♥️♥️⭐காத்தவராயன் மரணத்தில் மறையாதவன், அவள் அவன் மரணத்தையே வென்றவள்.

[Raju@Vijay]

Episode - 189



சிற்பிகாவுக்கு அந்த நாளின் ஒவ்வொரு கணமும் ஒரு புதிய அதிர்ச்சியைத்தான் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது.

இந்தத் தீவுக்குள் தன்னைத் தவிர வேறு எந்த வெளி மனிதனையும் அனுமதிக்காத தன் மக்கள்... இப்போது ஒரு அந்நிய ஆடவனை எதிர்கொண்டு என்ன செய்வார்கள்?

அதைவிட—

சற்று முன்பு தான் அவள் பார்த்த, அந்த மாடர்ன் பெண்ணும் இவனும் ஒன்றாகத்தான் தீவுக்குள் நுழைந்தார்களா?

அல்லது...

இருவரும் தனித்தனியாக வந்தார்களா?

சிற்பிகாவின் மனதில் கேள்விகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக எழுந்துகொண்டிருக்கும்போதே—

“ஆஆஆ...!”

அம்பு பாய்ந்த காட்டுவாசியின் அலறல் சத்தம் காட்டையே கிழித்தது.

அந்தக் குரல் கேட்ட அடுத்த நொடியே ரியான் மீண்டும் வில்லை வளைத்தான்.

அம்பு அடுத்த கணமே பாயப்போகிறது!

“ரியான்!”

சிற்பிகா மின்னல் வேகத்தில் அவனுக்கு முன்னால் வந்து நின்றாள்.

“வழியை விடு!”

ரியானின் குரலில் கோபமும் அவசரமும் கலந்திருந்தது.

“அவன் இப்படி கத்திக்கொண்டிருந்தால், இன்னும் சில நிமிடங்களில் அவனுடைய கூட்டமே இங்கே வந்துவிடும். அவர்கள் வந்தால் முதலில் ஆபத்தில் சிக்கப் போவது நீதான்!”

“நிறுத்துங்கள்!”

சிற்பிகா அவனை நேராகப் பார்த்தாள்.

“உங்களுக்குத்தான் இப்போது ஆபத்து! நீங்கள் உடனே இங்கிருந்து வெளியேற வேண்டும். அவன் காயப்பட்டிருக்கிறான். முதலில் அவனுக்கு சிகிச்சை செய்ய வேண்டும்.”

அவள் மெதுவாக அந்தக் காட்டுவாசியை நோக்கி நடந்தாள்.

ஆனால்...

அவள் இரண்டு அடிகள் முன்னேறியவுடனே அவன் முகம் மாறியது.

அவன் கண்களில் தெரிந்தது வலி அல்ல.

அது...

பயம்.

அதனுடன் கலந்திருந்தது வெறுப்பு.

சிற்பிகா வாழ்நாளில் யாருடைய கண்களிலும் அப்படியொரு பார்வையைப் பார்த்ததில்லை.

“பின்னால் போ!”

அவன் நடுங்கியபடி கத்தினான்.

“என்னைத் தொடாதே!”

சிற்பிகா அப்படியே நின்றுவிட்டாள்.

அவன் தன் பழங்குடி மொழியில் நடுங்கிய குரலில் தொடர்ந்தான்:

“நீயும்... இவனும்தான் இந்தத் தீவின் புனிதத்தை அவமதித்தவர்கள்!”

அவனது பார்வை ரியானை நோக்கித் திரும்பியது.

“உங்களுடைய வருகைக்குப் பிறகுதான் குலதெய்வக் கல் உடைந்தது!”

அவன் மூச்சுத் திணறியபடி சொன்ன அடுத்த வார்த்தைகள் சிற்பிகாவின் உள்ளத்தை உறைய வைத்தன.

“உன்னை உயிருடன் விடக்கூடாது என்று தலைவன் உத்தரவிட்டிருக்கிறான்!”

சிற்பிகாவின் முகத்தில் இருந்த நிறம் மெல்ல மறைந்தது.

“என்ன...?”

“இந்த இரவுக்குள்ளேயே உன்னை குலதெய்வத்தின் பீடத்தில் பலி கொடுக்க வேண்டும்!”

அந்த ஒரு வார்த்தை—

“பலி.”

சிற்பிகாவின் காதுகளில் மீண்டும் மீண்டும் எதிரொலித்தது.




அதே நேரத்தில்...

சிற்பிகாவைத் தேடி தீவின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் சிதறி அலைந்துகொண்டிருந்த பழங்குடி மக்கள், திடீரென மாறிப்போன இயற்கையைப் பார்த்து உறைந்து நின்றனர்.

முதலில்...

காற்று.

சாதாரணமாக வீசிக்கொண்டிருந்த காற்று, அடுத்த சில நொடிகளில் அவர்களை நிலைகுலையச் செய்யும் அளவுக்கு ஆக்ரோஷமாக மாறியது.

மரங்களின் கிளைகள் ஒன்றோடொன்று மோதின.

பனைமரங்கள் வேரோடு ஆடின.

காட்டுக்குள் இருந்த பறவைகள் கூட்டம் கூட்டமாக அலறியபடி திசை தெரியாமல் பறந்தன.

அதற்குப் பிறகு—

வானம் இடித்தது!

அந்த இடி சாதாரண இடியல்ல.

