23-09-2026, 04:50 PM
ఇంటింటి గృహలక్ష్మి — తదుపరి అధ్యాయం: తలుపు అవతల ఎవరు?
పాత బంగ్లా చుట్టూ వాన చినుకులు రాలుతూనే ఉన్నాయి. మేడమీద నుంచి జారిన నీరు రాతి మెట్లపై పడుతూ ఒకే లయలో శబ్దం చేస్తోంది. ముందు గేటు దగ్గర రమేష్‌, శివ కాపలా ఉన్నారు. వెనుక దారి వైపు విజయ్‌ వెళ్లాడు.
తులసి లోపలికి అడుగుపెట్టే ముందు రమేష్‌ ఆమెను ఆపాడు.
“ఏదైనా అనుమానం వస్తే వెంటనే సంకేతం ఇవ్వండి. నేను తలుపు బయటే ఉంటాను.”
“మీరు బయట ఉంటారని నాకు తెలుసు,” అంది తులసి. “కానీ మీ మీద నమ్మకం ఉంచాలా వద్దా అనేది ఇంకా తెలియదు.”
“అది మీ నిర్ణయం. మీ భద్రత మాత్రం నా బాధ్యత.”
“బాధ్యత పేరుతో దగ్గరగా ఉండటం సులభమే సర్‌. దూరంగా నిలబడి కాపలా కాయడం కొంచెం కష్టం.”
రమేష్‌ చిన్నగా నవ్వాడు. “మీరు లోపలికి వెళ్లండి. నా దృష్టి తలుపు మీదే ఉంటుంది.”
తులసి గాఢమైన ఆకుపచ్చ చీర కట్టుకుంది. బంగారు అంచు దీపపు వెలుగులో మెరిసింది. లోతైన మెడ జాకెట్టు ఆమె వక్షోజాల పైవంపును మితంగా చూపిస్తోంది. చీరకొంగును భుజంపై సరిచేసుకుని, ఆమె తలుపు తెరిచి లోపలికి వెళ్లింది.
గదిలో పాత గడియారం టిక్‌టిక్‌మంటూ నడుస్తోంది. బల్లపై రెండు కాఫీ కప్పులు సిద్ధంగా ఉన్నాయి. తులసి కిటికీ తెర వెనుక చిన్న పరికరం ఉందో లేదో చూసి, ఏమీ కనపడకపోవడంతో కుర్చీలో కూర్చుంది.
కాసేపటికే కృష్ణారావు వచ్చాడు. అతని చేతిలో గొడుగు ఉంది; ముఖంలో మాత్రం ఆత్మవిశ్వాసం. తలుపు మూసి ఆమె ఎదురుగా కూర్చున్నాడు.
“మీరు పిలిచినప్పుడు రాకుండా ఉండగలనా తులసీ?” అన్నాడు.
“రాకపోతే తలుపు తెరిచి ఉంచేదాన్ని,” అంది ఆమె.
“తలుపు తెరిచి ఉంచితే మాటలు బయటికి వెళ్తాయి.”
“తలుపు మూసినా నిజం బయటికి వెళ్లకుండా ఆపలేం.”
కృష్ణారావు కాఫీ కప్పు అందుకున్నాడు. “మీ మాటల్లో ఎప్పుడూ రెండు అర్థాలుంటాయి.”
“ఒకటి మీకు వినిపించేది. ఇంకొకటి మీరు వినాలని కోరుకునేది.”
అతను నవ్వాడు. “అయితే ఈ రాత్రి ఏ అర్థం వినాలి?”
“మీరు రాజ్‌కు ఎందుకు డబ్బు పంపారో చెప్పండి.”
కృష్ణారావు కప్పును బల్లపై పెట్టాడు. నవ్వు మాయమైంది. “మీకు ఎవరో తప్పు సమాచారం ఇచ్చారు.”
“మీ స్వరమే ఆ పరికరంలో వినిపించింది.”
“స్వరం నాదే కావచ్చు. కానీ మాటల్ని కలిపి వినిపించవచ్చు.”
తులసి తన ఫోన్‌ను బల్లపై పెట్టి, కిరణ్‌ తెచ్చిన రికార్డింగ్‌ను వినిపించింది. కృష్ణారావు ముఖం గట్టిపడింది. గదిలో అతని స్వరం మళ్లీ వినిపించింది: “తులసి నన్ను నమ్ముతోంది. డబ్బు తరలించే సమయం రాగానే రాజ్‌కు సంకేతం పంపు.”
