11 hours ago
ఇంటింటి గృహలక్ష్మి — తదుపరి అధ్యాయం: గోడలకూ చెవులున్నాయి
“కాపలా కాయండి, సర్. మీ మీద కూడా,” అంది తులసి.
రమేష్ ఆమె ముఖాన్ని గమనించాడు. “మీరు నన్ను అనుమానించడం సహజమే. కానీ నా మీద నమ్మకం లేకపోయినా, మీ భద్రత విషయంలో నేను వెనక్కి తగ్గను.”
“మీ మాటలు నమ్మాలా, మీ చేతల్లో నిజం చూడాలా?”
“మీరు ఏది కోరితే అది.”
తులసి సమాధానం చెప్పలేదు. విజయ్ గది మూలన ఉన్న అలమారను పరిశీలిస్తున్నాడు. శివ మాత్రం తెరిచి ఉన్న కిటికీ దగ్గర వంగి నేలపై అడుగుల ముద్రలను చూశాడు.
“మేడం, బయటికి వెళ్లిన ముద్రలు లేవు,” అన్నాడు శివ. “అంటే లోపలికి వచ్చినవాడు ఇంకా ఇంట్లోనే ఉండొచ్చు.”
“ఇల్లంతా వెతకాలి,” అన్నాడు విజయ్.
“ఒక్కో గదిని విడిగా చూడండి. ఎవరికీ ఒంటరిగా వెళ్లే అవకాశం ఇవ్వకండి,” అంది తులసి.
వాళ్లు గదిని జాగ్రత్తగా పరిశీలించారు. అలమారలోని పుస్తకాలు, తెరలు, మంచం కింద—ఎక్కడా ఎవరి జాడా కనిపించలేదు. చివరగా రమేష్ గోడకు ఆనించి ఉన్న పెద్ద అద్దం దగ్గరకు వెళ్లాడు.
“ఇది కొంచెం వదులుగా ఉంది,” అన్నాడు.
విజయ్ అద్దాన్ని పక్కకు జరపగానే వెనుక చిన్న నల్లటి పరికరం కనిపించింది. దాని నుంచి పలుచని తీగ గోడలోకి వెళ్లింది.
శివ ఆశ్చర్యంగా, “మన మాటలన్నీ ఎవరో వింటున్నారన్నమాట!” అన్నాడు.
తులసి పరికరాన్ని చేతిలోకి తీసుకుంది. “అందుకే వాళ్లకు మన ప్లాన్లు ముందే తెలుస్తున్నాయి.”
రమేష్ దాన్ని జాగ్రత్తగా పరిశీలించాడు. “ఇది బయట మార్కెట్లో దొరికే సాధారణ పరికరం కాదు. ఎవరో దీన్ని అమర్చడం కోసం మీ ఇంట్లోకి వచ్చినవాళ్లై ఉండాలి.”
“లేదా తాళం ఉన్నవాళ్లై ఉండాలి,” అంది తులసి.
ఆ మాటతో అందరి చూపులూ ఒకరినొకరు తాకాయి.
తులసి గదిలోని దుస్తుల అలమార నుంచి గాఢమైన మరూన్ చీర తీసుకుంది. దాన్ని ధరించి, వెండి అంచు ఉన్న కొంగును భుజంపై సరిచేసుకుంది. లోతైన మెడ జాకెట్టు ఆమె వక్షోజాల పైవంపును మితంగా చూపిస్తోంది. ఆ రాత్రి ఆమె అందం కన్నా, దాన్ని తనకు అనుకూలంగా మలచుకునే ఆత్మవిశ్వాసమే ఎక్కువగా కనిపించింది.
“మనం ఆ పరికరాన్ని అలాగే ఉంచుదాం,” అంది. “వాళ్లు ఇంకా వింటున్నారని అనుకుందాం.”
రమేష్ కనుబొమ్మలు ముడిచాడు. “మీరు వాళ్లకు తప్పుడు సమాచారం ఇవ్వబోతున్నారా?”
