10 hours ago
ఇంటింటి గృహలక్ష్మి — తదుపరి అధ్యాయం: ఎవరి గొంతు?
“తులసి… తలుపు బయట ఉన్న రమేష్ను లోపలికి రానివ్వకు.”
ఫోన్లో వినిపించిన స్వరం గదిలోని నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చింది. తులసి ఫోన్ను చెవి దగ్గర నుంచి దించి, తలుపు దగ్గర నిలబడి ఉన్న రమేష్ను చూసింది. అతని ముఖంలో కోపం లేదు; జాగ్రత్త మాత్రమే కనిపించింది.
“మేడం, ఏమైంది?” అని అడిగాడు రమేష్.
“మీ గొంతే వినిపించింది.”
“నా గొంతా?”
తులసి ఫోన్ను స్పీకర్లో పెట్టింది. అవతలి వైపు మౌనం. కాసేపటికి అదే హెచ్చరిక మళ్లీ వినిపించింది. ఈసారి మాటల చివర చిన్న గరగర శబ్దం కూడా తోడైంది.
రమేష్ వెంటనే అన్నాడు, “ఇది ప్రత్యక్ష కాల్ కాదు. ముందే రికార్డు చేసిన స్వరం.”
“అది మీకు ఎలా తెలుసు?”
“నేను మాట్లాడేటప్పుడు చివర్లో గొంతు సవరించుకుంటాను. ఈ రికార్డులో అదే శబ్దం రెండుసార్లు వినిపిస్తోంది. ఎవరో మన మాటలు విని, నా గొంతును కాపీ చేశారు.”
కృష్ణారావు గోడలోని చిన్న తలుపు వైపు చూపించాడు. “ఈ గదిలో పాత శబ్ద పరికరం ఉంది. దాన్ని ఎవరో మళ్లీ ఆన్ చేసి ఉండాలి.”
“అయితే ఎవరు?” అంది తులసి.
“తెలుసుకోవాలంటే లోపలికి వెళ్లాలి,” అన్నాడు రమేష్.
తులసి తాళంచెవిని బిగించి పట్టుకుంది. “ఈసారి అందరం కలిసి వెళ్దాం. ఎవరి గొంతు వినిపించినా, ఎవరి మాటలు నమ్మాలో మనమే నిర్ణయిస్తాం.”
శివ తలుపు దగ్గర నిలబడి, “నాకు ఒకటే భయం మేడం. లోపల ఇంకో తలుపు ఉంటే దాన్ని పగలగొట్టే పని మళ్లీ నాకే ఇస్తారు,” అన్నాడు.
“ఈసారి తలుపు బాగుంటే నీకు సెలవు,” అంది తులసి.
“తలుపు పగలగొట్టకపోతే నా జీతం తగ్గించరు కదా?”
“తలుపు పగలగొట్టకపోతే నీ జీతం అలాగే ఉంటుంది. పగలగొడితే మరమ్మతుల ఖర్చు నీ జీతం నుంచి.”
“అయితే ఈ రాత్రి నేను తలుపుల్ని ప్రేమగా చూస్తాను మేడం.”
గదిలోని రహస్య తలుపు తెరిచారు. లోపల చిన్న బల్ల, పాత తీగలు, దుమ్ముపట్టిన రికార్డు పరికరం ఉన్నాయి. గోడకు ఆనించిన కుర్చీపై వాన చినుకులు పడినట్టు తడి మరకలు కనిపించాయి. ఎవరో కాసేపటి క్రితమే అక్కడ కూర్చున్నట్టు ఉంది.
విజయ్ బల్ల కింద వంగి చూసాడు. “ఇక్కడి నుంచి వెనుక గదికి మరో తీగ వెళ్తోంది.”
“అంటే ఆ పరికరం మన మాటలు రికార్డు చేస్తోంది,” అన్నాడు రమేష్.
కృష్ణారావు తల ఊపాడు. “ఈ బంగ్లాను నా మామగారు కట్టించారు. గ్రామ సభలు బయటికి వినిపించకుండా ఉండాలని ఈ గది పెట్టించారట. ఎన్నో ఏళ్లుగా దీన్ని ఎవరూ వాడలేదు.”
తులసి అతన్ని చూసింది. “అయితే ఇక్కడి తాళం మీ దగ్గరికి ఎలా వచ్చింది?”
