Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-----------------
Part 256:
-----------------

"நான் கீழ வந்து... எக்ஸாக்ட்டா எங்க வரணும்?"

நான் இந்த கேள்வியைக் கேட்டதும், போன்ல அந்த பக்கம் ஒரு செகண்ட் அமைதி.

அவன் இதை எங்கிட்ட இருந்து எதிர்பார்க்கலன்னு எனக்கு நல்லாவே புரிஞ்சுது.

நான் வருவேனா மாட்டேனானு கெஞ்சிக்கிட்டு இருந்தவனுக்கு, நான் ஓகே சொன்னதும் என்ன ரியாக்ட் பண்றதுன்னே தெரியல.

"பவி..."

அவன் குரல் இப்போ நடுங்குச்சு.

அதுல இருந்த சந்தோஷமும், ஒரு விதமான தவிப்பும் எனக்கு இங்க வரைக்கும் கேட்டுச்சு.

"உண்மையாவா சொல்ற? வரியாடி?"

அவன் நம்ப முடியாம, ஆச்சரியமா திரும்பக் கேட்டான்.

"ஆமாடா..."

நான் சொன்னேன்.

"இப்போ நான் வரணுமா, வேணாமா? வர வேணாம்னா விடு. நீ கெளம்பு"

நான் அவன வம்பிழுக்குறதுக்காக, ஒரு போலி கோபத்தோட சொன்னேன்.

"ஐயையோ... நா அப்படி சொல்லல."

அவன் உடனே பதறிப் போய் சொன்ன.

"நான் ஏதோ சும்மா கேட்டுட்டேன்... நீ வாடி, என் செல்லம்ல..."

அவன் கொஞ்சுற டோன், என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்ன ஜிவ்வென்ற உணர்வைக் குடுத்துச்சு.

"சரி, ஓவரா ஐஸ் வைக்காத... எங்க வரணும்னு சொல்லு. நான் ரொம்ப நேரம் இருக்க மாட்டேன் சொல்லிட்டேன்."

நான் மறுபடியும் என் கண்டிஷனை அவனுக்கு ஞாபகப்படுத்துனேன்.

அவன் கொஞ்ச நேரம் அமைதியா இருந்தான்.

எங்க மீட் பண்ணா சேஃப்பா இருக்கும், யாரும் பாக்க மாட்டாங்கன்னு அவன் யோசிக்கிறான்.

"பவி... நம்ம அபார்ட்மெண்ட்ல அந்த கம்யூனிட்டி ஹால் இருக்குல்ல?"

அவன் மெதுவா, ஒரு பிளானோட பேச ஆரம்பிச்சான்.

"ஆமா... அதுக்கு என்ன இப்போ?"

நான் நெத்தியச் சுருக்கிக்கிட்டே கேட்டேன்.

"அந்த ஹாலுக்குப் பின்னாடி, சர்வீஸ் ஏரியா ஒண்ணு இருக்கு தெரியுமா?"

அவன் அந்த இடத்தைச் சொன்னதும், என் மனசுக்குள்ள அந்த லொகேஷன் வந்து போச்சு.

ஆமா, அங்க ஒரு சர்வீஸ் ஏரியா இருக்கு.

அபார்ட்மெண்ட் மெயின்டெனன்ஸ் திங்ஸ், எலெக்ட்ரிக்கல் போர்டு, கிளீனிங் மெட்டீரியல்ஸ் எல்லாம் அங்க தான் வெச்சிருப்பாங்க.

ரெசிடென்ட்ஸ் யாரும் அந்தப் பக்கம் போக மாட்டாங்க, போகவும் அலோவ் கிடையாது.

அது கொஞ்சம் இருட்டான, யாருடைய கண்ணுக்கும் படாத ஒரு இடம்.

"சர்வீஸ் ஏரியாவா...?"

நான் இழுத்தேன்.

"ஆமா பவி... அங்க தான்."

"நான் அங்க தான் வெயிட் பண்ணிட்டு இருப்பேன்."