“అవును. రేపు రాత్రి డబ్బు మరో చోటికి తరలిస్తున్నామని చెబుతాను. వాళ్లు ఎక్కడికి వస్తారో మనకు తెలుస్తుంది.”
“అది ప్రమాదకరం.”
“ప్రమాదం ఇప్పటికే మన ఇంట్లో ఉంది, సర్.”
రమేష్ ఆమెకు దగ్గరగా వచ్చి, స్వరం తగ్గించాడు. “మిమ్మల్ని ప్రమాదంలోకి నెట్టడం నాకు ఇష్టం లేదు.”
తులసి అతని వైపు చూసింది. “మీకు నా మీద శ్రద్ధ ఉందా, లేక మీ విధి మీదా?”
“ఈ రెండింటినీ వేరుచేయడం మీ దగ్గరికి వచ్చాక కష్టమవుతోంది.”
ఆమె కళ్లలో చిన్న చిరునవ్వు మెరిసింది. “అయితే మీ దృష్టిని విధి మీదే ఉంచండి. నా చూపు మాత్రం మీ మీద ఉంటుంది.”
విజయ్ దగ్గరలోనే ఉన్నాడని గుర్తొచ్చి రమేష్ కాస్త వెనక్కి జరిగాడు. “ముందు ఈ పరికరానికి సంకేతం ఎక్కడికి వెళ్తుందో తెలుసుకోవాలి.”
శివ చేతులు నడుముపై పెట్టుకుని, “మీ ఇద్దరి మాటలు పూర్తయ్యాక చెప్పండి. అప్పటికి గూఢచారి మళ్లీ పారిపోకుండా నేనే చూస్తా,” అన్నాడు.
“నీ పని అదే,” అంది తులసి.
విజయ్ పరికరానికి చిన్న బ్యాటరీ కలిపాడు. అది మెల్లగా వెలిగింది. రమేష్ తన దగ్గరున్న వైర్లెస్ పరికరాన్ని ఆ సంకేతానికి దగ్గరగా పట్టుకున్నాడు. మొదట గరగర శబ్దం మాత్రమే వినిపించింది. ఆ తర్వాత ఎవరో మెల్లగా మాట్లాడిన స్వరం వచ్చింది.
“రేపు… పాత మిల్లుదగ్గర…”
తులసి వెంటనే విజయ్వైపు చూసింది. “వాళ్లు మన మాటలు వింటున్నారు. ఇప్పుడు వాళ్లకు వినిపించాల్సిన మాట చెబుదాం.”
ఆమె అద్దం ఎదురుగా నిలబడి గట్టిగా అంది, “రేపు రాత్రి పాత మిల్లుదగ్గరికి డబ్బు తీసుకెళ్తాం. కాపలాకు విజయ్, శివ ఇద్దరూ ఉంటారు.”
శివ తల తిప్పి ఆమెను చూశాడు. “మేడం, నిజంగానే అక్కడికి వెళ్తామా?”
“వాళ్లు వినాల్సింది మాత్రమే చెప్పాను.”
రమేష్ వైర్లెస్ పరికరాన్ని గమనిస్తూ, “సంకేతం ఇప్పుడే బయటికి వెళ్లింది. అది సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ స్టేషన్ వైపు వెళ్తున్నట్టుంది,” అన్నాడు.
అతని ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది. “ఈ మార్గం మా స్టేషన్ సమాచార గదికి దగ్గరగా ఉంది.”
“మీరు అక్కడ ఎవరిని నమ్ముతారు?” అడిగింది తులసి.
“కిరణ్ను. ఐదేళ్లుగా నా వెంట పనిచేస్తున్నాడు.”
శివ వెంటనే అన్నాడు, “అయితే ముందుగా అతన్నే చూడాలి.”
రమేష్ ఫోన్ తీసి కిరణ్ నంబరుకు కాల్ చేశాడు. ఎవరూ ఎత్తలేదు. రెండోసారి ప్రయత్నించాడు. మళ్లీ సమాధానం లేదు.
