23-09-2026, 04:38 PM
ఇంటింటి గృహలక్ష్మి — తదుపరి అధ్యాయం: పాత మిల్లులో నిశ్శబ్దం
“ఆ పేరు మనకు తెలిసేలోపు, వాళ్లు దాన్ని చెరిపేయాలని చూస్తారు,” అంది తులసి.
కిరణ్‌ స్వరం వినిపించిన వెంటనే పరికరం నిశ్శబ్దమైంది. ఎర్రని దీపం మసకబారి ఆరిపోయింది. గదిలోని వాళ్లంతా ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకున్నారు.
రమేష్‌ వైర్‌లెస్‌ పరికరాన్ని చేతిలో పట్టుకుని, “కిరణ్‌ నిజంగానే మనకు సమాచారం ఇస్తున్నాడా? లేక అతని స్వరాన్ని వాడుకుని మనల్ని ఏదో ఉచ్చులోకి లాగుతున్నారా?” అని అడిగాడు.
“రెండూ కావచ్చు,” అంది తులసి. “కానీ మనం అక్కడికి వెళ్లకపోతే సమాధానం దొరకదు.”
విజయ్‌ పటాన్ని బల్లమీద పరిచాడు. “పాత నూనె మిల్లు దగ్గర కిరణ్‌ ఫోన్‌ చివరి సంకేతం ఆగిపోయింది. అక్కడికి వెళ్లే దారులు రెండే. ఒకటి ప్రధాన గేటు. రెండోది వెనుక పొలాల మధ్యగా వెళ్లే చిన్న దారి.”
శివ తన తాడును భుజంపై వేసుకున్నాడు. “ఈసారి ఎవరిని కట్టేయాలో ముందే చెప్పండి. మధ్యలో పని మార్పు నాకు నచ్చదు.”
“నీ పని మారదు,” అంది తులసి. “ముందు వాళ్లను పట్టుకో. తర్వాత కట్టేయి.”
శివ నిట్టూర్చాడు. “నా పనిలో సగం వాళ్లను పట్టుకోవడం, మిగతా సగం నా మీదే అందరూ నవ్వడం.”
“అయితే నీ పని బాగానే సాగుతోంది,” అన్నాడు విజయ్‌.
రమేష్‌ తలుపు తెరిచాడు. “ఈసారి నా వెనుక ఉండండి. లోపల పరిస్థితి తెలియదు.”
తులసి తన మరూన్‌ చీర అంచును సరిచేసుకుంది. వెండి జరీ మసక దీపంలో మెరిసింది. లోతైన మెడ జాకెట్టు ఆమె వక్షోజాల పైవంపును మితంగా చూపిస్తోంది. ఆమె చీరకొంగును భుజంపై బిగించి, రమేష్‌ వైపు చూసింది.
“మీ వెనుక ఉండమంటారా, లేక మీ చూపు వెనుక ఉండమంటారా?”
రమేష్‌ నవ్వును అదుపుచేసుకున్నాడు. “ఇప్పుడది ప్రమాదకరమైన ప్రశ్న.”
“ప్రమాదం ముందు ఉంది, సర్‌. మీ ఊహల్లో కాదు.”
“అయితే ముందుకు నడవండి. నేను మీ వెనుకే ఉంటాను.”
“అలా దగ్గరగా ఉంటే, ఎవరో గమనిస్తారు.”
“ఎవరో గమనించకుండా ఉండటమే నా పని.”
శివ తలుపు దగ్గర నుంచి, “మీరిద్దరూ మాట్లాడుకుంటూ వస్తే గూఢచారికి మనం వస్తున్నట్టు ముందే తెలుస్తుంది. గోడలకే చెవులున్నాయని ఇప్పుడే కదా తెలిసింది,” అన్నాడు.
“నీకు మాత్రం నోరు ఎప్పుడూ తెరిచే ఉంటుంది,” అంది తులసి.
“అదే నా భద్రతా పరికరం మేడం. నోరు మూసుకుంటే అనుమానం వస్తుంది.”
***
పాత మిల్లు గేటు గాలికి కీచుమంది. లోపల పాడైన యంత్రాలు చీకట్లో వింత ఆకారాల్లా కనిపించాయి. పైకప్పు నుంచి వేలాడుతున్న గొలుసులు గాలికి కదిలి గోడలకు తగులుతున్నాయి. నేలపై పాత నూనె మరకలు, తడి మట్టి కలసి ఉన్నాయి.