"நான் அந்த சர்வீஸ் ரூம் கதவை லேசா உனக்காகத் தொறந்து வெச்சிருப்பேன்."

"நீ நேரா அங்க வந்துடு."

"ஒரு அஞ்சு நிமிஷத்துல நீ கிளம்பி அங்க வந்துடுவியா பவி?"

அவன் கேஷுவலா, ஒரு பெரிய பிளானை எங்கிட்ட சொன்னான்.

ஆனா அதைக் கேட்ட உடனே எனக்குள்ள ஏதோ ஏதோ தோண ஆரம்பிச்சுது.

'எதுக்கு இப்போ சர்வீஸ் ரூம்க்குள்ள வர சொல்றான்?'

'சும்மா பாத்துட்டுப் போன்னு தான அவ்ளோ நேரம் கெஞ்சுனான்?'

எனக்குள்ள ஒரு சின்னச் சந்தேகம் எட்டிப் பாத்துச்சு.

நான் உடனே என் டோனை மாத்தினேன்.

"ஹலோ எக்ஸ்கியூஸ் மீ..."

நான் கறாரா, கிண்டலாச் சொன்னேன்.

"நீ என்ன சொன்ன கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி?"

நான் கேட்டேன்.

"என்னடி... என்ன சொன்னேன்?"

அவன் ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி முழிச்சான்.

"என்னை சும்மா ஒரு தடவை பாக்கணும், அவ்ளோ தான சொன்ன?"

"நான் பாட்டுக்கு வாக்கிங் போற மாதிரி வருவேன்... நீ தூரத்துல இருந்து பாத்துப்ப... இதுதானே உன் பிளான்?"

நான் அவன் சொன்ன வார்த்தைகளை அவனுக்கே திருப்பிச் சொன்னேன்.

"ஆமா பவி... அதுதான்..."

அவன் தயங்குனான்.

"அப்புறம் எதுக்குடா என்னைய அந்த சர்வீஸ் ரூம்க்குள்ள வரச் சொல்ற?"

"நீ சும்மா என்னைப் பாக்க தான ஆசைப்பட்ட? அப்புறம் ஏன் உள்ள வரணும்?"

நான் ஓப்பனா, அவன்கிட்டயே கேட்டேன்.

"அடப்பாவி... இவன் நம்மள உள்ள கூப்பிட்டு, வேற ஏதாச்சும் பண்ண பிளான் பண்றானோ?'னு ஒரு எண்ணம் எனக்குள்ள ஓடுச்சு.

நான் அப்படிப் கேட்டதும், மறுமுனையில அவன் மெதுவா, சிரிக்கிற சத்தம் கேட்டுச்சு.

"ஏன்டா சிரிக்கிற இப்போ?"

நான் கொஞ்சம் எரிச்சலோட கேட்டேன்.

"இல்ல பவி... உனக்கு என்ன அவ்ளோ பயம் என்மேலேன?னு நெனச்சுச் சிரிச்சேன்."

அவன் கேஷுவலாச் சொன்னான்.

"நான் ஒன்னும் உன்னைய உள்ள வந்து ரொம்ப நேரம்லாம் நிக்க சொல்லலடி..."

"ஜஸ்ட் என்னைப் பாத்துட்டு அப்படியே போயிடு... வேற எதுவும் இல்ல."

அவன் என்னைச் சமாதானப்படுத்த ட்ரை பண்ணான்.

"பின்ன எதுக்கு அந்த ரூம்? வெளியிலயே பாக்கலாமே?"

நான் என் பிடியில உறுதியா இருந்தேன்.

"பவி... உன்ன கொஞ்ச நேரம் பாக்கணும் அவ்ளோதான்டி."

"அது ஒரு மாதிரி அமைதியான இடம். யாரும் வர மாட்டாங்க."

"யார் கண்ணுக்கும் நம்ம ரெண்டு பேரும் பட மாட்டோம்."

"அதான் அங்க வரச் சொன்னேன்."

அவன் லாஜிக்கா, அன்பா எனக்குப் புரிய வைக்கப் பாத்தான்.

