Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

---------------
Part 257:
---------------


லிஃப்ட்டுக்குள்ள ஆல்ரெடி மூணு பேர் இருந்தாங்க!

எங்க அபார்ட்மெண்ட்ல இருக்குற ரெசிடென்ட்ஸ் தான்.

ஒரு ஆன்ட்டி, ஒரு அங்கிள், அப்புறம் ஒரு சின்னப் பையன்.

நான் இந்த டைம்ல லிஃப்ட் காலியாத் தான் இருக்கும்னு கான்ஃபிடெண்டா நெனச்சேன்.

ஆனா இப்படி உள்ள ஆளுங்க இருப்பாங்கன்னு நான் கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கல.

நான் உள்ள ஒண்ணும் போடாம, சும்மா ஒரு டீ-ஷர்ட்டோட வெளிய வந்துருக்கேன்.

அதுவும் நைட் ஒன்பதரை மணிக்கு!

அவங்க மூணு பேரும் ஒரே நேரத்துல என்னைப் பாத்தாங்க.

அந்த ஒரு செகண்ட்டுக்குள்ள... என் மூளை ஆயிரம் விஷயங்களை யோசிச்சுது.

'ஐயையோ... உள்ள போலாமா? வேணாமா?'

'இவங்க என்னைய தப்பாப் பாப்பாங்களா?'

'நான் உள்ள ஒண்ணும் போடாததைக் கண்டுபிடிச்சிடுவாங்களா?'

'இல்ல..., திரும்ப வீட்டுக்கே போய்டலாமா?'

என் உடம்பெல்லாம் அப்படியே வேர்த்து விறுவிறுத்துடுச்சு.

ஆனா நான் அப்படித் திடீர்னு திரும்பிப் போனா, அது ஏதாது சந்தேகத்தைக் குடுக்கும்னு என் புத்தி சொல்லுச்சு.

'ரிலாக்ஸ் பவி... நார்மலா இரு... யாருக்கும் எதுவும் தெரியாது.'

என் மனசைக் கட்டுப்படுத்திக்கிட்டு, முகத்துல எந்தப் பதற்றத்தையும் காட்டாம...

நான் மெதுவா லிஃப்ட்டுக்குள்ள கால் எடுத்து வெச்சேன்.

அந்த ஆன்ட்டி என்னைப் பாத்துச் சிரிச்சாங்க.

நானும் ஒரு பார்மாலிட்டிக்கு, ஒரு சின்னப் புன்னகையைத் திருப்பிக் குடுத்தேன்.

லிஃப்ட் கதவு சாத்திக்கிச்சு.

லிஃப்ட் கீழ இறங்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் அவங்களுக்குப் பின்னாடி, ஒரு மூலைல போய் நின்னுக்கிட்டேன்.

என் ரெண்டு கையையும் நெஞ்சுக்குக் குறுக்க கட்டிக்கிட்டேன்.

ஏன்னா, என் முலைக்காம்புகள் அந்த டீ-ஷர்ட்டை முட்டிக்கிட்டுத் தெரியுதுன்னு எனக்கு நல்லாவே உணர்வு இருந்துச்சு.

யாருடைய கண்ணும் என் நெஞ்சு மேல பட்டுடக் கூடாதுன்னு நான் கவனமா இருந்தேன்.

உள்ளே பயங்கரமான அமைதி.

அந்த சின்னப் பையன் மட்டும் ஏதோ வீடியோ கேம் விளையாடிட்டு இருந்தான்.

லிஃப்ட் ஒவ்வொரு ப்ளோரா கீழ இறங்குறத, நான் மேல இருந்த அந்த டிஜிட்டல் நம்பர்ல பாத்துக்கிட்டே வந்தேன்.

'6... 5... 4...'

ஒவ்வொரு செகண்டும் எனக்கு ஒரு யுகம் மாதிரி இருந்துச்சு.

'சீக்கிரம் போய்த் தொலை...'னு மனசுக்குள்ள லிஃப்ட்டைத் திட்டிக்கிட்டு இருந்தேன்.