విజయ్‌ గేటు దగ్గర ఆగి నేలను పరిశీలించాడు. “ఇక్కడికి ఈ రాత్రే రెండు వాహనాలు వచ్చాయి. ఒకటి వెనుక దారి పట్టింది. మరొకటి గేటు దగ్గరే ఆగింది.”
రమేష్‌ మెల్లగా అన్నాడు, “కిరణ్‌ లోపల ఉంటే అతన్ని బయటకు తీసుకెళ్లడానికి సిద్ధంగా ఉండండి. ఎదురు దాడి వస్తే ఎవ్వరూ విడిపోకండి.”
శివ వెనుక నుంచి, “ఎవరు విడిపోయినా ముందుగా నన్నే వెతకండి. నా తాడు ఇక్కడే ఉంది,” అన్నాడు.
“నీ తాడును చూసి గూండాలు పారిపోతే మన పని తేలిక,” అంది తులసి.
“అలా జరిగితే నా తాడుకే వీరచక్రం ఇవ్వాలి మేడం.”
వాళ్లు కార్యాలయ గదివైపు కదిలారు. లోపల నుంచి ఇనుప వస్తువు నేలపై పడిన శబ్దం వచ్చింది. రమేష్‌ చేయి పైకెత్తి అందరినీ ఆపాడు.
“ఎవరో ఉన్నారు,” అన్నాడు విజయ్‌.
“మనవాళ్లు అయితే సమాధానం చెబుతారు,” అంది తులసి. “ఎవరూ సమాధానం చెప్పకపోతే, మనం వచ్చామని వాళ్లకు తెలియనివ్వకండి.”
శివ తలుపు దగ్గరకు వెళ్లి, “కిరణ్‌ సర్‌, లోపల ఉంటే ఒక్కసారి దగ్గండి,” అన్నాడు.
లోపల నుంచి దగ్గు వినిపించింది. వెంటనే మరో శబ్దం—కుర్చీ నేలపై రాసుకుపోయింది.
రమేష్‌ తలుపు తెరిచాడు. గదిలో కిరణ్‌ కుర్చీకి కట్టేసి ఉన్నాడు. అతని నుదుటిపై చిన్న గాయం కనిపించినా, అతను స్పృహలోనే ఉన్నాడు.
“సర్‌! జాగ్రత్త. బయట ఇంకా ఇద్దరు ఉన్నారు,” అన్నాడు కిరణ్‌.
విజయ్‌ వెనుక తలుపు వైపు పరుగెత్తాడు. శివ గదిలోకి దూసుకొచ్చిన వ్యక్తి దారిని అడ్డుకున్నాడు. కొద్దిసేపటి గందరగోళం తర్వాత ఇద్దరూ ఆయుధాలు వదిలి లొంగిపోయారు. ఎవరూ తీవ్రంగా గాయపడలేదు.
శివ కిరణ్‌ చేతుల తాళ్లు విప్పుతూ, “ఇంతమంది నిన్ను కట్టేశారు. మరి నువ్వు మాకు ఏం సమాచారం తెచ్చావు?” అన్నాడు.
కిరణ్‌ చేతులు రుద్దుకుంటూ నవ్వాడు. “మీరు నన్ను కాపాడతారని నమ్మాను.”
“అది మంచిదే. కానీ నిన్ను కాపాడటానికి వచ్చినప్పుడు నా టీ చల్లారిపోయింది.”
“నీకు టీ గురించేనా?” అడిగాడు విజయ్‌.
“కిరణ్‌ బతికే ఉన్నాడు. టీ మళ్లీ వేడి చేయొచ్చు. కానీ చల్లారిన టీ తాగితే, అనారోగ్యం వస్తుంది. అప్పుడు నన్నే ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్లాలి.”
కిరణ్‌ నవ్వుతూ జేబులోంచి మడిచిన కాగితం తీశాడు. “ఇదే మనకు కావాల్సిన పేజీ.”
తులసి దాన్ని తీసుకుని చూసింది. “ఇది నా లెక్కల పుస్తకంలోనిదే. నీ దగ్గరికి ఎలా వచ్చింది?”
“సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ స్టేషన్‌ రికార్డు గదిలో ఎవరో దీని నకలు తీస్తున్నారు. నేను లోపలికి వెళ్లగానే వాళ్లు పారిపోయారు. ఈ పేజీని తీసుకుని వాళ్ల వెంట వెళ్లాను. ఇక్కడికి రాగానే నన్ను పట్టుకున్నారు.”
రమేష్‌ కాగితాన్ని పరిశీలించాడు. “ఇందులో ఉన్న పేరు ఎవరిది?”
కిరణ్‌ తులసి వైపు చూశాడు. “కృష్ణారావు సర్పంచ్‌గారిది. రాజ్‌ మనుషులకు డబ్బు పంపిస్తున్నది ఆయనే.”
కొన్ని క్షణాలు తులసి మాట్లాడలేదు. “ఆయన నా దగ్గరకు వచ్చి సహాయం చేస్తానన్నాడు. నా నమ్మకాన్ని వాడుకున్నాడా?”
“ఆధారం లేకుండా ఎవరి మీదా నిర్ణయం తీసుకోవద్దు,” అన్నాడు రమేష్‌.
కిరణ్‌ చిన్న శబ్దపు పరికరాన్ని చూపించాడు. “ఇందులో వాళ్ల మాటలు ఉన్నాయి. వినండి.”
రమేష్‌ పరికరాన్ని ఆన్‌ చేశాడు. గరగర శబ్దం తర్వాత కృష్ణారావు స్వరం వినిపించింది:
“తులసి నన్ను నమ్ముతోంది. డబ్బు తరలించే సమయం రాగానే రాజ్‌కు సంకేతం పంపు. ఆమెకు నిజం తెలిసేలోపు పేజీని తీసేయాలి.”
శబ్దం ఆగిపోయింది.
విజయ్‌ నిశ్శబ్దాన్ని భంగం చేస్తూ, “మేడం, మనం వేసిన వలలో కృష్ణారావు గారు చిక్కినట్టున్నారు,” అన్నాడు.
“వలలో చిక్కింది ఆయన కాదు,” అంది తులసి. “ఆయన వేసిన ముసుగు.”
శివ తల ఊపాడు. “ముసుగు బాగానే ఉంది. కానీ లోపల ఉన్న ముఖం మాత్రం పాత మిల్లు కన్నా ఎక్కువ చీకటిగా ఉంది.”
“నీ చీకటి మాటలు విని గూఢచారికి కూడా భయం వేస్తుంది,” అన్నాడు కిరణ్‌.
“అదే మంచిది. భయపడితే పారిపోతాడు. పారిపోతే వెంబడించాలి. వెంబడిస్తే వ్యాయామం. ఈ రాత్రి అందరికీ ఆరోగ్యం బాగుపడుతుంది.”
తులసి కాగితాన్ని మడిచి తన దగ్గర పెట్టుకుంది. “కృష్ణారావుగారికి మనకు ఏమీ తెలియదని అనిపించాలి. రేపు రాత్రి పాత బంగ్లాలో ఆయనను కలుస్తాను.”
రమేష్‌ వెంటనే అన్నాడు, “మీరు ఒంటరిగా వెళ్లరు.”
“నేను లోపల మాట్లాడతాను. మీరు బయట కాపలా కాస్తారు.”
“తలుపు మూసిన గదిలో మీరు, ఆయన—అది ప్రమాదకరం.”
తులసి అతని వైపు చిరునవ్వుతో చూసింది. “తలుపు మూసుకున్నంత మాత్రాన నిజం మూసుకుపోదు, సర్‌. తాళం మాత్రం నా దగ్గరే ఉంటుంది.”
“మీరు తాళం వేసి నన్ను బయటే ఉంచుతారా?”
“మీరు బయట కాపలా కాస్తారు. లోపలికి ఎవరు రావాలో నేనే నిర్ణయిస్తాను.”
శివ మెల్లగా విజయ్‌తో, “ఈ మాటలు విని కృష్ణారావు లోపలికి వస్తాడో, రమేష్‌ సర్‌ తలుపు పగలగొట్టి లోపలికి వస్తారో చూడాలి,” అన్నాడు.
రమేష్‌ అతనివైపు చూశాడు. “శివా, నీ పని బయట కాపలా.”
