10 hours ago
ఇంటింటి గృహలక్ష్మి — తదుపరి అధ్యాయం: ముసుగు వెనుక ముఖం
“ఇప్పుడు ఎవరిని నమ్ముతారో చూద్దాం.”
ఆ మాటతో గదిలోని గాలి కూడా క్షణం నిలిచినట్టయింది. తులసి ఫోన్ను బల్లపై ఉంచి, తలుపు దగ్గర ఉన్న వ్యక్తిని జాగ్రత్తగా గమనించింది. వాన నీరు అతని భుజాలపై జారుతోంది. ముఖం రమేష్దే. స్వరం కూడా రమేష్దే. కానీ ఎడమ కనుబొమ్మ పక్కన ఉండాల్సిన చిన్న మచ్చ మాత్రం కనిపించలేదు.
బయట నుంచి మళ్లీ తలుపు తట్టారు.
“తులసి, నేనే రమేష్. తలుపు తెరవండి,” అని బయటివాడు అన్నాడు.
లోపలివాడు వెంటనే అదే స్వరంతో, “అతన్ని నమ్మకండి. నేను చెప్పేది వినండి,” అన్నాడు.
శివ సురేష్ దగ్గర నిలబడి, “ఇద్దరిలో ఒకరు నిజమైన సర్. ఇంకొకరు ఆయన గొంతు అద్దెకు తీసుకున్నట్టు ఉన్నారు,” అన్నాడు.
“అద్దెకు తీసుకుంటే రసీదు కూడా ఉండాలి కదా,” అంది తులసి. “దాన్ని వెతుకు.”
లోపలివాడు వెనక్కి అడుగు వేశాడు. “నన్ను అనుమానించడం మీకు అలవాటే తులసీ. కానీ ఈ రాత్రి మీరే ప్రమాదంలో పడతారు.”
“నిజమైన రమేష్ కూడా ఇలాగే హెచ్చరిస్తాడు,” అంది ఆమె. “కానీ ఆయన బెదిరించరు.”
“అయితే తలుపు తెరిచి చూడు.”
“తలుపులు తెరవడం నాకు తెలుసు. ఎవరికోసం తెరవాలో కూడా తెలుసు.”
తులసి బల్లపై ఉన్న చిన్న అద్దాన్ని తీసుకుని అతని ముఖం వైపు తిప్పింది. వెలుగు పడగానే ముక్కు పక్కన పలుచని అంటుకునే గీత కనిపించింది. అది ముఖానికి వేసుకున్న పలుచని ముసుగు అంచు.
“నీకు నా రూపం వచ్చిందేమో,” అంది తులసి, “కానీ నా ఇంటి తలుపు తాళం మాత్రం రాలేదు.”
లోపలివాడు ఒక్కసారిగా ఆమె వైపు దూసుకొచ్చాడు. శివ మధ్యలోకి వచ్చి అతని దారిని అడ్డుకున్నాడు. చిన్నపాటి తోపులాటలో అతని ముఖంపై ఉన్న ముసుగు సగం ఊడిపోయింది. కృష్ణారావు వెనక్కి జరిగి కుర్చీకి తగిలాడు.
“అయ్యో!” అంటూ శివ కుర్చీని పట్టుకున్నాడు. “ఈ బంగ్లాలో అందరూ తలుపులే పగలగొడుతున్నారు. కుర్చీని మాత్రం ఎవరు కాపాడతారు?”
“నీ కుర్చీ బాధ తర్వాత చూద్దాం,” అంది తులసి. “ముందు ఇతని ముఖం చూడు.”
తలుపు అవతల నుంచి రమేష్ స్వరం మళ్లీ వినిపించింది. “సురేష్, అతని ఎడమ చెయ్యి దగ్గర చిన్న మచ్చ ఉంటుంది. జాగ్రత్తగా చూడండి.”
సురేష్ ముందుకు వెళ్లి నకిలీ రమేష్ చేతిని పట్టుకున్నాడు. మణికట్టు దగ్గర నల్లటి రంగుతో వేసిన గుర్తు చెమటకు చెరిగిపోతోంది. అతను చెయ్యి వెనక్కి లాగాడు.
“వేషం వేసుకోవడానికి ఇంత కష్టం పడ్డావు,” అంది తులసి. “ఒక మచ్చను కూడా సరిగ్గా గీయలేకపోయావా?”
శివ అతన్ని అదుపులోకి తీసుకున్నాడు. తలుపు తెరిచి నిజమైన రమేష్ను లోపలికి రానిచ్చారు. అతని ఎడమ కనుబొమ్మ పక్కన ఉన్న మచ్చ స్పష్టంగా కనిపించింది. తులసి అతన్ని కొన్ని క్షణాలు చూసి, ఆ తర్వాతే పక్కకు తప్పుకుంది.
