Adultery ஓடிய வாழ்க்கை -- திரும்பதா வாழ்க்கை

[Sivamurugan 85]

அன்று இரவு ராஜாவுக்கு தூக்கம் வரவில்லை.
படுக்கையில் படுத்திருந்தாலும் கண்களை மூட முடியவில்லை.
சில நாட்களாக அவன் வாழ்க்கை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இயல்பாகிக் கொண்டிருந்தது.
ஆனால் அந்த இரவு மட்டும் பழைய நினைவுகள் அவனை விடவில்லை.
ராதாவுடன் திருமணம் நடந்த நாள்…
முதல் முறையாக அவள் இந்த வீட்டிற்கு வந்த நாள்…
இருவரும் சேர்ந்து சாப்பிட்ட நாட்கள்…
சின்ன சின்ன விஷயங்களுக்காக சண்டை போட்ட நாட்கள்…
எல்லாமே அவன் நினைவுக்கு வந்தது.
ராஜா எழுந்து உட்கார்ந்தான்.
அறையில் சுற்றிப் பார்த்தான்.
ராதா பயன்படுத்திய சில பொருட்கள் இன்னும் அப்படியே இருந்தன.
அதைப் பார்த்ததும் அவனுடைய மனம் இன்னும் கனத்தது.
ராஜா: “இவ்வளவு சீக்கிரம் எல்லாமே மாறிடும்னு நான் நினைக்கவே இல்ல…”
அவன் தனக்குத்தானே பேசிக்கொண்டான்.
சில நிமிடங்கள் கழித்து அவன் போனை எடுத்தான்.
ராதாவின் பழைய புகைப்படத்தைத் திறந்தான்.
அவள் சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள்.
ராஜா அந்தப் படத்தைப் பார்த்தபடி இருந்தான்.
ராஜா: “நான் உன்னை என்ன குறை வைத்துப் பார்த்தேன் ராதா?”
அவனுடைய கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
ராஜா: “நீ போகணும்னு முடிவு பண்ணிட்ட… சரி. ஆனா என்னை இப்படி தனியா விட்டுட்டுப் போக வேண்டுமா?”
அவன் போனை அணைத்துவிட்டு படுத்தான்.
ஆனால் தூக்கம் வரவில்லை.
மறுநாள் காலை.
ராஜா வேலைக்குச் செல்லத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தான்.
அவன் சட்டையை அணிந்துகொண்டிருந்தபோது ரேஷ்மா போன் செய்தாள்.
ரேஷ்மா: “ராஜா, கிளம்பிட்டியா?”
ராஜா: “இல்ல. கிளம்புறேன்.”
ரேஷ்மா: “சாப்பிட்டியா?”
ராஜா: “இல்ல.”
ரேஷ்மா: “ஏன்?”
ராஜா: “பசிக்கல.”
ரேஷ்மா: “நேத்து சரியா தூங்கினியா?”
ராஜா சில விநாடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
ராஜா: “தூங்கல.”
ரேஷ்மா: “என்னாச்சு?”
ராஜா: “ஒன்னும் இல்லை.”
ரேஷ்மா: “ராஜா, என்னிடம் ஒன்னும் இல்லைன்னு சொல்லாத. ஏதோ இருக்கு.”
ராஜா: “பழைய விஷயங்கள் நினைவுக்கு வந்தது.”
ரேஷ்மா அமைதியாகிவிட்டாள்.
ரேஷ்மா: “ராதாவா?”
ராஜா: “ம்.”
ரேஷ்மா: “அவளை இன்னும் நினைக்கிறியா?”
ராஜா: “மறக்க முடியல.”
ரேஷ்மா: “அவள் உன்னை விட்டுப் போயிட்டாளே.”
ராஜா: “அது தெரியும்.”
ரேஷ்மா: “அப்புறம்?”
ராஜா: “மனசு கேட்க மாட்டேங்குது.”
ரேஷ்மாவுக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியவில்லை.