కొన్ని క్షణాల తర్వాత స్టేషన్ నుంచి మరో అధికారి ఫోన్ చేశాడు.
“సర్, కిరణ్ ఈ రాత్రి విధికి రాలేదు. అతని వాహనం కూడా కనిపించడం లేదు.”
రమేష్ ఫోన్ కిందకు దించాడు. తులసి అతని ముఖంలోకి చూసింది.
“ఇప్పుడు కూడా అతన్ని నమ్ముతారా?”
“నమ్మకం ఉంది,” అన్నాడు రమేష్. “కానీ ఆధారం అతని వైపు చూపుతోంది.”
తులసి పరికరాన్ని అతని చేతిలో పెట్టింది. “అయితే అతన్ని వెతకాలి. అయితే ఒంటరిగా కాదు.”
అప్పుడే అద్దం వెనుక నుంచి మళ్లీ గరగర శబ్దం వినిపించింది. పరికరం ఇంకా సంకేతం పంపుతోంది.
విజయ్ దాన్ని ఆపబోతుండగా, తులసి అతని చెయ్యి ఆపింది.
“ఆగు. ఈసారి ఎవరు వింటున్నారో మనకే వినిపించాలి.”
పరికరం నుంచి కిరణ్ స్వరం స్పష్టంగా వినిపించింది:
“మేడం దగ్గర లెక్కల పేజీ లేదు. కానీ ఆమెకు కావాల్సిన పేరు నా దగ్గర ఉంది.”
గదిలో ఉన్నవాళ్లంతా ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
రమేష్ గొంతు బిగుసుకుంది. “కిరణ్… ఏ పేరు గురించి మాట్లాడుతున్నావు?”
సమాధానం రాలేదు. సంకేతం ఒక్కసారిగా తెగిపోయింది.
తులసి నెమ్మదిగా అంది, “ఆ పేరు మనకు తెలిసేలోపు, వాళ్లు దాన్ని చెరిపేయాలని చూస్తారు.”
“కాపలా కాయండి, సర్. మీ మీద కూడా,” అంది తులసి.
రమేష్ ఆమె ముఖాన్ని గమనించాడు. “మీరు నన్ను అనుమానించడం సహజమే. కానీ నా మీద నమ్మకం లేకపోయినా, మీ భద్రత విషయంలో నేను వెనక్కి తగ్గను.”
“మీ మాటలు నమ్మాలా, మీ చేతల్లో నిజం చూడాలా?”
“మీరు ఏది కోరితే అది.”
తులసి సమాధానం చెప్పలేదు. విజయ్ గది మూలన ఉన్న అలమారను పరిశీలిస్తున్నాడు. శివ మాత్రం తెరిచి ఉన్న కిటికీ దగ్గర వంగి నేలపై అడుగుల ముద్రలను చూశాడు.
“మేడం, బయటికి వెళ్లిన ముద్రలు లేవు,” అన్నాడు శివ. “అంటే లోపలికి వచ్చినవాడు ఇంకా ఇంట్లోనే ఉండొచ్చు.”
“ఇల్లంతా వెతకాలి,” అన్నాడు విజయ్.
“ఒక్కో గదిని విడిగా చూడండి. ఎవరికీ ఒంటరిగా వెళ్లే అవకాశం ఇవ్వకండి,” అంది తులసి.
వాళ్లు గదిని జాగ్రత్తగా పరిశీలించారు. అలమారలోని పుస్తకాలు, తెరలు, మంచం కింద—ఎక్కడా ఎవరి జాడా కనిపించలేదు. చివరగా రమేష్ గోడకు ఆనించి ఉన్న పెద్ద అద్దం దగ్గరకు వెళ్లాడు.
“ఇది కొంచెం వదులుగా ఉంది,” అన్నాడు.