மலைக்குள் புதைந்திருந்த ஏதோ ஒரு பேரரக்கன் விழித்தெழுந்து கர்ஜிப்பதைப் போல, அந்தச் சத்தம் தீவு முழுவதையும் அதிர வைத்தது.

பலர் காதுகளைப் பொத்திக்கொண்டனர்.

சிலர் பயத்தில் மண்ணில் விழுந்தனர்.

சிறுவர்கள் கதறி அழுதனர்.

முதியவர்கள் மட்டும் வானத்தைப் பார்த்தபடி நடுங்கினர்.

அவர்களின் முகங்களில் தெரிந்த பயம்...

அந்தப் பேரழிவை அவர்கள் முதல் முறையாகப் பார்க்கவில்லை என்பதைக் காட்டியது.

அவர்களது முன்னோர்கள் சொல்லிச் சென்றிருந்தார்கள்.

“ஒருநாள் இந்தத் தீவு மீண்டும் இப்படிக் கர்ஜிக்கும்...”

“அன்று காட்டை நம்பாதீர்கள்.”

“கடலை நம்பாதீர்கள்.”

“மலையை மட்டும் நம்புங்கள்.”

அந்தப் பழைய எச்சரிக்கை, தலைமுறை தலைமுறையாக அவர்களுடைய நினைவில் உயிரோடு இருந்தது.

ஆனால் அதன் காரணம் யாருக்கும் தெரியாது.

இன்று வரை.

அவர்களின் முன்னால் கடல் திடீரெனப் பின்வாங்கியது.

ஒரு கணம்...

முழுக் கடற்கரையும் அசாதாரணமான அமைதியில் உறைந்தது.

அதைப் பார்த்த ஒரு முதியவன் நடுங்கிய குரலில் கத்தினான்:

“ஓடுங்கள்!”

யாரும் அசையவில்லை.

“எல்லோரும் மலைக்குப் போங்கள்!”

அடுத்த நொடி—

தொலைவில் கடலுக்குள் ஒரு கரும்புள்ளி எழுந்தது.

அது பெரிதானது.

மேலும் பெரிதானது.

சில நொடிகளில் அது வானத்தைத் தொடும் அளவுக்கு உயர்ந்தது.

சுனாமி!

“ஓடுங்கள்!”

அந்த ஒரு அலறல் போதுமானதாக இருந்தது.

முழுக் கூட்டமும் ஒரே நேரத்தில் மலை உச்சியை நோக்கி ஓடத் தொடங்கியது.

தாய்மார்கள் தங்கள் குழந்தைகளைத் தூக்கிக்கொண்டனர்.

முதியவர்கள் ஒருவரையொருவர் பிடித்துக்கொண்டு ஓடினர்.

சிலர் பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தபடி ஓடினர்.

ஏனெனில் அவர்களுக்கு ஒரே ஒரு கேள்விதான் இருந்தது.

சிற்பிகா எங்கே?

“அவள் இன்னும் காட்டில்தான் இருக்கிறாள்!”

“அவளை விட்டுவிட்டு எப்படி ஓடுவது?”

“இப்போது அவளைத் தேடினால் நாமும் சிக்கிக்கொள்வோம்!”

“ஆனால் தலைவனின் உத்தரவு—”

“உயிரோடு இருந்தால்தான் நாளை அவளைத் தேட முடியும்!”

அந்த வார்த்தை அனைவரையும் அமைதியாக்கியது.


அதே நேரத்தில்—

மலை உச்சியிலிருந்து இன்னொரு பேரொலி எழுந்தது.

க்ர்ர்ர்ர்ர்ர்...!

முழு மலைப்பகுதியே அதிர்ந்தது.

அந்தக் குகையை நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருந்த மக்கள் திடீரென நின்றனர்.

குகையின் வாயிலிருந்து...

கருமையான புகை வெளியேறுவது போலத் தோன்றியது.

ஒரு சிறுவன் பயத்தில் தன் தாயின் பின்னால் ஒளிந்துகொண்டான்.

“அம்மா... குகைக்குள்ளேயும் ஏதாவது இருக்கிறதா?”

அவள் பதில் சொல்லவில்லை.

ஏனெனில் அவளுக்கும் அதே சந்தேகம் வந்துவிட்டது.

தலைமுறைகளாக...

“இந்தக் குகைதான் நம்மைக் காப்பாற்றும்”

என்று நம்பி வந்தார்கள்.

ஆனால் இன்று...

அவர்களைக் காப்பாற்ற வேண்டிய அந்தக் குகையே அவர்களை உள்ளே அழைப்பது போலத் தோன்றியது.

முதிய தலைவன் வானத்தைப் பார்த்தான்.

மின்னல் ஒன்று வானத்தைப் பிளந்தது.

அந்த மின்னலின் வெளிச்சத்தில்...

தீவின் மறுபுறம் ஒரு கரிய உருவம் வானத்தைக் கிழித்துக்கொண்டு பாய்வதை அவன் ஒரு கணம் பார்த்தான்.

அவனது கண்கள் விரிந்தன.

“அது...”

அவனது உதடுகள் நடுங்கின.

“என்ன?”

அருகில் இருந்தவர்கள் கேட்டனர்.

அவன் பதில் சொல்லவில்லை.

அவனது முன்னோர்கள் தலைமுறைகளுக்கு முன்பு சொல்லியிருந்த இன்னொரு எச்சரிக்கை அவனது நினைவுக்கு வந்தது.

“அரண் உடையும் நாளில்...”