ரேஷ்மா: “சரி… நீ இப்போ வேலைக்குக் கிளம்பு. மாலை பேசலாம்.”
ராஜா: “சரி.”
மாலை.
ராஜா வேலை முடித்து வீட்டிற்கு வந்தான்.
வாசலில் ரேஷ்மா நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
ராஜா: “நீ எப்போ வந்த?”
ரேஷ்மா: “இப்போதான்.”
ராஜா: “எதுக்கு வந்த?”
ரேஷ்மா: “நீ காலையில சரியில்லைன்னு தோணுச்சு.”
ராஜா: “நான் நல்லாத்தான் இருக்கேன்.”
ரேஷ்மா: “உன் முகத்தைப் பார்த்தாலே தெரியுது.”
ராஜா சிரிக்க முயன்றான்.
ராஜா: “நீ என்னை விட நல்லா என்னைப் படிச்சுட்ட.”
ரேஷ்மா: “அதெல்லாம் இல்ல.”
ராஜா: “உள்ளே வா.”
இருவரும் உள்ளே சென்றார்கள்.
ரேஷ்மா சாப்பாடு எடுத்து வைத்தாள்.
ரேஷ்மா: “சாப்பிடு.”
ராஜா: “எனக்கு பசிக்கல.”
ரேஷ்மா: “காலையிலயும் அதே சொன்ன. இப்பவும் அதே சொல்ற.”
ராஜா: “சாப்பிட மனசு வரல.”
ரேஷ்மா: “மனசு வரணும்னு காத்திருந்தா சாப்பாடு எப்படி சாப்பிடுவ?”
ராஜா: “என்ன செய்வது?”
ரேஷ்மா: “சாப்பிடு. பேசிக்கிட்டே சாப்பிடலாம்.”
ராஜா சாப்பிட ஆரம்பித்தான்.
சில நிமிடங்கள் இருவரும் அமைதியாக இருந்தனர்.
பிறகு ராஜா பேச ஆரம்பித்தான்.
ராஜா: “ரேஷ்மா…”
ரேஷ்மா: “ம்?”
ராஜா: “ஒரு விஷயம் சொல்லட்டுமா?”
ரேஷ்மா: “சொல்லு.”
ராஜா: “நான் ராதாவை இவ்வளவு சீக்கிரம் இழந்துடுவேன்னு நினைக்கவே இல்ல.”
ரேஷ்மா அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.
ராஜா: “நம்ம வீட்டுல நடந்த சின்ன சின்ன விஷயங்கள் கூட இப்போ நினைவுக்கு வருது.”
ரேஷ்மா: “அது இயல்புதான்.”
ராஜா: “அவள் என்னை ஏமாத்தினது தெரிஞ்சும்… இன்னும் அவளைப் பற்றி நினைக்கிறேன்.”
ரேஷ்மா: “நீ அவளை காதலிச்ச.”
ராஜா: “ஆமா.”
ரேஷ்மா: “அதனாலதான்.”
ராஜா: “ஆனா அவள் என்னை காதலிக்கவே இல்ல போல.”
ரேஷ்மா: “அப்படி நினைக்காத.”
ராஜா: “அப்படித்தான் தோணுது.”
ரேஷ்மா: “அவள் எடுத்த முடிவு அவளுடையது. அது உன்னுடைய மதிப்பை குறைக்காது.”
ராஜா அவளைப் பார்த்தான்.
ராஜா: “நீ இருந்ததாலதான் இப்போ நான் கொஞ்சம் சமாளிக்கிறேன்.”
ரேஷ்மா: “நான் என்ன பெரிய விஷயம் பண்ணிட்டேன்?”
ராஜா: “நீ இருக்க.”
ரேஷ்மா அமைதியாகிவிட்டாள்.
ராஜா தொடர்ந்தான்.
ராஜா: “நான் தனியா இருந்திருந்தா இன்னும் மோசமா இருந்திருப்பேன்.”
ரேஷ்மா: “நீ தனியா இல்ல.”
ராஜா: “எப்படி?”
ரேஷ்மா: “நண்பர்கள் இருக்காங்க.”
ராஜா: “எல்லாரும் இருக்க முடியாது.”
ரேஷ்மா: “நான் இருக்கேன்.”
அந்த வார்த்தையைச் சொன்ன பிறகு ரேஷ்மாவே அமைதியாகிவிட்டாள்.
ராஜா அவளைப் பார்த்து மெதுவாக சிரித்தான்.
ராஜா: “அதுதான் எனக்கு தெரியும்.”
