10 hours ago
ఇంటింటి గృహలక్ష్మి — తదుపరి అధ్యాయం: ముసుగు కింద
తలుపు వెనుక నుంచి వచ్చిన మూడు తట్టుల శబ్దం గోడల్లో మాయమైంది. తులసి కళ్లతో అందరినీ జాగ్రత్తగా గమనించింది. పక్కనే ఉన్న విజయ్ మాత్రం తలదించుకుని నిలబడ్డాడు.
“ఫోన్లో ఎవరు మాట్లాడారు?” అని రమేష్ అడిగాడు.
“తన పేరు చెప్పలేదు,” అంది తులసి. “కానీ మన మధ్య ఎవరో విజయ్ వేషంలో ఉన్నారని చెప్పాడు.”
“అయితే నన్ను ఎందుకు అనుమానిస్తున్నారు?” విజయ్ స్వరం కాస్త గట్టిగా వినిపించింది.
“నేను నిన్ను అనుమానించడం లేదు. నిజం తెలుసుకునేంతవరకు ఎవరినీ పూర్తిగా నమ్మడం లేదు,” అంది తులసి.
శివ చేతులు పైకెత్తాడు. “ఇప్పుడే ఎవరినీ నమ్మకపోతే మంచిది. నన్ను నమ్మితే నా దగ్గర ఉన్న అరటి తొక్కను కూడా ఆధారంగా చూపిస్తారు.”
సురేష్ ఫోన్ తీసుకుని పాత రికార్డు పరికరాన్ని పరిశీలించాడు. “ఈ కాల్ బయట నుంచి రాలేదు. గోడలోని పరికరం నుంచే వినిపించింది. ఎవరో ముందుగా మాటను రికార్డు చేసి పెట్టారు.”
రమేష్ గోడలోని తీగను తీసి చూశాడు. దాని చివర చిన్న నల్లటి ముక్క ఉంది. “ఇది పరికరాన్ని దూరం నుంచి ఆపడానికి పెట్టిన గుర్తు. దాన్ని ఎవరు పెట్టారో తెలుసుకోవాలి.”
విజయ్ ముందుకు వచ్చాడు. “మిల్లు వెనుక దారి నాకు తెలుసు. అక్కడికి వెళ్తే—”
“ఇప్పుడు ఎవరూ ఒంటరిగా వెళ్లరు,” అంది తులసి.
అతను ఒక్కసారిగా తిరిగి సన్నని దారిలోకి పరుగెత్తాడు. రమేష్ వెంబడించబోయాడు. తులసి చేయి అడ్డుపెట్టి, “ఆగండి. అతను మనల్ని ఆ దారిలోకి లాగాలనుకుంటున్నాడేమో,” అంది.
శివ నేలపై ఉన్న బురదను పరిశీలించాడు. “అతని అడుగుల ముద్రలు బయటికి వెళ్లాయి. కానీ తిరిగి రావడం లేదు. అంటే ఈ దారిలో ఇంకో బయటికి వెళ్లే దారి ఉంది.”
వాళ్లు జాగ్రత్తగా ముందుకు సాగారు. కొద్దిదూరంలో చెక్క గోడకు ఆనించిన పలక కనిపించింది. దాన్ని జరపగానే పాత బావి వైపు తెరుచుకునే చిన్న దారి బయటపడింది.
కృష్ణారావు ఆశ్చర్యంగా, “ఈ దారి ఇక్కడ ఉందని నాకు తెలియదు,” అన్నాడు.
“ఈ బంగ్లా మీది కదా,” అంది తులసి.
“పత్రాలు నా పేరుతో ఉన్నాయి. దారులు మాత్రం ఎవరో మరొకరి చేతిలో ఉన్నట్టున్నాయి.”