ஆனா எனக்கு அவன் மேல அவ்ளோ சீக்கிரம் நம்பிக்கை வரல.

அவன் சுண்ணியோட போட்டோ, அவன் அனுப்புன மெசேஜ் எல்லாம் என் கண்ணு முன்னாடி வந்து போச்சு.

இவன் எப்படியும் என்னைய இன்னிக்கு தொடாம விட மாட்டான்னு என் உள்ளுணர்வு சொல்லுச்சு.

நான் அவனை கொஞ்சம் சீண்டலாம்னு முடிவு பண்ணேன்.

"இல்ல பிரகாஷ்... அதெல்லாம் முடியாது."

நான் செல்லமா சொன்னேன்.

"நான் என்னவோ நீ வெளியில நிப்பனு நெனச்சுத் தான் ஓகே சொன்னேன்."

"இப்படி ரூம்க்குள்ளலாம் என்னால வர முடியாது."

"நான் பாட்டுக்கு வருவேன்... அப்பார்ட்மெண்ட் காம்பவுண்ட்ல வாக்கிங் போவேன்."

"நீ பாக்குறதா இருந்தா, தூரத்துல இருந்து என்னைப் பாத்துக்கோ."

"அப்படி உனக்குச் சம்மதம்னா சொல்லு, நான் வர்றேன்."

"இல்லனா... நான் வரல."

நான் என் முடிவு இதுதாங்கிற மாதிரி அவன்கிட்ட சொன்னேன்.

"ஐயையோ... பவி... ப்ளீஸ் டி..."

அவன் உடனே பம்மி, கெஞ்ச ஆரம்பிச்சான்.

"நீ வெளியில வாக்கிங் போனா, நான் உன்னைக் கரெக்ட்டாப் பாக்கக் கூட முடியாதுடி."

"ப்ளீஸ் பவி... எனக்காக... ஒரே ஒரு தடவை... நான் சொல்றதக் கேளு."

"நான் எதுவும் பண்ண மாட்டேன்... உன்னைத் தொட மாட்டேன்னு தான் சத்தியம் பண்ணிருக்கேன்ல?"

"ப்ளீஸ் என் பொண்டாட்டி..."

அவன் உருகி, ஏக்கத்தோட கெஞ்சுனான்.

அவனோட அந்தப் 'பொண்டாட்டி'ங்குற வார்த்தையும், அவனோட தவிப்பும் என்னைய மறுபடியும் லேசா இளக வெச்சுது.

நான் எந்தப் பதிலும் சொல்லாம, போனை காதுல வெச்சபடியே யோசிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

"ம்ம்ம்..."

நான் சும்மா சொன்னேன்.

என் மைண்ட் இப்போ அந்த சர்வீஸ் ஏரியாவப் பத்தித் தனியா யோசிக்க ஆரம்பிச்சுது.

'அவன் சொல்றதுலயும் ஒரு லாஜிக் இருக்கத் தான செய்யுது?'

நான் என் மனசுக்குள்ளயே கணக்குப் போட ஆரம்பிச்சேன்.

அந்த சர்வீஸ் ஏரியா, எக்ஸாக்ட்டா நம்ம பிளாக்கோட லிஃப்ட்டுக்கு பக்கத்துல தான் இருக்கு.

நான் லிஃப்ட்டை விட்டு இறங்குன உடனே, கொஞ்ச தூரம் நடந்தா அந்த இடம் வந்துடும்.

நான் அபார்ட்மெண்ட்டோட மெயின் கேட் பக்கமோ, செக்யூரிட்டி கேபின் பக்கமோ போக வேண்டிய அவசியமே இல்ல.

அப்படிப் பாத்தா, வாக்கிங் போறதை விட இது தான் ரொம்ப ரொம்ப சேஃப்.

செக்யூரிட்டி கேபின் பக்கம் போனா, அங்க யார் இருக்கா, யார் பாப்பாங்கன்னு ஒரு பயம் இருக்கு.