அந்த இரவு ரேஷ்மா வீட்டிற்கு திரும்பினாள்.
வாசலில் அவளுடைய அம்மா உட்கார்ந்திருந்தார்.
அம்மா: “இவ்வளவு நேரம் எங்கே போயிருந்த?”
ரேஷ்மா: “ராஜா வீட்டுக்குப் போயிருந்தேன்.”
அம்மா சிறிது நேரம் அவளைப் பார்த்தார்.
அம்மா: “அவனுக்கு இன்னும் கஷ்டமா இருக்கா?”
ரேஷ்மா: “ஆமா.”
அம்மா: “நீ தினமும் அவனைப் பார்த்துக்கிற.”
ரேஷ்மா: “அவன் தனியா இருக்கிறாரே.”
அம்மா: “நண்பனா பார்த்துக்கிறியா?”
ரேஷ்மா: “ஆமா.”
அம்மா சிரித்தார்.
அம்மா: “அது மட்டும் தானா?”
ரேஷ்மா உடனே அமைதியாகிவிட்டாள்.
ரேஷ்மா: “என்னம்மா கேட்கிற?”
அம்மா: “நான் உன்னைப் பார்த்துத்தான் கேட்கிறேன்.”
ரேஷ்மா: “எனக்கே தெரியல.”
அம்மா அவளுக்கு அருகில் அமர்ந்தார்.
அம்மா: “அவன் கஷ்டப்படுறதைப் பார்த்து உனக்கு கஷ்டமா இருக்கா?”
ரேஷ்மா: “ஆமா.”
அம்மா: “அவன் சாப்பிடாம இருந்தா உனக்கு கவலையா?”
ரேஷ்மா: “ஆமா.”
அம்மா: “அவன் நல்லா இருக்கணும்னு தினமும் நினைக்கிறியா?”
ரேஷ்மா மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.
அம்மா: “அப்போ உன் மனசு என்ன சொல்றதுன்னு நீயே யோசிச்சுப் பாரு.”
ரேஷ்மா எதுவும் பேசவில்லை.
சிறிது நேரம் கழித்து அவளுடைய அம்மா மெதுவாகச் சொன்னார்:
அம்மா: “ராஜா நல்ல பையன். அவனுக்கு நடந்தது அவன் தப்பு இல்ல. நீ அவனுக்கு துணையாக இருக்க நினைக்கிறியா என்றால், அதைப் பற்றி வெட்கப்பட வேண்டியதில்லை.”
ரேஷ்மா அம்மாவைப் பார்த்தாள்.
ரேஷ்மா: “ஆனா… அவன் இன்னும் ராதாவை மறக்கல.”
அம்மா: “அது உண்மை. அதனால அவசரப்படாதே.”
ரேஷ்மா: “அப்படின்னா?”
அம்மா: “அவனுக்கு முதலில் நல்ல நண்பியாக இரு. அவன் மனசு ஒருநாள் அமைதியாகட்டும். அதற்குப் பிறகு என்ன செய்யணும்னு காலம் சொல்லும்.”
ரேஷ்மா மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.
அவள் அறைக்குள் சென்றாள்.
கண்ணாடி முன் நின்றாள்.
சில நொடிகள் தன்னையே பார்த்தாள்.
பிறகு மெதுவாகச் சொன்னாள்:
ரேஷ்மா: “நான் ஏன் ராஜாவுக்கு இப்படி அக்கறை காட்டுறேன்?”
அவளுக்கு பதில் தெரியவில்லை.
ஆனால் அந்த இரவு முதல் முறையாக அவளுடைய மனதில் ஒரு புதிய எண்ணம் பிறந்தது.
“ராஜா இவ்வளவு நல்லவனா இருக்கும்போது… அவனுக்கு நான் ஏன் ஒரு ஆறுதலாக இருக்கக்கூடாது?”
அவள் உடனே அந்த எண்ணத்தைத் தள்ளிவிடவில்லை.
அதையும் உடனே காதல் என்று சொல்லவில்லை.
ஆனால் அந்த எண்ணம் அவளுடைய மனதில் முதல் முறையாக இடம் பிடித்துவிட்டது.
அவளுடைய குடும்பத்தினருக்கும் அந்த எண்ணம் புரிந்திருந்தது.
அவர்கள் எதிர்ப்பாக இல்லாமல், “அவசரப்படாதே… அவன் மனசுக்கு நேரம் கொடு” என்