'நான் என்னமோ தேவையில்லாததை பண்ணப் போறேன்... அதுக்காகத் தான் இப்படிப் பதறிட்டு இருக்கேன்'ங்குற குற்ற உணர்ச்சி என்னையக் குத்திக்கிட்டே இருந்துச்சு.

ஒருவழியா... 'டிங்'னு சத்தம் கேட்டு, லிஃப்ட் கிரவுண்ட் ப்ளோர்ல வந்து நின்னுச்சு.

கதவு திறந்ததும், அந்த ஆன்ட்டியும் அங்கிளும் முதல்ல வெளிய போனாங்க.

அவங்களுக்குப் பின்னாடியே நானும் மெதுவா வெளிய வந்தேன்.

லிஃப்ட்டை விட்டு வெளிய வந்ததும் தான், நான் மூச்சையே முழுசா இழுத்து விட்டேன்.

'அப்பாடா... தப்பிச்சோம்.'

அவங்க மூணு பேரும் நேரா மெயின் கேட் பக்கமா, கெஸ்ட் கார் பார்க்கிங் நோக்கி நடந்து போயிட்டாங்க.

யாரும் என்னையத் திரும்பிப் பாக்கல, எதுவும் கண்டுக்கல.

நான் மெதுவா ரிலாக்ஸ் ஆனேன்.

என் கைகளை நெஞ்சுல இருந்து எடுத்துட்டு, கொஞ்சம் இயல்பா நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

ஜஸ்ட் என்னோட ரெகுலர் வாக்கிங் போற மாதிரி, எந்தப் பதற்றமும் இல்லாமக் காட்டிக்கிட்டேன்.

அபார்ட்மெண்ட் காம்பவுண்டுக்குள்ள நல்ல வெளிச்சம் இருந்துச்சு.

காத்து ஜில்லுனு என் மேல பட்டுச்சு.

நான் மெயின் கேட் பக்கம் போகாம, அப்படியே ஆப்போசிட் டைரக்‌ஷன்ல கம்யூனிட்டி ஹால் இருக்குற பக்கமாத் திரும்புனேன்.

நான் நடக்க ஆரம்பிக்கும்போது, என் கண்கள் சுத்தி முத்தி எல்லா இடத்தையும் நோட்டம் விட்டுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

'யாராவது என்னைய வாட்ச் பண்றாங்களா?'

'யாராவது ஃபாலோ பண்றாங்களா?'

'முக்கியமா... அந்த வேலு எங்கயாச்சும் உக்காந்துருக்காரா?'

என் பார்வை செக்யூரிட்டி கேபின் பக்கம் ஒரு தடவை போச்சு.

அங்க இருந்து கம்யூனிட்டி ஹால் கொஞ்சம் தூரம் தான்.

ஆனா கேபின்ல யாரும் இருக்குற மாதிரித் தெரியல, வேலு அங்க இல்லங்குறது கன்ஃபார்ம் ஆயிடுச்சு.

எனக்கு ஒரு நிம்மதி.

நான் என் நடையோட வேகத்தைக் கொஞ்சம் கூட்டுனேன்.

கம்யூனிட்டி ஹாலோட முன்பக்கம் வெளிச்சமா இருக்கும்.

ஆனா பிரகாஷ் என்னை வரச் சொன்னது, அந்த ஹாலுக்குப் பின்னாடி இருக்குற சர்வீஸ் ஏரியாவுக்கு.

நான் இதுக்கு முன்னாடி ஒரு தடவை கூட அந்தப் பக்கம் போனதே கிடையாது.

அங்க எப்படி இருக்கும், எந்த வழியாப் போகணும்னு எனக்குச் சரியாத் தெரியல.

நான் அந்தப் ஹாலோட சைடுல இருந்த ஒரு சின்னப் பாதையில திரும்பினேன்.

முன்பக்கம் இருந்த வெளிச்சம், இங்க கொஞ்சம் கொஞ்சமா குறைய ஆரம்பிச்சுது.