குறிப்பா அந்த வேலு... அவரு ஒருவேளை அங்கயே உக்காந்திருந்தா கூட, நான் லிஃப்ட்ட விட்டு இறங்கி நேராப் பின்னாடி போறத அவரால கண்டிப்பாப் பாக்க முடியாது.

அவருடைய பார்வை வட்டத்துக்குள்ளயே நான் வர மாட்டேன்.

அப்போ... எந்த ரிஸ்க்கும் இல்லாம, யாரும் என்னைப் பாக்காம, நான் பிரகாஷைப் பாத்துட்டு உடனே திரும்பிடலாம்.

இந்த ஐடியா என் மைண்டுக்குள்ள போன உடனே, எனக்கு இருந்த பெரிய பயம் பாதி குறைஞ்சுடுச்சு.

அதுக்குள்ள ஒரு சேஃப்டி இருக்குறதை நான் உணர்ந்தேன்.

'சரி... இது ஓகே தான்.'

என் மனசு சம்மதிச்சுடுச்சு.

ஆனாலும், பிரகாஷ்கிட்ட நான் ஒரு கண்டிஷன் போடணும்னு நெனச்சேன்.

அவன் ஏதாச்சும் நெனச்சுக்கிட்டு இருந்தா, அதை ஆரம்பத்துலயே கட் பண்ணிடணும்.

"சரி பிரகாஷ்..."

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டுட்டுச் சொன்னேன்.

"நீ அவ்ளோ தூரம் கெஞ்சுறதால நான் வர்றேன்..."

நான் அவனுக்கு ஒரு ஃபேவர் பண்ற மாதிரிச் சொன்னேன்.

அவன் மறுமுனையில ஒரு நிம்மதியான மூச்சு விடுற சத்தம் கேட்டுச்சு.

"ஆனா..."

நான் என் குரலை ஸ்ட்ரிக்ட்டா மாத்திக்கிட்டேன்.

"நீ முதல்ல ஒரு விஷயத்தை கன்ஃபார்ம் பண்ணு."

"சொல்லுடி... என்ன பண்ணனும்?" அவன் ஆர்வமா கேட்டான்.

"நீ மொதல்ல போய், ஒரு தடவை நல்லா செக் பண்ணு."

"அந்த வேலு நிஜமாவே கிளம்பிட்டாரா... இல்ல எங்கயாச்சும் மூலைல உக்காந்திருக்காரானு எனக்குத் தெரியணும்."

நான் வேலு மேட்டரை விடாமப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

"நான் கீழ வந்துட்டு, அப்புறம் அவரு நம்ம ரெண்டுபேரையும் தனியா பாத்துட்டாருனா, வேற ஏதாது கிளப்பி விடுவாரு."

"நீ சுத்தி முத்தி எல்லா இடமும் செக் பண்ணு."

"எல்லாம் கிளியரா இருக்கு, யாரும் இல்லன்னு உனக்கு தெரிஞ்சதுக்கு அப்புறம்..."

"எனக்கு வாட்ஸ்அப்ல ஒரு மெசேஜ் பண்ணு."

"நீ பிங் பண்ணதுக்கு அப்புறம் தான் நான் கீழ வருவேன்."

"புரியுதா?"

நான் தெளிவா, ஒரு மாஸ்டர் பிளான் போடுற மாதிரி அவனுக்கு ஆர்டர் போட்டேன்.

அவன் இதைக் கேட்டதும், எந்தத் தயக்கமும் இல்லாம உடனே சம்மதிச்சான்.

"சூப்பர்டி பவி..."

அவன் குரல்ல இப்போ உற்சாகம், ஒரு சந்தோஷம் துள்ளிக்குதிச்சுது.

"நான் இப்போவே போய் எல்லா இடமும் செக் பண்றேன்."

"வேலு கிளம்பி ரொம்ப நேரம் ஆச்சு, இருந்தாலும் உன் திருப்திக்காக நான் சுத்திப் பாக்குறேன்."