“పాత తాళాల గుత్తి నా దగ్గరే ఉంది. కానీ ఈ పరికరం ఎవరు మళ్లీ బాగుచేశారో నాకు తెలియదు.”
రమేష్ తీగను అనుసరించి పక్క గదికి వెళ్లాడు. అక్కడి కిటికీ తెరిచి ఉంది. బయట బురదలో తాజా అడుగుల ముద్రలు కనిపించాయి.
“ఎవరో ఇప్పుడే వెళ్లారు,” అన్నాడు విజయ్.
వెనుక నుంచి శివ గట్టిగా పిలిచాడు. “వెళ్లలేదు సర్! గోడ దాటబోతున్నాడు.”
శివ వెనుక తోటలోకి పరుగెత్తాడు. రమేష్, విజయ్ కూడా వెంటపడ్డారు. తులసి కిటికీ దగ్గరే నిలబడి, తలుపు దగ్గరున్న కృష్ణారావును గమనించింది.
“మీరు బయటికి వెళ్లకండి,” అంది ఆమె.
“నేను పారిపోతానని అనుకుంటున్నారా?”
“ఇప్పటివరకు మీరు చెప్పిన మాటలన్నీ సగం నిజాలే. పూర్తి నిజం చెప్పే వరకు ఎవరినీ ఒంటరిగా వదలను.”
అతను చిరునవ్వు నవ్వాడు. “మీరు తాళం వేసి ఉంచితే బయటికి వెళ్లే దారి ఎక్కడుంటుంది?”
“కొన్ని దారులు తాళంతో మూసుకుపోతాయి. కొన్ని అబద్ధాలతో.”
“మరి మీ దగ్గరకు వచ్చే దారి?”
“అది అనుమతితోనే తెరుచుకుంటుంది.”
కృష్ణారావు నవ్వు కాసేపు నిలిచిపోయింది. “మీరు గదిలోకి రమ్మంటారు, కానీ ఒక్క అడుగు ముందుకేస్తే ప్రశ్నలతో చుట్టేస్తారు.”
“మీకు గదిలోకి రావడమే ఇష్టం అనుకున్నాను.”
“గది ఏదైనా, మీ మాటలు ఉంటే కూర్చోవడానికి సిద్ధమే.”
“అయితే కూర్చోండి. ప్రశ్నలు ఇంకా పూర్తికాలేదు.”
బయట నుంచి శివ అరుపు వినిపించింది. “పట్టుకున్నాం!”
కొన్ని నిమిషాల్లో రమేష్ ఒక వ్యక్తిని లోపలికి తీసుకొచ్చాడు. వానలో తడిసిన యూనిఫాం, జేబులో నుంచి బయటకు కనిపిస్తున్న గుర్తింపు కార్డు—అతను రమేష్ స్టేషన్లో పనిచేసే ఉపనిరీక్షకుడు సురేష్.
“మీరు ఇక్కడేం చేస్తున్నారు?” అని రమేష్ గట్టిగా అడిగాడు.
సురేష్ ఊపిరి పీల్చుకుంటూ, “సర్, ఈ బంగ్లా నుంచి సంకేతం వస్తోందని సమాచారం వచ్చింది. దాన్ని ఆపడానికి వచ్చాను. కానీ బయట ఎవరో నన్ను చూసి పారిపోయారు. వాళ్ల వెనుక వెళ్లాను,” అన్నాడు.
కృష్ణారావు వెంటనే అన్నాడు, “ఇతను అబద్ధం చెబుతున్నాడు. నా దగ్గరున్న తాళాల సంగతి ఇతనికి ఎలా తెలుసు?”
సురేష్ అతని వైపు తిరిగాడు. “మీ పాత పనుల రికార్డులు స్టేషన్లో ఉన్నాయి. వాటిని ఎవరో తీసుకెళ్లారు. నేను వెతుకుతున్నది అదే.”
రమేష్ కనుబొమ్మలు ముడిచాడు. “నాకు ఎందుకు చెప్పలేదు?”
“సర్, మీ ఫోన్ నుంచి వచ్చిన ఆదేశమే—ఎవరితోనూ చెప్పొద్దని.”
గదిలో ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. తులసి చూపు రమేష్పై నిలిచింది.