వాళ్లు బావి దగ్గరకు చేరగానే లోపల నుంచి చిన్న రాయి పడిన శబ్దం వినిపించింది. తులసి అందరినీ ఆగమంది. కాసేపటి తర్వాత బావి లోపలి గోడ పక్కన ఉన్న రాతి పలక కదిలింది. చీకటి గుహలోంచి విజయ్ బయటికి వచ్చాడు. అతని చేతిలో రక్తపు మరకలు ఉన్న రుమాలు, మరో చేతిలో చిన్న లోహపు ముసుగు ఉంది.
“మేడం, ఇప్పుడే మీతో ఉన్నవాడు ఎవరు?” అని అతను అడిగాడు.
రమేష్ అతని దగ్గరకు వెళ్లలేదు. “నువ్వే విజయ్వని మాకు ఎలా తెలుస్తుంది?”
విజయ్ ముసుగును నేలపై పెట్టాడు. “గోడలో నన్ను పోలి ఉన్నవాడు ఇదే ధరించాడు. అతను మన మాటల్ని రికార్డు చేసి, నా గొంతుతో వినిపిస్తున్నాడు.”
తులసి ముసుగును ఎత్తి చూసింది. లోపల చిన్న గుర్తింపు చీటి అంటుకుని ఉంది. దానిపై మూడు చుక్కలు, వాటి కింద ఒకే అక్షరం—“శి”.
అందరి చూపులూ శివవైపు తిరిగాయి.
శివ చీటిని చూసి, “నా పేరు మొదటి అక్షరమైతే నా మీదే అనుమానమా? మిగతా అక్షరాలు రాసేలోపు నన్ను నిర్దోషిగా ప్రకటించండి మేడం,” అన్నాడు.
తులసి సమాధానం చెప్పలేదు. బావి అవతల నుంచి ఒక్కసారి ఈల వినిపించింది. విజయ్ ముఖం మారిపోయింది.
“అది ఎవరి సంకేతం?” అడిగింది తులసి.
“మనలో ఎవరికీ తెలియని సంకేతం,” అన్నాడు విజయ్. “ఇప్పుడే ఇక్కడి నుంచి వెళ్లాలి.”
బావి లోపల నుంచి మరో స్వరం వినిపించింది.
“శివను నమ్మకండి.”
తలుపు వెనుక నుంచి వచ్చిన మూడు తట్టుల శబ్దం గోడల్లో మాయమైంది. తులసి కళ్లతో అందరినీ జాగ్రత్తగా గమనించింది. పక్కనే ఉన్న విజయ్ మాత్రం తలదించుకుని నిలబడ్డాడు.
“ఫోన్లో ఎవరు మాట్లాడారు?” అని రమేష్ అడిగాడు.
“తన పేరు చెప్పలేదు,” అంది తులసి. “కానీ మన మధ్య ఎవరో విజయ్ వేషంలో ఉన్నారని చెప్పాడు.”
“అయితే నన్ను ఎందుకు అనుమానిస్తున్నారు?” విజయ్ స్వరం కాస్త గట్టిగా వినిపించింది.
“నేను నిన్ను అనుమానించడం లేదు. నిజం తెలుసుకునేంతవరకు ఎవరినీ పూర్తిగా నమ్మడం లేదు,” అంది తులసి.
శివ చేతులు పైకెత్తాడు. “ఇప్పుడే ఎవరినీ నమ్మకపోతే మంచిది. నన్ను నమ్మితే నా దగ్గర ఉన్న అరటి తొక్కను కూడా ఆధారంగా చూపిస్తారు.”
సురేష్ ఫోన్ తీసుకుని పాత రికార్డు పరికరాన్ని పరిశీలించాడు. “ఈ కాల్ బయట నుంచి రాలేదు. గోడలోని పరికరం నుంచే వినిపించింది. ఎవరో ముందుగా మాటను రికార్డు చేసి పెట్టారు.”
రమేష్ గోడలోని తీగను తీసి చూశాడు. దాని చివర చిన్న నల్లటి ముక్క ఉంది. “ఇది పరికరాన్ని దూరం నుంచి ఆపడానికి పెట్టిన గుర్తు. దాన్ని ఎవరు పెట్టారో తెలుసుకోవాలి.”
