Adultery ஓடிய வாழ்க்கை -- திரும்பதா வாழ்க்கை

[Sivamurugan 85]

ராதா ஒரு சிறிய அறையில் உட்கார்ந்திருந்தாள்.
அவள் எதிர்பார்த்தது வேற மாதிரி.
ராஜேஷ் தன்னைக் கூட்டிக்கொண்டு போனதும், “இனிமேல் நாம சந்தோஷமா இருப்போம்” என்று சொல்லியிருந்தான்.
அந்த வார்த்தையை நம்பித்தான் அவள் வந்திருந்தாள்.
ஆனால் இங்கே வந்த பிறகு அவனுடைய நடவடிக்கையே மாறிவிட்டது.
“ராஜேஷ்…”
“என்ன?”
“நாம எங்கே இருக்கப் போறோம்?”
“இப்போதைக்கு இங்கேதான்.”
“இது வாடகை வீடா?”
“ஆமா.”
“நீ முன்னாடி சொன்ன மாதிரி தனியா நல்ல வீடு எடுக்க மாட்டோமா?”
ராஜேஷ் கொஞ்சம் எரிச்சலாகப் பார்த்தான்.
“ராதா, இப்பவே அதெல்லாம் கேட்காத. கொஞ்சம் நாள் போகட்டும்.”
“சரி…”
ராதா அமைதியாகிவிட்டாள்.
அவள் மனதில் மட்டும் ஒரு கேள்வி ஓடிக்கொண்டிருந்தது.
‘நான் ராஜாவை விட்டுட்டு வந்தது சரியா?’
அதே நேரத்தில் ராஜாவின் வீடு.
கதவைத் திறந்ததும் வழக்கமாக ராதா இருக்கும் இடம்தான் அவன் கண்ணில் பட்டது.
சமையலறை அமைதியாக இருந்தது.
மேசையில் அவள் பயன்படுத்திய ஒரு கப்.
அதைப் பார்த்ததும் ராஜாவுக்கு பழைய நினைவுகள் வந்தது.
அவன் அந்த கப்பை எடுத்துப் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் அங்கேயே வைத்தான்.
அப்போது கதவு தட்டப்பட்டது.
“ராஜா…”
அது ரேஷ்மாவின் குரல்.
ராஜாவின் பழைய தோழி ரேஷ்மா.
அவள் உள்ளே வந்தாள்.
“என்னடா இப்படி உட்கார்ந்திருக்க?”
“ஒன்னும் இல்ல.”
“ஒன்னும் இல்லாம இப்படியா இருப்ப?”
ராஜா அமைதியாக இருந்தான்.
ரேஷ்மா அவன் முகத்தைப் பார்த்ததும் புரிந்துகொண்டாள்.
“சாப்பிட்டியா?”
“இல்ல.”
“ஏன்?”
“பசிக்கல.”
“நீ எப்போலிருந்து பசிக்காம இருக்க ஆரம்பிச்ச?”
ராஜா சிரிக்க முயற்சி செய்தான்.
“என்னடா சிரிக்கிற?”
“நீ எப்பவும் இப்படித்தான் பேசுவ.”
“சரி, சாப்பிடலாம். எழுந்திரு.”
“வேண்டாம் ரேஷ்மா.”
“நான் கேட்கல. சொல்றேன். எழுந்திரு.”
ராஜா அவளைப் பார்த்தான்.
“நீ ஏன் இவ்வளவு கவலைப்படுற?”
“நண்பன் தானே. அதுக்குத்தான்.”
ராஜா எதுவும் சொல்லவில்லை.
ரேஷ்மா சமையலறைக்குள் போய் பார்த்தாள்.
“வீட்டுல சாப்பிடுறதுக்கு எதுவுமே இல்லையே?”
“நான் சமைக்கல.”
“அதான் தெரிகிறது.”
“என்ன தெரிகிறது?”
“நீ தனியா இருக்குறது உனக்கே இன்னும் பழகவில்லை.”
ராஜா அமைதியாகிவிட்டான்.
ரேஷ்மா அவனைப் பார்த்து மெதுவாகச் சொன்னாள்.
“ராஜா… நடந்ததைப் பற்றி நீ இவ்வளவு யோசிக்காத.”
“எப்படி யோசிக்காம இருக்க?”
“நடந்தது நடந்துடுச்சு.”
“அவள் என் மனைவி ரேஷ்மா.”
“தெரியும்.”
“நான் அவளை நம்பினேன்.”
“அதுவும் தெரியும்.”
“அவள் என்னை விட்டுட்டு போயிட்டாளே…”
ராஜாவின் குரல் உடைந்தது.
ரேஷ்மா சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.
“அவள் போனதுக்காக நீ உன்னை நீயே தண்டிச்சுக்காத.”
ராஜா அவளைப் பார்த்தான்.
“நான் என்ன தப்பு செய்தேன்?”
“நீ எந்தத் தப்பும் செய்யல.”
“அப்போ ஏன் இப்படி நடந்தது?”
ரேஷ்மாவிடம் அந்தக் கேள்விக்கு பதில் இல்லை.
அன்று இரவு ரேஷ்மா வீட்டிற்குப் போகாமல் ராஜாவுக்கு சாப்பாடு செய்து வைத்தாள்.
“நான் கிளம்புறேன்.”
“ரேஷ்மா…”
“என்ன?”
“தேங்க்ஸ்.”
“இதுக்கு எதுக்கு தேங்க்ஸ்?”
“எனக்காக இவ்வளவு நேரம் இருந்ததுக்கு.”
“நண்பனுக்காக இருக்கக்கூடாதா?”
ராஜா சிறிய சிரிப்பு சிரித்தான்.
“சரி. நாளைக்கு வராத.”
“ஏன்?”
“நீ வந்தா நான் சாப்பிடணும்.”
“அதனால?”
“எனக்கு சமைக்க தெரியாது.”
ரேஷ்மா சிரித்தாள்.
“சரி. நாளைக்கு வர்றேன்.”
“நான் வராதேன்னு சொன்னேனே.”
“நான் கேட்கல.”
“நீயும்…”
ரேஷ்மா சிரித்தபடி வெளியே சென்றாள்.

