Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Shajith]

அவள் இதயத்தின் மொழி ❤️

யாழினி ராம்... இந்த இரண்டு பகுதிகளையும் படிச்சதும், முன்னாடி நடந்த பல சம்பவங்களுக்கு இப்போதான் ஒரு புதிய அர்த்தம் கிடைக்கிற மாதிரி இருந்தது. குறிப்பாக 249 முதல் 255 வரை பவித்ராவின் மனசுக்குள்ள மெதுவாக உருவாகிக் கொண்டிருந்த மாற்றம், 256–257-ல் ஒரு முடிவெடுக்கும் தருணமாக வந்து நிற்கிறது. கதை வேகம் எடுத்திருக்கிறது என்பதைக் காட்டிலும், கதாபாத்திரத்தின் மனசே கதையை இழுத்துக்கொண்டு போகிற அளவுக்கு வந்திருக்கு.

249-ல் ராஜ் காட்டிய நெருக்கத்துக்குப் பிறகு, பவித்ராவுக்கு “ஆசை” என்றால் என்ன, “உரிமை” என்றால் என்ன, இரண்டுக்கும் நடுவில் இருக்கும் அந்த மெல்லிய கோடு எது என்ற குழப்பம் ஆரம்பித்தது. ராஜின் அணுகுமுறை அவளுக்குள் ஒரு விதமான எச்சரிக்கையை உருவாக்கியது. அதே நேரத்தில் பிரகாஷிடம் அவள் உணர்ந்த நெருக்கம் வேறு விதமானதாக இருந்தது.

அதற்குப் பிறகு 250-ல் வேலு வந்த இடம் இன்னும் முக்கியம். அப்போது வேலுவுக்கு முழு உண்மை தெரியவில்லை; ஆனால் அவன் கேள்விகள் பவித்ராவின் மனசுக்குள் ஒரு பயத்தை விதைத்துவிட்டது. “அவன் பார்த்தது என்ன? அவனுக்கு எவ்வளவு தெரியும்?” என்ற கேள்வி அங்கிருந்து அவளைத் தொடர்ந்து வந்துகொண்டே இருக்கிறது.

அதனால்தான் 254–255-ல் பிரகாஷ் “கீழே வா” என்று அழைக்கும்போது, பவித்ராவின் ஆசைக்கும் அவளுடைய எச்சரிக்கைக்கும் நடுவே ஒரு போராட்டம் நடக்கிறது. முதலில் மறுக்கிறாள். பிறகு “சும்மா பார்த்துட்டுப் போகலாம்” என்று தன்னைத்தானே சமாதானப்படுத்திக்கொள்கிறாள். கடைசியில் “வரியாடி?” என்ற ஒரு வார்த்தை அவளுடைய மனசை இழுத்துச் செல்கிறது.

அதன் தொடர்ச்சிதான் 256-ன் முதல் வரி:

“நான் கீழ வந்து... எக்ஸாக்ட்டா எங்க வரணும்?”

இந்த ஒரு கேள்வி சாதாரணமான கேள்வி மாதிரி தெரிந்தாலும், உண்மையில் பவித்ரா எடுத்த முதல் பெரிய அடிதான். அதுவரை “போகலாமா வேண்டாமா?” என்று யோசித்தவள், இப்போது “எங்கே வர வேண்டும்?” என்று கேட்கிறாள். அதாவது முடிவு எடுக்கப்பட்டுவிட்டது; மீதமிருப்பது அந்த முடிவை செயல்படுத்துவதுதான்.

அதுக்குப் பிறகு பிரகாஷ் சொல்கிற service area இடம் கதைக்கு இன்னொரு சுவாரஸ்யமான அடுக்கைத் தருகிறது. ஆரம்பத்தில் அவன் “உன்னைப் பார்க்கணும்” என்று மட்டுமே சொன்னான். ஆனால் இடத்தைச் சொல்லும்போது பவித்ராவின் சந்தேகம் உடனே எழுகிறது.

அவள் கேட்கும் கேள்வி ரொம்ப இயல்பானது:

“சும்மா என்னைப் பார்க்கத்தானே ஆசைப்பட்ட? அப்புறம் ஏன் உள்ள வரணும்?”

