23-09-2026, 04:59 PM
ఇంటింటి గృహలక్ష్మి — తదుపరి అధ్యాయం: మూడో తట్టు
తలుపు అవతల నుంచి వచ్చిన మూడు తట్టుల శబ్దం ఆగిపోయింది. లోపల ఉన్నవాళ్లెవరూ కదల్లేదు. గోడలోని ఎర్ర దీపం మాత్రం మసకగా వెలుగుతోంది.
“ఇది విజయ్‌ సంకేతమేనా?” అని శివ మెల్లగా అడిగాడు.
“అతని సంకేతం కావచ్చు. అతనే అని మాత్రం ఇంకా నిర్ధారణ కాలేదు,” అంది తులసి. “మన స్వరాల్ని, ముఖాల్ని అనుకరించినవాళ్లు తట్టే పద్ధతినీ నేర్చుకుని ఉండొచ్చు.”
రమేష్‌ తలుపుకు చెవి ఆనించి విన్నాడు. అవతల అడుగుల శబ్దం లేదు. తులసి తలుపుకు దగ్గరగా వెళ్లి, “విజయ్‌ అయితే సమాధానం చెప్పు. రాజ్‌ గోదాం నుంచి నువ్వు మొదటిసారి నా దగ్గరకు వచ్చినప్పుడు నేను అడిగిన ప్రశ్న ఏమిటి?” అని అడిగింది.
కొన్ని క్షణాలు మౌనం. తర్వాత అవతల నుంచి విజయ్‌ స్వరం వినిపించింది. “మీ కళ్లలోకి చూసి, ‘నీ భయం నిజమా, నీ మాట నిజమా?’ అని అడిగారు.”
తులసి రమేష్‌ వైపు చూసింది. అతను తల ఊపాడు. “ఆ మాట మనలో కొద్దిమందికే తెలుసు.”
“అది తెలిసినవాళ్లలో ఇంకెవరైనా ఉండొచ్చు,” అంది తులసి. “ఇంకోటి. అప్పటికి నువ్వు నాకు ఇచ్చిన సమాధానం?”
“భయం నిజమే మేడం. కానీ మీకు చెప్పిన మాట కూడా నిజమే. రాజ్‌ దగ్గర ఉండి మీకు సహాయం చేస్తానన్నాను. అప్పుడే మీరు, ‘మాట నిలబెట్టుకోలేకపోతే నా దగ్గరకు మళ్లీ రావద్దు’ అన్నారు.”
శివ కళ్లు పెద్దవి చేశాడు. “ఇంత పాత మాటలన్నీ గుర్తుపెట్టుకున్నాడంటే విజయ్‌ జ్ఞాపకశక్తి బాగుంది. నా జీతం ఎంతన్నది మాత్రం ప్రతి నెలా మర్చిపోతాడు.”
“నీ జీతం అతనికి గుర్తుండాల్సిన అవసరం లేదు,” అంది తులసి. “నీకు కూడా గుర్తుండదు కదా.”
“అందుకే ఇద్దరం సమానమే మేడం,” అన్నాడు శివ.
తులసి గడియను పరిశీలించింది. తాళంచెవి పెట్టే రంధ్రం లేదు. పలక కింద చిన్న ఇనుప ముల్లు కనిపించింది. దాన్ని పక్కకు జరిపి నొక్కగానే లోపల గడియ విడిపోయిన శబ్దం వచ్చింది. రమేష్‌ తలుపును కొద్దిగా లాగాడు. అది తెరుచుకోలేదు.
“ఇంకో గడియ ఉండొచ్చు,” అన్నాడు సురేష్‌.
రమేష్‌ తలుపు అంచును చేతితో తడిమి, పైభాగంలో దాచిన ఇనుప గొలుసును గుర్తించాడు. “దీన్ని ఎవరో లోపలి వైపు నుంచి పెట్టారు.”
“అయితే విజయ్‌ బయట ఎలా ఉన్నాడు?” అని కృష్ణారావు అడిగాడు.
“అదే తెలుసుకోవాలి,” అంది తులసి. “అందరూ వెనక్కి నిలబడండి.”
రమేష్‌ గొలుసును నెమ్మదిగా విడదీశాడు. తులసి పక్కనే నిలబడగానే అతను ఆమెవైపు చూసి, “నా వెనకే ఉండండి,” అన్నాడు.