மறுபுறம் ராதா.
அன்று மாலை ராஜேஷ் வீட்டிற்கு வந்தான்.
“சாப்பாடு இருக்கா?”
“இல்ல.”
“ஏன்?”
“நீ வாங்கிட்டு வருவேன்னு நினைச்சேன்.”
“நான் வேலை முடிச்சிட்டு வந்திருக்கேன். என்கிட்ட கேட்காம நீ ஏதாவது வாங்கி வைக்க முடியாதா?”
ராதா அவனைப் பார்த்தாள்.
“சரி. இனிமேல் பார்த்துக்கறேன்.”
அவன் உடையை மாற்றிக்கொண்டான்.
சிறிது நேரம் கழித்து ராதா கேட்டாள்.
“ராஜேஷ்…”
“என்ன?”
“நாம எப்போ கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறோம்?”
அவன் உடனே பதில் சொல்லவில்லை.
“இப்போ அதெல்லாம் எதுக்கு?”
“எதுக்கு என்றால்… நான் உனக்காகத்தானே வந்திருக்கேன்.”
“அதுக்காகத்தான் இருக்கே.”
“ஆனா கல்யாணம்?”
“பார்த்துக்கலாம்.”
“எப்போ?”
“ராதா, இப்பவே இந்த கேள்வியை எத்தனை தடவை கேட்கப் போற?”
ராதா அமைதியாகிவிட்டாள்.
அவள் எதிர்பார்த்த வாழ்க்கை மெதுவாக வேறு மாதிரி இருப்பது அவளுக்குப் புரிய ஆரம்பித்தது.
அடுத்த நாள் காலை ராஜாவுக்கு ரேஷ்மா போன் செய்தாள்.
“என்ன செய்ற?”
“வேலைக்குக் கிளம்புறேன்.”
“சாப்பிட்டியா?”
“இல்ல.”
“நேத்து என்ன சொன்னேன்?”
“சாப்பிடணும்னு.”
“அப்புறம்?”
“நீ வந்து ஊட்டி விடணுமா?”
ரேஷ்மா சிரித்தாள்.
“அதெல்லாம் உனக்கு ஆசையா?”
“சும்மா சொன்னேன்.”
“சரி, போய் சாப்பிடு.”
“சரி.”
போனை வைத்த பிறகு ராஜா கொஞ்ச நேரம் யோசித்தான்.

அன்று மாலை ரேஷ்மா மீண்டும் ராஜாவின் வீட்டிற்கு வந்தாள்.
“இப்போதான் வந்தேன்.”
“எங்கிருந்து?”
“வேலையிலிருந்து.”
“சாப்பிட்டியா?”
“இல்ல.”
“அப்போ?”
“நீ சாப்பிடாம இருப்பேன்னு தெரியும். அதான் சாப்பாடு வாங்கிட்டு வந்தேன்.”
ராஜா அவளைப் பார்த்து சிரித்தான்.
“நீ ஏன் இவ்வளவு நல்லவளா இருக்க?”
“அட போடா.”
“உண்மையா கேட்கிறேன்.”
ரேஷ்மா அவனைப் பார்த்து சில விநாடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.
“நீ இப்போ தனியா இருக்கே. அதனால உன்னை தனியா விட மனசு வரல.”
ராஜா எதுவும் பேசவில்லை.
அந்த வார்த்தை அவனுடைய மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தது.
அதே இரவு…
ராதா ராஜேஷிடம் மீண்டும் பேசினாள்.
“நான் ஒரு விஷயம் கேட்கட்டுமா?”
“கேள்.”
“நீ என்னை உண்மையாவே கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறியா?”
ராஜேஷ் அவளைப் பார்த்தான்.
“என்ன ராதா இப்படி கேட்கிற?”
“நீ மாறிட்ட மாதிரி இருக்கு.”
“நான் மாறல.”
“முன்னாடி நீ வேற மாதிரி பேசின.”
“அது முன்னாடி.”
ராதாவின் முகம் மாறியது.
“அப்படின்னா?”
ராஜேஷ் உடனே பதில் சொல்லவில்லை.
அந்த அமைதியே ராதாவுக்கு பெரிய பதிலாகத் தோன்றியது.
அவள் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தாள்.
அவளுக்கு திடீரென்று ராஜா நினைவுக்கு வந்தான்.
அவன் தினமும் கேட்ட கேள்வி நினைவுக்கு வந்தது.
“சாப்பிட்டியா?”
ராதாவின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தத 