இந்த இடத்தில்தான் பவித்ரா முழுமையாக பிரகாஷின் வார்த்தைகளில் மூழ்கிப் போகவில்லை என்பதும் புரிகிறது. அவளுக்குள் ஆசை இருக்கிறது; ஆனால் அந்த ஆசையை விட அவளுடைய எச்சரிக்கை இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறது.

இதுதான் இந்த கதாபாத்திரத்தின் அழகு.

மனம் ஒரு கதவைத் திறக்கச் சொல்கிறது; புத்தி அதே கதவின் தாழ்ப்பாளை பிடித்துக்கொண்டு நிற்கிறது.

பிரகாஷ் “தொட மாட்டேன்” என்று மீண்டும் மீண்டும் உறுதி கொடுக்கிறான். ஆனால் பவித்ராவின் மனசுக்கு அவன் வார்த்தைகளை மட்டும் நம்புவது போதவில்லை. அதனால்தான் வேலுவைப் பற்றிய உறுதியை முதலில் கேட்கிறாள்.

இதில் 250-ம் பகுதி மீண்டும் வந்து நின்ற மாதிரி ஒரு உணர்வு.

250-ல் வேலுவின் ஒரு கேள்வியே பவித்ராவை எவ்வளவு பதற்றப்படுத்தியது என்பதைப் பார்த்தோம். இப்போது 256-ல், அவள் ஒரு சந்திப்புக்குச் செல்லும் முன்பே “வேலு உண்மையிலேயே கிளம்பிட்டாரா?” என்று உறுதி செய்கிறாள்.

அதாவது 250-ல் விதைக்கப்பட்ட சந்தேகம், 256-ல் பவித்ராவின் முடிவெடுக்கும் முறையையே மாற்றியிருக்கிறது.

ஒரு சம்பவம் முடிந்துவிட்டதாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் அது விட்டுச் செல்லும் பயம், அடுத்த சம்பவத்தின் முடிவை நிர்ணயிக்கலாம்.

இதுதான் இந்த தொடர்ச்சியில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த விஷயம்.

பிறகு Prakash-ன் message...

“எல்லாம் கிளியர் பவி...”

அந்த நான்கு வார்த்தைகள் வந்தவுடன் பவித்ராவின் மனசில் இருந்த தயக்கம் பாதியாக உடைந்து போகிறது. அதற்குப் பிறகு அவள் கார்த்திக்கின் அறைக்கதவைப் பார்க்கிறாள். அவர் இன்னும் வேலையில் மூழ்கியிருக்கிறார் என்பதை உறுதி செய்கிறாள்.

இங்கும் 251–255-ல் வந்த கார்த்திக்கின் உலகம் நினைவுக்கு வருகிறது.

கார்த்திக் அவளுடைய வாழ்க்கையில் இருக்கிறார். கணவனாக இருக்கிறார். ஆனால் அந்த நேரத்தில் அவருடைய உலகம் வேறு இடத்தில் இருக்கிறது; meeting-ல், வேலைக்குள், அவருக்கே உரிய கவனத்தில்.

அதே நேரத்தில், வேறு ஒரு மனிதன் அவளைப் பார்ப்பதற்காக ஒரு இருட்டான service room-ல் காத்திருக்கிறான்.

இந்த இரண்டு உலகங்களையும் ஒரே வீட்டின் உள்ளேயே ஆசிரியர் எதிரெதிராக நிறுத்தியிருப்பது நல்ல psychological contrast.

ஒரு பக்கம் கடமைக்குள் இருக்கும் உறவு.

இன்னொரு பக்கம் ஏக்கத்துக்குள் உருவாகும் உறவு.

இந்த வேறுபாடுதான் 252–255-ல் “என் பொண்டாட்டி” என்ற பிரகாஷின் வார்த்தைக்கு பவித்ரா ஏன் இவ்வளவு உள்ளுக்குள் பதில் கொடுக்கிறாள் என்பதை இப்போது இன்னும் தெளிவாகச் செய்கிறது.