“మీరు ఆదేశించారా?”
“లేదు,” అన్నాడు రమేష్. “నా ఫోన్ నుంచి వచ్చిన ప్రతి మాట నాదే అనుకోవద్దు. నా స్వరాన్ని కూడా వాడుతున్నారు.”
శివ సురేష్ జేబులోని ఫోన్ను తీసి బల్లపై పెట్టాడు. తెరపై కొత్త సందేశం మెరిసింది. పంపినవారి పేరు “రమేష్ సర్”.
“ఇంకో ఆదేశమా?” అని శివ అడిగాడు.
తులసి సందేశాన్ని తెరిచింది. అందులో ఒక్క వాక్యం మాత్రమే ఉంది:
“వాళ్లలో ఎవ్వరినీ నమ్మకు. అసలు రమేష్ ఇంకా బంగ్లా బయటే ఉన్నాడు.”
అందరి చూపులూ ఒకేసారి రమేష్ వైపు తిరిగాయి. అతను తలుపు దగ్గరే నిలబడి ఉన్నాడు. అతని చేతిలోని ఫోన్ ఆఫ్లో ఉంది.
తులసి మెల్లగా వెనక్కి అడుగు వేసింది. “అయితే ఇప్పటివరకు మనతో ఉన్నది ఎవరు?”
రమేష్ చేతులు పైకెత్తాడు. “నేనే రమేష్.”
సురేష్ అతని ముఖాన్ని పరిశీలించి, “సర్, మీకు ఎడమ కనుబొమ్మ దగ్గర చిన్న మచ్చ ఉంది. ఈ వ్యక్తికి లేదు,” అన్నాడు.
తులసి ఆ ముఖాన్ని నిశితంగా చూసింది. వెలుగు ఒక్కసారి మెరిసి ఆరిపోయింది. ఆ చీకటిలో తలుపు బలంగా మూసుకుంది.
వెంటనే శివ స్వరం వినిపించింది: “మేడం, రమేష్ సర్ బయట ఉన్నారు!”
గదిలో నిలబడ్డ వ్యక్తి మాత్రం రమేష్ స్వరంతో నవ్వాడు.
“ఇప్పుడు ఎవరిని నమ్ముతారో చూద్దాం.”
“తులసి… తలుపు బయట ఉన్న రమేష్ను లోపలికి రానివ్వకు.”
ఫోన్లో వినిపించిన స్వరం గదిలోని నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చింది. తులసి ఫోన్ను చెవి దగ్గర నుంచి దించి, తలుపు దగ్గర నిలబడి ఉన్న రమేష్ను చూసింది. అతని ముఖంలో కోపం లేదు; జాగ్రత్త మాత్రమే కనిపించింది.
“మేడం, ఏమైంది?” అని అడిగాడు రమేష్.
“మీ గొంతే వినిపించింది.”
“నా గొంతా?”
తులసి ఫోన్ను స్పీకర్లో పెట్టింది. అవతలి వైపు మౌనం. కాసేపటికి అదే హెచ్చరిక మళ్లీ వినిపించింది. ఈసారి మాటల చివర చిన్న గరగర శబ్దం కూడా తోడైంది.
రమేష్ వెంటనే అన్నాడు, “ఇది ప్రత్యక్ష కాల్ కాదు. ముందే రికార్డు చేసిన స్వరం.”
“అది మీకు ఎలా తెలుసు?”
“నేను మాట్లాడేటప్పుడు చివర్లో గొంతు సవరించుకుంటాను. ఈ రికార్డులో అదే శబ్దం రెండుసార్లు వినిపిస్తోంది. ఎవరో మన మాటలు విని, నా గొంతును కాపీ చేశారు.”
కృష్ణారావు గోడలోని చిన్న తలుపు వైపు చూపించాడు. “ఈ గదిలో పాత శబ్ద పరికరం ఉంది. దాన్ని ఎవరో మళ్లీ ఆన్ చేసి ఉండాలి.”
“అయితే ఎవరు?” అంది తులసి.
“తెలుసుకోవాలంటే లోపలికి వెళ్లాలి,” అన్నాడు రమేష్.
తులసి తాళంచెవిని బిగించి పట్టుకుంది. “ఈసారి అందరం కలిసి వెళ్దాం. ఎవరి గొంతు వినిపించినా, ఎవరి మాటలు నమ్మాలో మనమే నిర్ణయిస్తాం.”