ராஜா வீடு 

காலை மணி ஏழரை.

ராஜா இன்னும் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.

அப்போது அவனுடைய போன் அடித்தது.

அரை தூக்கத்தில் போனை எடுத்தான்.

ராஜா: “ஹலோ…”

ரேஷ்மா: “என்னடா, இன்னும் தூங்குறியா?”

ராஜா: “ஆமா… இப்போதான் கண் திறந்தேன்.”

ரேஷ்மா: “நேத்து சீக்கிரம் தூங்கினியா?”

ராஜா: “ஆமா.”

ரேஷ்மா: “சாப்பிட்டியா?”

ராஜா: “சாப்பிட்டேன்.”

ரேஷ்மா: “என்ன சாப்பிட்ட?”

ராஜா கொஞ்சம் அமைதியாக இருந்தான்.

ரேஷ்மா: “சொல்லு.”

ராஜா: “பரோட்டா.”

ரேஷ்மா: “அடப்பாவி… மறுபடியும் வெளியில சாப்பிட்டியா?”

ராஜா: “வேற என்ன செய்ய?”

ரேஷ்மா: “நான் சொன்னேன்ல, வீட்டில சமைச்சு சாப்பிடு என்று.”

ராஜா: “எனக்கு சமைக்கத் தெரியாதே.”

ரேஷ்மா: “அதுக்கு கற்றுக்கொள்ளலாம்.”

ராஜா: “யாரு கற்றுத்தருவா?”

ரேஷ்மா: “நான் சொல்லித் தர்றேன்.”

ராஜா: “நீ சொல்லுவியா?”

ரேஷ்மா: “ஆமா. முதல்ல சாதம் எப்படி வைக்கணும்னு கற்றுக்கோ.”

ராஜா: “அதுவா பெரிய விஷயம்?”

ரேஷ்மா: “உனக்கு அது கூட பெரிய விஷயம்தான்.”

ராஜா சிரித்தான்.

ராஜா: “சரி, இன்னைக்கு என்ன பண்ணணும்?”

ரேஷ்மா: “முதல்ல எழுந்து குளிச்சிட்டு வா.”

ராஜா: “அப்புறம்?”

ரேஷ்மா: “நான் வர்றேன்.”

ராஜா: “எதுக்கு?”

ரேஷ்மா: “சொன்னதைச் செய்ய மாட்டேன்னு தெரியும். அதனால நேர்ல வந்து பார்க்கிறேன்.”

ராஜா: “நீ என்ன அம்மாவா?”

ரேஷ்மா: “உனக்கு இப்போ அதுதான் தேவை போல.”

இருவரும் சிரித்தனர்.

சுமார் ஒரு மணி நேரத்துக்குப் பிறகு ரேஷ்மா வீட்டிற்கு வந்தாள்.

கையில் ஒரு பை இருந்தது.

ராஜா கதவைத் திறந்தான்.

ராஜா: “என்ன இது?”

ரேஷ்மா: “காய்கறி.”

ராஜா: “எதுக்கு?”

ரேஷ்மா: “சமைக்க.”

ராஜா: “நீ சமைக்கப் போறியா?”

ரேஷ்மா: “இல்ல. நீ சமைக்கப் போற.”

ராஜா முகத்தைச் சுளித்தான்.

ராஜா: “என்னால முடியாது.”

ரேஷ்மா: “முடியும். நான் சொல்லித் தர்றேன்.”

ராஜா: “நான் சமைக்கிறதை நீ சாப்பிடுவியா?”

ரேஷ்மா: “முதல்ல சமைச்சுப் பாரு. அப்புறம் முடிவு பண்ணலாம்.”

சமையலறைக்குள் இருவரும் சென்றனர்.

ரேஷ்மா காய்கறிகளை எடுத்தாள்.

ரேஷ்மா: “இதை நறுக்கு.”

ராஜா: “எப்படி?”

ரேஷ்மா: “கத்தியால.”

