10 hours ago
ఇంటింటి గృహలక్ష్మి — తదుపరి అధ్యాయం: తాళం లేని తలుపు
“కానీ తాళం చెవి ఆమె చేతిలో లేదు.”
తులసి ఖాళీగా ఉన్న అరచేతిని చూసింది. కొద్దిసేపటి క్రితమే ఆ తాళంచెవి ఆమె దగ్గర ఉంది. మధును అదుపులోకి తీసుకున్న గందరగోళంలో అది ఎక్కడ పడిందో ఎవరికీ తెలియలేదు.
“ఎవరూ కదలకండి,” అన్నాడు రమేష్. “ఈ గదిలో ఉన్న ప్రతి వస్తువును ఒక్కొక్కటిగా చూడాలి.”
శివ తన జేబులు తడుముకున్నాడు. “నా దగ్గర తాడు, పాత రుమాలు, అరటి తొక్క మాత్రమే ఉన్నాయి సర్. తాళంచెవి ఉంటే నా జీతం పెరిగేదేమో.”
“అరటి తొక్క ఎందుకు?” అడిగింది తులసి.
“చీకట్లో ఎవరో పారిపోతే జారి పడతారేమోనని.”
“ముందు నువ్వే జారిపడకుండా దాన్ని బయటపడేయి.”
శివ తొక్కను కిటికీ బయటకు విసిరాడు. అది నేరుగా సురేష్ బూటు దగ్గర పడింది. సురేష్ కిందికి చూసి, “ఈ రాత్రి నేరస్థుల కంటే ఈ తొక్కే ఎక్కువ ప్రమాదంగా ఉంది,” అన్నాడు.
గోడ మూలలోని ఎర్ర దీపం మూడుసార్లు వెలిగి ఆరిపోయింది. వెంటనే పాత శబ్ద పరికరం నుంచి చప్పుడు వినిపించింది. మొదట గరగర శబ్దం, తర్వాత విజయ్ స్వరం.
“మేడం, నన్ను వెతకకండి. నేను ఎక్కడ ఉన్నానో మీకు తెలిసినా, అక్కడికి రావద్దు.”
రమేష్ పరికరం దగ్గరకు వెళ్లాడు. “ఇది ప్రత్యక్షంగా వినిపిస్తున్నదా, లేక పాత రికార్డా?”
సురేష్ తీగలను పరిశీలించాడు. “ఇప్పుడు సంకేతం వస్తోంది సర్. కానీ స్వరం పాతదా కొత్తదా చెప్పడానికి ఇంకో పరికరం కావాలి.”
తులసి పరికరాన్ని ఆపేసింది. “ఆ స్వరం నిజమైనదైనా, నకిలీదైనా, అతను చెప్పిన మాటలతోనే మనం నిర్ణయం తీసుకోం.”
“అతను మీకు నమ్మకమైనవాడని అనుకుంటున్నారా?” అడిగాడు కృష్ణారావు.
“నమ్మకం అంటే కళ్లుమూసుకుని వెంబడించడం కాదు. అతని మాటలకు ఆధారం వెతకడం.”
రమేష్ ఆమె పక్కన నిలబడ్డాడు. “మీరు లోపలికి వెళ్తే నేను మీతో వస్తాను.”
“మీరు బయటే కాపలా కాస్తానన్నారు.”
“ఆ మాట నకిలీ రమేష్ ఇచ్చిన సందేశంలో ఉంది. దాన్ని ఇక నమ్మాల్సిన అవసరం లేదు.”
“అయితే ఇప్పుడు ఏది నమ్మాలి?”
“మీరు నిర్ణయించండి.”
తులసి అతని వైపు తిరిగి నవ్వింది. “మీరు ఇంత దగ్గరగా నిలబడితే నా నిర్ణయాలు కొంచెం ఆలస్యమవుతాయి.”
“అది ప్రమాదమా?”
“కాదు. కానీ మీరు కాపలా కాస్తున్నారా, లేక నా దృష్టిని కాపలా కాస్తున్నారా అనేది తేల్చుకోవాలి.”
రమేష్ నవ్వాడు. “రెండోది అయితే జీతం పెరుగుతుందా?”
“ముందు పని సరిగ్గా చేయండి. తర్వాత బహుమతి గురించి మాట్లాడుకుందాం.”
“అది కూడా ఒక ఆజ్ఞేనా?”