“ఇప్పుడు నమ్ముతున్నారా?” అన్నాడు రమేష్.
“మీ మచ్చను నమ్ముతున్నాను. మీ మాటలను ఇంకా పరీక్షించాలి.”
“ఆ పరీక్ష ఎప్పుడు ముగుస్తుంది?”
“మీరు నిజం చెప్పడం మొదలుపెట్టినప్పుడు.”
“అయితే ఈ రాత్రి నాకు నిద్ర ఉండదన్నమాట.”
“నిజం చెప్పేవారికి నిద్ర వస్తుంది. అబద్ధం చెప్పేవారికి కాపలా.”
కృష్ణారావు పట్టుబడిన వ్యక్తిని చూసి, “ఇతను ఎవరు? నా బంగ్లాలోకి ఎలా వచ్చాడు?” అని అడిగాడు.
సురేష్ అతని జేబులు తనిఖీ చేసి ఒక గుర్తింపు కార్డు, రెండు ఫోన్లు బయటకు తీశాడు. “ఇతని అసలు పేరు మధు. కొంతకాలం నాటకబృందంలో పనిచేశాడు. గొంతు మార్చి మాట్లాడటం, ముఖానికి ముసుగు వేసుకోవడం ఇతని పని.”
మధు నవ్వాడు. “మీరు అనుకున్నంత తెలివైనవాడిని కాదు నేను. నాకు చెప్పిన పని చేశాను.”
“ఎవరు చెప్పిన పని?” అడిగాడు రమేష్.
“రాజ్ మనిషి. పేరు చెప్పలేదు. డబ్బు ఇచ్చాడు. రమేష్ సర్లా కనిపించి, తులసి మేడం ఎవరిని నమ్ముతుందో చూడమన్నాడు.”
తులసి అతని దగ్గరున్న ఫోన్ను తీసుకుంది. అందులో ఆమె ఇంటి గది, పాత మిల్లు, బంగ్లా—మూడు చోట్ల తీసిన చిత్రాలు ఉన్నాయి. చివరి చిత్రంలో మాత్రం విజయ్ కనిపించాడు. అతను వెనుక తోటలో ఎవరోతో మాట్లాడుతున్నాడు.
“ఈ చిత్రం ఎప్పుడు తీశావు?” అంది తులసి.
మధు పెదవి కొరికాడు. “నేను తీయలేదు. నాకు పంపించారు.”
విజయ్ ఎక్కడున్నాడో తెలుసుకోవడానికి రమేష్ వెంటనే కాల్ చేశాడు. మొదటి కాల్ ఎత్తలేదు. రెండోసారి కూడా సమాధానం లేదు. మూడోసారి ఫోన్ ఆఫ్ అయిపోయింది.
శివ తల గోక్కున్నాడు. “ఈ రాత్రి ఫోన్లు కూడా మనుషుల్లా ప్రవర్తిస్తున్నాయి. ఎవరికీ అడిగితే సమాధానం లేదు.”
తులసి చిత్రాన్ని మళ్లీ చూసింది. విజయ్ పక్కన నిలబడి ఉన్న వ్యక్తి ముఖం స్పష్టంగా కనిపించలేదు. కానీ అతని చేతిలో అదే ఎర్ర దీపం ఉన్న చిన్న పరికరం ఉంది.
“విజయ్ మనవాడా, వాళ్లవాడా?” అని కృష్ణారావు మెల్లగా అడిగాడు.
తులసి చూపు చల్లబడింది. “అది తెలుసుకునేలోపు ఎవరి మీదా తీర్పు చెప్పను.”
అప్పుడే ఆమె ఫోన్కు సందేశం వచ్చింది. పంపినవారి పేరు “విజయ్”. అందులో ఒక్క వాక్యం మాత్రమే ఉంది:
“మేడం, రమేష్ సర్ను ఒంటరిగా కలవండి. మిగతావాళ్లను బయటికి పంపండి.”
తులసి ఫోన్ను మూసి రమేష్వైపు చూసింది. అతను ఏమీ మాట్లాడలేదు.
ఆమె నెమ్మదిగా అడిగింది, “ఇది విజయ్ పంపాడా, లేక మీ గొంతు తర్వాత అతని పేరూ ఎవరో వాడుతున్నారా?”
బంగ్లాలోని పాత గడియారం ఒక్కసారి మోగింది. దాని వెంటనే వెనుక గదిలోని ఎర్ర దీపం వెలిగింది.
రమేష్ తలుపు వైపు తిరిగాడు. “అక్కడ ఇంకెవరో ఉన్నారు.”
తులసి తన చీరకొంగును సరిచేసుకుని, “ఈసారి తలుపు నేను తెరుస్తాను,” అంది.