“வானம் சிவக்கும்.”

“கடல் கர்ஜிக்கும்.”

“காடு எரியும்.”

“அப்போது...”

அந்தப் பழைய வார்த்தையை நினைத்தவுடன் அவனது உடல் முழுவதும் நடுங்கியது.

“அப்போது...”

அவன் தன் குரலைக் கூட நம்ப முடியாமல் முணுமுணுத்தான்.

“அவன் திரும்பி வந்திருப்பான்...”

அருகில் நின்றவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர்.

“யார்?”

முதியவன் பதில் சொல்லவில்லை.

அவன் மட்டும் அந்த இருளை நோக்கிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அங்கே...

சில நொடிகளுக்கு முன்பு வரை கருமேகமாக இருந்த வானத்தின் நடுவே...

ஒரு விசித்திரமான செந்நிற ஒளி பரவிக்கொண்டிருந்தது.

அவன் மெதுவாகத் தன் மார்பில் கைவைத்தான்.

“காத்தவராயன்...”

அந்தப் பெயர் அவனது உதடுகளில் இருந்து வெளியேறியதும்—

அருகில் இருந்த வயதான பெண் ஒருத்தி திடீரென அலறினாள்.

“அந்தப் பெயரைச் சொல்லாதே!”

அனைவரும் அவளை நோக்கித் திரும்பினர்.

அவளது கண்களில் கண்ணீர்.

உதடுகளில் நடுக்கம்.

“அந்தப் பெயரைச் சொன்னாலே அவன் கேட்பான்...”

அவள் குரல் உடைந்தது.

“அவன் கேட்பான்...”

அதே நொடியில்—

தொலைவில் ஒரு மின்னல்.

அதற்குப் பின்னால் ஒரு பேரிடி.

முழுக் கூட்டமும் ஒரே நேரத்தில் நடுங்கியது.

பிறகு...

முதிய தலைவன் தன் குரலை உயர்த்தினான்.

“குகைக்குள்!”

“இப்போதே!”

அனைவரும் மீண்டும் ஓடினர்.

ஒவ்வொருவரும் குகைக்குள் நுழைந்தனர்.

கடைசியாக நுழைந்தவன் திரும்பிப் பார்த்தான்.

தீவு முழுவதும் புயலில் சிக்கியிருந்தது.

மரங்கள் சாய்ந்தன.

கடல் கொந்தளித்தது.

வானம் செந்நிறமாக எரிந்தது.

ஆனால் அந்தப் பேரழிவுக்கு நடுவே...

ஒரு விஷயம் மட்டும் அவனது கண்களில் தெளிவாகப் பட்டது.

தொலைவில்...

தடாகத்தின் அருகே...

சிற்பிகா நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

அவள் தனியாக இல்லை.

அவளுக்கு எதிரே ரியான்.

அவர்களைச் சுற்றி விழுந்துகொண்டிருந்த மரங்கள்.

ஆனால் சிற்பிகா மட்டும்...

வானத்தை நோக்கியபடி அசையாமல் நின்றாள்.

அவளது உதடுகள் மெதுவாக அசைந்தன.



குகைக்குள் நின்ற அந்த மனிதனுக்கு அந்த வார்த்தைகள் கேட்கவில்லை.

ஆனால்...

அவள் யாருடைய பெயரைச் சொல்கிறாள் என்பதை மட்டும் அவனால் உணர முடிந்தது.

“காத்தவராயா...”

அவனது முகத்தில் இருந்த ரத்தம் முழுவதும் வற்றிப்போனது.

ஏனெனில் அந்தப் பெயர்...

பலநூறு ஆண்டுகளாக இந்தத் தீவில் வெறும் ஒரு பெயராகவே இருந்தது.

இன்று...

அந்தப் பெயருக்கு மீண்டும் ஒரு உயிர் கிடைத்திருந்தது.

அவன் குகையின் இருளுக்குள் பின்னோக்கி நகர்ந்து இருட்டில் மறைந்தான்.


மறுபுறம்...

மரணத்திலிருந்து மீளப் போராடிக்கொண்டிருந்த இஷிதா.

இன்னொரு புறம்...

பலநூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு  தீவுக்குள் மீண்டும் காலடி வைத்திருந்த காத்தவராயன்.

அவர்களுக்குள் யாருக்கும் தெரியாத ஒரே உண்மை—

இந்த இரவு முடிவதற்குள் இந்தத் தீவில் யாரும் பழைய மனிதர்களாக இருக்கப்போவதில்லை.


அந்த நேரம்...

தீவின் புனித அரண் உடைந்திருந்தது.

நூற்றாண்டுகளாக வெளியில் தடுக்கப்பட்டிருந்த ஒரு சக்தி, அந்த எல்லையைத் தாண்டியது.

காத்தவராயன்.

அவனது ஆவி கருமேகத்தைப் போன்ற உருவமாக மின்னல் வேகத்தில் தீவுக்குள் புகுந்தது.

அவன் நுழைந்த கணமே—

கடல் கொந்தளித்தது.

சுனாமி அலைகள் கரையை நோக்கி சீறின.

பல தலைமுறைகளாக வேரூன்றி நின்ற பெருமரங்கள் வேரோடு பிடுங்கப்பட்டன.

காட்டின் கொடிய மிருகங்கள்கூட தங்கள் இயல்பை மறந்து உயிரைக் காப்பாற்ற ஓடின.

