[maitripatel]

રાત્રે ૮:૩૦ વાગ્યે, પૂજાએ સ્નાન કર્યું. તેણે સાડી પહેરી ન હતી. તે સાદી સલવાર-કમીઝ પહેરી હતી, પણ નીચે કંઈ નહોતું. ફક્ત પાતળી નાઈટી, કંઈક એવું જે સરળતાથી કાઢી શકાય. તેણે વાળ ખુલ્લા રાખ્યા, થોડું સિંદૂર અને બિંદી લગાવી - ફક્ત એટલા માટે કે તેની માતાને લાગે કે તે ખરેખર પૂજા કરવા જઈ રહી છે.

તેની માતા દરવાજા સુધી આવી.
 
"દીકરી... જો તને કંઈ ખોટું કે ગરબડ જેવું લાગે, તો તરત ઘરે આવી જજે. હું જાણું છું કે બાબાજી એક સંત છે, પણ દુનિયા વિશાળ અને વિચિત્ર છે બેટા." મૈત્રી નું નિર્માણ.
 
પૂજાએ માથું હલાવ્યું, સ્મિત કર્યું અને ચાલવા લાગી. જેમ જેમ તે શેરીના વળાંક પર પહોંચી, તેમ તેમ તેની ચાલ બદલાઈ ગઈ. પહેલાની ઉદાસ ચાલ ગાયબ થઈ ગઈ. હવે, તેના પગલાઓમાં એક અલગ પ્રકારની બેચેની હતી - એવી બેચેની જે ફક્ત બાબાજીના લોડા ની યાદથી જ ઉદભવે છે.
 
પૂજા બરાબર રાત્રે ૯ વાગ્યે પાછળના દરવાજાથી મંદિરમાં ઘુસી. આખા રસ્તે, તેના મનમાં ફક્ત એક જ વિચાર ચાલી રહેલો: બાબાજી આજે શું નવું કામ કરવાના હશે? શું તે મારી ચૂત ફાડી નાખશે? કે પછી તે મારી ગાંડને ચોદશે મારી-મારી ને હવાડા જેવી કરી નાખશે? ચાલવા માં તકલીફ તો પડશે જ જો એવું થશે, પણ મજા બમણી પણ આવે ને પછી ચાલ ભલે ને બદલાઈ જાય. આમેય માં-બાપ નાં સુવા ના સમય પછી જ ઘર માં ઘૂસવાનું છે તે તો નક્કી જ છે, અને આમેય બાબાજી ક્યા એક બે વખત માં ધરાય છે, પૂરી રાત ચોદશે. રાત્રિના અંધારામાં, સંપૂર્ણપણે નગ્ન, લાંબા સમય સુધી...
 
આવા કામાતુર વિચારોએ તેની ચૂતને રસ્તામાં એટલી ભીની કરી દીધી કે તેના રસે તેનો પેટીકોટ ભીંજવી દીધો. ચાલતી વખતે, તેણે એક હાથ તેની ચૂત પર રાખ્યો, ગરમ રસ તેની આંગળીઓ પર ભેળવ્યો, અને તેને પાછો ખેંચીને તેની ગાંડ પર ઘસી. મન માં મલકાતી બોલી; શાંત રહેજે આજે કોઈ નવી રીતેજ તારી મરાવા ની છે થોડું ચૂત નું પાણી પી ને શાંત થા ચીકણી જ રહેજે. તને તો ખબર જ છે બાબાજી લંડ એક વખત ટટ્ટાર થાય પછી કઈ આગળ-પાછળ જોતો નથી બસ મારે જ જાય છે.
 
તેણીએ પોતાની જાતને ફફડાવતાં કહ્યું, "અરે, મારી પ્યારી ગાંડ... તું પણ મુલાયમ અને ચીકણી થઇ જ છ જેમ તારી બહેન ચૂત થઇ ને પડી છે... આજે તારા બાજા બજાઈ જવાના છે."
 