அன்று காலை முதலே ராஜாவுக்கு உடம்பு சரியில்லாமல் இருந்தது.

தலை பாரமாக இருந்தது.

உடம்பெல்லாம் சோர்வாக இருந்தாலும், வழக்கம்போல வேலைக்குக் கிளம்பிவிட்டான்.

மதியம் வரும்போது அவனுக்கு காய்ச்சல் அதிகமாகிவிட்டது.

வேலையை முடித்துவிட்டு வீட்டுக்கு வந்து படுத்துக்கொண்டான்.

போனை எடுத்து ரேஷ்மாவுக்கு மெசேஜ் அனுப்பினான்.

ராஜா: “ரேஷ்மா...”

சில நிமிடங்களில் பதில் வந்தது.

ரேஷ்மா: “என்னடா?”

ராஜா: “உடம்பு கொஞ்சம் சரியில்ல.”

ரேஷ்மா: “என்னாச்சு டா?”

ராஜா: “காய்ச்சல் மாதிரி இருக்கு.”

உடனே ரேஷ்மா போன் செய்தாள்.

ரேஷ்மா: “எவ்வளவு காய்ச்சல்?”

ராஜா: “தெரியல.”

ரேஷ்மா: “தெர்மாமீட்டர் இல்லையா?”

ராஜா: “இருக்கு... ஆனா எங்கே இருக்குன்னு தெரியல.”

ரேஷ்மா: “அதுவும் தெரியாதா டா உனக்கு?”

ராஜா: “இப்போ தேட மனசே இல்ல.”

ரேஷ்மா: “சரி. நீ படுத்துக்கோ. நான் வர்றேன்.”

ராஜா: “வேண்டாம் ரேஷ்மா. நீ எதுக்கு வரணும்?”

ரேஷ்மா: “நீ தனியா இருக்கியே.”

ராஜா: “சின்ன காய்ச்சல்தான்.”

ரேஷ்மா: “நீ எப்பவும் அப்படித்தான் சொல்வ. நான் வர்றேன்.”

ராஜா: “ரேஷ்மா...”

ரேஷ்மா: “என்னடா?”

ராஜா: “நீ வர வேண்டாம். நான் பார்த்துக்கிறேன்.”

ரேஷ்மா: “அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியும். நீ எதையும் ஒழுங்கா பார்த்துக்க மாட்டே. போனை வை. நான் வர்றேன்.”

போன் துண்டிக்கப்பட்டது.

ராஜா போனை பார்த்துக்கொண்டே சிரித்தான்.

ராஜா: “இவளுக்கு எவ்வளவு அக்கறை...”

---

சிறிது நேரத்தில் கதவு தட்டப்பட்டது.

ராஜா மெதுவாக எழுந்து கதவைத் திறந்தான்.

வெளியில் ரேஷ்மா நின்றிருந்தாள்.

கையில் ஒரு பை.

ராஜா: “நீ வந்துட்டியா, ரேஷ்மா?”

ரேஷ்மா: “ஆமாடா. உள்ள போ.”

ராஜா: “எதுக்கு இவ்வளவு சாமான்?”

ரேஷ்மா: “மாத்திரை, தெர்மாமீட்டர், பழம்... கொஞ்சம் சாப்பாடு.”

ராஜா: “இதெல்லாம் எதுக்கு?”

ரேஷ்மா: “உனக்கு காய்ச்சல். வேற எதுக்கு?”

ராஜா: “நான் பார்த்துக்குவேன்னு சொன்னேன்ல.”

ரேஷ்மா: “ஆமா. அதனால்தான் நம்பிக்கை இல்லாமல் வந்திருக்கேன்.”

ராஜா சிரித்தான்.

ராஜா: “ரேஷ்மா...”

ரேஷ்மா: “என்ன?”

ராஜா: “நன்றி.”

ரேஷ்மா: “அதெல்லாம் வேண்டாம் டா. முதல்ல உட்காரு.”

அவள் அவனுடைய நெற்றியில் கையை வைத்துப் பார்த்தாள்.

ரேஷ்மா: “அடடா... நல்லா சூடு இருக்கு.”

ராஜா: “அவ்வளவா?”

ரேஷ்மா: “ஆமா. நீ எதையும் கண்டுக்காம இருந்திருக்க.”

ராஜா: “வேலை இருந்துச்சு.”