ராஜா: “அது தெரியும். எப்படி நறுக்கணும்?”

ரேஷ்மா: “இப்படி.”

அவள் செய்து காட்டினாள்.

ராஜா முயற்சி செய்தான்.

ரேஷ்மா: “அட, இவ்வளவு பெரிய துண்டா?”

ராஜா: “காய்கறிதானே. சின்னதா இருந்தா என்ன, பெருசா இருந்தா என்ன?”

ரேஷ்மா: “சமைக்கும்போது தெரியும்.”

ராஜா: “சரி, நீயே பண்ணு.”

ரேஷ்மா: “இல்ல. நீயே பண்ணு.”

சிறிது நேரத்தில் சமையல் முடிந்தது.

ராஜா சாப்பிட்டு பார்த்தான்.

ராஜா: “பரவாயில்லையே.”

ரேஷ்மா: “நீ பண்ணினதுதானே?”

ராஜா: “ஆமா.”

ரேஷ்மா: “அப்போ நல்லா இருக்கு.”

ராஜா: “நீ சாப்பிட்டு சொல்லு.”

ரேஷ்மா சாப்பிட்டுப் பார்த்தாள்.

ரேஷ்மா: “உப்பு கொஞ்சம் அதிகம்.”

ராஜா: “அதான் எனக்கும் பிடிக்கும்.”

ரேஷ்மா: “உனக்கு பிடிக்கிறதெல்லாம் நல்லதா இருக்கணும்னு அவசியம் இல்ல.”

ராஜா அவளைப் பார்த்து சிரித்தாள் 

மதியம் இருவரும் வீட்டின் முன்புறம் அமர்ந்திருந்தனர்.

சில நேரம் எதுவும் பேசவில்லை.

பிறகு ராஜா மெதுவாகப் பேச ஆரம்பித்தான்.

ராஜா: “ரேஷ்மா…”

ரேஷ்மா: “என்ன?”

ராஜா: “நீ என்னை எப்போலிருந்து இவ்வளவு கவனிக்க ஆரம்பிச்ச?”

ரேஷ்மா அவனைப் பார்த்தாள்.

ரேஷ்மா: “நீ இப்படியா கேக்கற?”

ராஜா: “ஆமா. எனக்கே ஆச்சரியமா இருக்கு.”

ரேஷ்மா: “நீ கஷ்டப்படுறதைப் பார்த்தேன். அதனால உதவி பண்ணணும்னு தோணுச்சு.”

ராஜா: “எல்லாருக்கும் அப்படித்தானே தோணும்?”

ரேஷ்மா: “எல்லாரும் ஒரே மாதிரி இருக்க மாட்டாங்க.”

ராஜா: “அப்படியா?”

ரேஷ்மா: “ஆமா.”

ராஜா மீண்டும் அமைதியானான்.

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு அவன் கேட்டான்:

ராஜா: “ராதா திரும்பி வந்தா… நான் ஏற்றுக்கணுமா?”

ரேஷ்மா உடனே பதில் சொல்லவில்லை.

ரேஷ்மா: “அது உன்னுடைய முடிவு.”

ராஜா: “நீ என்ன நினைக்கிற?”

ரேஷ்மா: “நான் சொன்னா நீ என்னைத் தப்பா நினைக்கலாம்.”

ராஜா: “சொல்லு.”

ரேஷ்மா: “நீ இன்னும் அவளை மறக்கவில்லை. அதனால் இப்போ எந்த முடிவும் எடுக்காத.”

ராஜா அவளைப் பார்த்தான்.

ராஜா: “நீ என்னை நல்லா புரிஞ்சுக்கிற.”

ரேஷ்மா: “நீ என்னோட நண்பன். அதனால கொஞ்சம் தெரியும்.”

அந்த வார்த்தை ராஜாவுக்கு பிடித்திருந்தது.

“நண்பன்.”

அதற்கு மேல் எதுவும் இல்லை.

இப்போதைக்கு

மாலை நேரம்.

ரேஷ்மா கிளம்பத் தயாரானாள்.

ராஜா: “நாளைக்கு வருவியா?”

ரேஷ்மா சிரித்தாள்.

ரேஷ்மா: “எதுக்கு?”

ராஜா: “சும்மா கேட்டேன்.”

ரேஷ்மா: “நான் வரலன்னா?”

ராஜா: “பரவாயில்லை.”

ரேஷ்மா: “உண்மையா?”

ராஜா: “ஆமா.”

ரேஷ்மா: “சரி. நாளைக்கு வர மாட்டேன்.”

ராஜா உடனே அவளைப் பார்த்தான்.

ராஜா: “அட… நான் சும்மா சொன்னேன்.”

ரேஷ்மா சிரித்தாள்.

ரேஷ்மா: “அதுதான். உன்னை கொஞ்சம் கிண்டல் பண்ணினேன்.”

அவள் வெளியே சென்றாள்.