“మీకు నచ్చినట్టే అర్థం చేసుకోండి, సర్.”
శివ దగ్గుతూ, “ఇద్దరూ మాటలతో తలుపు తెరవబోతే, నేను బయటికి వెళ్లి తాళం వెతుకుతాను,” అన్నాడు.
వాళ్లు గోడలోని రహస్య తలుపు చుట్టూ వెతికారు. తాళంచెవి పడే అవకాశం ఉన్న నేలపై బురద లేదు. కానీ గోడ అడుగున చిన్న గీత కనిపించింది. కృష్ణారావు పాత చిత్రాన్ని పక్కకు జరిపి, చెక్క పలకను నొక్కాడు. ఒక మూల కొద్దిగా కదిలింది.
“ఇక్కడ మరో తాళం పెట్టే చోటుంది,” అన్నాడు.
“అంటే తాళం చెవి పోయినా, తలుపు తెరుచుకుంటుందా?” అడిగాడు శివ.
“ఇది తాళం కాదు. లోపలి గడియ,” అన్నాడు రమేష్. “ఎవరో బయట నుంచి తెరవకుండా ఉండటానికి పెట్టారు.”
తులసి పలకను నొక్కింది. గోడలోని తలుపు మెల్లగా తెరుచుకుంది. లోపల చిన్న గది. బల్లపై పాత టెలిఫోన్, రెండు ఫోన్లు, మడిచిన కాగితం ఉన్నాయి. కాగితంపై విజయ్ చేతిరాతలా కనిపించే ఒక వాక్యం ఉంది:
“నమ్మకం ఉన్నవాడిని పరీక్షించవద్దు. పరీక్షించాల్సినవాడిని నమ్మవద్దు.”
“ఇది విజయ్ రాతేనా?” అడిగాడు రమేష్.
తులసి కాగితాన్ని తిప్పి చూసింది. చివర్లో చిన్న గుర్తు ఉంది—విజయ్ ప్రతి సందేశం చివర పెట్టే మూడు చుక్కలు.
“రాతను నకిలీ చేయవచ్చు,” అంది ఆమె. “కానీ ఈ మూడు చుక్కలు అతనికి ఒక అలవాటు. వాటిని ఎవరు గమనించారో తెలుసుకోవాలి.”
సురేష్ ఫోన్లలో ఒకదాన్ని ఆన్ చేశాడు. తెరపై విజయ్ పేరుతో పంపిన సందేశాల జాబితా ఉంది. చివరి సందేశం అదే: “మేడం, రమేష్ సర్ను ఒంటరిగా కలవండి. మిగతావాళ్లను బయటికి పంపండి.”
రమేష్ ముఖం గంభీరమైంది. “ఇది మనల్ని విడగొట్టడానికి వేసిన ఎత్తు.”
“లేదా విజయ్ నిజంగానే సహాయం అడుగుతున్నాడు,” అంది తులసి. “రెండు అవకాశాలకూ సిద్ధంగా ఉండాలి.”
కృష్ణారావు ఫోన్లో ఉన్న మరో సంఖ్యను చూసి, “ఈ నంబరు నా దగ్గరికి కూడా సందేశాలు పంపింది,” అన్నాడు.
“మీకు ఎందుకు చెప్పలేదు?” అడిగింది తులసి.
“మీరు నన్ను నమ్మరని అనుకున్నాను.”
“మీరు నిజం చెప్పకపోతే నమ్మడం ఎలా?”
“అయితే ఇప్పుడే చెబుతున్నాను. ఈ నంబరు నుంచి నాకు వచ్చిన సందేశం ఒక్కటే—‘రేపు ఉదయం నూనె మిల్లు వెనుక ఉన్న పాత బావి దగ్గరకు ఒంటరిగా రండి.’”
శివ వెంటనే అన్నాడు, “ఒంటరిగా రమ్మంటే ఎవరూ ఒంటరిగా వెళ్లకూడదు. ఇది చిన్నప్పుడే నేర్చుకున్నాను. మా ఊరి చెరువు దగ్గర కూడా అలాగే పిలిచి, నన్ను చేపల వలలో పడేశారు.”
“నువ్వు చేపల వలలో పడ్డావా?” అడిగాడు విజయ్ గుర్తుకు వచ్చినట్టు తులసి.
“చేపలు మాత్రం తప్పించుకున్నాయి మేడం. నేను మాత్రం రెండు గంటలు వలతోనే తిరిగాను.”