“మీ వెనకే ఉంటాను. కానీ మీరు ఎటు చూస్తున్నారో నేను కూడా గమనిస్తాను,” అంది ఆమె.
“నేను తలుపు వైపు చూస్తాను.”
“మీ చూపు ఎప్పుడూ తలుపు మీదే ఉంటుందని అనుకోవడం లేదు సర్‌.”
శివ దగ్గుతూ, “మీ ఇద్దరి మాటలకంటే ఈ తలుపు గొలుసే నెమ్మదిగా కదులుతోంది. దాన్ని తెరవండి, మీ మాటలు తర్వాత కూడా కొనసాగుతాయి,” అన్నాడు.
గొలుసు పూర్తిగా విడిపోయింది. తలుపు కొద్దిగా తెరుచుకుంది. తడి నేల, పాత కలప వాసన గదిలోకి వచ్చాయి. చిన్న సందులో విజయ్‌ నిలబడి ఉన్నాడు. అతని చేతి మణికట్టుకు గుడ్డ కట్టాడు; ముఖంపై అలసట ఉన్నా కళ్లలో స్పష్టత ఉంది.
“మేడం,” అన్నాడు.
తులసి ముందడుగు వేయబోతే రమేష్‌ చేయి అడ్డుపెట్టాడు. “గాయం ఎక్కడిది? అక్కడ ఇంకెవరున్నారు?”
“గాయం చిన్నదే. కానీ నేను ఒక్కడినే రాలేదు. ఈ సందు మిల్లు వెనుక గదికి వెళ్తుంది. అక్కడ ఒకడు ఉన్నాడు.”
సురేష్‌ ఫోన్‌ వెలుగు చూపిస్తూ సందులోకి చూశాడు. నేలపై తాజా బురద అడుగుజాడలు కనిపించాయి. అవి విజయ్‌ అడుగులకన్నా చిన్నవిగా ఉన్నాయి.
“అతను ఎక్కడికి వెళ్లాడు?” అడిగింది తులసి.
“మనల్ని ఇక్కడికి రప్పించి, పాత పరికరం ఆన్‌ చేశాడు. నేను పట్టుకునేలోపు ఈ తలుపు అవతల నుంచి గొలుసు పెట్టేశాడు.”
“నిన్ను ఎవరు బంధించారు?”
విజయ్‌ నేరుగా సమాధానం చెప్పలేదు. “మేడం, మన బృందంలో ఎవరో రాజ్‌కు సమాచారం ఇస్తున్నారు. ఈసారి పేరు చెప్పగలను.”
శివ చేతులు నడుముపై పెట్టుకున్నాడు. “పేరు చెప్పడానికి ఇంతసేపు చీకట్లో నిలబడాల్సిందేనా? వెలుతురులో చెబితే మాకు కూడా వినిపిస్తుంది కదా.”
విజయ్‌ ఏదో చెప్పబోతుండగా, వాళ్లు వచ్చిన గది వైపు నుంచి మూడు మెల్లటి తట్టులు వినిపించాయి. కాసేపు విరామం. వెంటనే మరో తట్టు.
విజయ్‌ ముఖం ఒక్కసారిగా గంభీరమైంది. “నేను ఆ సంకేతం ఇవ్వలేదు.”
రమేష్‌ చేతిలోని వెలుగును ఆ వైపుకు తిప్పాడు. “మన వెనుక కూడా ఎవరో ఉన్నారు.”
పాత ఫోన్‌ తనంతట తానే మోగింది. తులసి దాన్ని ఎత్తగానే, విజయ్‌ స్వరం వినిపించింది—“మేడం, తలుపు తెరవకండి. విజయ్‌ మీతో ఉన్నాడు.”
ఆమె చేతిలోని పరికరం నెమ్మదిగా కిందికి జారింది. ఆమె పక్కన నిలబడ్డ విజయ్‌ ముఖం మారలేదు. కానీ అతని చూపు తలుపు వైపు వెళ్లింది.
తలుపు అవతల నుంచి ఎవరో నవ్వారు.
“ఇద్దరిలో ఎవరు నిజమైన విజయ్‌?” అని శివ అడిగాడు.
“ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం మనకు తెలిసేలోపు,” అంది తులసి, “ఎవ్వరూ ఒక్క అడుగు కూడా ముందుకు వేయకండి.”
ఆ చీకటిలో మళ్లీ మూడు తట్టులు వినిపించాయి. ఈసారి శబ్దం తలుపు నుంచి కాదు. గోడ వెనుక నుంచి వచ్చింది.