"எல்லாம் ஓகேன்னு கன்ஃபார்ம் பண்ணிட்டு, உனக்கு உடனே மெசேஜ் பண்றேன்."

அவன் ரொம்ப வேகமா, சுறுசுறுப்பாச் சொன்னான்.

"ம்ம்... சரி."

நான் சுருக்கமாப் பதில் சொன்னேன்.

"ஆனா பிரகாஷ்..."

நான் போனை கட் பண்றதுக்கு முன்னாடி, அவனுக்குக் கடைசியா ஒரு வார்னிங் குடுக்க நெனச்சேன்.

"நான் ரொம்ப நேரம்லாம் அங்க இருக்க மாட்டேன்."

"நீ சொன்ன மாதிரியே, ஜஸ்ட் வருவேன்... பாப்பேன்... உடனே மேல வந்துடுவேன்."

"நீ ஏதாச்சும் ஓவராப் பண்ணலாம்னு நெனச்ச... அப்புறம் அவ்ளோதான் பாத்துக்கோ."

நான் அவனைப் பயமுறுத்துற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"ஓகே ஓகே பவி...."

அவன் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னான்.

"அஞ்சே நிமிஷம் தான்."

"நான் உனக்காக அங்க வெயிட் பண்ணிட்டு இருப்பேன்."

"நீ சீக்கிரம் வாடி."

அவன் வார்த்தையில இருந்த ஆசை, என்னைய ஏதோ பண்ணுச்சு.

"சரி, போய் செக் பண்ணிட்டு மெசேஜ் பண்ணு. நான் வெயிட் பண்றேன்."

நான் சொல்லிட்டு, அவனோட பதிலுக்குக் கூட வெயிட் பண்ணாம போனை கட் பண்ணிட்டேன்.

போனை கட் பண்ண அடுத்த செகண்ட்...

என் இதயத்துடிப்பு வேகமா அடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

'டப்... டப்... டப்...'னு என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு சத்தம்.

நான் ஒரு ஏதோ தப்பு பண்ணப் போறேன்ங்குற குற்ற உணர்ச்சியும்,

அதே சமயம், அதுல இருக்கிற ஒரு விவரிக்க முடியாத போதையும் என்னையக் கட்டிப் போட்டுச்சு.

நான் சோஃபாவுல உக்காந்தபடியே, என் போன் ஸ்க்ரீனையே பாத்துட்டு இருந்தேன்.

என் உள்ளங்கையில லேசா வேர்க்க ஆரம்பிச்சுது.

ஒரு பத்து செகண்ட் ஆகியிருக்கும்.

அவன் செக் பண்ணிட்டு மெசேஜ் பண்ணுவான்னு எதிர்பார்த்து, என் கண்கள் போன் ஸ்க்ரீன்லயே ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

திடீர்னு...

'டிங்'

என் போன் ஸ்க்ரீன் வெளிச்சமாச்சு.

வாட்ஸ்அப் நோட்டிஃபிகேஷன்.

'Prakash'

நான் வேகமாப் போனை அன்லாக் பண்ணிப் பாத்தேன்.

"எல்லாம் கிளியர் பவி..."

"வேலு எங்கயும் இல்ல. ஆள் நடமாட்டமே இல்ல."

"நான் சர்வீஸ் ஏரியாவுக்குப் போறேன்."

"நீ ஒரு அஞ்சு நிமிஷத்துல கீழ வா."

அவன் வரிசையா நாலு மெசேஜ் அனுப்பியிருந்தான்.

அந்த மெசேஜ்ஜைப் படிச்சதும், என் உடம்புக்குள்ள ஒரு சிலிர்ப்பு ஓடுச்சு.

'சரி, எல்லாமே ரெடி.'

சோஃபாவுல இருந்து மெதுவா எந்திரிச்சேன்.

எந்திரிச்ச உடனே, என் பார்வையும் என் கவனமும் நேராப் போனது... கார்த்திக் இருக்குற ரூம் கதவுப் பக்கம்தான்.

நான் சத்தம் வராம மெதுவா நடந்து, அந்த ரூம் கதவுப் பக்கம் போனேன்.