கதவை மூடிய ராஜா சில நொடிகள் அங்கேயே நின்றான்.

அவனுடைய முகத்தில் நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு ஒரு இயல்பான சிரிப்பு இருந்தது.

அவனுக்கே தெரியாமல்…

ரேஷ்மா அவனுடைய தனிமையான வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கியமான இடத்தைப் பிடிக்கத் தொடங்கியிருந்தாள்.

 ராதா நினைத்தது வேறு

காலை மணி எட்டு.
ராதா சமையலறையில் நின்றுகொண்டு இருந்தாள்.
அவள் தேநீர் போடுவதற்காக அடுப்பை பற்ற வைத்தாள்.
அப்போது ராஜேஷ் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தான்.
ராஜேஷ்: “சாப்பாடு ரெடியா?”
ராதா: “இன்னும் இல்லை. டீ மட்டும் போடுறேன்.”
ராஜேஷ்: “எனக்கு சீக்கிரம் போகணும்.”
ராதா: “கொஞ்சம் நேரம் இரு. சாப்பாடு பண்ணிடுறேன்.”
ராஜேஷ்: “நான் வெளியில சாப்பிட்டுக்கிறேன்.”
ராதா அவனைப் பார்த்தாள்.
ராதா: “நீ வீட்டில சாப்பிட மாட்டியா?”
ராஜேஷ்: “இன்னைக்கு நேரம் இல்லை.”
அவன் சட்டையை எடுத்துக்கொண்டான்.
ராதா: “ராஜேஷ்…”
ராஜேஷ்: “என்ன?”
ராதா: “நேத்து நான் கேட்ட விஷயம்…”
ராஜேஷ் முகம் சுளித்தான்.
ராஜேஷ்: “மறுபடியும் அதே விஷயமா?”
ராதா: “நான் என்ன கேட்கிறேன்? நாம கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்னுதானே?”
ராஜேஷ்: “சொன்னேன்ல, கொஞ்சம் நாள் ஆகட்டும்.”
ராதா: “எவ்வளவு நாள்?”
ராஜேஷ்: “தெரியாது.”
ராதா: “நீ முன்னாடி என்ன சொன்ன?”
ராஜேஷ் அமைதியாக இருந்தான்.
ராதா: “நீ என்னை கூட்டிக்கிட்டு போகும்போது என்ன சொன்ன? ‘நம்ம இருவரும் சேர்ந்து சந்தோஷமா வாழலாம்’ன்னு சொன்ன.”
ராஜேஷ்: “சொன்னேன்.”
ராதா: “இப்போ ஏன் இப்படி பேசுற?”
ராஜேஷ்: “ராதா, சூழ்நிலை மாறிடுச்சு.”
ராதா: “என்ன சூழ்நிலை?”
ராஜேஷ்: “எல்லாத்தையும் உடனே சரி பண்ண முடியாது.”
ராதா: “அப்படின்னா என்னை ஏன் கூட்டிட்டு வந்த?”
ராஜேஷ் எதுவும் சொல்லவில்லை.
அவன் கதவைத் திறந்து வெளியே சென்றுவிட்டான்.
ராதா அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
மதியம்.
ராஜேஷிடமிருந்து எந்த அழைப்பும் வரவில்லை.
ராதா பலமுறை போனை எடுத்துப் பார்த்தாள்.
ஒரு மெசேஜ் கூட இல்லை.
அவள் மனதில் பழைய நினைவுகள் வந்தன.
ராஜா தினமும் வேலை முடிந்து வீட்டிற்கு வந்ததும்,
“ராதா, சாப்பிட்டியா?”
என்று கேட்பான்.
அவள் உடம்பு சரியில்லையென்றால் உடனே மருந்து வாங்கி வருவான்.
வெளியே போகும்போது,
“நான் கொஞ்சம் லேட்டா வருவேன். கதவை பூட்டிட்டு இரு.”
என்று சொல்லிவிட்டுத்தான் செல்வான்.
அந்த நேரத்தில் அவளுக்கு அவை எல்லாம் சாதாரணமாகத் தெரிந்தது.
இப்போது அந்தச் சிறிய விஷயங்கள்தான் அவளுக்கு பெரியதாகத் தோன்றின.
அவள் தன்னிடமே பேசிக்கொண்டாள்.
ராதா: “நான் என்ன பண்ணிட்டேன்?”
அவள் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
ஆனால் உடனே தன்னை சமாதானப்படுத்திக்கொண்டாள்.
ராதா: “இல்ல… நான் எடுத்த முடிவு தப்பா இருக்காது.”
அவள் மீண்டும் ராஜேஷை நம்ப முயன்றாள்.
மாலை ஆறு மணி.
ராஜேஷ் வீட்டிற்கு வந்தான்.
ராதா கதவைத் திறந்தாள்.
ராதா: “இவ்வளவு நேரமா?”
ராஜேஷ்: “வேலை இருந்தது.”
ராதா: “சாப்பிட்டியா?”
ராஜேஷ்: “ஆமா.”
ராதா: “நான் உனக்காக சமைச்சு வைச்சிருந்தேன்.”
ராஜேஷ்: “அதை நீ சாப்பிடு.”