“అర్థమైంది సర్‌. తలుపు మూసినా నా చెవులు తెరిచే ఉంటాయి.”
తులసి ఫోన్‌ తీసి కృష్ణారావుకు కాల్‌ చేసింది.
“రేపు రాత్రి పాత బంగ్లాలో కలుద్దాం,” అంది. “మీతో ఒంటరిగా మాట్లాడాలి.”
అవతల నుంచి నవ్వు వినిపించింది. “మీరు పిలిస్తే రావడం కష్టం కాదు తులసీ. కానీ మీ మాటల్లోనే ముళ్లు దాచిపెడతారు.”
“అయితే రేపు జాగ్రత్తగా రండి. నేను అడిగే ప్రశ్నలకు నిజాయితీగా సమాధానం చెప్పండి.”
కృష్ణారావు నవ్వుతూ, “మీరు ప్రశ్నలు అడిగితే సమాధానం చెప్పకుండా ఉండటం కష్టం తులసీ,” అన్నాడు.
“అయితే మీకు సమాధానాలు సిద్ధం చేసుకునే సమయం ఇస్తున్నాను. రేపు రాత్రి తలుపు మూసిన గదిలో కలుద్దాం.”
“తలుపు మూసిన గదిలోనా?”
“అవును. బయట ఎవరూ వినకూడదుగా.”
“మీ మాటను తిరస్కరించడం కష్టం. రేపు కలుద్దాం.”
కృష్ణారావు ఫోన్‌ పెట్టగానే రమేష్‌ తులసివైపు తిరిగాడు. “అతను మీతో ఒంటరిగా మాట్లాడాలని అనుకుంటున్నాడు. ఇది ప్రమాదకరంగా మారొచ్చు.”
“అతను నిజం దాచడానికి ప్రయత్నిస్తే, అతని మాటల్లోనే చిక్కుకుంటాడు.”
“మీరు ప్రమాదాన్ని చాలా తేలికగా తీసుకుంటారు.”
“తేలికగా కాదు. లెక్కకట్టి.”
రమేష్‌ కాసేపు మౌనంగా ఉండి, “మీరు పిలిచేంతవరకు నేను తలుపు బయటే ఉంటాను,” అన్నాడు.
“అది ఆజ్ఞ.”
“అయితే ఆజ్ఞ పాటిస్తాను. కానీ ఏదైనా తప్పు జరిగితే—”
“తలుపు పగలగొట్టి లోపలికి రండి.”
“అది మొదటి స్పష్టమైన ఆదేశం.”
శివ వెంటనే, “అయితే తలుపు బలంగా ఉండాలి సర్‌. మా దగ్గర మరమ్మతులకు డబ్బు తక్కువ,” అన్నాడు.
అప్పుడే తులసి ఫోన్‌కు మరో సందేశం వచ్చింది. పంపినవారి పేరు లేదు. అందులో ఒక్క వాక్యం మాత్రమే ఉంది:
“రేపు బంగ్లాకు వచ్చినప్పుడు, మీ పక్కన ఉన్నవాడిని నమ్మకండి.”
రమేష్‌ సందేశాన్ని చదివి ఆమెవైపు చూశాడు. “ఇది మీకో హెచ్చరికా, లేక మనల్ని విడదీయడానికి వేసిన ఎత్తా?”
తులసి ఫోన్‌ను మూసి, “రేపు తెలుస్తుంది,” అంది.
ఆమె బయటికి నడిచింది. వెనుక గదిలోని పరికరం మాత్రం మళ్లీ ఎర్రగా మెరిసింది. వాళ్లు దాన్ని ఆపేశామని అనుకున్నారు. కానీ ఎవరో ఇంకా వింటున్నారు.
కిరణ్‌ మెల్లగా అన్నాడు, “సర్‌, మనం మిల్లులో ఉన్నప్పుడే వాళ్లకు మన మాటలు ఎలా తెలుస్తున్నాయి?”
రమేష్‌ చీకటిలోకి చూశాడు. “ఎందుకంటే మనలో ఎవరో ఇంకా వాళ్ల వైపు చూస్తున్నారు.”
తులసి తలుపు దగ్గర ఆగింది. “అయితే రేపు బంగ్లాలో తలుపు నేను మూస్తాను. ఎవరు లోపలికి వస్తారో కూడా నేనే నిర్ణయిస్తాను.”