రమేష్ మడిచిన కాగితాన్ని తన జేబులో పెట్టుకున్నాడు. “రేపు ఉదయం బావి దగ్గరకు మనమందరం వెళ్దాం. ఎవరూ ఒంటరిగా వెళ్లరు.”
తులసి అతని చేతిని ఆపింది. “అతను మనల్ని విడగొట్టడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు. మనం ఒకచోట చేరితే ఇంకోచోట ఏమి జరుగుతుందో తెలియదు.”
ఆమె బల్లపై ఉన్న పాత టెలిఫోన్ను ఎత్తుకుంది. తీగ తెగిపోయినా, దాని పక్కన చిన్న దీపం వెలిగింది. ఫోన్ నుంచి తక్కువ శబ్దంతో విజయ్ స్వరం వినిపించింది:
“మేడం, తాళంచెవి మీ దగ్గర లేదని నాకు తెలుసు. కానీ తలుపు తెరవడానికి తాళం అవసరం లేదు.”
తులసి వెనక్కి తిరిగి గోడను చూసింది. వారి వెనుక ఉన్న రహస్య తలుపు మెల్లగా మూసుకుపోతోంది.
శివ దాని వైపు పరుగెత్తాడు. “ఈసారి తలుపు పగలగొట్టకూడదని మాటిచ్చాను. కానీ తలుపే మనల్ని బంధిస్తే నా మాట వెనక్కి తీసుకుంటాను!”
రమేష్ ముందుకు వచ్చి తలుపు అడ్డుకున్నాడు. తులసి అతని భుజం దగ్గర నిలబడి, స్వరం తగ్గించింది.
“మీరు తలుపు ఆపండి, సర్. లోపల ఎవరు ఉన్నారో నేను చూస్తాను.”
“మీరు ఒంటరిగా వెళ్లరు.”
“మరి నా వెనుకే ఉండండి. కానీ ఈసారి మీ నీడను కూడా నేను గమనిస్తాను.”
తలుపు ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది. దాని అవతల నుంచి మూడు సార్లు తట్టారు.
అది విజయ్ సంకేతం.
కానీ తులసి చేతిలో ఇంకా తాళంచెవి లేదు.
“కానీ తాళం చెవి ఆమె చేతిలో లేదు.”
తులసి ఖాళీగా ఉన్న అరచేతిని చూసింది. కొద్దిసేపటి క్రితమే ఆ తాళంచెవి ఆమె దగ్గర ఉంది. మధును అదుపులోకి తీసుకున్న గందరగోళంలో అది ఎక్కడ పడిందో ఎవరికీ తెలియలేదు.
“ఎవరూ కదలకండి,” అన్నాడు రమేష్. “ఈ గదిలో ఉన్న ప్రతి వస్తువును ఒక్కొక్కటిగా చూడాలి.”
శివ తన జేబులు తడుముకున్నాడు. “నా దగ్గర తాడు, పాత రుమాలు, అరటి తొక్క మాత్రమే ఉన్నాయి సర్. తాళంచెవి ఉంటే నా జీతం పెరిగేదేమో.”
“అరటి తొక్క ఎందుకు?” అడిగింది తులసి.
“చీకట్లో ఎవరో పారిపోతే జారి పడతారేమోనని.”
“ముందు నువ్వే జారిపడకుండా దాన్ని బయటపడేయి.”
శివ తొక్కను కిటికీ బయటకు విసిరాడు. అది నేరుగా సురేష్ బూటు దగ్గర పడింది. సురేష్ కిందికి చూసి, “ఈ రాత్రి నేరస్థుల కంటే ఈ తొక్కే ఎక్కువ ప్రమాదంగా ఉంది,” అన్నాడు.
గోడ మూలలోని ఎర్ర దీపం మూడుసార్లు వెలిగి ఆరిపోయింది. వెంటనే పాత శబ్ద పరికరం నుంచి చప్పుడు వినిపించింది. మొదట గరగర శబ్దం, తర్వాత విజయ్ స్వరం.
“మేడం, నన్ను వెతకకండి. నేను ఎక్కడ ఉన్నానో మీకు తెలిసినా, అక్కడికి రావద్దు.”
రమేష్ పరికరం దగ్గరకు వెళ్లాడు. “ఇది ప్రత్యక్షంగా వినిపిస్తున్నదా, లేక పాత రికార్డా?”