కానీ తాళం చెవి ఆమె చేతిలో లేదు.
“ఇప్పుడు ఎవరిని నమ్ముతారో చూద్దాం.”
ఆ మాటతో గదిలోని గాలి కూడా క్షణం నిలిచినట్టయింది. తులసి ఫోన్ను బల్లపై ఉంచి, తలుపు దగ్గర ఉన్న వ్యక్తిని జాగ్రత్తగా గమనించింది. వాన నీరు అతని భుజాలపై జారుతోంది. ముఖం రమేష్దే. స్వరం కూడా రమేష్దే. కానీ ఎడమ కనుబొమ్మ పక్కన ఉండాల్సిన చిన్న మచ్చ మాత్రం కనిపించలేదు.
బయట నుంచి మళ్లీ తలుపు తట్టారు.
“తులసి, నేనే రమేష్. తలుపు తెరవండి,” అని బయటివాడు అన్నాడు.
లోపలివాడు వెంటనే అదే స్వరంతో, “అతన్ని నమ్మకండి. నేను చెప్పేది వినండి,” అన్నాడు.
శివ సురేష్ దగ్గర నిలబడి, “ఇద్దరిలో ఒకరు నిజమైన సర్. ఇంకొకరు ఆయన గొంతు అద్దెకు తీసుకున్నట్టు ఉన్నారు,” అన్నాడు.
“అద్దెకు తీసుకుంటే రసీదు కూడా ఉండాలి కదా,” అంది తులసి. “దాన్ని వెతుకు.”
లోపలివాడు వెనక్కి అడుగు వేశాడు. “నన్ను అనుమానించడం మీకు అలవాటే తులసీ. కానీ ఈ రాత్రి మీరే ప్రమాదంలో పడతారు.”
“నిజమైన రమేష్ కూడా ఇలాగే హెచ్చరిస్తాడు,” అంది ఆమె. “కానీ ఆయన బెదిరించరు.”
“అయితే తలుపు తెరిచి చూడు.”
“తలుపులు తెరవడం నాకు తెలుసు. ఎవరికోసం తెరవాలో కూడా తెలుసు.”
తులసి బల్లపై ఉన్న చిన్న అద్దాన్ని తీసుకుని అతని ముఖం వైపు తిప్పింది. వెలుగు పడగానే ముక్కు పక్కన పలుచని అంటుకునే గీత కనిపించింది. అది ముఖానికి వేసుకున్న పలుచని ముసుగు అంచు.
“నీకు నా రూపం వచ్చిందేమో,” అంది తులసి, “కానీ నా ఇంటి తలుపు తాళం మాత్రం రాలేదు.”
లోపలివాడు ఒక్కసారిగా ఆమె వైపు దూసుకొచ్చాడు. శివ మధ్యలోకి వచ్చి అతని దారిని అడ్డుకున్నాడు. చిన్నపాటి తోపులాటలో అతని ముఖంపై ఉన్న ముసుగు సగం ఊడిపోయింది. కృష్ణారావు వెనక్కి జరిగి కుర్చీకి తగిలాడు.
“అయ్యో!” అంటూ శివ కుర్చీని పట్టుకున్నాడు. “ఈ బంగ్లాలో అందరూ తలుపులే పగలగొడుతున్నారు. కుర్చీని మాత్రం ఎవరు కాపాడతారు?”
“నీ కుర్చీ బాధ తర్వాత చూద్దాం,” అంది తులసి. “ముందు ఇతని ముఖం చూడు.”
తలుపు అవతల నుంచి రమేష్ స్వరం మళ్లీ వినిపించింది. “సురేష్, అతని ఎడమ చెయ్యి దగ్గర చిన్న మచ్చ ఉంటుంది. జాగ్రత్తగా చూడండి.”
సురేష్ ముందుకు వెళ్లి నకిలీ రమేష్ చేతిని పట్టుకున్నాడు. మణికట్టు దగ్గర నల్లటి రంగుతో వేసిన గుర్తు చెమటకు చెరిగిపోతోంది. అతను చెయ్యి వెనక్కి లాగాడు.
“వేషం వేసుకోవడానికి ఇంత కష్టం పడ్డావు,” అంది తులసి. “ఒక మచ్చను కూడా సరిగ్గా గీయలేకపోయావా?”
శివ అతన్ని అదుపులోకి తీసుకున్నాడు. తలుపు తెరిచి నిజమైన రమేష్ను లోపలికి రానిచ్చారు. అతని ఎడమ కనుబొమ్మ పక్కన ఉన్న మచ్చ స్పష్టంగా కనిపించింది. తులసి అతన్ని కొన్ని క్షణాలు చూసి, ఆ తర్వాతే పక్కకు తప్పుకుంది.