ரேஷ்மா: “வேலை முக்கியம். உடம்பு முக்கியமில்லையா?”

ராஜா அவளைப் பார்த்தான்.

அவள் உண்மையாகக் கோபப்பட்டிருந்தாள்.

ஆனால் அந்த கோபத்துக்குள்ளேயே அக்கறை இருந்தது.

ராஜா: “சரி ரேஷ்மா.”

ரேஷ்மா: “முதல்ல இதை குடி.”

அவள் தண்ணீர் கொடுத்தாள்.

ராஜா: “மாத்திரையா?”

ரேஷ்மா: “ஆமா.”

ராஜா: “சாப்பிடாம?”

ரேஷ்மா: “அதனால்தான் சாப்பாடு வாங்கிட்டு வந்திருக்கேன்.”

ராஜா: “எனக்கு இப்போ சாப்பிட மனசில்லை.”

ரேஷ்மா: “கொஞ்சமாவது சாப்பிடணும்.”

ராஜா: “வேண்டாம்.”

ரேஷ்மா: “ராஜா...”

ராஜா: “ம்?”

ரேஷ்மா: “நான் சொல்றத கேக்க மாட்டியா?”

ராஜா அவளைப் பார்த்து மெதுவாக சிரித்தான்.

ராஜா: “சரி. சாப்பிடுறேன்.”

ரேஷ்மா: “அதுதான்.”

---

சிறிது நேரம் கழித்து ராஜா படுத்திருந்தான்.

ரேஷ்மா அருகில் உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தாள்.

ராஜா: “ரேஷ்மா, நீ வீட்டுக்குப் போ. நேரம் ஆகுது.”

ரேஷ்மா: “நீ தூங்குற வரைக்கும் நான் இருக்கேன்.”

ராஜா: “நான் தூங்கிடுவேன்.”

ரேஷ்மா: “அப்போ தூங்கு.”

ராஜா: “நீ இருந்தா எப்படி தூங்க?”

ரேஷ்மா: “ஏன்?”

ராஜா: “பேசணும்னு தோணுது.”

ரேஷ்மா: “சரி பேசு.”

ராஜா: “என்ன பேச?”

ரேஷ்மா: “உனக்கு என்ன தோணுதோ அதைப் பேசு.”

ராஜா சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.

அவன் மனதில் வேறு ஒரு கேள்வி.

“நீ ஏன் இவ்வளவு என்னை கவனிக்கிறாய்?”

அதை மட்டும் அவனால் கேட்க முடியவில்லை.

ராஜா: “ரேஷ்மா...”

ரேஷ்மா: “ம்?”

ராஜா: “நீ எப்பவும் இப்படித்தானா?”

ரேஷ்மா: “எப்படிடா?”

ராஜா: “யாராவது கஷ்டப்பட்டா உடனே ஓடிப்போய் உதவி செய்வியா?”

ரேஷ்மா சிரித்தாள்.

ரேஷ்மா: “தெரியல.”

ராஜா: “எனக்கு மட்டும் அதிகமா செய்ற மாதிரி இருக்கு.”

ரேஷ்மா அவனைப் பார்த்தாள்.

ஒரு நொடி அவளுக்கும் பதில் வரவில்லை.

ரேஷ்மா: “நீ என் நண்பன்.”

அவ்வளவுதான்.

ஆனால் அந்த வார்த்தை ராஜாவின் மனதில் மிகப் பெரியதாக ஒலித்தது.

ராஜா: “நண்பன்...”

ரேஷ்மா: “ஆமா. அதனால்தான்.”

ராஜா அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அவள் அவனுக்காக தண்ணீர் வைத்தாள்.

மாத்திரை நேரத்தை பார்த்தாள்.

மீண்டும் நெற்றியில் கை வைத்துப் பார்த்தாள்.

ரேஷ்மா: “காய்ச்சல் கொஞ்சம் குறைந்த மாதிரி இருக்கு.”

ராஜா: “உன் கை வைத்ததாலா?”

ரேஷ்மா: “அட போடா...”

ராஜா சிரித்தான்.

ரேஷ்மா: “சிரிக்காதே. தூங்கு.”

ராஜா: “சரி.”

அவன் கண்களை மூடினான்.

ரேஷ்மா அருகில் அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தாள்.