సురేష్ తీగలను పరిశీలించాడు. “ఇప్పుడు సంకేతం వస్తోంది సర్. కానీ స్వరం పాతదా కొత్తదా చెప్పడానికి ఇంకో పరికరం కావాలి.”
తులసి పరికరాన్ని ఆపేసింది. “ఆ స్వరం నిజమైనదైనా, నకిలీదైనా, అతను చెప్పిన మాటలతోనే మనం నిర్ణయం తీసుకోం.”
“అతను మీకు నమ్మకమైనవాడని అనుకుంటున్నారా?” అడిగాడు కృష్ణారావు.
“నమ్మకం అంటే కళ్లుమూసుకుని వెంబడించడం కాదు. అతని మాటలకు ఆధారం వెతకడం.”
రమేష్ ఆమె పక్కన నిలబడ్డాడు. “మీరు లోపలికి వెళ్తే నేను మీతో వస్తాను.”
“మీరు బయటే కాపలా కాస్తానన్నారు.”
“ఆ మాట నకిలీ రమేష్ ఇచ్చిన సందేశంలో ఉంది. దాన్ని ఇక నమ్మాల్సిన అవసరం లేదు.”
“అయితే ఇప్పుడు ఏది నమ్మాలి?”
“మీరు నిర్ణయించండి.”
తులసి అతని వైపు తిరిగి నవ్వింది. “మీరు ఇంత దగ్గరగా నిలబడితే నా నిర్ణయాలు కొంచెం ఆలస్యమవుతాయి.”
“అది ప్రమాదమా?”
“కాదు. కానీ మీరు కాపలా కాస్తున్నారా, లేక నా దృష్టిని కాపలా కాస్తున్నారా అనేది తేల్చుకోవాలి.”
రమేష్ నవ్వాడు. “రెండోది అయితే జీతం పెరుగుతుందా?”
“ముందు పని సరిగ్గా చేయండి. తర్వాత బహుమతి గురించి మాట్లాడుకుందాం.”
“అది కూడా ఒక ఆజ్ఞేనా?”
“మీకు నచ్చినట్టే అర్థం చేసుకోండి, సర్.”
శివ దగ్గుతూ, “ఇద్దరూ మాటలతో తలుపు తెరవబోతే, నేను బయటికి వెళ్లి తాళం వెతుకుతాను,” అన్నాడు.
వాళ్లు గోడలోని రహస్య తలుపు చుట్టూ వెతికారు. తాళంచెవి పడే అవకాశం ఉన్న నేలపై బురద లేదు. కానీ గోడ అడుగున చిన్న గీత కనిపించింది. కృష్ణారావు పాత చిత్రాన్ని పక్కకు జరిపి, చెక్క పలకను నొక్కాడు. ఒక మూల కొద్దిగా కదిలింది.
“ఇక్కడ మరో తాళం పెట్టే చోటుంది,” అన్నాడు.
“అంటే తాళం చెవి పోయినా, తలుపు తెరుచుకుంటుందా?” అడిగాడు శివ.
“ఇది తాళం కాదు. లోపలి గడియ,” అన్నాడు రమేష్. “ఎవరో బయట నుంచి తెరవకుండా ఉండటానికి పెట్టారు.”
తులసి పలకను నొక్కింది. గోడలోని తలుపు మెల్లగా తెరుచుకుంది. లోపల చిన్న గది. బల్లపై పాత టెలిఫోన్, రెండు ఫోన్లు, మడిచిన కాగితం ఉన్నాయి. కాగితంపై విజయ్ చేతిరాతలా కనిపించే ఒక వాక్యం ఉంది:
“నమ్మకం ఉన్నవాడిని పరీక్షించవద్దు. పరీక్షించాల్సినవాడిని నమ్మవద్దు.”
“ఇది విజయ్ రాతేనా?” అడిగాడు రమేష్.
తులసి కాగితాన్ని తిప్పి చూసింది. చివర్లో చిన్న గుర్తు ఉంది—విజయ్ ప్రతి సందేశం చివర పెట్టే మూడు చుక్కలు.
“రాతను నకిలీ చేయవచ్చు,” అంది ఆమె. “కానీ ఈ మూడు చుక్కలు అతనికి ఒక అలవాటు. వాటిని ఎవరు గమనించారో తెలుసుకోవాలి.”