రికార్డింగ్‌ ఆగగానే తులసి అంది, “ఇప్పుడు కూడా అది మీ స్వరం కాదంటారా?”
కృష్ణారావు కాసేపు మౌనంగా ఉండి, “ఆ డబ్బు రాజ్‌కు చేరింది నిజమే. కానీ మీపై దాడి చేయించడానికి కాదు,” అన్నాడు.
“మరి ఎందుకు?”
“నా భూముల పత్రాలు అతని దగ్గర ఉన్నాయి. అవి బయటపడితే నా పేరు పోతుంది. అతను బెదిరించాడు. నేను డబ్బు ఇచ్చి పత్రాలు తిరిగి తెచ్చుకోవాలనుకున్నాను.”
“ఒక అబద్ధాన్ని కాపాడుకోవడానికి మరో అబద్ధం చెప్పారు.”
“అవును. కానీ మీ ఇంట్లో ఆ పరికరం నేను పెట్టించలేదు.”
తులసి కనుబొమ్మలు ముడిచింది. “ఎవరు పెట్టించారు?”
అతను సమాధానం చెప్పేలోపు, తలుపు బయట అడుగుల శబ్దం వినిపించింది. రమేష్‌ బయట నుంచి, “మేడం, అంతా బాగానే ఉందా?” అని అడిగాడు.
“బాగానే ఉంది సర్‌. తలుపు దగ్గరే ఉండండి,” అంది తులసి.
కృష్ణారావు స్వరం తగ్గించాడు. “మీ పక్కనే ఉన్నవాడిని నమ్మకండి అన్న సందేశం గుర్తుందా?”
తులసి అతని ముఖాన్ని గమనించింది. “దాని గురించి మీకు ఎలా తెలుసు?”
అతను సమాధానం చెప్పలేదు. బదులుగా తన కోటు లోపలి జేబులోంచి చిన్న తాళంచెవి తీసి బల్లపై పెట్టాడు.
“ఈ బంగ్లాలో ఒక రహస్య గది ఉంది. పరికరం అక్కడి నుంచి పనిచేస్తోంది. తాళం ఇది.”
తులసి తాళంచెవిని తీసుకుంది. “నిజం చెప్పడానికి ఇంతసేపు ఎందుకు పట్టింది?”
“మీరు అడిగిన ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పాలనుకున్నాను. కానీ మీ చూపు ముందు మాటలు తడబడతాయని ముందే చెప్పానుగా.”
“అది పొగడ్తా, లేక తప్పించుకునే మార్గమా?”
“రెండూ అయితే?”
“అప్పుడు మీకు కాఫీ చల్లారిపోయేలోపు సమాధానం చెప్పాలి.”
అప్పుడే బయట శివ అరచాడు. “సర్‌! వెనుక దారి నుంచి ఎవరో పారిపోతున్నారు!”
తలుపు తెరిచి రమేష్‌ లోపలికి చూశాడు. “విజయ్‌ అతని వెనుక వెళ్లాడు. మనం కూడా—”
“ఒక్క నిమిషం,” అంది తులసి. “ముందు ఈ తాళం ఏ తలుపు తెరుస్తుందో చూద్దాం.”
కృష్ణారావు లేచి, గోడపై వేలాడుతున్న పాత చిత్రాన్ని పక్కకు జరిపాడు. వెనుక చిన్న ఇనుప తలుపు కనిపించింది. తాళంచెవి తిప్పగానే అది నెమ్మదిగా తెరుచుకుంది.
లోపల గది ఖాళీగా ఉంది. గోడ మూలలో మాత్రం తాజాగా వెలిగిన చిన్న ఎర్ర దీపం కనిపించింది. దాని పక్కన ఒక ఫోన్‌ మోగుతోంది.
ఆమె ఫోన్‌ తెరపై రమేష్‌ పేరు మెరిసింది. అతను తలుపు దగ్గర నిలబడి ఉన్నాడని ఆమెకు తెలుసు; అతని జేబులోని ఫోన్‌ మాత్రం నిశ్శబ్దంగా ఉంది. రమేష్‌ ఆమె ముఖంలో మార్పు గమనించాడు.
“ఏమైంది?” అని అడిగాడు.
తులసి కాల్‌ అందుకుంది. అవతల నుంచి అదే స్వరం వినిపించింది—
“తులసి… తలుపు బయట ఉన్న రమేష్‌ను లోపలికి రానివ్వకు.”