ராதா அமைதியாகிவிட்டாள்.
சில நிமிடங்கள் கழித்து அவள் கேட்டாள்:
ராதா: “ராஜேஷ்…”
ராஜேஷ்: “என்ன?”
ராதா: “நான் இங்கே வந்ததிலிருந்து நீ சந்தோஷமா இருக்கியா?”
ராஜேஷ் அவளைப் பார்த்தான்.
ராஜேஷ்: “என்ன கேள்வி இது?”
ராதா: “சும்மா கேட்கிறேன்.”
ராஜேஷ்: “நான் சந்தோஷமா இல்லையா என்று ஏன் கேட்கிற?”
ராதா: “முன்னாடி நீ என்னோட பேசுவ. இப்போ சரியா பேசவே மாட்டேங்கிற.”
ராஜேஷ்: “எனக்கு வேலை அதிகம்.”
ராதா: “வேலை இருந்தாலும் என்கிட்ட இரண்டு வார்த்தை பேசலாம் இல்ல?”
ராஜேஷ்: “ராதா, தினமும் இதையே பேசாத.”
ராதா: “நான் என்ன தினமும் கேட்கிறேன்?”
ராஜேஷ்: “கல்யாணம், கல்யாணம் என்று கேட்கிற.”
ராதா: “அதை கேட்கக்கூடாதா?”
ராஜேஷ்: “இப்போ வேண்டாம்.”
ராதா: “அப்போ எப்போ?”
ராஜேஷ் கோபமாக அவளைப் பார்த்தான்.
ராஜேஷ்: “எனக்கே தெரியாது.”
ராதா அதிர்ச்சியடைந்தாள்.
ராதா: “உனக்கே தெரியாதா?”
ராஜேஷ் பதில் சொல்லவில்லை.
அவன் வெளியே சென்று நாற்காலியில் அமர்ந்தான்.
ராதா அறைக்குள் சென்று கதவை மூடிக்கொண்டாள்.
அடுத்த சில நாட்கள் இப்படியே சென்றன.
ராதா வீட்டிலேயே இருந்தாள்.
அவளுக்கு வெளியே போகும் பழக்கம் இல்லை.
ராஜேஷ் வேலைக்குப் போகிறான்.
வருகிறான்.
சாப்பிடுகிறான்.
தூங்குகிறான்.
அவ்வளவுதான்.
ராதாவிடம் பேசும் நேரம் குறைந்து கொண்டே போனது.
ஒருநாள் ராதா தைரியமாகக் கேட்டாள்.
ராதா: “நான் வேலைக்குப் போகலாமா?”
ராஜேஷ்: “எதுக்கு?”
ராதா: “சும்மா வீட்டிலேயே இருக்க முடியல.”
ராஜேஷ்: “உனக்கு என்ன வேலை தெரியும்?”
ராதா: “எதாவது வேலை பார்த்துக்கலாம்.”
ராஜேஷ்: “பார்க்கலாம்.”
ராதா: “எப்போ?”
ராஜேஷ்: “நாளைக்கு பேசலாம்.”
அடுத்த நாள் அவன் அந்த விஷயத்தையே மறந்துவிட்டான்.
ராதா கேட்கவும் இல்லை.
அவளுக்கு மனதில் ஒரு பயம் உருவாகத் தொடங்கியது.
“ராஜேஷ் என்னை உண்மையிலேயே திருமணம் செய்வானா?”
ஒரு இரவு.
ராஜேஷ் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.
ராதாவுக்கு தூக்கம் வரவில்லை.
அவள் போனை எடுத்தாள்.
அதில் பழைய புகைப்படங்களைப் பார்த்தாள்.
ராஜாவுடன் எடுத்த திருமணப் புகைப்படம்.
ஒரு குடும்ப நிகழ்ச்சியில் எடுத்த படம்.
ராஜா சிரித்துக்கொண்டிருந்த படம்.
ராதா நீண்ட நேரம் அந்தப் படத்தை பார்த்தாள்.
அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்:
ராதா: “ராஜா… நான் உன்னை இவ்வளவு சீக்கிரம் மறந்துடுவேன்னு நினைச்சேன்.”
அவள் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.
ராதா: “நீ என்னை மன்னிப்பியா?”
அவளுக்கே தெரியும்.
அந்தக் கேள்விக்கு இப்போது பதில் கிடையாது.
அவள் போனை அணைத்துவிட்டு படுத்துக்கொண்டாள்.
அடுத்த நாள் காலை எழுந்தபோது அவள் மனதில் ஒரு முடிவு இருந்தது.
ராஜேஷிடம் மீண்டும் தெளிவாகப் பேச வேண்டும்.
அவன் உண்மையாக தன்னுடன் வாழ்க்கை நடத்தப் போகிறானா?
இல்லையா?
எப்படியாவது தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
ஆனால் அந்தப் பதில் ராதா எதிர்பார்த்ததைவிட வேதனையாக இருக்கப் போகிறது.சரி. இந்தப் பாகம் முழுக்க ராஜா–ரேஷ்மா மட்டும். காதலை இன்னும் வெளிப்படையாகச் சொல்லாமல், இருவருக்கும் தெரியாமலேயே நெருக்கம் அதிகரிக்கும் விதத்தில் போகலாம். வசனங்கள் இயல்பாக இருக்கும்.