சத்தம் எதுவும் இல்ல... அமைதியா, வெறிச்சோடிப் போயிருந்துச்சு அந்த இடம்.

எனக்குள்ள லேசா ஒரு நடுக்கம் வந்துச்சு.

'நம்ம நிஜமாவே சரியான இடத்துக்குத் தான் போயிட்டு இருக்கோமா?'

'அவன் இங்க எங்க இருப்பான்?'

நான் மெதுவா ஒவ்வொரு அடியா எடுத்து வெச்சு, அந்த ஹாலோட பின்பக்கத்துக்கு வந்தேன்.

அங்க வந்ததும், நான் ஒரு நிமிஷம் அப்படியே நின்னுட்டேன்.

அது கொஞ்சம் இருட்டான பகுதி.

ஒரு ட்ரான்ஸ்பார்மர், சில எலக்ட்ரிக்கல் போர்டுகள், அப்புறம் மெயின்டெனன்ஸ் திங்ஸ் எல்லாம் அங்கங்க அடுக்கி வெச்சிருந்தாங்க.

ஒரு சின்ன மஞ்சள் கலர் பல்ப் மட்டும் லேசா எரிஞ்சுகிட்டு இருந்துச்சு.

சுத்தி யாரும் இல்ல, எந்த ஆள் நடமாட்டமும் இல்ல.

அந்த இடம் அவ்ளோ சைலண்ட்டா, பிரைவேட்டா இருந்துச்சு.

நான் ஒரு தடவை திரும்பிப் பாத்தேன்.

என் பின்னாடியும் யாரும் இல்ல. நான் முழுசாத் தனியா இருந்தேன்.

'சரி, அவன் ஒரு சின்னக் கதவு இருக்கும்னு சொன்னானே... அது எங்க?'

என் கண்கள் இருட்டுல அந்தப் பகுதியத் தேட ஆரம்பிச்சுது.

கொஞ்சம் தூரத்துல... அந்த எலக்ட்ரிக்கல் பேனலுக்குப் பின்னாடி, சுவரோட சுவரா ஒரு சின்னக் கதவு இருக்குறத நான் பாத்தேன்.

அது இரும்புல செஞ்ச ஒரு சர்வீஸ் ரூம் கதவு.

பிரகாஷ் சொன்ன மாதிரியே, அந்தக் கதவு லேசா, ஒரு சின்ன இடைவெளி விட்டுத் திறந்திருந்துச்சு.

'அப்போ அவன் உள்ள தான் இருக்கானா?'

என் நெஞ்சுக்குள்ள மறுபடியும் அந்த 'டப் டப்' சத்தம் ஆரம்பிச்சுது.

நான் மெதுவா அந்தக் கதவை நோக்கி நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

ஒவ்வொரு ஸ்டெப் வைக்கும்போதும், என் தொடைகள் ஒண்ணோட ஒண்ணு உரசுறது எனக்கே நல்லாத் தெரிஞ்சுது.

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு இனம் புரியாத சூடு பரவுச்சு.

'நான் உள்ள போலாமா? வேணாமா?'

கதவுக்கு ஒரு ரெண்டு அடி தூரத்துல நின்னுகிட்டு, நான் ஒரு செகண்ட் தீவிரமா யோசிச்சேன்.

'அவன் என்னையத் தொட மாட்டேன்னு தான் சொல்லிருக்கான்.'

'நான் ஜஸ்ட் என்னனு பாத்துட்டு வந்துடலாம்.'

என் மனசைக் கல்லாக்கிக்கிட்டு, நான் என் வலது கைய நீட்டினேன்.

அந்தக் கதவோட இரும்பு ஹேண்டிலை மெதுவாப் பிடிச்சேன்.

அது சில்லுனு இருந்துச்சு.

நான் ஒரு ஆழமான மூச்சு இழுத்து விட்டுக்கிட்டேன்.

'க்ரீச்...'னு ஒரு சின்னச் சத்தத்தோட, நான் அந்தக் கதவை மெதுவாத் தள்ளுனேன்.