તેના શરીરમાં એક વિચિત્ર ધ્રુજારી છવાઈ ગઈ. તે દરવાજામાંથી અંદર ગઈ. તેણે બાબાજી તરફ સ્મિત કર્યું અને પોતાની સાડી થોડી ઢીલી કરી.
 
બાબાજીનું થોડા સમય પહેલા જ વીર્યસ્ખલન થયું હતું, તેથી તેમને કોઈ ઉતાવળ નહોતી. પરંતુ પૂજાના મજબૂત, ભરેલા સ્તનો જોઈને તેમને કચડીને ચૂસવાનું મન થયું.
 
પૂજા અંદર આવતાની સાથે જ બાબાજીએ હળવેથી સ્મિત કર્યું અને કહ્યું, "તું અંદર જા, પૂજા... તારી સાડી સંપૂર્ણપણે ઉતાર. તારું બ્લાઉઝ અને બ્રા પણ ઉતાર. હું બસ હમણાજ આવ્યો."
 
પૂજાએ શરમાઈને પણ ઉત્સુકતાથી હકાર માં માથું હલાવ્યું. તેણે પોતાની જાતને કહ્યું, "કંઇક તો મળશે મારી ચૂત અને ગાંડ ને, સંપૂર્ણ લંડ ને અંદર લઇ લઈશ” અને અંદર સરકી ગઈ.
 
જ્યારે બાબાજી અંદર આવ્યા, ત્યારે સામેનું દૃશ્યે તેનો લોડો ફરીથી છમકલા કરવા લાગ્યો. પૂજા તેના પલંગ પર અર્ધ નગ્ન બેઠી હતી, તેણે ફક્ત પેટીકોટ પહેર્યો હતો. તેના ભારે, ગોળ, દૂધિયા સ્તનો હવામાં લહેરાતા હતા. તેના ધઈલાઓની ડીંટી પહેલેથી જ સખત અને ટટ્ટાર હતી, જાણે બાબાજીના મોંને શોધી રહી હોય. સહાયિકા સૌની પટેલ.
 
બાબાજી આગળ વધ્યા. તેમણે નીચે ઝૂકીને પૂજાના જમણા ધાયાની ડીંટડીને પોતાની ગરમ, ભેજવાળી જીભથી સ્પર્શ કર્યો.
 
“આઅહ્હ.....સ્સ્સ્સસ....બા.....બા....જી.....” પૂજા ની સિસ્કારી લગભગ આખા ઓરડા માં ગુંજી ઉઠ્યો. પૂજાએ બાબાજીના વાળ પકડી લીધા અને તેમનું માથું પોતાની છાતી પર મજબૂતીથી દબાવી દીધું.
 
બાબાજીનું આખું મોં તેના નરમ, ભરાવદાર સ્તનોમાં ડૂબી ગયું. તેણે પોતાનું મોં ખોલ્યું અને તેના સ્તનની ડીંટી ચૂસવાનું શરૂ કર્યું - પહેલા ધીમેથી, પછી વધુ જોરથી. તેની જીભ તેમની આસપાસ ફેરવી, દાંતથી ડીંટી ને હળવાશથી કરડ્યો. તેની જીભ પૂજાના સ્તનની ડીંટીની આસપાસના ભૂરા રંગના એરિઓલા પરના નાના-નાના ખીલને પણ અનુભવી શકતી હતી.
 
“ઓહ્હહહ...પૂજા મેં ક્યારેય આટલા નરમ, સ્વાદિષ્ટ અને ભરેલા ધઈલાઓનો સ્વાદ ચાખ્યો નથી..." બાબાજી એ ચૂસતા-ચૂસતા બોલ્યા “પુચ....પૂચ્ચ..... કેટલા મસ્ત છે આ બોબલા તારા....ઘણી વખત ચૂસ્યા પણ લાગે કે પહેલી વખત જ સામે આવ્યા છે. અઆહહહ...”
 