சொல்லாத நெருக்கம்

காலை எட்டு மணி

ராஜா வேலைக்குக் கிளம்பத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தான்.
அவன் சட்டையை அணிந்துகொண்டிருக்கும்போது போன் அடித்தது.
ராஜா: “ஹலோ…”
ரேஷ்மா: “என்ன பண்ற?”
ராஜா: “வேலைக்குக் கிளம்புறேன்.”
ரேஷ்மா: “சாப்பிட்டியா?”
ராஜா: “இல்ல. வெளியில சாப்பிட்டுக்கிறேன்.”
ரேஷ்மா: “நேத்து என்ன சொன்னேன்?”
ராஜா: “தெரியும்… வீட்டில சாப்பிடணும்னு.”
ரேஷ்மா: “அப்புறம் ஏன் சாப்பிடல?”
ராஜா: “காலையில சமைக்க நேரம் ஆகுது.”
ரேஷ்மா: “சரி. நீ கிளம்பு. நான் வர்றேன்.”
ராஜா: “எதுக்கு?”
ரேஷ்மா: “சாப்பாடு கொண்டு வர.”
ராஜா: “வேண்டாம் ரேஷ்மா. தினமும் நீ எதுக்கு கஷ்டப்படுற?”
ரேஷ்மா: “நீ சாப்பிடாம இருக்கிறதுதான் எனக்கு கஷ்டம்.”
ராஜா சில விநாடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
ராஜா: “சரி… ஆனா நீ உன் வேலைக்கு லேட் ஆகாத.”
ரேஷ்மா: “நான் பார்த்துக்கறேன்.”
போன் துண்டிக்கப்பட்டது.
ராஜா போனைப் பார்த்தபடி சிறிது நேரம் நின்றான்.
அவனுக்குள் ஒரு கேள்வி.
“ரேஷ்மா என்னை இவ்வளவு ஏன் கவனிக்கிறாள்?”
அதற்கான பதில் அவனிடம் இல்லை.
சிறிது நேரத்தில் ரேஷ்மா வந்தாள்.
கையில் சாப்பாட்டு பை.
ராஜா: “நீ உண்மையிலேயே வந்துட்டியா?”
ரேஷ்மா: “நான் பொய் சொல்லுவேனா?”
ராஜா: “உனக்கு வேலை இல்லையா?”
ரேஷ்மா: “இருக்கு. அதனாலதான் சீக்கிரம் வந்தேன்.”
ராஜா: “சரி, உள்ளே வா.”
ரேஷ்மா சாப்பாட்டை மேசையில் வைத்தாள்.
ரேஷ்மா: “உட்காரு.”
ராஜா: “நீயும் சாப்பிடு.”
ரேஷ்மா: “நான் வீட்டில சாப்பிட்டுட்டேன்.”
ராஜா: “நீ என்னை நம்ப மாட்டேங்கிறே?”
ரேஷ்மா: “உன்னை நம்பி இருந்தா நீ சாப்பிடவே மாட்ட.”
ராஜா சிரித்தான்.
ராஜா: “சரி, உட்காரு. நான் சாப்பிடுறேன்.”
ரேஷ்மா எதிரில் அமர்ந்தாள்.
ராஜா சாப்பிட ஆரம்பித்தான்.
ரேஷ்மா: “எப்படி இருக்கு?”
ராஜா: “நல்லா இருக்கு.”
ரேஷ்மா: “நான் சமைக்கல.”
ராஜா: “தெரியும்.”
ரேஷ்மா: “அப்போ?”
ராஜா: “நீ கொண்டு வந்ததால நல்லா இருக்கு.”
ரேஷ்மா சிரித்தாள்.
ரேஷ்மா: “பேசக் கத்துக்கிட்டே.”
ராஜா: “உன்னாலதான்.”
அன்று மாலை ராஜா வேலை முடித்து வீட்டிற்கு வந்தபோது மழை பெய்துகொண்டிருந்தது.
அவன் வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்தான்.
அப்போது ரேஷ்மா அங்கே வந்தாள்.
ரேஷ்மா: “இன்னும் வீட்டுக்குள்ள போகலையா?”
ராஜா: “சாவி உள்ளே விழுந்துடுச்சு.”
ரேஷ்மா: “எப்படி?”