கதவு திறந்துகிச்சு.

உள்ளே ஒரே கொஞ்சம் இருட்டு... ஒண்ணுமே சரியாத் தெரியல.

என் மனசுக்குள்ள ஆயிரம் கேள்விகள்.

'பிரகாஷ் உள்ள என்ன பிளான் பண்ணி வெச்சிருக்கான்?'

'அவன் சத்தியம் பண்ண மாதிரியே சும்மாப் பாத்துட்டு மட்டும் விடுவானா?'

'இல்ல இருட்டுல என்னைய ஏதாச்சும் பண்ணிடுவானா?'

பயமும், அதே சமயம் ஒரு விவரிக்க முடியாத ஆசையும் என்னைய முட்டித் தள்ளுச்சு.

நான் எந்த யோசனையும் இல்லாம, ஒரு மயக்கத்துல, மெதுவா என் வலது காலை எடுத்து அந்த ரூம்க்குள்ள வெச்சேன்...

உள்ளே போன அடுத்த செகண்ட், என் கண்கள் அந்த ரூம்ல இருந்த கொஞ்சம் வெளிச்சத்துக்கு பழக ஒரு சில நொடிகள் ஆச்சு.

மேலே ஒரு சின்ன மூலைல, ஒரு மஞ்சள் கலர் குண்டு பல்ப் மட்டும் மங்கலா எரிஞ்சுகிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த வெளிச்சம், அந்த ரூமுக்கு ஒரு மர்மமான, ஆனா ரொம்பவும் பிரைவேட்டான ஒரு ஃபீலிங்கைக் குடுத்துச்சு.

என் பார்வை நேரா முன்னாடி போச்சு.

அங்க... அந்த மங்கலான வெளிச்சத்துக்குக் கீழ, பிரகாஷ் நின்னுட்டு இருந்தான்.

அவன் எனக்காகத் தான் அங்க காத்துக்கிட்டு இருந்திருக்கான்.

அவன் போட்டுருந்த அந்த செக்யூரிட்டி யூனிஃபார்ம், அந்த வெளிச்சப் பின்னணியில அவன காட்டுச்சு.

ஆனா... என்னைப் பாத்த அந்த முதல் செகண்ட்... அவன் முகத்துல வந்த அந்த மாறுதல்!

அதை என்னால மறக்க முடியாது.

போன்ல எங்கிட்ட பேசும்போது அவன் குரல்ல இருந்த பதற்றம், நடுக்கம், பயம்... அதெல்லாம் இப்போ கொஞ்சம் கூட அவன் முகத்துல இல்ல.

அதுக்கு பதிலா... அவன் முகத்துல ஒரு ஆசை, ஏக்கம் இருந்துச்சு.

ஒரு நிம்மதி.

'நான் வந்துட்டேன்'ங்குறத அவனால இன்னும் நம்ப முடியலங்குற மாதிரி, அவன் கண்கள் லேசா விரிஞ்சு, அப்படியே என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் கண்கள்ல அப்படி ஒரு ஆசை, அப்படி ஒரு காதல், அப்படி ஒரு ஏக்கம்.

நான் ஒரு செகண்ட் அப்படியே நின்னுட்டேன்.

நானும் அவனைத் தான் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல, அந்தச் ரூம்க்குள்ள ஒரு நிசப்தம்.

யாரும் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசிக்கல.

ஆனா அந்த அமைதிக்குள்ள ஆயிரம் வார்த்தைகள் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

போன்ல எவ்ளோ தான் மணிக்கணக்காப் பேசினாலும், சாட் பண்ணாலும்...

இப்படி நேருக்கு நேரா, எந்த ஒரு திரையும் இல்லாம, ஒரு தனிமையான இடத்துல, ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் நேர்ல பாத்துக்கும்போது வர்ற அந்த ஃபீலிங்...

அது ரொம்ப ரொம்ப வித்தியாசமா இருந்துச்சு.