విజయ్ అద్దాన్ని పక్కకు జరపగానే వెనుక చిన్న నల్లటి పరికరం కనిపించింది. దాని నుంచి పలుచని తీగ గోడలోకి వెళ్లింది.
శివ ఆశ్చర్యంగా, “మన మాటలన్నీ ఎవరో వింటున్నారన్నమాట!” అన్నాడు.
తులసి పరికరాన్ని చేతిలోకి తీసుకుంది. “అందుకే వాళ్లకు మన ప్లాన్లు ముందే తెలుస్తున్నాయి.”
రమేష్ దాన్ని జాగ్రత్తగా పరిశీలించాడు. “ఇది బయట మార్కెట్లో దొరికే సాధారణ పరికరం కాదు. ఎవరో దీన్ని అమర్చడం కోసం మీ ఇంట్లోకి వచ్చినవాళ్లై ఉండాలి.”
“లేదా తాళం ఉన్నవాళ్లై ఉండాలి,” అంది తులసి.
ఆ మాటతో అందరి చూపులూ ఒకరినొకరు తాకాయి.
తులసి గదిలోని దుస్తుల అలమార నుంచి గాఢమైన మరూన్ చీర తీసుకుంది. దాన్ని ధరించి, వెండి అంచు ఉన్న కొంగును భుజంపై సరిచేసుకుంది. లోతైన మెడ జాకెట్టు ఆమె వక్షోజాల పైవంపును మితంగా చూపిస్తోంది. ఆ రాత్రి ఆమె అందం కన్నా, దాన్ని తనకు అనుకూలంగా మలచుకునే ఆత్మవిశ్వాసమే ఎక్కువగా కనిపించింది.
“మనం ఆ పరికరాన్ని అలాగే ఉంచుదాం,” అంది. “వాళ్లు ఇంకా వింటున్నారని అనుకుందాం.”
రమేష్ కనుబొమ్మలు ముడిచాడు. “మీరు వాళ్లకు తప్పుడు సమాచారం ఇవ్వబోతున్నారా?”
“అవును. రేపు రాత్రి డబ్బు మరో చోటికి తరలిస్తున్నామని చెబుతాను. వాళ్లు ఎక్కడికి వస్తారో మనకు తెలుస్తుంది.”
“అది ప్రమాదకరం.”
“ప్రమాదం ఇప్పటికే మన ఇంట్లో ఉంది, సర్.”
రమేష్ ఆమెకు దగ్గరగా వచ్చి, స్వరం తగ్గించాడు. “మిమ్మల్ని ప్రమాదంలోకి నెట్టడం నాకు ఇష్టం లేదు.”
తులసి అతని వైపు చూసింది. “మీకు నా మీద శ్రద్ధ ఉందా, లేక మీ విధి మీదా?”
“ఈ రెండింటినీ వేరుచేయడం మీ దగ్గరికి వచ్చాక కష్టమవుతోంది.”
ఆమె కళ్లలో చిన్న చిరునవ్వు మెరిసింది. “అయితే మీ దృష్టిని విధి మీదే ఉంచండి. నా చూపు మాత్రం మీ మీద ఉంటుంది.”
విజయ్ దగ్గరలోనే ఉన్నాడని గుర్తొచ్చి రమేష్ కాస్త వెనక్కి జరిగాడు. “ముందు ఈ పరికరానికి సంకేతం ఎక్కడికి వెళ్తుందో తెలుసుకోవాలి.”
శివ చేతులు నడుముపై పెట్టుకుని, “మీ ఇద్దరి మాటలు పూర్తయ్యాక చెప్పండి. అప్పటికి గూఢచారి మళ్లీ పారిపోకుండా నేనే చూస్తా,” అన్నాడు.
“నీ పని అదే,” అంది తులసి.
విజయ్ పరికరానికి చిన్న బ్యాటరీ కలిపాడు. అది మెల్లగా వెలిగింది. రమేష్ తన దగ్గరున్న వైర్లెస్ పరికరాన్ని ఆ సంకేతానికి దగ్గరగా పట్టుకున్నాడు. మొదట గరగర శబ్దం మాత్రమే వినిపించింది. ఆ తర్వాత ఎవరో మెల్లగా మాట్లాడిన స్వరం వచ్చింది.