பூமி நடுங்கியது.

மலை அதிர்ந்தது.

அந்தத் தீவே தன் மீது வந்த பேராபத்தை உணர்ந்தது போலத் தோன்றியது.

ஆனால் காத்தவராயனின் இலக்கு வேறு.

அவன் யாரையும் தேடவில்லை.

சிற்பிகாவையும் இல்லை.

ரியானையும் இல்லை.

அவனுடைய ஒரே இலக்கு—

இஷிதா.



“இன்னும் ஒரு நொடி தாமதமானாலும் அவள் உயிர் போய்விடும்...”

அவன் உணர்ந்தான்.

ஒரு கருப்பு மின்னலைப் போல அவன் குடிசையை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.


பூமியில் இருக்கும் எந்தச் சக்தியும் அஞ்சி நடுங்கும் அந்த காலனே... எமதர்மனே... இஷிதாவின் உயிரைப் பறிப்பதற்காக அவள் அருகில் வந்து நின்றிருப்பதை காத்தவராயன் உணர்ந்திருந்தான்.

அவனுக்கு நன்றாகத் தெரியும்...
இன்னும் சில நொடிகள்.

அதற்குள் தனஞ்செயன் வாயுவும் அடங்கிவிட்டால்...

இஷிதாவின் உயிர் அவன் கைகளிலிருந்து நிரந்தரமாகப் பறிபோகும்.

அந்த ஒரு எண்ணமே காத்தவராயனின் அசுர ஆன்மாவுக்குள் அடங்கியிருந்த கோபத்தை எரிமலையாக வெடிக்கச் செய்தது.

அடுத்த கணம்—

“இஷிதா!”

என்ற கர்ஜனையுடன், ஒரு கருப்பு மின்னலைப் போல காத்தவராயன் அந்தக் குடிசையை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.

Episode - 189 part 3

காத்தவராயனின் நினைவில் திடீரென்று ஒரு எண்ணம் மின்னியது.

“ஒருவன் மரணத்தின் வாசலைத் தொட்டு திரும்பும்போது, அவனுக்குள் பிறக்கும் சக்தி அவனுக்காக மட்டும் இருக்க வேண்டியதில்லை...”

அவன் இஷிதாவைப் பார்த்தான்.

“அது யாரைத் தாக்கப் போகிறது?”

அந்தக் கேள்விக்கான பதில் அவனுக்குத் தெரியவில்லை.

ஆனால்...

அடுத்த நொடியே அவனுக்குள் இன்னொரு உணர்வு எழுந்தது.

அவன் உடல் இல்லாத ஆன்மா திடீரென நடுங்கியது.

இஷிதாவின் அருகில் இருந்த காற்றில் ஒரு நுண்ணிய அதிர்வு.

அந்த அதிர்வு...

அவனுடைய ஆன்மாவைத் தொட்டது.

காத்தவராயன் திடீரென பின்னால் நகர்ந்தான்.

“இது...”

அவன் தன் கரங்களைப் பார்த்தான்.

அவனது விரல்கள் சில நொடிகள் மங்கலாகத் தோன்றின.

அவன் கண்கள் விரிந்தன.

“என் ஆன்மாவையே பாதிக்கிறதா?”

இஷிதா அமைதியாக அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.



---

அந்த நொடியில் காத்தவராயனுக்கு இன்னொரு உண்மை புரிந்தது.

இஷிதாவுக்குள் வந்த சக்தி...

அவளைக் காப்பாற்றுவதற்காக மட்டும் வரவில்லை.

அது ஏதோ ஒன்றை சமநிலைப்படுத்த வந்திருக்கலாம்.

யாருடைய சமநிலை?

உயிருக்கும் மரணத்திற்குமா?

ஒளிக்கும் இருளுக்குமா?

கடவுளுக்கும் அசுரனுக்குமா?

அல்லது...

காத்தவராயனுக்கும் பிரபஞ்சத்திற்குமா?

அவனுக்குப் பதில் தெரியவில்லை.

அதுதான் அவனை முதன்முறையாக பயமுறுத்தியது.

ஏனெனில் காத்தவராயன் அறிந்திருந்த அனைத்திலும்...

மரணத்தின் மறுபக்கம் மட்டும் அவனுக்குத் தெரியாதது.

அவன் மரணிக்கவில்லை.

அதனால் மரணத்தின் உண்மையை அறியவில்லை.

அவன் பிரபஞ்சத்தில் கலக்கவில்லை.

அதனால் பிரபஞ்சத்தின் அடுத்த ரகசியத்தை உணரவில்லை.

அவன் காலனை எதிர்த்தான்.

ஆனால்...

காலன் கடந்து செல்லும் கதவுக்குள் அவன் ஒருபோதும் சென்றதில்லை.

இஷிதா சென்றாள்.

அதுதான் வித்தியாசம்.

---

காத்தவராயன் மெதுவாக இஷிதாவை நோக்கி வந்தான்.

அவனது குரலில் இப்போது முன்பிருந்த ஆணவம் இல்லை.

“இஷிதா...”

அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.

“மரணத்தின் மறுபக்கத்தில் நீ என்ன பார்த்தாய்?”

இஷிதா சில நொடிகள் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

பின்னர்...

அவளது உதடுகளில் ஒரு மர்மமான புன்னகை.

“நான் பார்த்ததை உனக்குச் சொன்னால்...”

ஒரு கணம் இடைவெளி.