கதவு இன்னும் லாக் ஆகியிருந்துச்சு.

என் காதைக் கதவுல லேசா வெச்சுக் கேட்டேன்.

உள்ளே இருந்து கார்த்திக், ஏதோ சீரியஸா பேசிட்டு இருக்குற சத்தம் தெளிவா கேட்டுச்சு.

"எஸ்... வி கேன் ப்ரொசீட் வித் தட்..."

அவர் குரல்ல, அவர் தன்னோட ஆபிஸ் உலகத்துல முழுசா மூழ்கிப் போயிருக்காருன்னு நல்லாவே தெரிஞ்சுது.

நான் லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

'சரி, இவரு இன்னும் ஒன்றரை மணி நேரத்துக்குக் கண்டிப்பா வெளிய வர மாட்டாரு.'

எனக்கு ஒரு பெரிய தைரியம் வந்துச்சு.

நான் அங்கருந்து திரும்பி, என்னோட பெட்ரூம்க்குப் போனேன்.

கண்ணாடியைப் பாத்தேன்.

நான் போட்டுருந்த லூசான டீ-ஷர்ட், கீழ ஒரு ட்ராக் பேண்ட்.

உள்ள நான் பிரா எதுவும் போடலங்குறது, என் நெஞ்சுப் பகுதியைப் பாத்தாலே லேசாத் தெரிஞ்சுது.

என் முலைகளோட ஷேப், அந்தத் துணியில லேசா முட்டிக்கிட்டு நின்னுச்சு.

'போட்டுக்கலாமா?'னு ஒரு செகண்ட் யோசிச்சேன்.

ஆனா... ஏனோ எனக்கு அது வேணாம்னு தோணுச்சு.

அவன் இந்த டீ-ஷர்ட்டைப் பாத்துத் தானே அவ்ளோ வர்ணிச்சான்?

அதே டீ-ஷர்ட்டோட நான் அவன் முன்னாடி போய் நிக்கப் போறேன்.

நான் என் தலைமுடியை லேசா அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டேன்.

முகத்துல எந்த மேக்கப்பும் இல்ல, ஆனா என் கண்ணுல ஒரு புது விதமான ஈர்ப்பு இருக்குறத நானே பாத்தேன்.

'சரி, கிளம்பலாம்.'

நான் என் போனை கையில எடுத்துக்கிட்டேன்.

கீழ போறதுக்கு முன்னாடி, கார்த்திக்குக்கு ஒரு இன்ஃபார்ம் பண்ணிடலாம்னு நெனச்சேன்.

அவரு வெளிய வர மாட்டாருன்னு தெரியும், இருந்தாலும் ஒரு சேஃப்டிக்கு.

அப்புறம் ஏதாச்சும் கேட்டா கூட, நான் மெசேஜ் பண்ணேன் நீங்க தான் பாக்கலனு சொல்லிடலாம்.

நான் வாட்ஸ்அப் ஓபன் பண்ணி, கார்த்திக் சாட்டுக்கு போனேன்.

"Going for walking."

சின்னதா, கேஷுவலா ஒரு மெசேஜ் டைப் பண்ணி சென்ட் பண்ணேன்.

அது சென்ட் ஆனதும், நான் என் போனை ஆஃப் பண்ணி லாக் பண்ணேன்.

அப்படியே நிமிர்ந்து, என் பெட்ரூம் சுவத்துல மாட்டியிருந்த கடிகாரத்தைப் பாத்தேன்.

பெரிய முள் கரெக்ட்டா மூணுல இருந்துச்சு.

மணி, சரியா 9:15 PM.

அந்த டைமைப் பாத்ததும், என் மனசுக்குள்ள அலாரம் அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

'சரி, இனிமேல் யோசிக்க ஒண்ணுமில்ல... கிளம்ப வேண்டியதுதான்.'

நான் என் மனசை தயார் பண்ணிக்கிட்டேன்.