પૂજા પોતાની સુંદરતા પરની પ્રશંસાનો ભરપૂર આનંદ માણી રહી હતી. મંદ-મંદ હસતાં હસતાં, તેણે બાબાજીનું માથું તેના સ્તનો રમાડી રહી હતી, ક્યારેક જમણી તરફ, તો ક્યારેક ડાબી તરફ. આવેશ અને ઉત્સાહથી, તેણે બાબાજીના કપાળ, આંખો અને ગાલ પર ભીના ચુંબનો વરસાવ્યા.
 
આઆહ્હહહ...બાબાજી....ઉમ્મ્મમ.....ચૂસો વધુ ને વધુ ચૂસો....પૂરે પૂરી ધાઈ નાખો..... તમારા હોઠો ની ગરમી મને રાત-દિવસ સાલી હેરાન કર્યા જ કરે છે. જયારે પણ તમારો વિચાર આવે છે કે સાલી દીંટી કડક જ થઇ જાય છે. અઆહછ..... ધણી ખાઈ જાઓ આ બોબ્લાઓ ને આ તમારા છે... સંપૂર્ણપણે તમારા છે... મારા સ્તનની ડીંટી ફક્ત તમારા મોં માટે જ સખત થઈ જાય છે. તેને ચુસાવા નું ઘણું જ ગમે છે." સંપાદિકા ફનલવર.
 
એવું લાગતું હતું કે પૂજાએ પોતાના સ્તન બાબાજીને દાન માં આપી દીધા છે. બાબાજી આ સ્વતંત્રતાનો પૂરો લાભ લઈ રહ્યા હતા. તેઓ એક સ્તનને જોરથી ચૂસી રહ્યા હતા, બીજાને હાથથી ગૂંથી રહ્યા હતા અને દબાવી રહ્યા હતા. ક્યારેક તે બંને સ્તનની ડીંટીને એકસાથે પકડી લેતા હતા, ખેંચતા હતા અને છોડી દેતા હતા. તે હસતાં હસતાં તેમને તેમના મૂળ સ્થાને પાછા ફરતા જોતા હતા.
 
પૂજા હવે સહન ન કરી શકી. તેની ચૂત જોરથી ફફડતી હતી. તેણે બાબાજીનો હાથ પકડીને સીધો પેટીકોટ ઉપર પોતાની ચૂત પર મૂક્યો અને જોરથી દબાવ્યો.
 
“અઆહછ....બાબાજી કેમ આટલી તડપાવો છો મને અને તમારી આ દાસી ને...... જુઓ... મારી ચૂત ખૂબ જ ગરમ અને ભીની છે... રાત્રે જે કરવું હોય તે કરજો... પણ હમણાં કંઈક કરો... નહીંતર હું મરી જઈશ... આહહહહહહ... પ્લીઝ... ચૂત માં આગ લાગેલી છે તેને તમારા ડંડા થી ફટકારો...પ્લીઝ બાબાજી....”
 
તેના અવાજમાં વિનંતી અને વાસના બંને હતા.
 
પણ બાબાજી સમજદાર હતા. તેમને ખબર હતી કે તેની ચૂત કે ગાંડને વધુ પડતો સ્પર્શ કરવાથી આખી રાતની યોજના બગડી જશે. તેથી તેમણે જાણી જોઈને ફક્ત તેના બોબ્લાઓ પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કર્યું અને તે દીંટીઓ પર જ મારો ચલાવે રાખ્યો. તે તેમને ચૂસતો, કરડતો અને દબાવતો રહ્યો.
 
પૂજા બીજું કંઈ બોલી શકે તે પહેલાં...
 
દરવાજા પર જોરથી ટકોરા પડ્યા.
 
થડ-થડ-થડ!
 
Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx


આગળ પછી લખીશું દોસ્તો સમય નો અભાવ.......

ત્યાં સુધી આપ આપના મંતવ્યો રજુ કરશો એવી આશા......


Maitri Patel નાં જય ભારત.