அதுவரைக்கும் போனுக்கு பின்னாடி ஒளிஞ்சிருந்த தைரியம் எல்லாம் காணாமப் போய், ஒரு நடுக்கம் என்னையப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

என் ஹார்ட்பீட், அந்த ரூமோட அமைதியைக் கிழிச்சுக்கிட்டு எனக்கே சத்தமா கேட்டுச்சு.

அவன் என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

நான், அவனோட பார்வையை ஃபேஸ் பண்ண முடியாம, லேசா என் பார்வையை வெக்கத்துல கீழ இறக்கினேன்.

ஒரு ரெண்டு செகண்ட் கழிச்சு, பிரகாஷ் முகத்துல ஒரு சிரிப்பு அரும்ப ஆரம்பிச்சுது.

அது மென்மையான புன்னகை.

அவன் மெதுவா, தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டு, தன் குரலை ரொம்பச் சாஃப்ட்டாக்கி என்னைக் கூப்பிட்டான்.

"பவி..."

அவன் குரல் அந்த ரூம்ல ஒரு முணுமுணுப்பு மாதிரி என் காதுல வந்து விழுந்துச்சு.

"உள்ள வா..."

அவன் தன் வலது கையால, அன்பா என்னைய உள்ள கூப்பிட்டான்.

வான் குரல்ல இருந்த உரிமையும், ஆசையும் என்னைய அறியாமலே என்னை முன்னாடி நகர வெச்சுது.

நான் எந்த மறுப்பும் சொல்லாம, ஒரு குழந்தையக் கூப்பிட்டாப் போற மாதிரி, மெதுவா என் இடது காலையும் எடுத்து உள்ள வெச்சேன்.

நான் உள்ளே முழுசா வந்ததும், பிரகாஷ் என் பின்னால லேசா நகர்ந்து வந்தான்.

அவன் என் முதுகுக்குப் பின்னாடி வந்த அந்த ஒரு செகண்ட், என் உடம்பெல்லாம் ஒரு சிலிர்ப்பு ஓடுச்சு.

'க்ளிக்...'

ஒரு சின்னச் சத்தம்.

அவன் அந்த இரும்புக் கதவை மெதுவா, எந்தச் சத்தமும் வராதபடி சாத்துனான்.

கதவு சாத்துனது மட்டும் இல்லாம, அந்தச் லாக்கையும் போட்டு விட்டான்.

அந்தக் கதவு முழுசா மூடுன அடுத்த செகண்ட்...

வெளிய உலகத்துக்கும் எங்களுக்கும் இருந்த அந்தச் சின்னத் தொடர்பும் மொத்தமா கட் ஆயிடுச்சு.

இப்போ அந்த நாலு சுவத்துக்குள்ள, அந்த மங்கலான வெளிச்சத்துக்குக் கீழ, நானும் அவனும் மட்டும் தான்.

கதவைச் சாத்திட்டு, அவன் மறுபடியும் திரும்பி என் முன்னாடி வந்து நின்னான்.

எனக்கும் அவனுக்கும் நடுவுல வெறும் மூணு அடி தூரம் தான் இருந்துச்சு.

அவன் மூச்சுக்காத்து லேசா என் மேல படுற அளவுக்கு நெருக்கம்.

மறுபடியும் அதே அமைதி.

கதவு சாத்துனதுக்கு அப்புறம், ரூம்க்குள்ள இருந்த அந்த பிரைவசி, எங்க ரெண்டு பேரையும் இன்னும் கொஞ்சம் நெர்வஸ் ஆக்கிடுச்சு.

அவன் என்னைய மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் ஒரு தடவை மெதுவா பாத்தான்.

என் கலைஞ்ச தலைமுடி... என் முகத்துல மேக்கப் இல்லாத அழகு...

அப்புறம் அவன் பார்வை மெதுவா என் கழுத்தைத் தாண்டி கீழ இறங்குச்சு.

நான் போட்டுருந்த அந்த லூசான டீ-ஷர்ட்.

நான் உள்ள பிரா போடலங்குறது அவனுக்கு நல்லாவே தெரியும்.