போனை என் ட்ராக் பேண்ட் பாக்கெட்டுக்குள்ள பத்திரமா வெச்சுக்கிட்டேன்.

பெட்ரூம் விட்டு வெளிய வந்தேன்.

ஹால் முழுக்க லைட்டா இருட்டு.

நான் சமைக்கும்போது போட்டிருந்த லைட்ஸ் எல்லாத்தையும் ஆஃப் பண்ணி வெச்சிருந்தேன்.

டிவி மட்டும் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு, அதோட வெளிச்சம் மட்டும் ஹால்ல லேசாப் பட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அப்படியே நின்னு, ஒரு தடவை கார்த்திக் ரூம் கதவைப் பாத்தேன்.

கதவு லாக் ஆகியிருந்துச்சு.

உள்ள இருந்து எந்தச் சத்தமும் இப்போ வரல, அவர் ஏதோ சீரியஸா லீசன் பண்ணிட்டு இருக்காருன்னு தோணுச்சு.

'அவரு பாட்டுக்கு வேலை பாக்கட்டும், நாம ஒரு பத்து நிமிஷத்துல போயிட்டு வந்துடலாம்.'

என் மனசு என்னையே சமாதானம் பண்ணிக்கிச்சு.

நான் சத்தம் வராம, மெதுவா நடந்து, மெயின் டோர் பக்கம் போனேன்.

கதவு ஹேண்டிலை லேசாப் பிடிச்சேன்.

சத்தம் வராத அளவுக்கு, மெதுவா, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக் கதவைத் திறந்தேன்.

வெளியே காரிடார்ல நல்ல வெளிச்சம் இருந்துச்சு.

நான் மெதுவா வாசப்படியத் தாண்டி வெளிய கால் எடுத்து வெச்சேன்.

வெளிய வந்ததும், கதவை மறுபடியும் லேசா இழுத்துச் சாத்துனேன்.

'க்ளிக்.'

கதவு லாக் ஆகுற சத்தம், அமைதியான காரிடார்ல கொஞ்சம் பெருசாவே கேட்டுச்சு.

கதவுல சாவியைப் போட்டு, ரெண்டு லாக் பண்ணி, சாவியை எடுத்து என் பாக்கெட்டுக்குள்ள வெச்சுக்கிட்டேன்.

இப்போ நான் எங்க அபார்ட்மெண்ட்டோட 7வது மாடி காரிடார்ல தனியா நின்னுட்டு இருந்தேன்.

சுத்தி முத்திப் பாத்தேன்.

யாரும் இல்ல, அந்த ப்ளோர்ல இருக்குற மத்த வீடுகள் எல்லாம் பூட்டியிருந்துச்சு.

நான் மெதுவா லிஃப்ட்டை நோக்கி நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

நான் போட்டுருந்த அந்த லூசான டீ-ஷர்ட், காத்துல லேசா அசைஞ்சு என் உடம்போட உரசும்போது...

நான் உள்ள பிரா போடலங்குற அந்த உணர்வு எனக்குள்ள ஒரு விதமான கூச்சத்தையும், போதையையும் குடுத்துச்சு.

'இப்போ பிரகாஷ பாக்குறதுக்காக, நான் இப்படி உள்ள ஒண்ணும் போடாம போயிட்டு இருக்கேனே?'

இந்த நினைப்பே என்னைய ஒரு மாதிரி கிறங்க வெச்சுது.

லிஃப்ட் கிட்ட போனதும், கீழ போறதுக்கான பட்டனைப் பிரஸ் பண்ணேன்.

லிஃப்ட் இப்போ 10வது மாடியில இருந்து கீழ வந்துட்டு இருந்துச்சு.

'டிங்.'

லிஃப்ட் வந்து நின்ன சத்தம்.

கதவு மெதுவாத் திறக்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் கேஷுவலா உள்ள போகலாம்னு ஒரு ஸ்டெப் முன்னாடி எடுத்து வெச்சேன்.

ஆனா... கதவு முழுசாத் திறந்ததும்...

நான் அப்படியே நின்னுட்டேன்!