“ఆ పేరు మనకు తెలిసేలోపు, వాళ్లు దాన్ని చెరిపేయాలని చూస్తారు,” అంది తులసి.
కిరణ్‌ స్వరం వినిపించిన వెంటనే పరికరం నిశ్శబ్దమైంది. ఎర్రని దీపం మసకబారి ఆరిపోయింది. గదిలోని వాళ్లంతా ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకున్నారు.
రమేష్‌ వైర్‌లెస్‌ పరికరాన్ని చేతిలో పట్టుకుని, “కిరణ్‌ నిజంగానే మనకు సమాచారం ఇస్తున్నాడా? లేక అతని స్వరాన్ని వాడుకుని మనల్ని ఏదో ఉచ్చులోకి లాగుతున్నారా?” అని అడిగాడు.
“రెండూ కావచ్చు,” అంది తులసి. “కానీ మనం అక్కడికి వెళ్లకపోతే సమాధానం దొరకదు.”
విజయ్‌ పటాన్ని బల్లమీద పరిచాడు. “పాత నూనె మిల్లు దగ్గర కిరణ్‌ ఫోన్‌ చివరి సంకేతం ఆగిపోయింది. అక్కడికి వెళ్లే దారులు రెండే. ఒకటి ప్రధాన గేటు. రెండోది వెనుక పొలాల మధ్యగా వెళ్లే చిన్న దారి.”
శివ తన తాడును భుజంపై వేసుకున్నాడు. “ఈసారి ఎవరిని కట్టేయాలో ముందే చెప్పండి. మధ్యలో పని మార్పు నాకు నచ్చదు.”
“నీ పని మారదు,” అంది తులసి. “ముందు వాళ్లను పట్టుకో. తర్వాత కట్టేయి.”
శివ నిట్టూర్చాడు. “నా పనిలో సగం వాళ్లను పట్టుకోవడం, మిగతా సగం నా మీదే అందరూ నవ్వడం.”
“అయితే నీ పని బాగానే సాగుతోంది,” అన్నాడు విజయ్‌.
రమేష్‌ తలుపు తెరిచాడు. “ఈసారి నా వెనుక ఉండండి. లోపల పరిస్థితి తెలియదు.”
తులసి తన మరూన్‌ చీర అంచును సరిచేసుకుంది. వెండి జరీ మసక దీపంలో మెరిసింది. లోతైన మెడ జాకెట్టు ఆమె వక్షోజాల పైవంపును మితంగా చూపిస్తోంది. ఆమె చీరకొంగును భుజంపై బిగించి, రమేష్‌ వైపు చూసింది.
“మీ వెనుక ఉండమంటారా, లేక మీ చూపు వెనుక ఉండమంటారా?”
రమేష్‌ నవ్వును అదుపుచేసుకున్నాడు. “ఇప్పుడది ప్రమాదకరమైన ప్రశ్న.”
“ప్రమాదం ముందు ఉంది, సర్‌. మీ ఊహల్లో కాదు.”
“అయితే ముందుకు నడవండి. నేను మీ వెనుకే ఉంటాను.”
“అలా దగ్గరగా ఉంటే, ఎవరో గమనిస్తారు.”
“ఎవరో గమనించకుండా ఉండటమే నా పని.”
శివ తలుపు దగ్గర నుంచి, “మీరిద్దరూ మాట్లాడుకుంటూ వస్తే గూఢచారికి మనం వస్తున్నట్టు ముందే తెలుస్తుంది. గోడలకే చెవులున్నాయని ఇప్పుడే కదా తెలిసింది,” అన్నాడు.
“నీకు మాత్రం నోరు ఎప్పుడూ తెరిచే ఉంటుంది,” అంది తులసి.
“అదే నా భద్రతా పరికరం మేడం. నోరు మూసుకుంటే అనుమానం వస్తుంది.”
***
పాత మిల్లు గేటు గాలికి కీచుమంది. లోపల పాడైన యంత్రాలు చీకట్లో వింత ఆకారాల్లా కనిపించాయి. పైకప్పు నుంచి వేలాడుతున్న గొలుసులు గాలికి కదిలి గోడలకు తగులుతున్నాయి. నేలపై పాత నూనె మరకలు, తడి మట్టి కలసి ఉన్నాయి.