శివ తలుపు దగ్గర నిలబడి, “నాకు ఒకటే భయం మేడం. లోపల ఇంకో తలుపు ఉంటే దాన్ని పగలగొట్టే పని మళ్లీ నాకే ఇస్తారు,” అన్నాడు.
“ఈసారి తలుపు బాగుంటే నీకు సెలవు,” అంది తులసి.
“తలుపు పగలగొట్టకపోతే నా జీతం తగ్గించరు కదా?”
“తలుపు పగలగొట్టకపోతే నీ జీతం అలాగే ఉంటుంది. పగలగొడితే మరమ్మతుల ఖర్చు నీ జీతం నుంచి.”
“అయితే ఈ రాత్రి నేను తలుపుల్ని ప్రేమగా చూస్తాను మేడం.”
గదిలోని రహస్య తలుపు తెరిచారు. లోపల చిన్న బల్ల, పాత తీగలు, దుమ్ముపట్టిన రికార్డు పరికరం ఉన్నాయి. గోడకు ఆనించిన కుర్చీపై వాన చినుకులు పడినట్టు తడి మరకలు కనిపించాయి. ఎవరో కాసేపటి క్రితమే అక్కడ కూర్చున్నట్టు ఉంది.
విజయ్ బల్ల కింద వంగి చూసాడు. “ఇక్కడి నుంచి వెనుక గదికి మరో తీగ వెళ్తోంది.”
“అంటే ఆ పరికరం మన మాటలు రికార్డు చేస్తోంది,” అన్నాడు రమేష్.
కృష్ణారావు తల ఊపాడు. “ఈ బంగ్లాను నా మామగారు కట్టించారు. గ్రామ సభలు బయటికి వినిపించకుండా ఉండాలని ఈ గది పెట్టించారట. ఎన్నో ఏళ్లుగా దీన్ని ఎవరూ వాడలేదు.”
తులసి అతన్ని చూసింది. “అయితే ఇక్కడి తాళం మీ దగ్గరికి ఎలా వచ్చింది?”
“పాత తాళాల గుత్తి నా దగ్గరే ఉంది. కానీ ఈ పరికరం ఎవరు మళ్లీ బాగుచేశారో నాకు తెలియదు.”
రమేష్ తీగను అనుసరించి పక్క గదికి వెళ్లాడు. అక్కడి కిటికీ తెరిచి ఉంది. బయట బురదలో తాజా అడుగుల ముద్రలు కనిపించాయి.
“ఎవరో ఇప్పుడే వెళ్లారు,” అన్నాడు విజయ్.
వెనుక నుంచి శివ గట్టిగా పిలిచాడు. “వెళ్లలేదు సర్! గోడ దాటబోతున్నాడు.”
శివ వెనుక తోటలోకి పరుగెత్తాడు. రమేష్, విజయ్ కూడా వెంటపడ్డారు. తులసి కిటికీ దగ్గరే నిలబడి, తలుపు దగ్గరున్న కృష్ణారావును గమనించింది.
“మీరు బయటికి వెళ్లకండి,” అంది ఆమె.
“నేను పారిపోతానని అనుకుంటున్నారా?”
“ఇప్పటివరకు మీరు చెప్పిన మాటలన్నీ సగం నిజాలే. పూర్తి నిజం చెప్పే వరకు ఎవరినీ ఒంటరిగా వదలను.”
అతను చిరునవ్వు నవ్వాడు. “మీరు తాళం వేసి ఉంచితే బయటికి వెళ్లే దారి ఎక్కడుంటుంది?”
“కొన్ని దారులు తాళంతో మూసుకుపోతాయి. కొన్ని అబద్ధాలతో.”
“మరి మీ దగ్గరకు వచ్చే దారి?”
“అది అనుమతితోనే తెరుచుకుంటుంది.”
కృష్ణారావు నవ్వు కాసేపు నిలిచిపోయింది. “మీరు గదిలోకి రమ్మంటారు, కానీ ఒక్క అడుగు ముందుకేస్తే ప్రశ్నలతో చుట్టేస్తారు.”
“మీకు గదిలోకి రావడమే ఇష్టం అనుకున్నాను.”