“ఇప్పుడు నమ్ముతున్నారా?” అన్నాడు రమేష్.
“మీ మచ్చను నమ్ముతున్నాను. మీ మాటలను ఇంకా పరీక్షించాలి.”
“ఆ పరీక్ష ఎప్పుడు ముగుస్తుంది?”
“మీరు నిజం చెప్పడం మొదలుపెట్టినప్పుడు.”
“అయితే ఈ రాత్రి నాకు నిద్ర ఉండదన్నమాట.”
“నిజం చెప్పేవారికి నిద్ర వస్తుంది. అబద్ధం చెప్పేవారికి కాపలా.”
కృష్ణారావు పట్టుబడిన వ్యక్తిని చూసి, “ఇతను ఎవరు? నా బంగ్లాలోకి ఎలా వచ్చాడు?” అని అడిగాడు.
సురేష్ అతని జేబులు తనిఖీ చేసి ఒక గుర్తింపు కార్డు, రెండు ఫోన్లు బయటకు తీశాడు. “ఇతని అసలు పేరు మధు. కొంతకాలం నాటకబృందంలో పనిచేశాడు. గొంతు మార్చి మాట్లాడటం, ముఖానికి ముసుగు వేసుకోవడం ఇతని పని.”
మధు నవ్వాడు. “మీరు అనుకున్నంత తెలివైనవాడిని కాదు నేను. నాకు చెప్పిన పని చేశాను.”
“ఎవరు చెప్పిన పని?” అడిగాడు రమేష్.
“రాజ్ మనిషి. పేరు చెప్పలేదు. డబ్బు ఇచ్చాడు. రమేష్ సర్లా కనిపించి, తులసి మేడం ఎవరిని నమ్ముతుందో చూడమన్నాడు.”
తులసి అతని దగ్గరున్న ఫోన్ను తీసుకుంది. అందులో ఆమె ఇంటి గది, పాత మిల్లు, బంగ్లా—మూడు చోట్ల తీసిన చిత్రాలు ఉన్నాయి. చివరి చిత్రంలో మాత్రం విజయ్ కనిపించాడు. అతను వెనుక తోటలో ఎవరోతో మాట్లాడుతున్నాడు.
“ఈ చిత్రం ఎప్పుడు తీశావు?” అంది తులసి.
మధు పెదవి కొరికాడు. “నేను తీయలేదు. నాకు పంపించారు.”
విజయ్ ఎక్కడున్నాడో తెలుసుకోవడానికి రమేష్ వెంటనే కాల్ చేశాడు. మొదటి కాల్ ఎత్తలేదు. రెండోసారి కూడా సమాధానం లేదు. మూడోసారి ఫోన్ ఆఫ్ అయిపోయింది.
శివ తల గోక్కున్నాడు. “ఈ రాత్రి ఫోన్లు కూడా మనుషుల్లా ప్రవర్తిస్తున్నాయి. ఎవరికీ అడిగితే సమాధానం లేదు.”
తులసి చిత్రాన్ని మళ్లీ చూసింది. విజయ్ పక్కన నిలబడి ఉన్న వ్యక్తి ముఖం స్పష్టంగా కనిపించలేదు. కానీ అతని చేతిలో అదే ఎర్ర దీపం ఉన్న చిన్న పరికరం ఉంది.
“విజయ్ మనవాడా, వాళ్లవాడా?” అని కృష్ణారావు మెల్లగా అడిగాడు.
తులసి చూపు చల్లబడింది. “అది తెలుసుకునేలోపు ఎవరి మీదా తీర్పు చెప్పను.”
అప్పుడే ఆమె ఫోన్కు సందేశం వచ్చింది. పంపినవారి పేరు “విజయ్”. అందులో ఒక్క వాక్యం మాత్రమే ఉంది:
“మేడం, రమేష్ సర్ను ఒంటరిగా కలవండి. మిగతావాళ్లను బయటికి పంపండి.”
తులసి ఫోన్ను మూసి రమేష్వైపు చూసింది. అతను ఏమీ మాట్లాడలేదు.
ఆమె నెమ్మదిగా అడిగింది, “ఇది విజయ్ పంపాడా, లేక మీ గొంతు తర్వాత అతని పేరూ ఎవరో వాడుతున్నారా?”
బంగ్లాలోని పాత గడియారం ఒక్కసారి మోగింది. దాని వెంటనే వెనుక గదిలోని ఎర్ర దీపం వెలిగింది.
రమేష్ తలుపు వైపు తిరిగాడు. “అక్కడ ఇంకెవరో ఉన్నారు.”
తులసి తన చీరకొంగును సరిచేసుకుని, “ఈసారి తలుపు నేను తెరుస్తాను,” అంది.
కానీ తాళం చెవి ఆమె చేతిలో లేదు.
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)