.
அவன் எத்தனை முறை தன்னுடைய தவறுகளை மன்னிக்க முயன்றான்.
ஆனால் அவள் அந்த வாழ்க்கையைத் தேர்வு செய்யவில்லை.
இப்போது அந்த வாழ்க்கை அவளுடையது இல்லை.
அவள் தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டாள்.
ராதா: “நான் எடுத்த முடிவுதான்... இப்போ என் வாழ்க்கையா மாறிடுச்சு.”
ராஜா–ரேஷ்மா
திருமணத்துக்குப் பிறகு முதல் இரவு.
இருவரும் வீட்டில் அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தார்கள்.
ரேஷ்மா: “ராஜா...”
ராஜா: “என்ன, ரேஷ்மா?”
ரேஷ்மா: “இன்னும் நம்ப முடியல.”
ராஜா: “என்ன?”
ரேஷ்மா: “நாம இப்படி கணவன் மனைவியா உட்கார்ந்திருக்கோம்.”
ராஜா சிரித்தான்.
ராஜா: “எனக்கும் அப்படித்தான் இருக்கு.”
ரேஷ்மா: “நீ சந்தோஷமா இருக்கியா?”
ராஜா: “ஆமா.”
ரேஷ்மா: “உண்மையா?”
ராஜா: “ரேஷ்மா, என் வாழ்க்கையில நீ வந்ததிலிருந்து நான் நிறைய மாறிட்டேன்.”
ரேஷ்மா: “எப்படி?”
ராஜா: “முன்னாடி நடந்ததை நினைச்சுக்கிட்டே இருந்தேன்.”
ரேஷ்மா: “இப்போ?”
ராஜா: “இப்போ நடக்கப் போற வாழ்க்கையை நினைக்கிறேன்.”
ரேஷ்மா சிரித்தாள்.
ரேஷ்மா: “அதுதான் வேண்டும்.”
ராஜா: “ஒரு விஷயம் சொல்லட்டுமா?”
ரேஷ்மா: “சொல்லு.”
ராஜா: “நீ என்னை காதலிச்சது மட்டும் இல்ல... என்னை மீண்டும் வாழ வச்சிருக்க.”
ரேஷ்மா அமைதியாக அவனைப் பார்த்தாள்.
ரேஷ்மா: “நீயும் என்னை ரொம்ப சந்தோஷமா வச்சிருக்க.”
ராஜா: “நம்ம வாழ்க்கை எப்படி இருந்தாலும், ஒரு விஷயம் மட்டும் மறக்கக்கூடாது.”
ரேஷ்மா: “என்ன?”
ராஜா: “எதுவாக இருந்தாலும் ஒருத்தருக்கொருத்தர் பேசிக்கணும்.”
ரேஷ்மா: “சரி.”
ராஜா: “கோபம் வந்தாலும் பேசணும்.”
ரேஷ்மா: “சரி.”
ராஜா: “சண்டை வந்தாலும் பேசணும்.”
ரேஷ்மா: “சரி டா.”
ராஜா சிரித்தான்.
ராஜா: “நீ மட்டும் என்னை டா போட்டுத்தான் பேசுவியா?”
ரேஷ்மா: “ஆமாடா.”
ராஜா: “கல்யாணம் ஆன பிறகும்?”
ரேஷ்மா: “இன்னும் அதிகமா.”
இருவரும் சிரித்தார்கள்.
சில மாதங்கள் கழித்து...
ராஜா வேலை முடித்து வீட்டுக்கு வந்தான்.
கதவைத் திறந்ததும் ரேஷ்மா ஓடி வந்தாள்.
ரேஷ்மா: “வந்துட்டியா?”
ராஜா: “ஆமா, ரேஷ்மா.”
ரேஷ்மா: “சாப்டியா?”
ராஜா: “இல்ல.”
ரேஷ்மா: “சரி. கை கழுவிட்டு வா. சாப்பாடு ரெடி.”
ராஜா அவளைப் பார்த்து சிரித்தான்.
ஒரு காலத்தில் அவன் வீட்டுக்குள் வந்தால் அமைதி மட்டுமே இருந்தது.
இப்போது அவனை எதிர்பார்த்து ஒருவர் இருந்தார்.
அவன் சோர்வாக வந்தால் கேட்க ஒருவர் இருந்தார்.
அவன் சந்தோஷமாக இருந்தால் சேர்ந்து சிரிக்க ஒருவர் இருந்தார்.
அவன் வாழ்க்கை மீண்டும் முழுமையாகியிருந்தது.
மறுபக்கம்...
ராதா தனியாக இருந்தாள்.
ஒரு நாள் பழைய புகைப்படங்களை எடுத்துப் பார்த்தாள்.
அதில் ராஜாவும் அவளும் சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.
ராதா புகைப்படத்தை நீண்ட நேரம் பார்த்தாள்.
ராதா: “அந்த வாழ்க்கை என்னிடம் இருந்தது...”
கண்ணீர் வழிந்தது.
ராதா: “நான்தான் அதை விட்டுட்டேன்.”
அவளுக்கு இப்போது யாரையும் குறை சொல்ல முடியவில்லை.
ராஜாவையும் இல்லை.
ரேஷ்மாவையும் இல்லை.
அவள் எடுத்த முடிவுகளின் விளைவுகளை அவளே எதிர்கொண்டாள்.
அதே நேரத்தில் ராஜா தன் புதிய வாழ்க்கையை வாழ்ந்துகொண்டிருந்தான்.
ரேஷ்மா அவனுடன் இருந்தாள்.
அந்த இரவு இருவரும் வீட்டின் முன் உட்கார்ந்திருந்தார்கள்.
ரேஷ்மா: “ராஜா...”
ராஜா: “என்ன?”
ரேஷ்மா: “நம்ம வாழ்க்கை நல்லா போகுமா?”
ராஜா அவளைப் பார்த்து சிரித்தான்.
ராஜா: “நாம இருவரும் ஒருத்தருக்கொருத்தர் உண்மையா இருந்தா நல்லாதான் போகும்.”
ரேஷ்மா: “அப்படின்னா நான் உன்னை விட மாட்டேன்.”
ராஜா: “நானும் உன்னை விட மாட்டேன்.”
ரேஷ்மா அவன் தோளில் சாய்ந்தாள்.
ராஜா அமைதியாக வானத்தைப் பார்த்தான்.
ஒரு காலத்தில் முடிந்துவிட்டதாக நினைத்த அவன் வாழ்க்கை...
அதே வாழ்க்கை மீண்டும் அவனுக்கு ஒரு புதிய வாய்ப்பைக் கொடுத்திருந்தது.
ராதா தன் தேர்வுகளின் விளைவுகளுடன் தனியாக நின்றாள்.
ராஜா, ரேஷ்மாவுடன் புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்கினான்.
ஓடிப்போன வாழ்க்கை திரும்பவில்லை.
ஆனால் ராஜாவின் வாழ்க்கை... அதைவிட நல்ல பாதையில் திரும்பி வந்தது.
— முடிவு —