சில நேரம் கழித்து ராஜா கண்களைத் திறந்தான

“நீ எனக்கு ஒரு நண்பி மட்டும் இல்ல...”

சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு அவன் மனதில் அந்த வார்த்தை வந்தது.

“என் வாழ்க்கைக்குள் வந்த ஒரு தேவதை மாதிரி...”

அவன் தூங்கிவிட்டான்.

அவனுக்குத் தெரியாமல், ரேஷ்மா அவன் நெற்றியில் மீண்டும் கையை வைத்துப் பார்த்தாள்.

ரேஷ்மா: “காய்ச்சல் குறையுது... சரியாகிடும் டா.”

ராஜா தூக்கத்தில் இருந்தாலும், அவளுடைய குரல் அவன் மனதில் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது.

அந்த இரவு...

ராஜாவின் மனதில் ரேஷ்மா ஒரு நண்பியாக மட்டும் இல்லை.

மெல்ல... மெல்ல... அவன் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக மாறிக்கொண்டிருந்தாள். சரி. போன பாகத்தின் தொடர்ச்சியாக, ராஜாவின் காய்ச்சலைப் பற்றி ரேஷ்மா விசாரிப்பது, அவனை கவனிப்பது, அந்த அக்கறையில் இருவருடைய காதலும் மெதுவாக வளர்வது என்று எழுதுகிறேன். கடைசியில் இருவரும் தங்கள் காதலை நேராகச் சொல்லும் அளவுக்கு கொண்டு வருகிறேன்
ராஜாவுக்கு காய்ச்சல் கொஞ்சம் குறைந்திருந்தது.
காலையில் கண் விழித்ததும் முதலில் அவன் பார்த்தது ரேஷ்மாவைத்தான்.
அவள் சோபாவில் உட்கார்ந்தபடியே தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.
ராஜா மெதுவாக எழுந்தான்.
ராஜா: “ரேஷ்மா...”
அவள் உடனே கண் விழித்தாள்.
ரேஷ்மா: “என்னடா?”
ராஜா: “நீ இன்னும் வீட்டுக்குப் போகலையா?”
ரேஷ்மா: “நேத்து இரவு உனக்கு காய்ச்சல் இருந்துச்சு. எப்படி போவேன்?”
ராஜா: “நான் நல்லாத்தான் இருந்தேன்.”
ரேஷ்மா: “ஆமா... நல்லாத்தான் இருந்த. அதனால்தான் நள்ளிரவுல காய்ச்சல் ஏறி நடுங்கிட்டு இருந்த.”
ராஜா அமைதியாகிவிட்டான்.
ராஜா: “நான் நடுங்கினேனா?”
ரேஷ்மா: “ஆமா.”
ராஜா: “எனக்கு ஞாபகம் இல்ல.”
ரேஷ்மா: “அதுதான். உனக்கு எதுவுமே தெரியாது.”
ராஜா: “நீ பயந்துட்டியா?”
ரேஷ்மா அவனைப் பார்த்தாள்.
ரேஷ்மா: “ஆமா.”
ராஜா சற்றே அதிர்ச்சியுடன் அவளைப் பார்த்தான்.
ராஜா: “எதுக்கு?”
ரேஷ்மா: “உனக்கு காய்ச்சல் அதிகமா இருந்துச்சு. அதனால பயந்தேன்.”
ராஜா: “எனக்காக இவ்வளவு பயப்படுறியா?”
ரேஷ்மா: “நீ என் நண்பன் தானே.”
ராஜா: “நண்பனுக்காக இவ்வளவு அழுவியா?”
ரேஷ்மா உடனே அவனைப் பார்த்தாள்.
ரேஷ்மா: “யார் அழுதது?”
ராஜா: “நேத்து உன் கண்கள் சிவப்பா இருந்துச்சு.”
ரேஷ்மா: “தூக்கம் இல்லாம இருந்ததால.”
ராஜா: “உண்மையா?”
ரேஷ்மா: “ஆமா டா.”
சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்கள்.