పాత బంగ్లా చుట్టూ వాన చినుకులు రాలుతూనే ఉన్నాయి. మేడమీద నుంచి జారిన నీరు రాతి మెట్లపై పడుతూ ఒకే లయలో శబ్దం చేస్తోంది. ముందు గేటు దగ్గర రమేష్‌, శివ కాపలా ఉన్నారు. వెనుక దారి వైపు విజయ్‌ వెళ్లాడు.
తులసి లోపలికి అడుగుపెట్టే ముందు రమేష్‌ ఆమెను ఆపాడు.
“ఏదైనా అనుమానం వస్తే వెంటనే సంకేతం ఇవ్వండి. నేను తలుపు బయటే ఉంటాను.”
“మీరు బయట ఉంటారని నాకు తెలుసు,” అంది తులసి. “కానీ మీ మీద నమ్మకం ఉంచాలా వద్దా అనేది ఇంకా తెలియదు.”
“అది మీ నిర్ణయం. మీ భద్రత మాత్రం నా బాధ్యత.”
“బాధ్యత పేరుతో దగ్గరగా ఉండటం సులభమే సర్‌. దూరంగా నిలబడి కాపలా కాయడం కొంచెం కష్టం.”
రమేష్‌ చిన్నగా నవ్వాడు. “మీరు లోపలికి వెళ్లండి. నా దృష్టి తలుపు మీదే ఉంటుంది.”
తులసి గాఢమైన ఆకుపచ్చ చీర కట్టుకుంది. బంగారు అంచు దీపపు వెలుగులో మెరిసింది. లోతైన మెడ జాకెట్టు ఆమె వక్షోజాల పైవంపును మితంగా చూపిస్తోంది. చీరకొంగును భుజంపై సరిచేసుకుని, ఆమె తలుపు తెరిచి లోపలికి వెళ్లింది.
గదిలో పాత గడియారం టిక్‌టిక్‌మంటూ నడుస్తోంది. బల్లపై రెండు కాఫీ కప్పులు సిద్ధంగా ఉన్నాయి. తులసి కిటికీ తెర వెనుక చిన్న పరికరం ఉందో లేదో చూసి, ఏమీ కనపడకపోవడంతో కుర్చీలో కూర్చుంది.
కాసేపటికే కృష్ణారావు వచ్చాడు. అతని చేతిలో గొడుగు ఉంది; ముఖంలో మాత్రం ఆత్మవిశ్వాసం. తలుపు మూసి ఆమె ఎదురుగా కూర్చున్నాడు.
“మీరు పిలిచినప్పుడు రాకుండా ఉండగలనా తులసీ?” అన్నాడు.
“రాకపోతే తలుపు తెరిచి ఉంచేదాన్ని,” అంది ఆమె.
“తలుపు తెరిచి ఉంచితే మాటలు బయటికి వెళ్తాయి.”
“తలుపు మూసినా నిజం బయటికి వెళ్లకుండా ఆపలేం.”
కృష్ణారావు కాఫీ కప్పు అందుకున్నాడు. “మీ మాటల్లో ఎప్పుడూ రెండు అర్థాలుంటాయి.”
“ఒకటి మీకు వినిపించేది. ఇంకొకటి మీరు వినాలని కోరుకునేది.”
అతను నవ్వాడు. “అయితే ఈ రాత్రి ఏ అర్థం వినాలి?”
“మీరు రాజ్‌కు ఎందుకు డబ్బు పంపారో చెప్పండి.”
కృష్ణారావు కప్పును బల్లపై పెట్టాడు. నవ్వు మాయమైంది. “మీకు ఎవరో తప్పు సమాచారం ఇచ్చారు.”
“మీ స్వరమే ఆ పరికరంలో వినిపించింది.”
“స్వరం నాదే కావచ్చు. కానీ మాటల్ని కలిపి వినిపించవచ్చు.”
తులసి తన ఫోన్‌ను బల్లపై పెట్టి, కిరణ్‌ తెచ్చిన రికార్డింగ్‌ను వినిపించింది. కృష్ణారావు ముఖం గట్టిపడింది. గదిలో అతని స్వరం మళ్లీ వినిపించింది: “తులసి నన్ను నమ్ముతోంది. డబ్బు తరలించే సమయం రాగానే రాజ్‌కు సంకేతం పంపు.”