విజయ్ ముందుకు వచ్చాడు. “మిల్లు వెనుక దారి నాకు తెలుసు. అక్కడికి వెళ్తే—”
“ఇప్పుడు ఎవరూ ఒంటరిగా వెళ్లరు,” అంది తులసి.
అతను ఒక్కసారిగా తిరిగి సన్నని దారిలోకి పరుగెత్తాడు. రమేష్ వెంబడించబోయాడు. తులసి చేయి అడ్డుపెట్టి, “ఆగండి. అతను మనల్ని ఆ దారిలోకి లాగాలనుకుంటున్నాడేమో,” అంది.
శివ నేలపై ఉన్న బురదను పరిశీలించాడు. “అతని అడుగుల ముద్రలు బయటికి వెళ్లాయి. కానీ తిరిగి రావడం లేదు. అంటే ఈ దారిలో ఇంకో బయటికి వెళ్లే దారి ఉంది.”
వాళ్లు జాగ్రత్తగా ముందుకు సాగారు. కొద్దిదూరంలో చెక్క గోడకు ఆనించిన పలక కనిపించింది. దాన్ని జరపగానే పాత బావి వైపు తెరుచుకునే చిన్న దారి బయటపడింది.
కృష్ణారావు ఆశ్చర్యంగా, “ఈ దారి ఇక్కడ ఉందని నాకు తెలియదు,” అన్నాడు.
“ఈ బంగ్లా మీది కదా,” అంది తులసి.
“పత్రాలు నా పేరుతో ఉన్నాయి. దారులు మాత్రం ఎవరో మరొకరి చేతిలో ఉన్నట్టున్నాయి.”
వాళ్లు బావి దగ్గరకు చేరగానే లోపల నుంచి చిన్న రాయి పడిన శబ్దం వినిపించింది. తులసి అందరినీ ఆగమంది. కాసేపటి తర్వాత బావి లోపలి గోడ పక్కన ఉన్న రాతి పలక కదిలింది. చీకటి గుహలోంచి విజయ్ బయటికి వచ్చాడు. అతని చేతిలో రక్తపు మరకలు ఉన్న రుమాలు, మరో చేతిలో చిన్న లోహపు ముసుగు ఉంది.
“మేడం, ఇప్పుడే మీతో ఉన్నవాడు ఎవరు?” అని అతను అడిగాడు.
రమేష్ అతని దగ్గరకు వెళ్లలేదు. “నువ్వే విజయ్వని మాకు ఎలా తెలుస్తుంది?”
విజయ్ ముసుగును నేలపై పెట్టాడు. “గోడలో నన్ను పోలి ఉన్నవాడు ఇదే ధరించాడు. అతను మన మాటల్ని రికార్డు చేసి, నా గొంతుతో వినిపిస్తున్నాడు.”
తులసి ముసుగును ఎత్తి చూసింది. లోపల చిన్న గుర్తింపు చీటి అంటుకుని ఉంది. దానిపై మూడు చుక్కలు, వాటి కింద ఒకే అక్షరం—“శి”.
అందరి చూపులూ శివవైపు తిరిగాయి.
శివ చీటిని చూసి, “నా పేరు మొదటి అక్షరమైతే నా మీదే అనుమానమా? మిగతా అక్షరాలు రాసేలోపు నన్ను నిర్దోషిగా ప్రకటించండి మేడం,” అన్నాడు.
తులసి సమాధానం చెప్పలేదు. బావి అవతల నుంచి ఒక్కసారి ఈల వినిపించింది. విజయ్ ముఖం మారిపోయింది.
“అది ఎవరి సంకేతం?” అడిగింది తులసి.
“మనలో ఎవరికీ తెలియని సంకేతం,” అన్నాడు విజయ్. “ఇప్పుడే ఇక్కడి నుంచి వెళ్లాలి.”
బావి లోపల నుంచి మరో స్వరం వినిపించింది.
“శివను నమ్మకండి.”
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)