“గది ఏదైనా, మీ మాటలు ఉంటే కూర్చోవడానికి సిద్ధమే.”
“అయితే కూర్చోండి. ప్రశ్నలు ఇంకా పూర్తికాలేదు.”
బయట నుంచి శివ అరుపు వినిపించింది. “పట్టుకున్నాం!”
కొన్ని నిమిషాల్లో రమేష్ ఒక వ్యక్తిని లోపలికి తీసుకొచ్చాడు. వానలో తడిసిన యూనిఫాం, జేబులో నుంచి బయటకు కనిపిస్తున్న గుర్తింపు కార్డు—అతను రమేష్ స్టేషన్లో పనిచేసే ఉపనిరీక్షకుడు సురేష్.
“మీరు ఇక్కడేం చేస్తున్నారు?” అని రమేష్ గట్టిగా అడిగాడు.
సురేష్ ఊపిరి పీల్చుకుంటూ, “సర్, ఈ బంగ్లా నుంచి సంకేతం వస్తోందని సమాచారం వచ్చింది. దాన్ని ఆపడానికి వచ్చాను. కానీ బయట ఎవరో నన్ను చూసి పారిపోయారు. వాళ్ల వెనుక వెళ్లాను,” అన్నాడు.
కృష్ణారావు వెంటనే అన్నాడు, “ఇతను అబద్ధం చెబుతున్నాడు. నా దగ్గరున్న తాళాల సంగతి ఇతనికి ఎలా తెలుసు?”
సురేష్ అతని వైపు తిరిగాడు. “మీ పాత పనుల రికార్డులు స్టేషన్లో ఉన్నాయి. వాటిని ఎవరో తీసుకెళ్లారు. నేను వెతుకుతున్నది అదే.”
రమేష్ కనుబొమ్మలు ముడిచాడు. “నాకు ఎందుకు చెప్పలేదు?”
“సర్, మీ ఫోన్ నుంచి వచ్చిన ఆదేశమే—ఎవరితోనూ చెప్పొద్దని.”
గదిలో ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. తులసి చూపు రమేష్పై నిలిచింది.
“మీరు ఆదేశించారా?”
“లేదు,” అన్నాడు రమేష్. “నా ఫోన్ నుంచి వచ్చిన ప్రతి మాట నాదే అనుకోవద్దు. నా స్వరాన్ని కూడా వాడుతున్నారు.”
శివ సురేష్ జేబులోని ఫోన్ను తీసి బల్లపై పెట్టాడు. తెరపై కొత్త సందేశం మెరిసింది. పంపినవారి పేరు “రమేష్ సర్”.
“ఇంకో ఆదేశమా?” అని శివ అడిగాడు.
తులసి సందేశాన్ని తెరిచింది. అందులో ఒక్క వాక్యం మాత్రమే ఉంది:
“వాళ్లలో ఎవ్వరినీ నమ్మకు. అసలు రమేష్ ఇంకా బంగ్లా బయటే ఉన్నాడు.”
అందరి చూపులూ ఒకేసారి రమేష్ వైపు తిరిగాయి. అతను తలుపు దగ్గరే నిలబడి ఉన్నాడు. అతని చేతిలోని ఫోన్ ఆఫ్లో ఉంది.
తులసి మెల్లగా వెనక్కి అడుగు వేసింది. “అయితే ఇప్పటివరకు మనతో ఉన్నది ఎవరు?”
రమేష్ చేతులు పైకెత్తాడు. “నేనే రమేష్.”
సురేష్ అతని ముఖాన్ని పరిశీలించి, “సర్, మీకు ఎడమ కనుబొమ్మ దగ్గర చిన్న మచ్చ ఉంది. ఈ వ్యక్తికి లేదు,” అన్నాడు.
తులసి ఆ ముఖాన్ని నిశితంగా చూసింది. వెలుగు ఒక్కసారి మెరిసి ఆరిపోయింది. ఆ చీకటిలో తలుపు బలంగా మూసుకుంది.
వెంటనే శివ స్వరం వినిపించింది: “మేడం, రమేష్ సర్ బయట ఉన్నారు!”
గదిలో నిలబడ్డ వ్యక్తి మాత్రం రమేష్ స్వరంతో నవ్వాడు.
“ఇప్పుడు ఎవరిని నమ్ముతారో చూద్దాం.”
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)