తలుపు అవతల నుంచి వచ్చిన మూడు తట్టుల శబ్దం ఆగిపోయింది. లోపల ఉన్నవాళ్లెవరూ కదల్లేదు. గోడలోని ఎర్ర దీపం మాత్రం మసకగా వెలుగుతోంది.
“ఇది విజయ్‌ సంకేతమేనా?” అని శివ మెల్లగా అడిగాడు.
“అతని సంకేతం కావచ్చు. అతనే అని మాత్రం ఇంకా నిర్ధారణ కాలేదు,” అంది తులసి. “మన స్వరాల్ని, ముఖాల్ని అనుకరించినవాళ్లు తట్టే పద్ధతినీ నేర్చుకుని ఉండొచ్చు.”
రమేష్‌ తలుపుకు చెవి ఆనించి విన్నాడు. అవతల అడుగుల శబ్దం లేదు. తులసి తలుపుకు దగ్గరగా వెళ్లి, “విజయ్‌ అయితే సమాధానం చెప్పు. రాజ్‌ గోదాం నుంచి నువ్వు మొదటిసారి నా దగ్గరకు వచ్చినప్పుడు నేను అడిగిన ప్రశ్న ఏమిటి?” అని అడిగింది.
కొన్ని క్షణాలు మౌనం. తర్వాత అవతల నుంచి విజయ్‌ స్వరం వినిపించింది. “మీ కళ్లలోకి చూసి, ‘నీ భయం నిజమా, నీ మాట నిజమా?’ అని అడిగారు.”
తులసి రమేష్‌ వైపు చూసింది. అతను తల ఊపాడు. “ఆ మాట మనలో కొద్దిమందికే తెలుసు.”
“అది తెలిసినవాళ్లలో ఇంకెవరైనా ఉండొచ్చు,” అంది తులసి. “ఇంకోటి. అప్పటికి నువ్వు నాకు ఇచ్చిన సమాధానం?”
“భయం నిజమే మేడం. కానీ మీకు చెప్పిన మాట కూడా నిజమే. రాజ్‌ దగ్గర ఉండి మీకు సహాయం చేస్తానన్నాను. అప్పుడే మీరు, ‘మాట నిలబెట్టుకోలేకపోతే నా దగ్గరకు మళ్లీ రావద్దు’ అన్నారు.”
శివ కళ్లు పెద్దవి చేశాడు. “ఇంత పాత మాటలన్నీ గుర్తుపెట్టుకున్నాడంటే విజయ్‌ జ్ఞాపకశక్తి బాగుంది. నా జీతం ఎంతన్నది మాత్రం ప్రతి నెలా మర్చిపోతాడు.”
“నీ జీతం అతనికి గుర్తుండాల్సిన అవసరం లేదు,” అంది తులసి. “నీకు కూడా గుర్తుండదు కదా.”
“అందుకే ఇద్దరం సమానమే మేడం,” అన్నాడు శివ.
తులసి గడియను పరిశీలించింది. తాళంచెవి పెట్టే రంధ్రం లేదు. పలక కింద చిన్న ఇనుప ముల్లు కనిపించింది. దాన్ని పక్కకు జరిపి నొక్కగానే లోపల గడియ విడిపోయిన శబ్దం వచ్చింది. రమేష్‌ తలుపును కొద్దిగా లాగాడు. అది తెరుచుకోలేదు.
“ఇంకో గడియ ఉండొచ్చు,” అన్నాడు సురేష్‌.
రమేష్‌ తలుపు అంచును చేతితో తడిమి, పైభాగంలో దాచిన ఇనుప గొలుసును గుర్తించాడు. “దీన్ని ఎవరో లోపలి వైపు నుంచి పెట్టారు.”
“అయితే విజయ్‌ బయట ఎలా ఉన్నాడు?” అని కృష్ణారావు అడిగాడు.
“అదే తెలుసుకోవాలి,” అంది తులసి. “అందరూ వెనక్కి నిలబడండి.”
రమేష్‌ గొలుసును నెమ్మదిగా విడదీశాడు. తులసి పక్కనే నిలబడగానే అతను ఆమెవైపు చూసి, “నా వెనకే ఉండండి,” అన్నాడు.
“మీ వెనకే ఉంటాను. కానీ మీరు ఎటు చూస్తున్నారో నేను కూడా గమనిస్తాను,” అంది ఆమె.