“நீ முதலில் கேட்க வேண்டிய கேள்வி அது இல்லையே, காத்தவராயா...”

அவன் புரியாமல் பார்த்தான்.

இஷிதா மெதுவாகச் சொன்னாள்:

“நான் என்ன பார்த்தேன் என்பதல்ல...”

அவள் தன் மார்பைத் தொட்டாள்.

“அங்கே இருந்து என்ன என்னைப் பார்த்தது என்பதுதான் முக்கியம்.”

காத்தவராயனின் முகம் உறைந்தது.

“என்னை... பார்த்ததா?”

இஷிதா மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

“ஆம்.”

அவளது கண்கள் மீண்டும் கருமையாக மாறின.

“நான் மரணத்தின் வாசலுக்குப் போனேன்...”

சிறிய புன்னகை.

“ஆனால்... அங்கே யாரோ என்னை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.”

அந்த வார்த்தை முடிந்தவுடன்...

குடிசையின் விளக்கு திடீரென அணைந்தது.

கரும் இருள்.

அடுத்த நொடி...

இஷிதாவின் மார்பிலிருந்து ஒரு மெல்லிய ஒளி வெளிப்பட்டது.

அந்த ஒளியைப் பார்த்த காத்தவராயன் அசையாமல் நின்றான்.

அவன் மனதில் ஒரே ஒரு கேள்வி மட்டும் எழுந்தது.

“அவள் மரணத்திலிருந்து திரும்பி வந்தாளா...?”

சில நொடிகள் கழித்து அவனது கண்களில் பயம் தோன்றியது.

“அல்லது...”

“மரணத்தின் மறுபக்கத்தில் இருந்த ஏதோ ஒன்று... அவளோடு இந்த உலகத்திற்குள் வந்துவிட்டதா?”

அதற்கான பதில்...

இஷிதாவுக்குக் கூட இன்னும் தெரியவில்லை.

ஆனால் அந்த இரவில்...

ஒரு புதிய சக்தி பிறக்கவில்லை.

ஏற்கனவே இருந்த ஒரு சக்தி... முதன்முறையாக இந்த உலகில் விழித்திருந்தது.

ஆனால்...

அந்த மர்மத்தைத் தெரிந்துகொள்ளும் பொறுமை காத்தவராயனுக்கு இல்லை.

மரணத்தின் மறுபக்கத்தில் இஷிதா என்ன பார்த்தாள்?

அவளுக்குள் என்ன சக்தி நுழைந்திருக்கிறது?

அது யாருடைய சக்தி?

அது அவனைப் பாதிக்குமா?

இத்தனை கேள்விகளும் அவன் மனதில் எழுந்தாலும்...

அவற்றுக்கான பதிலைத் தேடும் அளவுக்கு அவனிடம் பொறுமை இல்லை.

ஏனெனில்...

அவனது நினைவில் திடீரென இன்னொரு முகம் மின்னியது.

சிற்பிகா!

அவனை அழிக்கக் காத்திருக்கும் அந்தப் பெண்.

தன் வம்சத்தின் கடைசி மிச்சமாக உயிரோடு நிற்கும் சிற்பிகா.

அவளைப் பார்த்தவுடனே...

காத்தவராயனின் மனதில் இருந்த மற்ற எல்லா எண்ணங்களும் சிதறின.

அவனது கண்கள் சிவந்தன.

கரிய புகையாக இருந்த அவனது ஆன்மா கோபத்தில் சுழலத் தொடங்கியது.

“இஷிதாவுக்குள் என்ன வந்திருக்கிறது என்பதைப் பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம்...”

அவனது குரல் மெதுவாக கர்ஜனையாக மாறியது.

“ஆனால் சிற்பிகா...”

அவன் பற்களைக் கடித்தான்.

“அவளை மட்டும் இன்னும் ஒரு நொடி கூட உயிரோடு விடக்கூடாது!”

அவனது நினைவுக்குள் பழைய காட்சிகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வெடித்தன.

பகை...

தன் வம்சம்...

தன்னை அழிக்க முயன்றவர்கள்...

பல தலைமுறைகளாகத் தொடர்ந்து வந்த அந்தக் கணக்குத் தீராத கோபம்...

எல்லாமும் ஒரே முகத்தில் வந்து நின்றது.

சிற்பிகா.



காத்தவராயன் திடீரென உரக்கச் சிரித்தான்.

அந்தச் சிரிப்பில் கருணை இல்லை.

காமம் இல்லை.

பைத்தியக்காரத்தனமான ஒரு பழிவாங்கும் வெறி மட்டுமே இருந்தது.

“எத்தனை பிறவிகள் கடந்தாலும்...”

அவன் மெதுவாகச் சொன்னான்.

“என் கணக்கிலிருந்து நீ தப்ப முடியாது, சிற்பிகா!”

அவன் சுற்றிலும் இருந்த கரிய புகை திடீரெனச் சுழன்று எழுந்தது.

“நீ என் வம்சத்தின் கடைசி வாரிசு என்பதாலா உன்னை விட வேண்டும்?”

ஒரு கொடூரமான சிரிப்பு.

“இல்லை!”

அவன் குரல் இடியென வெடித்தது.

“அதனால்தான் முதலில் உன்னை அழிக்க வேண்டும்!”

அவன் கண்கள் குடிசைக்கு வெளியே நோக்கின.

அதே நேரத்தில்...

தீவின் மறுபுறம்.