రికార్డింగ్‌ ఆగగానే తులసి అంది, “ఇప్పుడు కూడా అది మీ స్వరం కాదంటారా?”
కృష్ణారావు కాసేపు మౌనంగా ఉండి, “ఆ డబ్బు రాజ్‌కు చేరింది నిజమే. కానీ మీపై దాడి చేయించడానికి కాదు,” అన్నాడు.
“మరి ఎందుకు?”
“నా భూముల పత్రాలు అతని దగ్గర ఉన్నాయి. అవి బయటపడితే నా పేరు పోతుంది. అతను బెదిరించాడు. నేను డబ్బు ఇచ్చి పత్రాలు తిరిగి తెచ్చుకోవాలనుకున్నాను.”
“ఒక అబద్ధాన్ని కాపాడుకోవడానికి మరో అబద్ధం చెప్పారు.”
“అవును. కానీ మీ ఇంట్లో ఆ పరికరం నేను పెట్టించలేదు.”
తులసి కనుబొమ్మలు ముడిచింది. “ఎవరు పెట్టించారు?”
అతను సమాధానం చెప్పేలోపు, తలుపు బయట అడుగుల శబ్దం వినిపించింది. రమేష్‌ బయట నుంచి, “మేడం, అంతా బాగానే ఉందా?” అని అడిగాడు.
“బాగానే ఉంది సర్‌. తలుపు దగ్గరే ఉండండి,” అంది తులసి.
కృష్ణారావు స్వరం తగ్గించాడు. “మీ పక్కనే ఉన్నవాడిని నమ్మకండి అన్న సందేశం గుర్తుందా?”
తులసి అతని ముఖాన్ని గమనించింది. “దాని గురించి మీకు ఎలా తెలుసు?”
అతను సమాధానం చెప్పలేదు. బదులుగా తన కోటు లోపలి జేబులోంచి చిన్న తాళంచెవి తీసి బల్లపై పెట్టాడు.
“ఈ బంగ్లాలో ఒక రహస్య గది ఉంది. పరికరం అక్కడి నుంచి పనిచేస్తోంది. తాళం ఇది.”
తులసి తాళంచెవిని తీసుకుంది. “నిజం చెప్పడానికి ఇంతసేపు ఎందుకు పట్టింది?”
“మీరు అడిగిన ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పాలనుకున్నాను. కానీ మీ చూపు ముందు మాటలు తడబడతాయని ముందే చెప్పానుగా.”
“అది పొగడ్తా, లేక తప్పించుకునే మార్గమా?”
“రెండూ అయితే?”
“అప్పుడు మీకు కాఫీ చల్లారిపోయేలోపు సమాధానం చెప్పాలి.”
అప్పుడే బయట శివ అరచాడు. “సర్‌! వెనుక దారి నుంచి ఎవరో పారిపోతున్నారు!”
తలుపు తెరిచి రమేష్‌ లోపలికి చూశాడు. “విజయ్‌ అతని వెనుక వెళ్లాడు. మనం కూడా—”
“ఒక్క నిమిషం,” అంది తులసి. “ముందు ఈ తాళం ఏ తలుపు తెరుస్తుందో చూద్దాం.”
కృష్ణారావు లేచి, గోడపై వేలాడుతున్న పాత చిత్రాన్ని పక్కకు జరిపాడు. వెనుక చిన్న ఇనుప తలుపు కనిపించింది. తాళంచెవి తిప్పగానే అది నెమ్మదిగా తెరుచుకుంది.
లోపల గది ఖాళీగా ఉంది. గోడ మూలలో మాత్రం తాజాగా వెలిగిన చిన్న ఎర్ర దీపం కనిపించింది. దాని పక్కన ఒక ఫోన్‌ మోగుతోంది.
ఆమె ఫోన్‌ తెరపై రమేష్‌ పేరు మెరిసింది. అతను తలుపు దగ్గర నిలబడి ఉన్నాడని ఆమెకు తెలుసు; అతని జేబులోని ఫోన్‌ మాత్రం నిశ్శబ్దంగా ఉంది. రమేష్‌ ఆమె ముఖంలో మార్పు గమనించాడు.
“ఏమైంది?” అని అడిగాడు.
తులసి కాల్‌ అందుకుంది. అవతల నుంచి అదే స్వరం వినిపించింది—
“తులసి… తలుపు బయట ఉన్న రమేష్‌ను లోపలికి రానివ్వకు.”