ராஜா: “கதவைத் திறக்கும்போது கீழே விழுந்துடுச்சு.”
ரேஷ்மா: “பக்கத்து வீட்டுக்காரரிடம் கேட்கலாமே.”
ராஜா: “அவங்க வீட்டில் இல்ல.”
ரேஷ்மா: “சரி, என் வீட்டுக்கு வா.”
ராஜா: “வேண்டாம்.”
ரேஷ்மா: “மழை நின்ன பிறகு போகலாம்.”
ராஜா: “உனக்கு வீட்டில் பிரச்சனை ஆகாதா?”
ரேஷ்மா: “நான் தனியா இருக்கிறேன். யாரும் கேட்க மாட்டாங்க.”
ராஜா அவளுடன் சென்றான்.
ரேஷ்மாவின் வீட்டில்.
ரேஷ்மா: “துணி நனைஞ்சிருக்கு. இதை மாற்றிக்க.”
ராஜா: “வேண்டாம். இப்படியே இருப்பேன்.”
ரேஷ்மா: “சளி பிடிச்சா?”
ராஜா: “பிடிக்காது.”
ரேஷ்மா: “நீ எதுக்கும் கேட்க மாட்ட.”
ராஜா: “நீ எதுக்கும் விட மாட்ட.”
ரேஷ்மா சிரித்தாள்.
அவள் அவனுக்கு ஒரு துண்டை கொடுத்தாள்.
ரேஷ்மா: “தலையைத் துடை.”
ராஜா அதை வாங்கிக்கொண்டான்.
சில நிமிடங்கள் இருவரும் அமைதியாக இருந்தனர்.
பிறகு ரேஷ்மா கேட்டாள்.
ரேஷ்மா: “ராஜா…”
ராஜா: “என்ன?”
ரேஷ்மா: “நீ இப்போ சந்தோஷமா இருக்கியா?”
ராஜா சிறிது நேரம் யோசித்தான்.
ராஜா: “முன்ன மாதிரி இல்லை.”
ரேஷ்மா: “அது புரியுது.”
ராஜா: “ஆனா இப்போ கொஞ்சம் பரவாயில்லை.”
ரேஷ்மா: “எதனால்?”
ராஜா அவளைப் பார்த்தான்.
ராஜா: “நண்பர்கள் இருக்காங்க.”
ரேஷ்மா மெதுவாக சிரித்தாள்.
ரேஷ்மா: “அதுவே போதுமா?”
ராஜா: “சில நேரம் போதும்.”
மழை நின்ற பிறகும் ராஜா உடனே கிளம்பவில்லை.
இரவு கொஞ்சம் ஆகிவிட்டது.
ரேஷ்மா: “இன்னைக்கு இங்கேயே தங்கிக்க.”
ராஜா: “வேண்டாம்.”
ரேஷ்மா: “ஏன்?”
ராஜா: “என் வீடு பக்கத்தில்தானே.”
ரேஷ்மா: “இரவு நேரம். போக வேண்டாம்.”
ராஜா: “நான் போயிடுறேன்.”
ரேஷ்மா: “சரி. ஆனா போயிட்டு எனக்கு போன் பண்ணு.”
ராஜா: “சரி.”
ராஜா கிளம்பினான்.
அவன் வீட்டிற்கு சென்றதும் ரேஷ்மாவுக்கு போன் செய்தான்.
ராஜா: “வந்துட்டேன்.”
ரேஷ்மா: “சரி. கதவை பூட்டிக்க.”
ராஜா: “பூட்டிட்டேன்.”
ரேஷ்மா: “சாப்பிட்டியா?”
ராஜா சிரித்தான்.
ராஜா: “இப்பவும் அதே கேள்வியா?”
ரேஷ்மா: “ஆமா.”
ராஜா: “இல்ல.”
ரேஷ்மா: “சாப்பிட்டு தூங்கு.”
ராஜா: “சரி.”
சிறிது நேரம் இருவரும் போனை வைக்கவில்லை.
ராஜா: “ரேஷ்மா…”
ரேஷ்மா: “ம்?”
ராஜா: “தேங்க்ஸ்.”
ரேஷ்மா: “எதுக்கு?”
ராஜா: “எல்லாத்துக்கும்.”
ரேஷ்மா அமைதியாக இருந்தாள்.
ரேஷ்மா: “நீ என் நண்பன். அதுக்காகத்தான்.”
ராஜா: “எனக்கு தெரியும்.”
ரேஷ்மா: “சரி. போய் தூங்கு.”
ராஜா: “நீயும்.”
போன் துண்டிக்கப்பட்டது.
இருவரும் தங்கள் தங்கள் வீட்டில் படுத்துக்கொண்டார்கள். 

தொடரும்