ராஜா அவளைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான்.
அவள் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.
இருவருக்கும் மனதில் இருந்தது ஒன்றுதான்.
ஆனால் யாரும் சொல்லவில்லை.
ரேஷ்மா சமையலறைக்குச் சென்றாள்.
சிறிது நேரத்தில் கஞ்சி எடுத்துக்கொண்டு வந்தாள்.
ரேஷ்மா: “இதைக் குடி.”
ராஜா: “எனக்கு பசிக்கல.”
ரேஷ்மா: “பசிக்கலன்னாலும் குடிக்கணும்.”
ராஜா: “ரேஷ்மா...”
ரேஷ்மா: “என்னடா?”
ராஜா: “நீ எப்போ இவ்வளவு அதிகாரம் எடுத்த?”
ரேஷ்மா: “நீ உடம்பு சரியில்லாம இருந்ததிலிருந்து.”
ராஜா சிரித்தான்.
ராஜா: “சரி.”
அவன் கஞ்சியை குடிக்க ஆரம்பித்தான்.
ரேஷ்மா அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
ராஜா: “என்ன?”
ரேஷ்மா: “ஒன்னுமில்ல.”
ராஜா: “நீ என்னைப் பார்த்துட்டே இருக்க.”
ரேஷ்மா: “காய்ச்சல் குறைஞ்சுதா என்று பார்க்கிறேன்.”
ராஜா: “அதுக்கு என் முகத்தைப் பார்த்தா தெரியுமா?”
ரேஷ்மா: “எனக்கு தெரியும்.”
ராஜா சிரித்தான்.
ராஜா: “என்னமோ...”
ரேஷ்மா: “என்ன?”
ராஜா: “நீ இருந்ததால எனக்கு காய்ச்சல் கூட பயமா தெரியல.”
அவள் சிரித்தாள்.
ரேஷ்மா: “அதெல்லாம் சொல்லாதடா.”
ராஜா: “ஏன்?”
ரேஷ்மா: “எனக்கே ஏதோ மாதிரி ஆகுது.”
ராஜா அவளைப் பார்த்தான்.
ராஜா: “என்ன மாதிரி?”
ரேஷ்மா உடனே பேச்சை மாற்றினாள்.
ரேஷ்மா: “கஞ்சி முடி.”
ராஜா: “சரி.”
சிறிது நேரம் கழித்து ரேஷ்மா மீண்டும் அவன் நெற்றியில் கையை வைத்துப் பார்த்தாள்.
ரேஷ்மா: “சூடு கொஞ்சம் இருக்கு.”
ராஜா: “நேத்தைவிட குறையுதா?”
ரேஷ்மா: “ஆமா. ஆனா இன்னும் முழுசா சரியாகல.”
ராஜா: “இன்னைக்கு வேலைக்குப் போகணும்.”
ரேஷ்மா: “எங்கே போற?”
ராஜா: “வேலைக்கு.”
ரேஷ்மா: “போகக்கூடாது.”
ராஜா: “ரேஷ்மா...”
ரேஷ்மா: “இன்னைக்கு வீட்டுல இரு.”
ராஜா: “வேலை இருக்கே.”
ரேஷ்மா: “வேலை நாளைக்கும் இருக்கும்.”
ராஜா: “நான் போகணும்.”
ரேஷ்மா: “நீ போனா நான் உன்னோட பேச மாட்டேன்.”
ராஜா சிரித்தான்.
ராஜா: “இது என்ன மிரட்டலா?”
ரேஷ்மா: “ஆமா.”
ராஜா: “சரி. போகல.”
ரேஷ்மா: “அதுதான்.”
ராஜா: “நீ சொன்னதுக்காகத்தான்.”
அவள் அமைதியாக அவனைப் பார்த்தாள்.
அவளுடைய முகத்தில் சந்தோஷம்.
ராஜாவின் மனதிலும் அதே சந்தோஷம்.
மதியம்.
ராஜா தூங்கி எழுந்தான்.
ரேஷ்மா இன்னும் அங்கேயே இருந்தாள்.
ராஜா: “ரேஷ்மா...”
ரேஷ்மா: “என்னடா?”
ராஜா: “நீ வீட்டுக்குப் போகலையா?”
ரேஷ்மா: “இல்ல.”
ராஜா: “எத்தனை நேரம் இங்கே இருப்ப?”
ரேஷ்மா: “நீ சரியாகும் வரைக்கும்.”
ராஜா: “அவ்வளவு நேரமா?”
ரேஷ்மா: “ஆமா.”