அதனாலயே, அவன் பார்வை என் நெஞ்சுல கொஞ்ச நேரம் அப்படியே நிலைச்சு நின்னுச்சு.

என் முலைக்காம்புகள் அந்தத் துணியை லேசா முட்டிக்கிட்டு நிக்குறதை, அவன் கண்கள் அப்படியே விழுங்குற மாதிரிப் பாத்துச்சு.

அவன் அப்படிப் பாக்கும்போது, என் உடம்புக்குள்ள ஒரு சூடு பரவுச்சு.

என் தொடைகள் தானா லேசா ஒண்ணோட ஒண்ணு உரசிக்கிச்சு.

அவன் பார்வைக்குள்ள இருந்த நெருப்பு, என்னைய ஒரு மாதிரி கூச்சப்பட வெச்சுது.

ஆனா... மனசுக்குள்ள ஒரு ஓரமா, அவன் என்னைய இப்படி ஆசையாப் பாக்குறது எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சு இருந்துச்சு.

அது ஒரு விவரிக்க முடியாத போதை.

அவன் பார்வையை என் மேல இருந்து விலக்கவே இல்ல.

அப்புறம் கீழ, நான் போட்டுருந்த பேண்ட் வரைக்கும் பாத்துட்டு, மறுபடியும் என் முகத்துக்கே வந்தான்.

இந்த அமைதியைக் கலைக்கணும்னு நான் நெனச்சேன்.

இப்படியே நின்னுட்டு இருந்தா, நிலைமை கைமீறிப் போயிடும்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

நான் என் பார்வையை அவன்கிட்ட இருந்து விலக்கி, சும்மா அந்த ரூமைச் சுத்திப் பாத்தேன்.

அது ஒரு சர்வீஸ் ரூம்.

அங்கங்க பழைய டேபிள்கள், உடைந்த நாற்காலிகள் எல்லாம் ஒண்ணு மேல ஒண்ணா அடுக்கி வெச்சிருந்தாங்க.

சுத்தம் பண்ற மாப், ஏதோ எலக்ட்ரிக்கல் வயர்கள் எல்லாம் ஒரு மூலைல கிடந்துச்சு.

உக்காருறதுக்குன்னு அங்க எந்த ஒரு இடமும் இல்ல.

ஆனா ரூம் குப்பையா இல்லாம, கொஞ்சம் கிளீனாத் தான் இருந்துச்சு.

நான் சுத்திப் பாத்துட்டு, மறுபடியும் அவனப் பாத்தேன்.

அவன் இன்னும் என்னையே தான் எமைக்காமப் பாத்துட்டு இருந்தான்.

நான் என் கூச்சத்தை மறைக்க, ஒரு இயல்பான டோனைக் கொண்டு வர ட்ரை பண்ணேன்.

"என்னடா...?"

நான் என் புருவத்தை லேசாத் தூக்கி சாதாரணமா கேட்டேன்.

"என்னடா அப்படிப் பாக்குற?"

நான் என் குரல்ல லேசா ஒரு செல்லக் கோபத்தைக் கலந்து கேட்டேன்.

அவன் உடனே எதுவும் சொல்லல.

அவன் முகத்துல இருந்த சிரிப்பு இன்னும் கொஞ்சம் அகலமாச்சு.

அவன் ஒரு ஆழமான மூச்சு இழுத்து விட்டுக்கிட்டான்.

"இல்ல பவி..."

அவன் குரல், ஒரு மாதிரி மயக்கமா வெளிய வந்துச்சு.

"உன்னைப் பாக்கணும்னு எவ்ளோ நேரமா, எவ்ளோ தவிப்போட வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்தேன் தெரியுமா?"

"ஆனா..."

அவன் லேசாத் தயங்குனான்.

"இப்போ நீ நேர்ல என் முன்னாடி வந்து நின்னதும்..."

"எனக்கு என்ன பேசுறதுன்னே தெரியலடி."

அவன், தன் மனசுல இருக்கிறதை அப்படியே ஒளிவு மறைவு இல்லாமச் சொன்னான்.