విజయ్‌ గేటు దగ్గర ఆగి నేలను పరిశీలించాడు. “ఇక్కడికి ఈ రాత్రే రెండు వాహనాలు వచ్చాయి. ఒకటి వెనుక దారి పట్టింది. మరొకటి గేటు దగ్గరే ఆగింది.”
రమేష్‌ మెల్లగా అన్నాడు, “కిరణ్‌ లోపల ఉంటే అతన్ని బయటకు తీసుకెళ్లడానికి సిద్ధంగా ఉండండి. ఎదురు దాడి వస్తే ఎవ్వరూ విడిపోకండి.”
శివ వెనుక నుంచి, “ఎవరు విడిపోయినా ముందుగా నన్నే వెతకండి. నా తాడు ఇక్కడే ఉంది,” అన్నాడు.
“నీ తాడును చూసి గూండాలు పారిపోతే మన పని తేలిక,” అంది తులసి.
“అలా జరిగితే నా తాడుకే వీరచక్రం ఇవ్వాలి మేడం.”
వాళ్లు కార్యాలయ గదివైపు కదిలారు. లోపల నుంచి ఇనుప వస్తువు నేలపై పడిన శబ్దం వచ్చింది. రమేష్‌ చేయి పైకెత్తి అందరినీ ఆపాడు.
“ఎవరో ఉన్నారు,” అన్నాడు విజయ్‌.
“మనవాళ్లు అయితే సమాధానం చెబుతారు,” అంది తులసి. “ఎవరూ సమాధానం చెప్పకపోతే, మనం వచ్చామని వాళ్లకు తెలియనివ్వకండి.”
శివ తలుపు దగ్గరకు వెళ్లి, “కిరణ్‌ సర్‌, లోపల ఉంటే ఒక్కసారి దగ్గండి,” అన్నాడు.
లోపల నుంచి దగ్గు వినిపించింది. వెంటనే మరో శబ్దం—కుర్చీ నేలపై రాసుకుపోయింది.
రమేష్‌ తలుపు తెరిచాడు. గదిలో కిరణ్‌ కుర్చీకి కట్టేసి ఉన్నాడు. అతని నుదుటిపై చిన్న గాయం కనిపించినా, అతను స్పృహలోనే ఉన్నాడు.
“సర్‌! జాగ్రత్త. బయట ఇంకా ఇద్దరు ఉన్నారు,” అన్నాడు కిరణ్‌.
విజయ్‌ వెనుక తలుపు వైపు పరుగెత్తాడు. శివ గదిలోకి దూసుకొచ్చిన వ్యక్తి దారిని అడ్డుకున్నాడు. కొద్దిసేపటి గందరగోళం తర్వాత ఇద్దరూ ఆయుధాలు వదిలి లొంగిపోయారు. ఎవరూ తీవ్రంగా గాయపడలేదు.
శివ కిరణ్‌ చేతుల తాళ్లు విప్పుతూ, “ఇంతమంది నిన్ను కట్టేశారు. మరి నువ్వు మాకు ఏం సమాచారం తెచ్చావు?” అన్నాడు.
కిరణ్‌ చేతులు రుద్దుకుంటూ నవ్వాడు. “మీరు నన్ను కాపాడతారని నమ్మాను.”
“అది మంచిదే. కానీ నిన్ను కాపాడటానికి వచ్చినప్పుడు నా టీ చల్లారిపోయింది.”
“నీకు టీ గురించేనా?” అడిగాడు విజయ్‌.
“కిరణ్‌ బతికే ఉన్నాడు. టీ మళ్లీ వేడి చేయొచ్చు. కానీ చల్లారిన టీ తాగితే, అనారోగ్యం వస్తుంది. అప్పుడు నన్నే ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్లాలి.”
కిరణ్‌ నవ్వుతూ జేబులోంచి మడిచిన కాగితం తీశాడు. “ఇదే మనకు కావాల్సిన పేజీ.”
తులసి దాన్ని తీసుకుని చూసింది. “ఇది నా లెక్కల పుస్తకంలోనిదే. నీ దగ్గరికి ఎలా వచ్చింది?”
“సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ స్టేషన్‌ రికార్డు గదిలో ఎవరో దీని నకలు తీస్తున్నారు. నేను లోపలికి వెళ్లగానే వాళ్లు పారిపోయారు. ఈ పేజీని తీసుకుని వాళ్ల వెంట వెళ్లాను. ఇక్కడికి రాగానే నన్ను పట్టుకున్నారు.”
రమేష్‌ కాగితాన్ని పరిశీలించాడు. “ఇందులో ఉన్న పేరు ఎవరిది?”
కిరణ్‌ తులసి వైపు చూశాడు. “కృష్ణారావు సర్పంచ్‌గారిది. రాజ్‌ మనుషులకు డబ్బు పంపిస్తున్నది ఆయనే.”
కొన్ని క్షణాలు తులసి మాట్లాడలేదు. “ఆయన నా దగ్గరకు వచ్చి సహాయం చేస్తానన్నాడు. నా నమ్మకాన్ని వాడుకున్నాడా?”
“ఆధారం లేకుండా ఎవరి మీదా నిర్ణయం తీసుకోవద్దు,” అన్నాడు రమేష్‌.
కిరణ్‌ చిన్న శబ్దపు పరికరాన్ని చూపించాడు. “ఇందులో వాళ్ల మాటలు ఉన్నాయి. వినండి.”
రమేష్‌ పరికరాన్ని ఆన్‌ చేశాడు. గరగర శబ్దం తర్వాత కృష్ణారావు స్వరం వినిపించింది:
“తులసి నన్ను నమ్ముతోంది. డబ్బు తరలించే సమయం రాగానే రాజ్‌కు సంకేతం పంపు. ఆమెకు నిజం తెలిసేలోపు పేజీని తీసేయాలి.”
శబ్దం ఆగిపోయింది.
విజయ్‌ నిశ్శబ్దాన్ని భంగం చేస్తూ, “మేడం, మనం వేసిన వలలో కృష్ణారావు గారు చిక్కినట్టున్నారు,” అన్నాడు.
“వలలో చిక్కింది ఆయన కాదు,” అంది తులసి. “ఆయన వేసిన ముసుగు.”
శివ తల ఊపాడు. “ముసుగు బాగానే ఉంది. కానీ లోపల ఉన్న ముఖం మాత్రం పాత మిల్లు కన్నా ఎక్కువ చీకటిగా ఉంది.”
“నీ చీకటి మాటలు విని గూఢచారికి కూడా భయం వేస్తుంది,” అన్నాడు కిరణ్‌.
“అదే మంచిది. భయపడితే పారిపోతాడు. పారిపోతే వెంబడించాలి. వెంబడిస్తే వ్యాయామం. ఈ రాత్రి అందరికీ ఆరోగ్యం బాగుపడుతుంది.”
తులసి కాగితాన్ని మడిచి తన దగ్గర పెట్టుకుంది. “కృష్ణారావుగారికి మనకు ఏమీ తెలియదని అనిపించాలి. రేపు రాత్రి పాత బంగ్లాలో ఆయనను కలుస్తాను.”
రమేష్‌ వెంటనే అన్నాడు, “మీరు ఒంటరిగా వెళ్లరు.”
“నేను లోపల మాట్లాడతాను. మీరు బయట కాపలా కాస్తారు.”
“తలుపు మూసిన గదిలో మీరు, ఆయన—అది ప్రమాదకరం.”
తులసి అతని వైపు చిరునవ్వుతో చూసింది. “తలుపు మూసుకున్నంత మాత్రాన నిజం మూసుకుపోదు, సర్‌. తాళం మాత్రం నా దగ్గరే ఉంటుంది.”
“మీరు తాళం వేసి నన్ను బయటే ఉంచుతారా?”
“మీరు బయట కాపలా కాస్తారు. లోపలికి ఎవరు రావాలో నేనే నిర్ణయిస్తాను.”
శివ మెల్లగా విజయ్‌తో, “ఈ మాటలు విని కృష్ణారావు లోపలికి వస్తాడో, రమేష్‌ సర్‌ తలుపు పగలగొట్టి లోపలికి వస్తారో చూడాలి,” అన్నాడు.
రమేష్‌ అతనివైపు చూశాడు. “శివా, నీ పని బయట కాపలా.”
“అర్థమైంది సర్‌. తలుపు మూసినా నా చెవులు తెరిచే ఉంటాయి.”