ராஜா: “உனக்கு என்னைப் பற்றி இவ்வளவு அக்கறையா?”
ரேஷ்மா சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.
ரேஷ்மா: “ஆமா.”
ராஜா: “ஏன்?”
அவள் பதில் சொல்லவில்லை.
ராஜா: “ரேஷ்மா... ஏன்?”
ரேஷ்மா: “தெரியல.”
ராஜா: “உனக்குத் தெரியாதா?”
ரேஷ்மா: “தெரியும்.”
ராஜா: “அப்போ சொல்லு.”
அவள் ராஜாவை நேராகப் பார்த்தாள்.
ரேஷ்மா: “நீ எனக்கு முக்கியம்.”
ராஜாவின் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.
ராஜா: “நானும்...”
அவன் நிறுத்திக்கொண்டான்.
ரேஷ்மா: “நீயும் என்ன?”
ராஜா: “ஒன்னுமில்ல.”
ரேஷ்மா: “சொல்லு.”
ராஜா: “சொன்னா...”
ரேஷ்மா: “என்ன?”
ராஜா: “நம்ம நட்பு மாறிடுமோன்னு பயமா இருக்கு.”
ரேஷ்மாவின் கண்கள் கலங்கின.
ரேஷ்மா: “எனக்கும் அதே பயம்தான்.”
ராஜா அவளைப் பார்த்தான்.
ராஜா: “அப்படின்னா...?”
ரேஷ்மா: “நீ சொல்ல நினைக்கிறதை முதல்ல நீ சொல்லு.”
ராஜா சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
அவன் ஆழமாக மூச்சை இழுத்தான்.
ராஜா: “ரேஷ்மா...”
ரேஷ்மா: “ம்?”
ராஜா: “நான் உன்னை...”
அவன் மீண்டும் நின்றுவிட்டான்.
ரேஷ்மா: “சொல்லு.”
ராஜா: “நான் உன்னை ரொம்ப விரும்புறேன்.”
ரேஷ்மா கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
ஆனால் முகத்தில் சிரிப்பு.
ரேஷ்மா: “எனக்குத் தெரியும்.”
ராஜா ஆச்சரியமாகப் பார்த்தான்.
ராஜா: “எப்படித் தெரியும்?”
ரேஷ்மா: “நீ பேசுற விதத்திலேயே தெரியும்.”
ராஜா: “அப்போ நீ?”
ரேஷ்மா தலை குனிந்தாள்.
ராஜா: “ரேஷ்மா... நீ என்னை விரும்புறியா?”
சிறிது நேரம் அமைதி.
பிறகு அவள் மெதுவாக அவனைப் பார்த்தாள்.
ரேஷ்மா: “ஆமா.”
ராஜாவின் முகத்தில் ஒரு பெரிய சிரிப்பு.
ராஜா: “உண்மையாவா?”
ரேஷ்மா: “ஆமாடா.”
ராஜா: “எப்போ இருந்து?”
ரேஷ்மா: “தெரியல.”
ராஜா: “என்னைப் பார்த்ததிலிருந்து?”
ரேஷ்மா: “இல்ல.”
ராஜா: “அப்போ?”
ரேஷ்மா: “நீ கஷ்டப்பட்டப்போ... உன்னை விட்டுட்டுப் போகக்கூடாதுன்னு எனக்கு தோணிச்சு.”
ராஜா அமைதியாக அவளைப் பார்த்தான்.
ரேஷ்மா: “அதுக்கப்புறம் நீ சந்தோஷமா இருந்தா எனக்கும் சந்தோஷமா இருந்துச்சு. நீ சோகமா இருந்தா எனக்கும் கஷ்டமா இருந்துச்சு.”
ராஜா: “ரேஷ்மா...”
ரேஷ்மா: “என்னடா?”
ராஜா: “நன்றி.”
ரேஷ்மா: “காதலுக்கு நன்றி சொல்வாங்களா?”
ராஜா சிரித்தான்.
ராஜா: “அப்போ என்ன சொல்லணும்?”
ரேஷ்மா: “எனக்கு தெரியாது.”
ராஜா: “எனக்கும் தெரியாது.”.ரேஷ்மா... இனிமேல் என்ன நடந்தாலும், உன்னை நான் இழக்க விரும்பல.”
ரேஷ்மா அவனைப் பார்த்து சிரித்தாள்.
ரேஷ்மா: “நானும் உன்னை விடமாட்டேன் டா.”