“నేను తలుపు వైపు చూస్తాను.”
“మీ చూపు ఎప్పుడూ తలుపు మీదే ఉంటుందని అనుకోవడం లేదు సర్‌.”
శివ దగ్గుతూ, “మీ ఇద్దరి మాటలకంటే ఈ తలుపు గొలుసే నెమ్మదిగా కదులుతోంది. దాన్ని తెరవండి, మీ మాటలు తర్వాత కూడా కొనసాగుతాయి,” అన్నాడు.
గొలుసు పూర్తిగా విడిపోయింది. తలుపు కొద్దిగా తెరుచుకుంది. తడి నేల, పాత కలప వాసన గదిలోకి వచ్చాయి. చిన్న సందులో విజయ్‌ నిలబడి ఉన్నాడు. అతని చేతి మణికట్టుకు గుడ్డ కట్టాడు; ముఖంపై అలసట ఉన్నా కళ్లలో స్పష్టత ఉంది.
“మేడం,” అన్నాడు.
తులసి ముందడుగు వేయబోతే రమేష్‌ చేయి అడ్డుపెట్టాడు. “గాయం ఎక్కడిది? అక్కడ ఇంకెవరున్నారు?”
“గాయం చిన్నదే. కానీ నేను ఒక్కడినే రాలేదు. ఈ సందు మిల్లు వెనుక గదికి వెళ్తుంది. అక్కడ ఒకడు ఉన్నాడు.”
సురేష్‌ ఫోన్‌ వెలుగు చూపిస్తూ సందులోకి చూశాడు. నేలపై తాజా బురద అడుగుజాడలు కనిపించాయి. అవి విజయ్‌ అడుగులకన్నా చిన్నవిగా ఉన్నాయి.
“అతను ఎక్కడికి వెళ్లాడు?” అడిగింది తులసి.
“మనల్ని ఇక్కడికి రప్పించి, పాత పరికరం ఆన్‌ చేశాడు. నేను పట్టుకునేలోపు ఈ తలుపు అవతల నుంచి గొలుసు పెట్టేశాడు.”
“నిన్ను ఎవరు బంధించారు?”
విజయ్‌ నేరుగా సమాధానం చెప్పలేదు. “మేడం, మన బృందంలో ఎవరో రాజ్‌కు సమాచారం ఇస్తున్నారు. ఈసారి పేరు చెప్పగలను.”
శివ చేతులు నడుముపై పెట్టుకున్నాడు. “పేరు చెప్పడానికి ఇంతసేపు చీకట్లో నిలబడాల్సిందేనా? వెలుతురులో చెబితే మాకు కూడా వినిపిస్తుంది కదా.”
విజయ్‌ ఏదో చెప్పబోతుండగా, వాళ్లు వచ్చిన గది వైపు నుంచి మూడు మెల్లటి తట్టులు వినిపించాయి. కాసేపు విరామం. వెంటనే మరో తట్టు.
విజయ్‌ ముఖం ఒక్కసారిగా గంభీరమైంది. “నేను ఆ సంకేతం ఇవ్వలేదు.”
రమేష్‌ చేతిలోని వెలుగును ఆ వైపుకు తిప్పాడు. “మన వెనుక కూడా ఎవరో ఉన్నారు.”
పాత ఫోన్‌ తనంతట తానే మోగింది. తులసి దాన్ని ఎత్తగానే, విజయ్‌ స్వరం వినిపించింది—“మేడం, తలుపు తెరవకండి. విజయ్‌ మీతో ఉన్నాడు.”
ఆమె చేతిలోని పరికరం నెమ్మదిగా కిందికి జారింది. ఆమె పక్కన నిలబడ్డ విజయ్‌ ముఖం మారలేదు. కానీ అతని చూపు తలుపు వైపు వెళ్లింది.
తలుపు అవతల నుంచి ఎవరో నవ్వారు.
“ఇద్దరిలో ఎవరు నిజమైన విజయ్‌?” అని శివ అడిగాడు.
“ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం మనకు తెలిసేలోపు,” అంది తులసి, “ఎవ్వరూ ఒక్క అడుగు కూడా ముందుకు వేయకండి.”
ఆ చీకటిలో మళ్లీ మూడు తట్టులు వినిపించాయి. ఈసారి శబ్దం తలుపు నుంచి కాదు. గోడ వెనుక నుంచి వచ్చింది.