அவன் சொன்ன விதம், எனக்குள்ள ஏதோ பண்ணுச்சு.

ஒரு பொண்ணுக்கு, ஒரு ஆம்பளை தன்னை இப்படி அவ்ளோ ஆசையா பாக்குறது எவ்ளோ பெரிய கர்வம் தெரியுமா?

ஆனா அத நான் வெளிய காட்டிக்கக் கூடாதுனு உறுதியா இருந்தேன்.

நான் ஒரு போலி கோபத்தை முகத்துல வரவழைச்சுக்கிட்டேன்.

"ஓ... இப்போ உனக்கு என்ன பேசுறதுன்னு தெரியல... அப்படித்தானே?"

நான் என் கைகளை நெஞ்சுக்குக் குறுக்க கட்டிக்கிட்டேன்.

"அதுக்குத் தான் இந்த பெரிய டிராமாப் பண்ணியா?"

நான் அவனைப் பாத்து கிண்டலா, மிரட்டுற மாதிரி கேட்டேன்.

"வாக்கிங் வர்றேன்னு பொய் சொல்ல வெச்சு..."

"இந்த சர்வீஸ் ரூம்க்குள்ள வர வெச்சு..."

"ஜஸ்ட் ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் என்னையப் பாக்குறதுக்கு, இவ்வளவு பெரிய பிளான் பண்ணனுமாடா நீ?"

நான் அவனைத் திட்டுற மாதிரி, செல்லமா சத்தம் போட்டேன்.

அவன் நான் பேசுறதை எல்லாம் ரசிச்சுக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தான்.

நான் பொய் கோபத்துல பேசுறது கூட அவனுக்குப் பிடிச்சுருக்குன்னு அவன் முகம் சொல்லுச்சு.

"ஆமா பவி..."

அவன் எந்தக் குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லாமச் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னான்.

"உன்னை இந்த ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் பாக்குறதுக்கு, நான் என்ன பிளான் வேணாலும் பண்ணுவேன்."

"இந்த அஞ்சு நிமிஷம் நீ என் கூட இருக்கிறது... அதுவே எனக்குப் போதும்டி."

அவன் உறுதியா, காதலோட சொன்னான்.

அவன் அப்படிச் சொன்னதும், நான் ஒரு செகண்ட் வாயடைச்சுப் போயிட்டேன்.

'இவன் என்ன இப்படிப் பேசுறான்?'

"ஏண்டா... போன்ல தான் அவ்ளோ நேரம் வீடியோ கால் பாக்கலாம்னு கேட்ட... அதனால நான் போட்டோ கூட அனுப்புனேனே..."

"அப்புறம் என்ன, நேர்ல பாக்க அவ்ளோ பெரிய ஆசை உனக்கு?"

நான் என் ஆச்சரியத்தை மறைக்காம கேட்டேன்.

அவன் சிரிப்பு இப்போ இன்னும் கொஞ்சம் குறும்பாக் மாறுச்சு.

"பவி... நீயே சொல்லு..."

அவன் தன் கைகளைக் கட்டி, தலையை லேசாச் சாய்த்து என்னைப் பாத்தான்.

"ரெண்டும் ஒண்ணாடி?"

அவன் கேட்ட கேள்விக்கு எனக்கு என்ன பதில் சொல்றதுன்னு தெரியல.

"போன்ல உன்னைப் பாக்குறதும், மெசேஜ் பண்றதும் ஒரு ஃபீல்னா..."

"இப்போ... இங்க, நீ எனக்காக, என் ஒருத்தனுக்காக மட்டும் கீழ வந்து..."

"இப்படி இவ்ளோ அழகா என் முன்னாடி நேர்ல நிக்கும்போது..."

"இந்த ஃபீலிங் வேறடி..."

"என் உசுரே என் முன்னாடி வந்து நிக்குற மாதிரி இருக்கு."

அவன் வார்த்தைகள், ஒவ்வொண்ணும் என் மனசுக்குள்ள ஒரு தேன் மாதிரி இறங்குச்சு.