சிற்பிகா வானத்தைப் பார்த்தபடி நின்றாள்.

அவளது உடல் முழுவதும் நடுங்கியது.

ஆனால் அது பயத்தால் அல்ல.

அவளது அடிமனதில் புதைந்து கிடந்த நூற்றாண்டுகளின் நினைவுகள் விழித்தெழுந்திருந்தன.

அவளது உதடுகள் தன்னிச்சையாக அசைந்தன.

“காத்தவராயா...”

ரியான் அதிர்ச்சியடைந்தான்.

“யார் அந்த காத்தவராயன்?”

சிற்பிகா பதில் சொல்லவில்லை.

அவள் மெதுவாகக் கண்களை மூடினாள்.

“இந்தத் தருணத்திற்காகத்தான்...”

அவளது குரல் நடுங்கியது.

“பலநூறு ஆண்டுகளாக நான் காத்திருந்தேன்...”

ரியான் அவளைப் பார்த்தபடி நின்றான்.

அவளுக்கு என்ன தெரியும்?

அவள் எதற்காகக் காத்திருந்தாள்?

அவள் உண்மையில் யார்?

அந்தக் கேள்விகளுக்கு விடை கிடைப்பதற்குள்...

சிற்பிகா மரத்தடிக்குச் சென்று சில மூலிகைகளைப் பறித்தாள்.

அம்பு காயமடைந்த காட்டுவாசிக்கு மருந்திட்டாள்.

அவன் அவளை இன்னும் பயத்துடன் பார்த்தான்.

பிறகு நொண்டியபடியே மலை உச்சியை நோக்கி ஓடினான்.

ஆனால்...

அவன் அறியாமல் விட்ட ஒரு விஷயம் இருந்தது.

அவனுடைய பொய் இப்போது உடையப் போகிறது.

---

குடிசைக்குள்...

இஷிதாவின் பார்வை அந்த மூன்று மாலைகளின் மீது விழுந்தது.

மூன்று மாலைகள்.

மூன்று ஒரே மாதிரியான தோற்றங்கள்.

ஆனால்...

இப்போது அவளுக்குத் தெரிந்தது.

எது உண்மை.

எது போலி.

எது உயிரற்ற நகல்.

எது...

சியாமந்தக மாலை.

அவள் உண்மையான மாலையை மிகவும் கவனமாக எடுத்தாள்.

அந்த மாலையைத் தொட்ட நொடியில் அவளது உடலுக்குள் ஒரு சிறிய அதிர்வு ஓடியது.

இஷிதா அதை உணர்ந்தாள்.

ஆனால் அவள் பயப்படவில்லை.

மாறாக...

அவளது உதடுகளில் ஒரு மர்மமான புன்னகை தோன்றியது.

“போலாமா, காத்தவராயா?”

காத்தவராயன் பதில் சொல்லவில்லை.

அவன் குடிசைக்கு வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

கரிய புகை மண்டலமாக குடிசைக்குள் மிதந்துகொண்டிருந்த காத்தவராயனின் ஆவி, திடீரென ஆக்ரோஷமாகச் சுழன்றது.

அவனது கர்ஜனை குடிசையின் மூங்கில் சுவர்களையே அதிர வைத்தது.

“பகை என்றால்... பாதியில் விடக்கூடாது!”

அவனது கண்களில் அசுர நெருப்பு பற்றியது.

“முழுமையாக அழிக்க வேண்டும்!”

அவன் இஷிதாவை நோக்கித் திரும்பினான்.

“என் வம்சத்தின் மிச்சமாக உயிரோடு நிற்கும் அந்தச் சிற்பிகாவும்... அவளோடு நிற்கும் ரியானும்...”

அவன் குரல் மேலும் தாழ்ந்தது.

“என்னை அழிக்கக் காத்திருக்கிறார்கள்.”

ஒரு கொடூரமான புன்னகை அவன் முகத்தில் விரிந்தது.

“அவர்களைத் தீர்த்துக்கட்டாமல்... அந்த வம்சத்தின் கடைசி மூச்சையும் அணைக்காமல்... நான் இந்தத் தீவை விட்டு நகரப் போவதில்லை!”

இஷிதா அமைதியாக அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

காத்தவராயனின் கரிய புகை உருவம் அவளைச் சுற்றி ஒருமுறை சுழன்றது.

“ஆனால்...”

அவன் குரல் திடீரென மாறியது.

“அவர்களை இப்போதே பழிதீர்க்க வேண்டுமென்றால்...”

“என் முழுமையான அசுர பலத்தை வெளிப்படுத்த வேண்டுமென்றால்...”

அவன் தன் கைகளை விரித்தான்.

“எனக்கு ஒரு உடல் வேண்டும்!”

அந்த வார்த்தை குடிசைக்குள் எதிரொலித்தது.

ஒரு கணமும் யோசிக்காமல் இஷிதா அவனைப் பார்த்தாள்.

“என் உடலை எடுத்துக்கொள்.”

காத்தவராயன் அசைவின்றி நின்றான்.

இஷிதா மீண்டும் சொன்னாள்.

“என் உடலுக்குள் நீ புகுந்துகொள்... உனக்கு வேண்டியதைச் செய்.”

அடுத்த கணமே—

காத்தவராயனின் ஆவி வெடித்துச் சுழன்றது.

“மூடப்பெண்ணே!”

அந்தக் கர்ஜனையில் குடிசையின் கூரையே நடுங்கியது.