அந்த வார்த்தை வெறும் அழைப்பு இல்லை.

அவள் கேட்க விரும்பிய ஒரு உணர்வை, அவன் வார்த்தையாகக் கொடுக்கிறான்.

அதனால்தான் 256-ல் அவன் மீண்டும் “என் பொண்டாட்டி” என்று கெஞ்சும்போது, அவள் மனசு மறுபடியும் இளகுகிறது.

இங்கிருந்து கதை இன்னொரு முக்கியமான இடத்துக்கு செல்கிறது.

பவித்ரா வீட்டை விட்டு வெளியே வருகிறாள்.

அவள் கார்த்திக்குக்கு “Going for walking” என்று message அனுப்புகிறாள்.

இந்த ஒரு சிறிய message கூட கதையில் பெரிய அர்த்தம் கொண்டது.

ஏனென்றால் இதற்கு முன்பு அவள் தன்னுடைய மனசுக்குள் காரணங்களைத் தேடிக்கொண்டிருந்தாள். இப்போது அந்த காரணத்தை வெளி உலகத்திற்கும் சொல்ல ஆரம்பித்துவிட்டாள்.

மனசுக்குள் தொடங்கிய மறைவு, இப்போது செயலிலும் வெளிப்பட ஆரம்பிக்கிறது.

அதுக்குப் பிறகு வரும் lift scene ரொம்ப நன்றாக இருந்தது.

பவித்ரா தனியாக கீழே இறங்குவேன் என்று நினைக்கிறாள். ஆனால் கதவு திறந்ததும் மூன்று பேர்!

அந்தச் சிறிய சம்பவம் கதையின் tension-ஐ உடனே உயர்த்துகிறது.

அவள் நினைத்தது போல எல்லாமே அவள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் நடக்கவில்லை என்பதை அந்த lift காட்டுகிறது.

அவள் எவ்வளவு திட்டமிட்டாலும், வாழ்க்கை தன்னுடைய பக்கத்தில் ஒரு surprise வைத்திருக்கிறது.

அதையும் கடந்து அவள் வெளியே வருகிறாள்.

அதற்குப் பிறகு அவள் main gate-க்கு போகாமல் community hall பக்கம் திரும்புவது கூட முக்கியம்.

அவள் எடுக்கிற ஒவ்வொரு அடியும் இப்போது ஒரு சாதாரண நடை இல்லை.

அவள் வீட்டிலிருந்து வெளியே வந்தது ஒரு நடை; ஆனால் அந்த service area-வை நோக்கி எடுத்த ஒவ்வொரு அடியும் அவளுடைய பழைய வாழ்க்கையிலிருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விலகும் மனநிலையின் அளவுகோல்.

வேலுவைச் சுற்றிப் பார்த்தது, யாராவது follow செய்கிறார்களா என்று கவனித்தது, service area எங்கே என்று தேடியது — இவை எல்லாமே அவளுக்குள் இன்னும் பயம் இருக்கிறது என்பதைச் சொல்கிறது.

ஆனால் அந்த பயத்தைவிட அவளை முன்னே அழைத்துச் செல்கிறது ஒரு வேறு உணர்வு.

அது தான் இந்த இரண்டு பகுதிகளின் மையம்.

பயம் அவளை நிறுத்துகிறது; ஏக்கம் அவளை நகர்த்துகிறது.

257-ல் service room கதவு லேசாகத் திறந்திருப்பதைப் பார்க்கும் தருணம் இன்னொரு அழகான suspense point.

அந்த கதவு திறந்திருக்கிறது.

அதன் உள்ளே பிரகாஷ் இருக்கிறானா என்று தெரியாது.

அவன் என்ன நினைத்திருக்கிறான் என்று தெரியாது.

அவள் உள்ளே போக வேண்டுமா வேண்டாமா என்று தெரியாது.

ஆனால் அவள் கதவைத் திறக்கிறாள்.

இங்கே கதவு என்பது வெறும் இரும்புக் கதவு இல்லை.

பவித்ரா இதுவரை தன்னிடம் வைத்திருந்த ஒரு எல்லையின் கதவு.

அதை அவளே திறக்கிறாள்.