அவன் பேசப் பேச, என் முகத்துல இருந்த போலி கோபம் என்னைய அறியாமலே உடைஞ்சு சிதறுச்சு.

என் உதடுகள் தானா விரிய ஆரம்பிச்சுது.

நான் எவ்ளோ கண்ட்ரோல் பண்ணியும், என்னால சிரிப்பை அடக்க முடியல.

நான் என் தலையைக் குனிஞ்சு, வெட்கத்துல லேசாச் சிரிச்சேன்.

என் ஒரு கையால, என் முகத்துக்கு வந்த முடியை ஒதுக்கிக்கிட்டேன்.

அவன் நான் சிரிச்சதக் கவனிச்சுட்டான்.

"ஆ... இந்தச் சிரிப்பு..."

அவன் உற்சாகமா, ஒரு சின்னப் பையன் மாதிரி துள்ளிக் குதிக்காத குறையாச் சொன்னான்.

"இந்தச் சிரிப்பைப் பாக்கத் தான்டி நான் அவ்ளோ நேரம் கெஞ்சுனேன்."

"நீ எவ்ளோ அழகா இருக்க தெரியுமா பவி...?"

அவன் குரல்ல இப்போ ஒரு பெரிய கிறக்கம் வந்துருச்சு.

"இப்படி ஒரு தேவதை எனக்காக வந்து நிக்குதுன்னு நெனைக்கும்போதே... எனக்குப் பைத்தியம் பிடிக்கிற மாதிரி இருக்குடி."

அவன் என்னைப் புகழப் புகழ, எனக்குக் கூச்சம் தாங்கல.

என் முகமெல்லாம் அப்படியே சூடேறி, தக்காளி மாதிரி சிவந்துடுச்சுன்னு எனக்கே தெரிஞ்சுது.

"டேய்... ப்ளீஸ், ஆரம்பிச்சுடாத..."

நான் என் முகத்தை மூடிக்குற மாதிரி, கைகளை லேசா முன்னாடி கொண்டு வந்தேன்.

"ரொம்ப ஓவராப் பண்ணாத... இதெல்லாம் கொஞ்சம் கூட நல்லால சொல்லிட்டேன்."

நான் அவனைக் கண்டிக்கிற மாதிரி, ஆனா வெட்கமான புன்னகையோட சொன்னேன்.

என் குரல்ல சிணுங்கல் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

அவன் என் வெட்கத்தப் பாத்து, இன்னும் கொஞ்சம் டெம்ப்ட் ஆயிட்டான்னு நெனைக்கிறேன்.

அவன் கண்கள்ல இப்போ அந்த ஆசை இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாத் தெரிஞ்சுது.

அவன் என்னைய அறியாமலே...

தன் இடது காலை எடுத்து, என் பக்கம் ஒரு சின்ன ஸ்டெப் முன்னாடி வெச்சான்.

அந்த ஒரு சின்ன நகர்வு...

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல இருந்த அந்த ரெண்டு அடி இடைவெளியை, இன்னும் கொஞ்சம் குறைச்சுது.

அவன் அப்படி முன்னாடி வந்த அடுத்த செகண்ட்...

என் மூளைக்குள்ள ஒரு அலாரம் அடிச்சுது.

'ஐயையோ... இவன் நெருங்கி வர்றானே?'

என் வெட்கம் எல்லாம் பறந்து போய், ஒரு விதமான உணர்வு எனக்குள்ள சடார்னு வந்துச்சு.

நான் உடனே உஷாரானேன்.

அவன் இன்னொரு ஸ்டெப் எடுத்து வைக்கிறதுக்கு முன்னாடி...

நான் என் வலது கையை முன்னாடி நீட்டி, ஒரு ஸ்டாப் சிக்னல் மாதிரிப் பிடிச்சேன்.

"டேய்..."

நான் தெளிவா, அழுத்தமான குரல்ல சொன்னேன்.

"பக்கத்துல வராத."