“பெண்ணின் உடலை என் ஆசைக்காக அனுபவிப்பது வேறு!”

அவன் இஷிதாவின் முகத்துக்கு அருகே கரிய புகையாகச் சென்று நின்றான்.

“ஒரு பெண்ணின் உடலுக்குள் என் அசுர ஆன்மாவை செலுத்துவது வேறு!”

அவன் குரலில் ஆணவம் கொப்பளித்தது.

“என் ஆன்மாவைத் தாங்க வேண்டிய உடல்...”

சிறிது இடைவெளி.

“என் அசுர சக்திக்கு ஈடானதாக இருக்க வேண்டும்!”

அவன் கண்கள் இருளில் மின்னின.

“பெண்ணின் உடலை நான் விரும்பலாம்...”

அவன் சிரித்தான்.

“ஆனால் என் ஆன்மாவுக்கான சிறையை... நான் தான் தேர்ந்தெடுப்பேன்!”

அந்த நேரத்தில்—

வெளியே இருந்து மூச்சிரைக்கும் சத்தம் கேட்டது.

சற்று முன்பு தடாகத்தை நோக்கிச் சென்றிருந்த இரண்டு காட்டுவாசிகள், பேரழிவுக் காற்றிலிருந்து தப்பித்துக்கொண்டு குடிசையை நோக்கி ஓடி வந்தனர்.

காற்று மரங்களை வேரோடு பிடுங்கிக் கொண்டிருந்தது.

வானம் சிவந்திருந்தது.

கடலின் கர்ஜனை மலைகளையே நடுங்கச் செய்தது.

அந்த இருவரும் குடிசை வாசலில் நின்றிருந்த துரோகக் காட்டுவாசியின் அருகே வந்து மூச்சிரைத்தபடி நின்றனர்.

அவர்களில் ஒருவன் பதற்றத்துடன் பழங்குடி மொழியில் கூறினான்:

“இங்கே நின்றால் உயிரோடு இருக்க முடியாது! பேராபத்து வந்துவிட்டது!”

மற்றொருவன் உடனே சேர்த்தான்:

“அனைவரும் மலை உச்சிக்குப் போக வேண்டும்! நம்முடைய முன்னோர்கள் சொன்ன பாதுகாப்பான குகைக்குள் சென்றால் மட்டுமே உயிர் பிழைக்க முடியும்!”

ஆனால் அந்தத் துரோகி தன் பதற்றத்தை மறைத்துக்கொண்டு தலையை அசைத்தான்.

“நீங்கள் போங்கள்...”

“நான் வரமாட்டேன்.”

அவர்கள் இருவரும் அவனைப் பார்த்தனர்.

அவன் குரல் கடுமையாக மாறியது.

“சிற்பிகாவை முதலில் பலியிட வேண்டும்.”

“நமது குலதெய்வத்தின் கோபத்தைத் தணிக்காமல் நான் இங்கிருந்து நகர மாட்டேன்!”

அந்த வார்த்தை இருவரின் காதுகளிலும் ஏதோ தவறாகப் பட்டது.

ஒருவன் அவனை உற்றுப் பார்த்தான்.

“சிற்பிகா எங்கே?” என ஒருவன் கேட்டான்.

அவன் உடனடியாக பதில் சொல்லவில்லை.

“அ... அது...”

அவன் கண்கள் அங்குமிங்கும் ஓடின.

மற்றொருவன் ஒரு படி முன்னேறினான்.

“நாங்கள் கேட்பது ஒன்றுதான்...”

அவன் குரல் இறுகியது.

“சிற்பிகா எங்கே?”

துரோகியின் தொண்டை வறண்டு போனது.

அவன் பதில் சொல்லாமல் நின்றதைப் பார்த்ததும் சந்தேகம் மேலும் பெரிதானது.

மூத்தவன் அவனைச் சுற்றிப் பார்த்தான்.

பின்னர் அவன் பார்வை திடீரென துரோகியின் மார்பில் நின்றது.

அங்கே...

நீண்ட நகக் கீறல்கள்.

சில இடங்களில் இன்னும் குருதி காயாமல் இருந்தது.

அவனது கண்கள் சுருங்கின.

“இது என்ன காயம்?”

துரோகி பதறினான்.

“அது... அது ஒன்றுமில்லை...”

“காட்டுக்குள் ஓடி வரும்போது கீழே விழுந்துட்டேன்.”

அடுத்த கணமே மற்றொருவன் அவன் மார்பைப் பிடித்து அருகே இழுத்தான்.

“எங்களை முட்டாள்னு நினைக்காதே!”

அவன் காயத்தைச் சுட்டிக்காட்டினான்.

“இது மரக்கட்டையில் சிராய்த்த காயமில்லை!”

அவனது குரல் கொந்தளித்தது.

“ஒரு பெண் தன் உயிரையே காப்பாற்றிக்கொள்ள போராடும்போது... அவள் நகங்கள் விட்டுச் செல்லும் காயம் இது!”

அவன் பற்களைக் கடித்தபடி கேட்டான்:

“சிற்பிகாவை என்ன செய்தாய்?”

துரோகியின் உதடுகள் நடுங்கின.

வார்த்தைகள் வரவில்லை.

வியர்வை அவனது நெற்றியிலிருந்து வழிந்தது.

அவனது மௌனமே அவனுக்கு எதிரான சாட்சியாக மாறியது.