உள்ளே பிரகாஷை பார்த்ததும் வரும் அந்த அமைதி — இந்த இரண்டு பகுதிகளிலும் எனக்கு மிகவும் பிடித்த தருணம்.

போனில் பேசியவர்கள்.

மெசேஜில் காதலை வெளிப்படுத்தியவர்கள்.

ஒருவரை ஒருவர் கற்பனையில் பார்த்தவர்கள்.

இப்போது எந்த phone screen-மும் இல்லாமல், ஒரே இடத்தில் நேருக்கு நேர் நிற்கிறார்கள்.

அதனால்தான் அந்த silence இவ்வளவு பெரியதாகத் தோன்றுகிறது.

சில சந்திப்புகளில் வார்த்தைகள் தேவையில்லை; எதிரில் நிற்கும் மனிதனின் கண்களே முழு உரையாடலையும் நடத்திவிடும்.

பிரகாஷின் முகத்தில் இருந்த மாற்றத்தையும், பவித்ரா பார்வையைத் தாழ்த்துவதையும் ஆசிரியர் அழகாக எடுத்திருக்கிறார்.

அவன் அவளைப் பார்க்கிறான்.

அவள் அவன் பார்வையைத் தவிர்க்கிறாள்.

ஆனால் அந்தத் தவிர்ப்புக்குள்ளேயே ஒரு ஒப்புதல் இருப்பது போல அந்தக் காட்சி உணர்த்துகிறது.

அதற்குப் பிறகு பிரகாஷ் சொல்கிற “இந்த அஞ்சு நிமிஷம் நீ என் கூட இருக்கிறது... அதுவே எனக்குப் போதும்டி” என்ற உணர்வு, அவன் ஏன் அவளை நேரில் பார்க்க இவ்வளவு முயற்சி செய்தான் என்பதற்கான பதிலாக வருகிறது.

இதற்கு முன்னாடி அவன் photo கேட்டான்.

Video call கேட்டான்.

Voice call கேட்டான்.

அவள் மறுத்தாள்.

சில நேரங்களில் ஏற்றுக்கொண்டாள்.

ஆனால் இப்போது அவன் சொல்லும் கருத்து வேறு:

திரையில் தெரியும் உருவத்துக்கும், நம்ம முன்னால் வந்து நிற்கும் மனிதனுக்கும் இடையில் ஒரு உலகம் இருக்கிறது.

அதுதான் இந்த சந்திப்பில் அவனுக்குக் கிடைத்திருக்கிறது.

பவித்ராவுக்கும் அந்த உணர்வு பிடிக்கிறது.

அவள் ஆரம்பத்தில் போட்டிருந்த போலி கோபம் உடைந்து, சிரிப்பு வெளியில் வருகிறது.

அந்த சிரிப்பை பார்த்ததும் பிரகாஷ் மகிழ்கிறான்.

இந்த இடத்தில் காதலின் இன்னொரு முகம் தெரிகிறது.

ஒருவருடைய அழகை ரசிப்பது மட்டுமல்ல; அவருடைய முகத்தில் நம்மால் வரவழைக்கப்பட்ட ஒரு சிரிப்பைப் பார்ப்பதிலும் ஒரு தனி மகிழ்ச்சி இருக்கிறது.

ஆனால் யாழினி ராம்... இங்கே நீங்கள் மறுபடியும் ஒரு முக்கியமான brake போட்டிருக்கிறீர்கள்.

பிரகாஷ் ஒரு அடி முன்னால் வருகிறான்.

அவ்வளவுதான்.

அடுத்த நொடியே பவித்ராவின் உள்ளே இருந்த எச்சரிக்கை விழித்துக்கொள்கிறது.

அவள் கையை உயர்த்தி:

“பக்கத்துல வராத.”

என்று சொல்லுகிறாள்.

இதுதான் இந்த முழு தொடரிலும் பவித்ராவின் character-ஐ நான் கவனிக்க வைக்கும் இடங்களில் ஒன்று.

அவள் ஆசையை மறுக்கவில்லை.

அவள் பிரகாஷை வெறுக்கவில்லை.