“రేపు… పాత మిల్లుదగ్గర…”
తులసి వెంటనే విజయ్వైపు చూసింది. “వాళ్లు మన మాటలు వింటున్నారు. ఇప్పుడు వాళ్లకు వినిపించాల్సిన మాట చెబుదాం.”
ఆమె అద్దం ఎదురుగా నిలబడి గట్టిగా అంది, “రేపు రాత్రి పాత మిల్లుదగ్గరికి డబ్బు తీసుకెళ్తాం. కాపలాకు విజయ్, శివ ఇద్దరూ ఉంటారు.”
శివ తల తిప్పి ఆమెను చూశాడు. “మేడం, నిజంగానే అక్కడికి వెళ్తామా?”
“వాళ్లు వినాల్సింది మాత్రమే చెప్పాను.”
రమేష్ వైర్లెస్ పరికరాన్ని గమనిస్తూ, “సంకేతం ఇప్పుడే బయటికి వెళ్లింది. అది సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ స్టేషన్ వైపు వెళ్తున్నట్టుంది,” అన్నాడు.
అతని ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది. “ఈ మార్గం మా స్టేషన్ సమాచార గదికి దగ్గరగా ఉంది.”
“మీరు అక్కడ ఎవరిని నమ్ముతారు?” అడిగింది తులసి.
“కిరణ్ను. ఐదేళ్లుగా నా వెంట పనిచేస్తున్నాడు.”
శివ వెంటనే అన్నాడు, “అయితే ముందుగా అతన్నే చూడాలి.”
రమేష్ ఫోన్ తీసి కిరణ్ నంబరుకు కాల్ చేశాడు. ఎవరూ ఎత్తలేదు. రెండోసారి ప్రయత్నించాడు. మళ్లీ సమాధానం లేదు.
కొన్ని క్షణాల తర్వాత స్టేషన్ నుంచి మరో అధికారి ఫోన్ చేశాడు.
“సర్, కిరణ్ ఈ రాత్రి విధికి రాలేదు. అతని వాహనం కూడా కనిపించడం లేదు.”
రమేష్ ఫోన్ కిందకు దించాడు. తులసి అతని ముఖంలోకి చూసింది.
“ఇప్పుడు కూడా అతన్ని నమ్ముతారా?”
“నమ్మకం ఉంది,” అన్నాడు రమేష్. “కానీ ఆధారం అతని వైపు చూపుతోంది.”
తులసి పరికరాన్ని అతని చేతిలో పెట్టింది. “అయితే అతన్ని వెతకాలి. అయితే ఒంటరిగా కాదు.”
అప్పుడే అద్దం వెనుక నుంచి మళ్లీ గరగర శబ్దం వినిపించింది. పరికరం ఇంకా సంకేతం పంపుతోంది.
విజయ్ దాన్ని ఆపబోతుండగా, తులసి అతని చెయ్యి ఆపింది.
“ఆగు. ఈసారి ఎవరు వింటున్నారో మనకే వినిపించాలి.”
పరికరం నుంచి కిరణ్ స్వరం స్పష్టంగా వినిపించింది:
“మేడం దగ్గర లెక్కల పేజీ లేదు. కానీ ఆమెకు కావాల్సిన పేరు నా దగ్గర ఉంది.”
గదిలో ఉన్నవాళ్లంతా ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
రమేష్ గొంతు బిగుసుకుంది. “కిరణ్… ఏ పేరు గురించి మాట్లాడుతున్నావు?”
సమాధానం రాలేదు. సంకేతం ఒక్కసారిగా తెగిపోయింది.
తులసి నెమ్మదిగా అంది, “ఆ పేరు మనకు తెలిసేలోపు, వాళ్లు దాన్ని చెరిపేయాలని చూస్తారు.”
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)