மூத்தவன் திடீரென அவன் சட்டையைப் பிடித்துக் கொண்டான்.

“ஆரம்பத்திலிருந்தே உன் பார்வை சிற்பிகா மேல்தான் இருந்தது!”

“ஆனா நாங்கள் உன்னை நம்பினோம்!”

அவன் ஆத்திரத்தில் கத்தினான்.

“இந்தத் தீவுக்குள் ஒரு அயலான் நுழையப் பார்க்கிறான் என்று முதலில் எச்சரித்தது நீதானே?”

மற்றொருவன் உடனே சேர்த்தான்:

“இப்போது அந்த அயலான் காணவில்லை...”

“சிற்பிகாவும் காணவில்லை...”

அவன் துரோகியின் மார்பை நோக்கி விரலை நீட்டினான்.

“அதோடு இந்தக் காயங்களும் இருக்கிறது!”

மூத்தவன் தன் நெஞ்சில் கையை வைத்துக்கொண்டு திடீரென நின்றான்.

அவனது முகத்தில் கோபத்தோடு சேர்ந்து அதிர்ச்சியும் தோன்றியது.

“ஒரு நிமிடம்...”

“நம்முடைய குலதெய்வக் கல் உடைந்ததும்...”

“நாம் ஏன் இவனுடைய வார்த்தைகளை அப்படியே நம்பினோம்?”

அவன் கண்கள் பெரிதானது.

“அந்தக் கல் உடைந்த அடுத்த நொடியே... நம்முடைய புத்தியே நம்மைவிட்டு போயிருந்தது!”

அவன் துரோகியை நோக்கி கர்ஜித்தான்.

“இப்போது உண்மையைச் சொல்!”

சிறிது இடைவெளி.

“சிற்பிகா எங்கே?”

துரோகி பின்வாங்கினான்.

“நான்... எனக்குத் தெரியாது...”

“பொய்!”

இருவரின் குரலும் ஒரே நேரத்தில் வெடித்தது.

அடுத்த கணமே—

பாய்ந்தார்கள்!

முதல் குத்து அவனது முகத்தில் விழுந்தது.

தடாக்!

அவன் பின்னோக்கி தடுமாறினான்.

அடுத்தவன் அவனைத் தரையில் தள்ளினான்.

மூவரும் மணலில் புரண்டு விழுந்தனர்.

கோபம்...

துரோகம்...

பயம்...

எல்லாமும் ஒன்றாக வெடித்தது.

கைகளால் குத்தினர்.

கால்களால் உதைத்தனர்.

நகங்களால் கீறினர்.

மணலில் குருதி தெறித்தது.

“சொல்! சிற்பிகா எங்கே?”

“உண்மையைச் சொல்!”

“அவளை என்ன செய்தாய்?”

அந்தக் கேள்விகள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாகக் காற்றைக் கிழித்தன.

ஆனால்...

அந்தச் சண்டையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த இன்னொரு சக்தி மட்டும் அமைதியாக இருந்தது.

குடிசையின் இருண்ட மூலையில்...

கரிய புகையாக மிதந்துகொண்டிருந்த காத்தவராயன்.

அவன் கண்கள் அந்த மூன்று உடல்களையும் அளந்தன.

ஒருவனின் தோள்கள் பலமாக இருந்தன.

இன்னொருவனின் மார்பு அகலமாக இருந்தது.

மூன்றாவது...

குருதியோடு வெறித்தனமாகப் போராடிக்கொண்டிருந்தான்.

காத்தவராயனின் உதடுகளில் மெதுவாக ஒரு கொடூரமான புன்னகை மலர்ந்தது.

“ம்...”

அவன் பார்வை மூவரிடமும் மாறி மாறிச் சென்றது.

“உடல் வேண்டும் என்று கேட்டேன்...”

அவன் மெதுவாகச் சிரித்தான்.

“அதற்காகவே மூன்று உடல்கள் என் கண்முன்னே சண்டையிட்டுக் கொண்டிருக்கிறதே...”

அவனது கண்களில் அசுர நெருப்பு மேலும் பிரகாசித்தது.

“ஆனால்...”

அவன் பார்வை சண்டையிடும் அந்த மூவரில் ஒருவன் மீது நிலைத்தது.

அவன் சிரிப்பு இன்னும் கொடூரமானது.

“என் ஆன்மாவைத் தாங்கப் போகிறவன்...”

ஒரு நீண்ட இடைவெளி.

“யார்?”

அந்த நொடியில்...

காத்தவராயனின் கரிய புகை உருவம் மெதுவாக அந்தச் சண்டையை நோக்கி நகரத் தொடங்கியது.

வெளியே பேரழிவு.

கடல் கொந்தளிப்பு.

வானில் மின்னல்.

மலைக்குகையை நோக்கி ஓடும் பழங்குடியினர்.

ஆனால் இந்தச் சிறிய குடிசையின் வாசலில் மட்டும்...

ஒரு மனிதன் இன்னும் சில நொடிகளில் மனிதனாக இருக்கப் போவதில்லை.

அந்த இரவு...

காத்தவராயனுக்கு ஒரு உடல் கிடைக்கப் போகிறது.

ஆனால்—

அந்த உடலுக்குள் காத்தவராயன் நுழைந்த பிறகு... இந்தத் தீவில் யார் உயிரோடு இருப்பார்கள் என்பதுதான் அடுத்த கேள்வி!

 Powerful updates