அவனுடைய வார்த்தைகளில் இளகுகிறாள்.

அவனைப் பார்க்கவே தானாக கீழே வருகிறாள்.

ஆனால் அதனால் அவளுடைய எல்லைகள் அழிந்துவிடவில்லை.

நெருக்கம் வளர்ந்தாலும், எல்லை என்ற கோடு அவளுடைய கையிலேயே இருக்க வேண்டும் என்பதைக் கதையின் இந்த தருணம் காட்டுகிறது.

249-ல் ராஜ் சம்பவத்துக்குப் பிறகு பவித்ராவுக்குள் உருவான “என்னுடைய எல்லை எது?” என்ற கேள்வி, இப்போது பிரகாஷின் முன்னிலையிலும் அவளைத் தடுத்து நிறுத்துகிறது.

அதனால்தான் இந்த scene வெறும் romantic meeting ஆக இல்லாமல், பவித்ராவின் மனநிலையை வெளிப்படுத்தும் scene-ஆகவும் மாறுகிறது.

ஆசை கதவைத் திறக்கலாம்; ஆனால் உள்ளே எவ்வளவு தூரம் செல்ல வேண்டும் என்பதை முடிவு செய்யும் சாவி இன்னும் அவளிடமே இருக்கிறது.

256–257 முடிவை இப்படியொரு boundary-யில் நிறுத்தியது அடுத்த update-க்கான ஆர்வத்தை இன்னும் அதிகப்படுத்துகிறது.

ஏனென்றால் இப்போது கேள்வி “பவித்ரா பிரகாஷை சந்திப்பாளா?” என்பதல்ல.

அது ஏற்கனவே நடந்துவிட்டது.

அடுத்த கேள்வி:

பிரகாஷ் அவள் வைத்திருக்கும் எல்லையை மதிப்பானா?
பவித்ரா தன் மனசையும் முடிவையும் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க முடியுமா?
இந்த ரகசிய சந்திப்பு இருவருக்குள்ள நெருக்கத்தை அதிகப்படுத்துமா, இல்ல வேறொரு புதிய சிக்கலுக்கு கதவைத் திறக்குமா?

அதோடு வேலுவின் சந்தேகமும் இன்னும் கதையின் பின்னணியில் உயிரோடு இருக்கிறது.

அதுதான் இந்தக் கதையின் suspense-க்கு நல்ல பலம்.

ஒரு பக்கம் பவித்ரா–பிரகாஷ் இடையிலான நெருக்கம் அதிகரிக்கிறது.

இன்னொரு பக்கம் வேலுவின் சந்தேகம்.

மற்றொரு பக்கம் கார்த்திக்கின் அறியாமை.

அதற்கிடையில் பவித்ராவின் மனசு.

நான்கு திசைகளிலும் இழுக்கப்படும் மனசு எந்தப் பக்கம் நிற்கப் போகிறது என்பதுதான் இப்போது கதையின் உண்மையான கேள்வி.

ஒரு நல்ல தொடர்கதை அடுத்த பக்கத்தை மட்டும் காட்டாமல், அடுத்த பக்கத்தைத் திறக்க வைக்கும் கேள்வியையும் விட்டுச் செல்ல வேண்டும்.

256–257 அதைத்தான் செய்திருக்கிறது.

கதவு மூடப்பட்டிருக்கிறது... வெளியில் உலகம் இல்லை. உள்ளே இரண்டு பேர் மட்டும். ஆனால் அந்த நாலு சுவர்களுக்குள் இருப்பது இரண்டு மனிதர்கள் மட்டும் இல்லை — ஆசை, பயம், நம்பிக்கை, குற்ற உணர்வு, எல்லை, ஏக்கம் என்று பல உணர்வுகள் ஒன்றோடொன்று நின்றுகொண்டிருக்கின்றன.

இங்குதான் இந்த update-ன் அழகு.

“சந்திப்பு நடந்துவிட்டது; ஆனால் உண்மையான சோதனை இப்போதுதான் தொடங்குகிறது.”

அடுத்த update-க்கு காத்திருக்கிறேன், யாழினி ராம். ❤️