సురేష్ ఫోన్లలో ఒకదాన్ని ఆన్ చేశాడు. తెరపై విజయ్ పేరుతో పంపిన సందేశాల జాబితా ఉంది. చివరి సందేశం అదే: “మేడం, రమేష్ సర్ను ఒంటరిగా కలవండి. మిగతావాళ్లను బయటికి పంపండి.”
రమేష్ ముఖం గంభీరమైంది. “ఇది మనల్ని విడగొట్టడానికి వేసిన ఎత్తు.”
“లేదా విజయ్ నిజంగానే సహాయం అడుగుతున్నాడు,” అంది తులసి. “రెండు అవకాశాలకూ సిద్ధంగా ఉండాలి.”
కృష్ణారావు ఫోన్లో ఉన్న మరో సంఖ్యను చూసి, “ఈ నంబరు నా దగ్గరికి కూడా సందేశాలు పంపింది,” అన్నాడు.
“మీకు ఎందుకు చెప్పలేదు?” అడిగింది తులసి.
“మీరు నన్ను నమ్మరని అనుకున్నాను.”
“మీరు నిజం చెప్పకపోతే నమ్మడం ఎలా?”
“అయితే ఇప్పుడే చెబుతున్నాను. ఈ నంబరు నుంచి నాకు వచ్చిన సందేశం ఒక్కటే—‘రేపు ఉదయం నూనె మిల్లు వెనుక ఉన్న పాత బావి దగ్గరకు ఒంటరిగా రండి.’”
శివ వెంటనే అన్నాడు, “ఒంటరిగా రమ్మంటే ఎవరూ ఒంటరిగా వెళ్లకూడదు. ఇది చిన్నప్పుడే నేర్చుకున్నాను. మా ఊరి చెరువు దగ్గర కూడా అలాగే పిలిచి, నన్ను చేపల వలలో పడేశారు.”
“నువ్వు చేపల వలలో పడ్డావా?” అడిగాడు విజయ్ గుర్తుకు వచ్చినట్టు తులసి.
“చేపలు మాత్రం తప్పించుకున్నాయి మేడం. నేను మాత్రం రెండు గంటలు వలతోనే తిరిగాను.”
రమేష్ మడిచిన కాగితాన్ని తన జేబులో పెట్టుకున్నాడు. “రేపు ఉదయం బావి దగ్గరకు మనమందరం వెళ్దాం. ఎవరూ ఒంటరిగా వెళ్లరు.”
తులసి అతని చేతిని ఆపింది. “అతను మనల్ని విడగొట్టడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు. మనం ఒకచోట చేరితే ఇంకోచోట ఏమి జరుగుతుందో తెలియదు.”
ఆమె బల్లపై ఉన్న పాత టెలిఫోన్ను ఎత్తుకుంది. తీగ తెగిపోయినా, దాని పక్కన చిన్న దీపం వెలిగింది. ఫోన్ నుంచి తక్కువ శబ్దంతో విజయ్ స్వరం వినిపించింది:
“మేడం, తాళంచెవి మీ దగ్గర లేదని నాకు తెలుసు. కానీ తలుపు తెరవడానికి తాళం అవసరం లేదు.”
తులసి వెనక్కి తిరిగి గోడను చూసింది. వారి వెనుక ఉన్న రహస్య తలుపు మెల్లగా మూసుకుపోతోంది.
శివ దాని వైపు పరుగెత్తాడు. “ఈసారి తలుపు పగలగొట్టకూడదని మాటిచ్చాను. కానీ తలుపే మనల్ని బంధిస్తే నా మాట వెనక్కి తీసుకుంటాను!”
రమేష్ ముందుకు వచ్చి తలుపు అడ్డుకున్నాడు. తులసి అతని భుజం దగ్గర నిలబడి, స్వరం తగ్గించింది.
“మీరు తలుపు ఆపండి, సర్. లోపల ఎవరు ఉన్నారో నేను చూస్తాను.”
“మీరు ఒంటరిగా వెళ్లరు.”
“మరి నా వెనుకే ఉండండి. కానీ ఈసారి మీ నీడను కూడా నేను గమనిస్తాను.”
తలుపు ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది. దాని అవతల నుంచి మూడు సార్లు తట్టారు.
అది విజయ్ సంకేతం.
కానీ తులసి చేతిలో ఇంకా తాళంచెవి లేదు.
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)