తులసి ఫోన్‌ తీసి కృష్ణారావుకు కాల్‌ చేసింది.
“రేపు రాత్రి పాత బంగ్లాలో కలుద్దాం,” అంది. “మీతో ఒంటరిగా మాట్లాడాలి.”
అవతల నుంచి నవ్వు వినిపించింది. “మీరు పిలిస్తే రావడం కష్టం కాదు తులసీ. కానీ మీ మాటల్లోనే ముళ్లు దాచిపెడతారు.”
“అయితే రేపు జాగ్రత్తగా రండి. నేను అడిగే ప్రశ్నలకు నిజాయితీగా సమాధానం చెప్పండి.”
కృష్ణారావు నవ్వుతూ, “మీరు ప్రశ్నలు అడిగితే సమాధానం చెప్పకుండా ఉండటం కష్టం తులసీ,” అన్నాడు.
“అయితే మీకు సమాధానాలు సిద్ధం చేసుకునే సమయం ఇస్తున్నాను. రేపు రాత్రి తలుపు మూసిన గదిలో కలుద్దాం.”
“తలుపు మూసిన గదిలోనా?”
“అవును. బయట ఎవరూ వినకూడదుగా.”
“మీ మాటను తిరస్కరించడం కష్టం. రేపు కలుద్దాం.”
కృష్ణారావు ఫోన్‌ పెట్టగానే రమేష్‌ తులసివైపు తిరిగాడు. “అతను మీతో ఒంటరిగా మాట్లాడాలని అనుకుంటున్నాడు. ఇది ప్రమాదకరంగా మారొచ్చు.”
“అతను నిజం దాచడానికి ప్రయత్నిస్తే, అతని మాటల్లోనే చిక్కుకుంటాడు.”
“మీరు ప్రమాదాన్ని చాలా తేలికగా తీసుకుంటారు.”
“తేలికగా కాదు. లెక్కకట్టి.”
రమేష్‌ కాసేపు మౌనంగా ఉండి, “మీరు పిలిచేంతవరకు నేను తలుపు బయటే ఉంటాను,” అన్నాడు.
“అది ఆజ్ఞ.”
“అయితే ఆజ్ఞ పాటిస్తాను. కానీ ఏదైనా తప్పు జరిగితే—”
“తలుపు పగలగొట్టి లోపలికి రండి.”
“అది మొదటి స్పష్టమైన ఆదేశం.”
శివ వెంటనే, “అయితే తలుపు బలంగా ఉండాలి సర్‌. మా దగ్గర మరమ్మతులకు డబ్బు తక్కువ,” అన్నాడు.
అప్పుడే తులసి ఫోన్‌కు మరో సందేశం వచ్చింది. పంపినవారి పేరు లేదు. అందులో ఒక్క వాక్యం మాత్రమే ఉంది:
“రేపు బంగ్లాకు వచ్చినప్పుడు, మీ పక్కన ఉన్నవాడిని నమ్మకండి.”
రమేష్‌ సందేశాన్ని చదివి ఆమెవైపు చూశాడు. “ఇది మీకో హెచ్చరికా, లేక మనల్ని విడదీయడానికి వేసిన ఎత్తా?”
తులసి ఫోన్‌ను మూసి, “రేపు తెలుస్తుంది,” అంది.
ఆమె బయటికి నడిచింది. వెనుక గదిలోని పరికరం మాత్రం మళ్లీ ఎర్రగా మెరిసింది. వాళ్లు దాన్ని ఆపేశామని అనుకున్నారు. కానీ ఎవరో ఇంకా వింటున్నారు.
కిరణ్‌ మెల్లగా అన్నాడు, “సర్‌, మనం మిల్లులో ఉన్నప్పుడే వాళ్లకు మన మాటలు ఎలా తెలుస్తున్నాయి?”
రమేష్‌ చీకటిలోకి చూశాడు. “ఎందుకంటే మనలో ఎవరో ఇంకా వాళ్ల వైపు చూస్తున్నారు.”
తులసి తలుపు దగ్గర ఆగింది. “అయితే రేపు బంగ్లాలో తలుపు నేను మూస్తాను. ఎవరు లోపలికి వస్తారో కూడా నేనే నిర్ణయిస్తాను.”